Loyaliteit als pasmunt, wisselgeld of Trump Card?

 

*

Donald Trump eist ‘loyaliteit’ van iedereen om hem heen. Zijn aanvaring met James Comey die het soort loyaliteit dat Trump van hem eiste, niet wilde en kon geven, is destijds breed uitgemeten. Trump lijkt daar niet van te hebben geleerd. Nu eist hij loyaliteit van Amerika’s bondgenoten, die hij steeds vaker inwrijft dat ze in feite zijn vazallen zijn.

  • Dat is op zich natuurlijk al bizar, maar in het geval van Trump komt daar een extra complicatie bij, omdat Benjamin Netanyahu hem, Trump dus, ieder moment van zijn bestaan laat voelen dat hij de vazal van Israël en Netanyahu is. Bij iemand als Trump wrikt en wringt dat enorm. Zowel Netanyahu als Trump beschouwen de staat waarover zij de baas zijn als hun privé-bezit en -eigendom. Helaas heeft de persoonlijke animositeit tussen deze twee mannen gevolgen voor ons allemaal.
    Laten we het maar zo samenvatten. Iedereen die er dieper in wil duiken, kan dat uiteraard op eigen kosten doen. Wij schrijven tenslotte geen paper voor Cambridge of Oxford.

Precies. Die ambitie hebben we niet. Laten we dit zo simpel als mogelijk uitwerken en daarbij AI gebruiken en de casus van Roy Mottahede en de Buyiden. Tenslotte ligt Trump momenteel met de Perzen overhoop, dus actueler kan het haast niet. Mottahede begint zijn boek met aanhalen van Tocqueville: ‘American readers will recall that de Tocqueville considered manners (moeurs), which he defined as “the sum of the moral and intellectual dispositions of men in society,” to be the most important influence in maintaining American political institutions—more important than laws or physical circumstances. This “sum” is a figure too perfect tor any observer of a contemporary society to obtain, even the brilliant de Tocqueville.’

  • Mottahede zegt ook: ‘My first interest has been the manners of individuals rather than the manners of groups. I have tried to describe the ways in which the individuals in this society formed commitments to each other, and to suggest how the manners of these individuals can account for the shape of political life in this society as a whole. Individuals, not unexpectedly, formed such commitments in roughly similar ways for generation after generation; and it is this similarity, after all, that enables us to give general descriptions of their manners.’ (ISBN 186064 181 4, p.4; vet toegevoegd)
    Individuen en niet zozeer groepen. Mooier kan het bijna niet. Beginnen we met het onderscheid tussen loyaliteit en gehoorzaamheid.
    Loyaliteit is een innerlijke, duurzame verbondenheid die je motiveert om iemand of iets te steunen. Gehoorzaamheid is extern gedrag waarbij je doet wat een ander zegt, ongeacht of je het ermee eens bent. Dat is het fundamentele verschil: loyaliteit komt van binnenuit, gehoorzaamheid wordt van buitenaf opgelegd.
    Amitai Etzioni werkt dit uit aan de hand van: commitment, compliance, obedience.

*

De casus Donald Trump & extended family is qua loyaliteiten een Gordiaanse knoop. Begin bijvoorbeeld eens met de positie van een Jared Kushner, een schoonzoon van Trump, die als vertegenwoordiger (envoy) rondreist zonder een officiële en formele regeringsfunctie te bekleden. Kushner schijnt vaker privé-deals te sluiten dan dat hij voor het Amerikaanse volk in de weer is. Dat loopt onnavolgbaar door elkaar heen en dat is natuurlijk op z’n zachtst gezegd uitermate curieus.

  • Dat kun en kon je je bij iemand als Mark Rutte ook afvragen: voor wie opereerde en acteert de gast in feite? Toch vooral voor Mark Rutte, had men het idee. Weinig loyaliteit richting Nederland en de Nederlanders – die beschouwt hij als instrumenten. De relatie tussen Jared en Bibi N. is ook een heel speciale. Jared lijkt veel op een pleegzoon van Bibi N.. Leuk detail: als Netanyahu bij de Kushners op weekend kwam, dan sliep hij in Jareds bed, terwijl Jared op een kleedje voor de deur lag. Het was nog net geen hot bedding (video >>> 12:25) maar veel scheelde dat niet.

Kijkaan, hier hebben we meteen de relatie Amerika – Israël via Jared, Netanjahu en Trump, alsook een lijntje naar de Russiche marine via hot bedding.

  • Allemaal tot je dienst met het globlabla, maar in Nederland hebben we te maken met politici in de Tweede Kamer en de Senaat die ons Nederlanders lijken te willen uitpersen en afknijpen ‘om meneer Rutte zijn Navo en Brussel te gerieven’ (is dit gebaseerd op patronage, ‘mafiose-modellen’, een mix van chantage en ideologische oogkleppen, private verdienmodellen …..? wie kan het zeggen; het is stuff voor politieke pulp-faction).

Laten we ook maar een link leggen naar de laatste aflevering van Wynia’s week: ‘Voortmodderen met Jesse en Jetten’ waarin de heren enigszins geneigd lijken om het Als Ob-gehalte van de Nederlandse politiek ter discussie te stellen. Het is uiteraard allemaal apenkool en l*l-en-lariekoek, maar we doen besmuikt alsof. Totdat de wal het schip tenslotte keert.

  • Zucht, de Nederlandse politiek. Hier een link naar het gekef tussen Paulusma (D66) en Van Mijeren (FvD), met als commentaar: ‘Paulusma is een beroeps-lellebel, maar Van Mijeren trapt er weer grandioos in. Hij had een sterk punt waar hij het gewoon bij had kunnen laten, maar hij laat zich provoceren en gaat – zoals hij vaker doet – krijsen en stampvoeten en verliest het dan uiteraard toch. Tragisch. Hij zou nodig op acteercursus moeten.’ Goed. Laten we die hopeloze soap voorlopig maar niet meer bekijken, en verdergaan met de Buyiden en Trump.

*

Prompt voor AI >>>> Jouw matrices zijn weer te gek! Nu naar de ‘humor’ – tenminste voor sommigen – via Donald Trump, die een verklaring van loyaliteit van zijn NATO-bondgenoten vraagt. Waarom verslikken zoveel serieuze mensen in een lachstuip als ze dit lezen?

AI reageert >>> : Serieuze mensen schieten in de lach omdat Trump een vorm van loyaliteit eist die in moderne internationale politiek simpelweg niet bestaat — namelijk Etzioni’s hoogste categorie, commitment — terwijl NAVO‑relaties structureel draaien op compliance en geïnstitutionaliseerde wederkerigheid, niet op persoonlijke trouw aan een leider.
De grap is dus niet dat het absurd is dat hij het vraagt, maar wat hij vraagt: een middeleeuwse vorm van persoonlijke loyaliteit binnen een 21e‑eeuws multilateraal systeem dat juist gebouwd is om zulke persoonlijke claims onmogelijk te maken.

🧩 Waarom dit zo komisch is volgens Etzioni’s model
1. NAVO = Compliance, niet Commitment
NAVO‑lidstaten handelen volgens: verdragsrecht, wederkerige verplichtingen, strategische belangen, bureaucratische procedures
Dit is textbook Compliance: instrumentele naleving van afspraken omdat het voordeel oplevert.
Er is geen emotionele, normatieve of persoonlijke binding aan een leider. Er is binding aan het instituut.
2. Trump vraagt Commitment (eigenlijk: loyaliteit vermengd met obdience en deference)
Wanneer Trump een “verklaring van loyaliteit” vraagt, vraagt hij om:
– persoonlijke trouw
– normatieve identificatie
– een soort feodale band (“I want you to be loyal to me”)
Dat is Commitment — de hoogste, meest innerlijke vorm van binding.
Maar commitment is precies wat moderne multilaterale instituties proberen te vermijden, omdat het instabiliteit creëert: als de leider verandert, verandert de loyaliteit.
NAVO is ontworpen om persoonlijke politiek te neutraliseren.
3. Gehoorzaamheid (Obedience) bestaat niet tussen staten
Trump’s vraag impliceert een hiërarchie: de VS boven de bondgenoten.
Maar in internationale politiek bestaat geen verticale gehoorzaamheid. Staten zijn formeel gelijkwaardig. NAVO is een horizontaal systeem van wederkerigheid.

Daarom voelt de vraag als een categorie‑fout: alsof iemand in een schaakclub vraagt om een feodale eed van trouw.
🎭 Waarom de mensen lachen: drie lagen van humor
1. Categorie‑verwarring
Trump behandelt een multilaterale organisatie alsof het een persoonlijke entourage is. Serieuze mensen herkennen onmiddellijk de mismatch tussen: moderne internationale orde (compliance), premoderne patronagepolitiek (commitment).
Dit is cognitief komisch: een genre‑fout.
2. Performativiteit
Een “verklaring van loyaliteit” (ook in de vorm van tribuut betalen) is een performative act die alleen werkt binnen een systeem dat loyaliteit als norm erkent. NAVO erkent dat niet. Het is alsof iemand in een bibliotheek roept: “Wie zweert mij trouw?”
De performatieve context ontbreekt → humor.
3. Historische ironie
NAVO is opgericht om:
– persoonlijke machtspolitiek van ‘leiders’ te beteugelen
– collectieve veiligheid te garanderen
– institutionele stabiliteit boven leiderschap te plaatsen
En nu vraagt de leider van het machtigste land binnen dat systeem om een persoonlijke loyaliteitsverklaring. Dat is ironie op systeemniveau.
📌 Synthese
Serieuze mensen lachen omdat Trump een commitment‑claim maakt in een domein dat bijna uitsluitend op compliance draait. Hij eist persoonlijke loyaliteit in een systeem dat juist gebouwd is om persoonlijke loyaliteit irrelevant te maken.
Het is alsof iemand een middeleeuwse eed van trouw probeert te introduceren in een moderne bureaucratie.

Prompt voor AI >>>  Vergelijk Trumps loyaliteitsverwachting eens met met Mottahedeh’s patronage als je wilt.

AI reageert >>> : Trump’s verwachting van loyaliteit lijkt sterk op de patronage‑logica die Mottahedeh beschrijft voor de 10e‑eeuwse Buyiden: een leider die stabiliteit zoekt door persoonlijke trouw te vorderen. Maar NAVO‑politiek is gebouwd op geïnstitutionaliseerde wederkerigheid, niet op persoonlijke loyaliteit. De vergelijking werkt dus precies omdat Trump een premoderne loyaliteitsvorm probeert te projecteren op een moderne multilaterale orde.
Hieronder zet ik het naast elkaar in een matrix.

Prompt voor AI >>> Dankjewel. Kun je Claude Lefort in dit kader toepassen op loyaliteit en patronage?

AI antwoordt: Lefort maakt meteen zichtbaar waarom Trump’s loyaliteitsverwachting en Mottahedeh’s patronage‑model op elkaar lijken — én waarom ze in moderne democratieën botsen. Patronage probeert de lege plaats van de macht te vullen met persoonlijke trouw; democratie houdt die plaats structureel leeg. Daarom voelt Trump’s vraag aan NAVO‑bondgenoten als een premoderne claim binnen een moderne orde.

Ik werk het uit in drie stappen: Lefort → patronage → Trump.

🧭 1. Lefort: de macht is een lege plaats
Voor Lefort is democratie uniek omdat:
– de macht niet toebehoort aan een persoon of groep
– de plek van de macht symbolisch leeg blijft
– legitimiteit resulteert uit procedures, komt niet vauit personen
– politieke strijd gaat over tijdelijke bezetting, nooit over eigendom. [Trump is slechts een tijdelijke bewoner van het Witte Huis, maar gaat ermee om – de balzaal en de bunker daaronder – alsof hij dat vastgoed in eigendom heeft]’
De lege plaats van Lefort is dus een anti‑patronage‑principe: niemand kan zeggen “de macht is van mij, dus jij bent mij trouw verschuldigd”.
Dit is de kern van Lefort’s democratiebegrip: macht is onpersoonlijk, open, betwistbaar.
🧩 2. Mottahedeh: patronage vult de lege plaats
In Mottahedeh’s wereld (Buyiden, 10e eeuw) is de macht niet leeg maar belichaamd:
– de patroon is de macht
– loyaliteit is persoonlijk
– wederkerigheid is moreel en sociaal
– stabiliteit komt uit commitment, niet uit instituties
– de staat is zwak; sociale netwerken zijn sterk.
Patronage is dus een soort vulmechanisme: de leider vult de machtsplaats met zijn persoon, zijn netwerk, zijn charisma, zijn rechtvaardigheid. De machtsplaats is niet open, maar bezit.
🧩 3. Trump: een patronageclaim in een Lefortiaanse wereld
Wanneer Trump een “verklaring van loyaliteit” van NAVO‑bondgenoten vraagt, doet hij conceptueel hetzelfde als een Buyidische emir:
– hij personaliseert de machtsplaats
– hij verwacht commitment (innerlijke trouw)
– hij leest internationale samenwerking als persoonlijke wederkerigheid
–
hij interpreteert steun als trouw aan hem, niet aan het instituut
– hij probeert de machtsplaats te vullen met zijn persoon.
Maar de NAVO is een Lefortiaans instituut: macht is procedureel, legitimiteit is gedeeld, posities zijn tijdelijk, staten zijn gelijkwaardig, loyaliteit is aan het verdrag, niet aan een leider. Daarom voelt Trump’s vraag als een categorie‑fout: een patronageclaim in een systeem dat patronage structureel uitsluit; in de 21ste eeuw, in een democratische context. Dit heeft een tamelijk koddig effect en werkt bij menigeen op de lachspieren.
Een tegenwoordige Franse president (ná Charles le grand de Gaulle) die zou verkondigen: L’État ç’est moi, zou waarschijnlijk een soortgelijk absurdistisch effect sorteren.

Prompt voor AI >>> Was Jim Comey (‘A higher loyalty’) nou overdreven preuts en wereldvreemd, of stond hij werkelijkvoor authentieke Amerikaanse pincipes?

AI antwoordt: Comey was niet “preuts” of wereldvreemd, maar handelde vanuit wat hij zelf ziet als commitment (Etzioni’s hoogste categorie) aan onpersoonlijke, procedurele principes — precies het soort Lefortiaanse “lege plaats van de macht” dat patronage‑logica probeert te vullen. Zijn boek A Higher Loyalty is dus geen moralistische pose, maar een poging om persoonlijke loyaliteit te vervangen door institutionele loyaliteit.
🧭 Comey’s “higher loyalty”: commitment aan principes
Comey definieert loyaliteit niet als trouw aan een persoon, maar aan:
– de wet
– de procedure
– de onafhankelijkheid van de FBI
– de norm dat presidentiële macht in een democratie niet persoonlijk is
Dit is textbook commitment: een innerlijke, normatieve binding aan waarden die boven personen staan.
Comey’s titel is letterlijk een statement: Mijn loyaliteit is niet aan een president, maar aan een principe.
Dat is geen preutsheid, maar een institutionele ethiek.
🧩 2. Trump’s loyaliteitsverwachting: autoritaire patronage in moderne vorm.
Trump vroeg Comey om:
– persoonlijke loyaliteit
– wederkerigheid (“I need loyalty, I expect loyalty”- rauwe reciprociteit )
– een relationele band die lijkt op Mottahedeh’s patronage
– een vorm van commitment aan hem, niet aan het instituut
Dit is precies wat jij eerder benoemde als: een premoderne loyaliteitsclaim in een moderne institutionele context.
Trump opereert in de logica van die patronage: de machtsplaats wordt gevuld door de leider, en loyaliteit is persoonlijk.
🧩 3. Lefort: Comey verdedigt de lege plaats van de macht
Lefort zou kunnen zeggen:
– Comey staat voor de lege plaats van de macht
–
Trump probeert die plaats te vullen (letterlijk en figuurlijk) met zijn persoon
– loyaliteit aan een leider is een anti‑democratische claim
– loyaliteit aan procedures is een democratische claim
Comey’s “higher loyalty” is dus een Lefortiaanse reflex: de macht moet onpersoonlijk blijven.

Prompt voor AI >>> Jij hebt het over ‘Civiele religie’ dat klinkt mij Frans in de oren (laïcité)? Daarmee zijn we meteen bij de godsdienst. Islam, secularisme, …….. narcisme? Sommigen vragen spottend of Trump soms stiekem moslim is geworden.

AI antwoordt: Je raakt hier aan een fascinerende kruising: civiele religie, laïcité, secularisme, islam, én de manier waarop sommigen Trump’s loyaliteitsverwachting interpreteren als iets “quasi‑religieus”. Niet omdat hij moslim zou zijn (dat is natuurlijk een ironische grap), maar omdat hij een religieus‑achtige vorm van loyaliteit vraagt binnen een domein dat normaal seculier‑institutioneel is.
Ik zet het uiteen, met Lefort, Etzioni en Mottahedeh als onderliggende structuur.
🧭 1. Wat is civiele religie (Amerikaans, niet Frans)
Civiele religie
is een term van Robert Bellah: de quasi‑religieuze verering van de natie, de constitutie, de vlag, de Founding Fathers.
Het is géén laïcité (Franse scheiding van kerk en staat). Het is eerder een symbolisch geloofssysteem dat de staat sacraliseert.
Kenmerken:
– rituelen (inauguraties, eedaflegging)
– heilige teksten (Constitution, Declaration of Independence)
– profeten (Washington, Lincoln)
– martelaren (veteranen, civil rights leaders)
– sacrale objecten (de vlag, Arlington Cemetery)
Comey’s A Higher Loyalty past hier perfect in: loyaliteit aan de wet als iets sacraals.
🕌 2. Waarom dit “Frans” klinkt: laïcité en de religieuze leegte
De Franse laïcité is een ander model: de staat is strikt seculier, religie is privé, en de publieke sfeer is “ontheiligd”.
Maar beide (civiele religie en laïcité) delen één Lefortiaans principe: De macht is een lege plaats. Ze mag niet worden gevuld door een persoon, clan, of religie.
Daarom is persoonlijke loyaliteit aan een leider verdacht — het ruikt naar patronage, cultus, of quasi‑religieuze onderwerping (islam -> soumission -> Houellebecq).
🧩 3. Patronage (Mottahedeh) als religieus‑politieke vorm
In Mottahedeh’s wereld is patronage bijna religieus:
– de patroon beschermt
– de volgeling is hondstrouw
– de relatie is moreel geladen
– de machtsplaats is gevuld door de persoon van de leider
– loyaliteit is commitment, niet compliance
Het lijkt op een seculiere vorm van religieuze devotie.
🎭 4. Waarom sommigen grappen dat Trump “stiekem moslim is geworden”
Dit is uiteraard géén serieuze claim over islam. Het is een satirische manier om te zeggen:
– Trump vraagt een vorm van loyaliteit die lijkt op een bayʿa (eed van trouw), een premoderne islamitische politieke praktijk.
De grap werkt omdat:
– hij een persoonlijke eed van trouw vraagt
– hij de machtsplaats persoonlijk maakt
–
hij een quasi‑religieuze vorm van commitment verwacht
– hij de NAVO‑relatie moraliseert (“you owe us loyalty”)
– hij een patronage‑logica introduceert in een seculier‑institutioneel domein.
Het is dus een genre‑fout tussen politieke tijdperken én tussen religieuze en seculiere logica’s.
De grap is niet dat hij moslim zou zijn, maar dat hij een premoderne, quasi‑religieuze loyaliteitsvorm gebruikt die sommigen associëren met historische islamitische politieke cultuur.
🧠 5. Narcisme als seculiere religie
Hier komt jouw laatste woord binnen: narcisme.
Narcisme functioneert in moderne politiek soms als een persoonlijk sacraliseringsmechanisme:
– de leider wordt het centrum van betekenis
– loyaliteit wordt persoonlijk
– kritiek wordt ketterij
– de machtsplaats wordt gevuld door het ego van de leider
– de volgeling wordt geacht “gelovig” te zijn.
Dit is precies wat Lefort problematisch vindt: het sluit de lege plaats van de macht.
Daarom voelt Trump’s loyaliteitsverwachting voor sommigen als: bogus-religieus, kitsch-cultisch, patronage‑achtig, narcistisch, anti‑institutioneel
En daarom is de grap “is hij stiekem moslim geworden?” een manier om die categorie‑verwarring te benoemen.
📌 Synthese
– Civiele religie
: sacralisering van de constitutie (Amerikaans).
– Laïcité: radicale scheiding van religie en staat (Frans).
– Islam (historisch): patronage en eed van trouw als politieke cement (Mottahedeh).
– Narcisme: seculiere cultus rond de leider.
Trump: vraagt een vorm van persoonlijke loyaliteit die lijkt op een bayʿa, botst met civiele religie, schendt laïcité‑achtige principes, en vult de Lefortiaanse machtsplaats met zijn persoon.
Daarom wordt het ervaren als grappig — en onthullend.

Prompt voor AI >>> Waar op deze ‘as’ zou je de mafia-loyaliteit (Puzo -> Corleone) situeren? Als ik me het goed herinner refereerde Comey aan de mafia toen Trump hem – onder vier ogen – om een loyaliteistverklaring vroeg.

AI antwoordt >>>  Mafia‑loyaliteit (Puzo/Corleone) zit aan de uiterste premoderne kant van de as: het is hyper‑patronage, volledig gebaseerd op persoonlijke commitment, verpakt in ritueel, eer, wederkerigheid en impliciete dreiging. Comey herkende en onderkende dat Trump hem precies zo’n maffia‑achtige loyaliteit vroeg — een persoonlijke band die de lege plaats van de macht zou vullen en de institutionele orde zou vervangen door patronage – op een mafia-manier, met een verholen dreiging. Dit is uiteraard Comey’s intepretatie van de situatie. Je zou het enkel kunnen  proberen te ‘verifiëren'(?) door extrapolatie naar Trumps huidige gedrag en manier van optreden.

Hieronder plaats ik de maffia op jouw as (Etzioni + Mottahedeh + Lefort), en dat laat zien waarom Comey onmiddellijk de vergelijking dacht te kunnen maken.

 

Prompt voor AI >>>> Dankjewel voor het sparren, de inspiratie en de mooie matrices!

AI antwoordt: Heerlijk! Altijd een plezier om zo te sparren! Als je zin hebt om dit verder uit te spitten en  te ordenen in een loyaliteitskaart van moderne politiek, dan bouw ik die graag met je mee. Graag tot ziens!

 

* * *

 

 

 

 

 

 

Hoe kon Ayn Rand voorzien dat de BRICS werd opgericht, en zou ze het WEF hebben kunnen bedenken?

 

‘ Of Ayn Rand het WEF zou kunnen hebben opgericht, weet ik niet. Ze was nogal een Eigenheimer, geloof ik, geen groepsdier, maar de BRICS kon ze zien aankomen, want als een land als de VS dollars blijft (bij-)drukken, loopt het ooit spaak, want dan wordt papiergeld wat het is het: waardeloos papier waarin niemand nog vertrouwen heeft. Landen die dat kunnen, zoeken dan ijlings een veiliger heenkomen.’

–             ’ Jij herinnerde je de money-speech van Francisco nog, en dat vind ik knap. Ik wist er niets meer van; het is zo lang geleden dat ik Atlas shrugged heb gelezen. Blijkbaar ben jij een much closer reader dan ik. Maar het is spot on hoor. De speech staat in deel II van het boek en Francisco voorspelt letterlijk wat er nu gebeurt: “ Whenever destroyers appear among men, they start by destroying money, for money is men’s protection and the base of a moral existence. Destroyers seize gold and leave to its owners a counterfeit pile of paper. This kills all objective standards and delivers men into the arbitrary power of an arbitrary setter of values. Gold was an objective value, an equivalent of wealth produced. Paper is a mortgage on wealth that does not exist, backed by a gun aimed at those who are expected to produce it. Paper is a check drawn by legal looters upon an account which is not theirs: upon the virtue of the victims. Watch for the day when it becomes, marked: ‘Account overdrawn.”

En zo gaat het. Vernietigers beginnen met het vernietigen van ons (papier-)geld en ze pakken het goud, want dat is tastbaar en biedt bescherming. Ze voeren de programmeerbare valuta in, de CBDC’s, zodat ze ons permanent bij de ballen hebben. Legal looters, legale/legalistische ladenlichters, ja, mooi. Toch knap hoor, dat Rand dat toen al voorzag.’

‘ Enne, ze proberen onze waarden en normen met wortel en tak uit te roeien, zodat ze de “nieuwe mens” kunnen scheppen: een globalistische entiteit, die overal inwisselbaar moet zijn. Nou, of ze dát zo voorzag weet ik niet (dat van de nieuwe mens, was dat niet ras-communistische? Ze komt uit Rusland, maar is juist dáárvoor gevlucht. Hoe curieus), maar dat geldmensen zeer tot ladenlichterij en ander kwaad zijn geneigd, zo niet voorbestemd, dat voorvoelde ze als romanschrijfster ongetwijfeld, want ze had visie en inzicht in menselijke drijfveren en neigingen.’

–             ‘ Jawel, en nog een belangrijk detail: Alan Greenspan – de baas van de FED – behoorde tot de inner circle van de Rand-sekte. De man had zijn rampzalige monetaire beleid geïnspireerd op haar ideologie en ze kon hem van nabij observeren, dus ze wist uit welk hout dat type lieden zijn gesneden.’

‘ Het “kromme hout” van Kant.’

 

 

” Het is vooral zaak de prijzen goed in de gaten te houden…”

 

 

Description:
Since the global financial crisis of 2008, the major governments of the world have resorted to printing vast sums of money to pay national debts and bail out banks. The warning signs are clear, and the collapse of the Zimbabwean dollar in 2009 after years of rampant money printing is a frightening example of what lies in store for the world’s economies if painful, but necessary, reform is not enacted soon. When Money Destroys Nations tells the gripping story of the disintegration of the once-thriving Zimbabwean economy and how ordinary people survived in turbulent circumstances.
Analysing this case within a global context, Philip Haslam and Russell Lamberti investigate the causes of hyperinflation and draw ominous parallels between Zimbabwe and the world’s developed economies. The looming currency crises and possible hyperinflation in these major economies, particularly the United States, have the potential to turn the current world order upside down. Zimbabwe’s lessons must not be ignored. This is the story of When Money Destroys Nations.

 *

Geredigeerde citaten uit When Money Destroys Nations.

Hyperinflation, simply explained, is extreme price inflation. Often referred to just as ‘inflation’, price inflation is a general increase in prices in the economy. Hyperinflation is essentially a period of economic chaos when confidence in the currency deteriorates markedly, leading to a rapid, chaotic and uncontrollable rise in the prices of goods and services, and the eventual collapse of confidence in the currency.

In formal academic literature, many economists try to pinpoint the rate of inflation that reveals when a country has definitively entered hyperinflation, but opinions vary wildly, from 100% to 12 874% per year.32 The specific thresholds are arbitrary and misleading. Practically speaking, hyperinflation isn’t a measured rate. It is a set of cultural states.

As a field for economic study, it is better to look at the critical qualitative changes in an economy, rather than randomly selected quantitative thresholds. These cultural changes are much more nuanced and yet have much better usefulness in describing the path of hyperinflation and analysing those countries that have gone down this path. Hence, this study has focused far more on these qualitative aspects of hyperinflation.

In fact, hyperinflation is never a moment. It is a collection of many critical points – a process. And while it has to do with prices rising, it is really the dramatic process of an established currency losing its usefulness as money.

Each stage of this process inflicts pain on the lives of communities in unique and debilitating ways, which together combine to form the dramatic process of hyperinflation.  ………….

However, to understand hyperinflation, one needs to understand inflation first. And to understand inflation, one needs to understand prices.
Prices are crucial signals. They direct all economic activity, coordinating the actions of millions of buyers, sellers and producers. Almost everything you possess or use is associated with a price: your salary, the food you eat, the place you live in. Interest rates and stock market values are prices.
Anything traded between a buyer and seller has a price. Even free stuff has a price – someone had to pay for it!

Money printing gives government great power.
Both those who control money printing and those who receive that money first are in a powerful position. If an unrestrained government decides to use its money printing privilege as a way to pay for its expenses, it can spend with limited direct accountability. It can manipulate how markets naturally and organically operate. And it can purchase real goods and services with newly printed money, acquiring more and more for itself at the expense of those who don’t have the special privilege of printing money.

If money is printed on an ongoing basis, inflation becomes a culturally accepted norm. In modern society, ask anyone if they think prices will be higher next year and you’ll get only one answer: of course.

Inflation makes people poorer.
The daily expenses of those who do not receive newly printed money early in the inflation process tend, on average, to rise faster than incomes. Money printing may appear to increase the amount of activity in an economy, but stealthily it makes economic conditions more difficult – most people find themselves worse off than before. The higher the rate of money printing and inflation, the worse off people generally are. In short, inflation makes people poorer by stealing their purchasing power.

* * *

Geredigeerd citaat uit Pippa Malmgren (pags. 106-110; vet toegevoegd): Signals.

At the heart of the Eurozone lies a profound social contract problem.

The 2007/8 financial crisis revealed that spending was exceeding income by such a large amount that many European nations and financial institutions were illiquid: they could not meet their cash-flow requirements. In reality, they were more than illiquid. They were insolvent and needed a bailout.
Greece and Cyprus were forced to seek bailouts and to default on their debt. The European Union, with the backing of the International Monetary Fund, supported the Cypriot government when it chose to (or was forced to) take 47.5 per cent of its citizens’ private savings directly from some of their bank accounts to help fund the loss (accounts were eligible for the raid as long as there was more than €100,000 per person in the account). There can be few greater breaches of the social contract than when your government simply takes your money directly out of your bank.

There are those in Brussels and European capitals who believe that, unlike the old social contract which evolved around democracy, the new social contract in Europe may have to be imposed on the people.
According to these elites, the public cannot grasp that this is in their best interest. As things stand, bailing out most of the Eurozone will break the social contract in Germany and failing to do so will break the social contract in the periphery. Reconciling the two may not be possible.

 

*

nelpuntnl.nl/schulden-tsunamis-en-de-kanarie-in-de-mijn/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Messy mundo Messi?

 

 

*

‘ Mij valt op dat Agamben schrijft: the world appears as a “good” en bijvoorbeeld niet als: “commodity.” Heb jij de Duitse tekst van Benjamin gelezen? Daar zal toch zeker gut staan en niet Ware, veronderstel ik?’

–        ‘ Neen, ik heb Benjamin niet gelezen,  maar die tekst kunnen we altijd nog navlooien. Zou er in het Duits niet Gutes staan? Ein Gutes. We zoeken het na. Wat vind je van wahre Ware? Zijn dat genuine articles, goods? In deze richting gingen de interpretaties van de jongelui naar aanleiding van het NRC 2-luik en de tekening van Ruben Oppenheimer, trouwens niet. Hoewel de fee die Messi – of zijn zaakwaarnemer –  zou hebben bedongen tegen de belofte geen nare dingen over de werkgever te zeggen, helemaal de richting van jouw commodity opgaat. Vind ik.’

‘ Heb jij deze combinatie gekozen, of zij. Met hoeveel waren jullie? ‘

–        ‘ De combinatie van deze twee prenten is van mij, het citaat van Agamben is van twee Italiaanse pupillen, die uitstekend Nederlands spreken, en we waren met tien man totaal: vijf mannen (inclusief ondergetekende, hors concours) en vijf vrouwen. Allemaal postdocs, op ik geloof twee na. De eerste opmerking was dat Saudi-Arabië helemaal geen “asielmigranten” toeliet en dat het land daarom van die bizarre bedragen kon betalen voor een voetballer.’

‘ Het is een propaganda-investering moet je bedenken. De islam “koloniseert” ons, middels de godsdienst die voetbal heet. Vandaar die bloederige bal die Oppenheimer Messi laat vasthouden, want godsdienst leidt bijna altijd tot bloedvergieten – ook in de voetbalstadia. De associatie Messi-als-hoer is zó’n cliché dat dat in deze tekening niet aan de orde is. Alles is te koop en alles heeft een prijs, ook politici, voetballers, journalisten en wie nog meer?
Messie hoeft zelfs geen actieve reclame te  maken, maar zou zich enkel hebben te onthouden van het maken van negatieve opmerkingen aangaande de mensenrechten in het land van zijn geldschieter. Waarom deze clausule expliciet in zijn contract zou moeten, begrijp ik niet, want Messi lijkt mij bepaald geen mensenrechten- of klimaat-activist. De man zal zich heus niet vastkleven aan een kameel of een tros dadels, om een protest te laten zien tegen de abominabele toestand van de mensenrechten, daar in die negorij.’

–        ‘ Dat zeg je in dit kader mooi, want ze werden allemaal kriegel over de aandacht van de krant voor de gezondheid van de “migranten” terwijl daar pal naast (deze twee vignetten stonden naast elkaar op de NRC-site) wordt gemeld dat de grens van het Nederlandse zorgstelsel is bereikt. “Laat de verdwaasde politici dus vooral meer “ “migranten” “ binnenhengelen, pamper die vooral, geef ze alles gratis en meer, en leg ze stevig in de watten, dan gaat het Nederlandse zorgstelsel vanzelf naar de Filistijnen.”
Een voetballer voor zo’n krankzinnig bedrag aankopen, om reclame te maken voor autoritaire Arabische oligarchen, is minstens zo geschift als je zorgstelsel naar de knoppen helpen, doordat je als politici blijkbaar dolgraag door je even gestoorde collegae als voortrekker wil worden gezien, als het gaat om bekommernis jegens de exotische medemens, ten koste van je kiezers, de bevolking van het land die graag ziet dat jij hùn belangen behartigt, in plaats van op onverantwoorde wijze de goede geest uit te hangen richting exoten.’

‘ Enkele jongelui hadden het nog over “influencers” als “hoeren,” waarbij ze dachten aan drie mannen van een programma dat VI heet, en dat ooit vooral of bijna geheel over voetbal (voetbal inside) ging. ’

–        ‘ Daar keek ik weleens naar, vanwege de encyclopedische kennis van alles wat met voetbal had te maken. Totaal onzinnig natuurlijk, want je kunt je hersencapaciteit nuttiger gebruiken, maar toch boeiend vanwege die detailkennis, en ik weet helemaal niets van foebal, dus. Allengs gingen de mannen het echter ook over maatschappelijke onderwerpen hebben, en dat gaf mij steeds vaker het onhaaglijke gevoel dat ik aapies zat te kijken. Toen ben ik afgehaakt.’

‘Hoe het zij, volgens de jongelui zouden deze mannen (allen zijn ze multimiljonair) effectieve influencers zijn die zich zwaar laten betalen voor subliminale boodschappen. Dat zou best kunnen, dat weet ik niet. Meneer Rutte is er een of twee keer te gast geweest en het bericht doet de ronde dat de propagandisten-in-Rijksdienst in onderhandeling zouden zijn met meneer Talpa om dat soort politieke beïnvloeding tot een standaard-onderdeel te maken. Waar dan fors voor wordt betaald – met belastinggeld uiteraard. Misschien is het een broodje aap, of is het waar. Wie kan dat zeggen?’

–        ‘ Dus moedwillig politici laten opdraven in zo’n programma, waarbij ze dan reclame maken voor zichzelf en hun beleid? Een soort van Messi-anistisch format? Zou zo maar kunnen. Gaat dat gebeuren, of zijn ze het nog niet eens over de prijs? Worden er op andere manieren vormen van sensibilisering toegepast?’

‘ Dat weet ik niet. Voetbal boeit me niet en met de obscene bedragen die er vandaag de dag in omgaan al helemáááál niet. Laat ze er vooral gelukkig mee worden. Dit in verband met meneer Messi en diens contract met de Arabieren.’

 

 

 Ruben L. Oppenheimer –  www.nrc.nl/nieuws/2023/06/20/ruben-l-oppenheimer-a4167582#/krant/2023/06/20/#118

Messi receives offer from Saudi club Al-Hilal  –  By Ramiro Scandolo  May 4, 2023

AD 12-01-23  / ‘Lionel Messi kan in Saoedi-Arabië meer gaan verdienen dan Cristiano Ronaldo’

 

 

 

tristate verdienmodel .. ? perverse prikkels

 

 

www.deanderekrant.nl/nieuws/tristate-city-network-wil-nederland-omtoveren-tot-slimme-wereldstad-2022-09-03

*

‘ Wie spinnen er direct garen bij een dergelijk project? Dit tristate city wordt ons aangeprezen als alleen maar positief, maar de nomenklatoera kan Nederland met 17.590.672 inwoners niet eens behappen. Dus wat nou 30.000.000? De ogen zijn weer veel groter dan de maag. Het gaat zoals bijna altijd om de centen.’

–          ‘ Jazeker. Waar ik woon is het gemeentebestuur druk met city-marketing. Ten koste van onze privacy en ons woongenot, want de dagjesmensen kennen geen grenzen. Ze nemen hun “muziek” mee  en ze kijken zo op ons bord wat of we eten. Als het effe kan, willen ze ’s-nachts ook nog komen koekeloeren in onze slaapkamer. “Het is openbaar gebied hoor! Jij hebt hier niets over te zeggen!” We zijn maar boven gaan slapen. Vanwege een wrakke heup bij M. willen we daar boven een toilet laten aanleggen. Maar dan! Dan krijg je te maken met de gemeente-bureaucratie vanwege vergunningen. Eindeloos gemeier, want ze moeten tenslotte uren schrijven om hun salaris te legitimeren. Tenzij je “contacten”op het stadhuis hebt.
De buurman denkt erover een geweer te kopen. In een andere wijk hebben bewoners planken met spijkers in hun tuin gelegd, omdat mensen zo over en door de heg stapten, en tegen de bomen gingen staan urineren. Hun fietsenschuur werd ’s-nachts voor onfrisse doeleinden gebruikt. Condooms en naalden alom. De politie kon niets doen vanwege Brussel en de Mensenrechten. Deze burgers kregen een boete, vanwege die planken met spijkers; nota bene in hun eigen tuin. Ja, want de junks hebben geen geld voor schoenen met stevige zolen en dus lopen ze op gympen of teenslippers. Daar gaan die spijkers zo doorheen, begrijpt u wel. Dat is in strijd met de Mensenrechten. Gaaf landje toch, Nederland.’

‘ Burgemeesters en wethouders worden betaald naar rato van het aantal inwoners dat zij bestieren, dus …… Wat ooit als redelijk en logisch kon worden beschouwd (meer inwoners betekent meer werk, dus meer salaris) is tot perverse prikkel verworden. Laat maar komen dat volk, onze bankrekening vaart er wel bij en we proppen al die lui in die wijken waar we de minste weerstand kunnen verwachten. Daarom zijn grote steden – met veel inwoners – vette kluiven, waar de politieke partijen onderling over plukharen (of dealen natuurlijk): wie mag daar een minion parkeren.’

–          ‘ Dat noemen de hommels: “verdichting” en “bruisend stadsleven”. Uiteraard en vanzelfsprekend niét bij hen in de tuin of de buurt, natuurlijk niet. Zo werkt dat helaas in de praktijk.’

‘Zo’n  monsterstad (kijk eens wat er in de VS gebeurt) biedt uiteraard legio verdienposities voor de gebruikelijke kliek van uitvreters, die elkaar aan baantjes helpt. Dan heb ik het nog niet eens over de miljarden voor de bouw en het onderhoud dat de vastgoed- en bouwmaffia opstrijkt.’

*

Fox News host Tucker Carlson calls out Democrats for not welcoming the illegal migrants on to Martha’s Vineyard on ‘Tucker Carlson Tonight

Tucker Carlson: “Immigratie is onomkeerbaar, dus denk als overheid goed na wat je doet, voordat je aan het model en het systeem gaat zitten knutselen en knoeien. (tamper with the formula/format)”
In Nederland weten we al lang dat de meeste “asielmigranten” moeilijk tot onmogelijk tot vertrek en terugkeer naar hun respectieve thuislanden zijn te bewegen. Als politiek en overheid dient men daar intussen op bedacht te zijn – zou een normaal mens denken.

In Martha’s Vineyard gaat het om een handjevol Venozolanen (circa vijftig), dus (katholieke?) Spaans sprekende latino’s.Toch riepen de bewoners (die ongetwijfeld over de nodige “contacten en netwerken” beschikken) binnen een week de hulp van het leger in om dat handjevol “aliens / trash” te verwijderen.

 

 

Woekeren met woede. De politieke partij als woedebank, volgens Peter Sloterdijk

 

 

‘ De metafoor van Peter Sloterdijk, om politieke partijen te beschouwen als banken, die woede, boosheid en onvrede van het volk omzetten in constructieve politiek en effectief beleid, is actueler dan ooit. Wat er nu met de boeren gebeurt – vooral via de frames van stikstofdeposities, natuurbehoud en klimaatverandering – illustreert dat real time.’

–        ‘ Sloterdijk laat met zijn metafoor tevens de treurige parallel zien van het failliet van de politieke partijen als woedebanken en het failliet van de “echte” banken, die met ons geld hun geld verdienen.
Er zijn steeds minder “mensen die mogen beloven” te vinden (Nietzsche: “Ein Tier, das versprechen darf … “) dat wil zeggen: mensen die hun beloften nakomen en zich aan hun woord houden. Mensen, die zich niet om de haverklap als het hen zo uitkomt, beroepen op een haperend en falend geheugen – Nietzsche spreekt pikant genoeg van een actieve vergeet­achtigheid, eine aktive Vergeßlichkeit – de hedendaagse politicus zegt het omgekeerde: “Ik heb daar geen actieve herinnering aan.” Hij of zij wordt door het onbetrouwbare geheugen in de steek gelaten, en kan daar niets aan doen, is passief en in de lijdende rol.

De meeste politici en bankiers zijn inmiddels zo goed als ongeloofwaardig. Ze beloven gouden bergen, maar leveren in de meeste gevallen nog geen molshoopje. Wij, de massa, zijn ons daarop gaan instellen. We verwachten niet anders meer. Het is de dood in de pot.

We vatten het argument wat kort door de bocht samen omwille van de duidelijkheid. Lees het vooral zelf na in Woede en tijd (ISBN 978 90 8506 416 9) ’

‘ Politieke partijen zijn doodordinaire verdienmodellen, waarmee en waar aan beroepspolitici en hun entourage (de leden van de oligarchie, de nomenklatoera) hun dik belegde boterhammen verdienen. Nou ja, verdienen, verdienen. Ze scoren er riante inkomens mee. Of ze die inkomens ook verdienen, wordt steeds meer de vraag.’

–        ‘ In  Woede en tijd  (ISBN 978 90 8506 416 9, bladzijde 79 – 86) legt Sloterdijk het (ietwat omslachtig en vaak wollig vanwege de verpletterende eruditie) uit. De metafoor kan echter dienst doen als concept, om mee te denken.

Politieke partijen (niet alleen linkse partijen, zoals Sloterdijk stelt, maar iedere politieke partij) “kunnen als woedebanken worden opgevat, die, als ze met verstand van zaken opereren, met de spaartegoeden van hun cliënten in machtspolitiek en thymotisch (thymos = woede, agressie, geldingdrang) opzicht relevante winsten kunnen boeken.”

‘ Hetgeen we momenteel zien bij de boeren en hun wanhopige protesten is “woede die op het niveau van de explosie blijft en die zich ontlaadt in de modus van het oplaaien.”  Vrij letterlijk oplaaien, als we aan de brandende hooibalen denken.

Echter, aldus Sloterdijk op bladzijde 83: “De projectvorm van de woede (die men in politietermen eigenrecht of banditisme, in termen van de politiek anarchisme of geweldromantiek zou kunnen noemen) kan worden uitgebouwd tot een bankvorm.”

De politieke partij heeft, net als een echte bank, tot taak de individuele woedetegoeden te verzamelen en winstgevend te maken. Een effectieve politieke partij zou al die versplinterde en ongedisciplineerd rondwapperende woedefragmenten (die her en der oplaaien als strovuurtjes) tot een superieur perspectief organiseren en smeden, doordat ze die onder centrale regie brengt.’

–        ‘ “Als de woede-economie tot het bankniveau wordt uitgebouwd, worden de anarchistische ondernemingen van de kleine woedebezitters en de lokaal georganiseerde woedegroepen aan strenge kritiek onderworpen.

Vanuit het perspectief van de woedebankier zijn de acties van lokale woedeagentschappen niets dan blinde uitgaven, waarvan de zinloosheid hieruit blijkt dat ze vrijwel nooit een gepast rendement opleveren.” ‘

‘ Vertaald naar de actuele situatie van nu, betekent het dat “ze” de boeren hun land zullen ontfutselen, aftroggelen of afpakken – gedwongen uitkoop en onteigening. Het gaat “ze” uiteindelijk om de grond, het land.  Dat is een kostbare commodity geworden, waarmee heel veel geld valt te verdienen. Bovendien, indien “ze” zouden willen “omvolken,” moeten ze natuurlijk veel huizen klaar hebben – bij wijze van spreken, want omvolken is niet aan de orde.
De diverse frames en dwaalnarratieven (met stikstof, natuur, milieu en klimaat als hoofdingrediënten) worden telkens opnieuw gemixt tot alternatieve (deel-)verhalen, die de boeren hoe langer hoe meer in een hoek kletsen.
De boeren hebben tot nog toe geen effectief eigen, contra-narratief kunnen optuigen.
Of politieke partijen zoals we die kennen, zich in de huidige vorm kunnen handhaven en ontwikkelen, valt nog alleszins te bezien.

Dat de politici bijvoorbeeld de mogelijkheden tot het in elkaar steken van referenda tot op het bot hebben beknot, draagt in ieder geval niet bij tot het aanknopen van een vertrouwensrelatie tussen burger en politiek. Integendeel. Waar zijn “ze” op uit? Zijn ze zo bang om door ons (de stemmer) teruggefloten te worden? Laten wij ons keer op keer een kat in de zak aansmeren? Waarom in hemelsnaam dan nog gaan stemmen?’

 

 

Creatieve vernietiging, it’s the Great Reset stupid.

 

Trudan: ‘Gideon van Meijeren krijgt een openlijk antwoord van Carola Schouten, dat er wat mij betreft op neerkomt dat het kabinet laat weten in feite al volop met The Great Reset volgens de agenda van Claus Schwab aan de gang te zijn.
Zonder dat wij er van op de hoogte zijn gesteld, terwijl de consequenties ingrijpend (zullen) zijn. Te beginnen met de lockdowns – bedoeld om ons 1) te isoleren, en 2) te drillen en dresseren. Er zullen meer en vaker lockdowns volgen – denk ik.
Dat is toch kras, om het zo openlijk te doen?! Een al tien maanden demissionaire  kongsi! Hondsbrutaal, en cynisch als de Satan zelve.’

Seep: ‘Hoezo kras? We slikken toch alles? Dat hebben “ze” intussen heel goed door. Zo lang ze niet alle feestjes en Formule-I races in één keer afschaffen of verbieden, blijft de massa mak. Het volk mag alleen niet de kans krijgen bij elkaar te komen, want dan kunnen ze er weleens originele gedachten op na gaan houden. Dus houd de mensen apart en zo geïsoleerd als maar kan. En blijf intussen vooral unverfroren roepen dat je het vertrouwen wil terugwinnen, met nieuw leiderschap en Macht & Tegenmacht en wat-jullie-verder-maar-willen.

Mwah, weet je, dit is niet eens zo slecht bedacht, want het lekt toch uit waar ze mee bezig zijn. Te veel mensen weten er inmiddels van, en wat kun je beter doen dan het slechte nieuws met ketelmuziek laten verkondigen door een club als FvD, die er in de publieke opinie bij velen niet te best voorstaat. Helemaal niet zo dom bekeken hoor.’

Trudan: ‘ Hm, ik zie wat je bedoelt. FvD zal er hoogstwaarschijnlijk meteen met gestrekt been in gaan, veel ophef over maken en dus direct vereenzelvigd worden met het slechte nieuws dat ze brengen – want slecht nieuws dat is het – en dan slaat het op FvD terug, alsof FvD eigenhandig al de naargeestige maatregelen die gaan komen, heeft bedacht en oplegt, terwijl Rutte c.s. fluitend hun gang gaan.
Mensen zijn helemaal niet happig op onwelkome waarheden, in tijden van stress en spanning al helemaal niet. Dan schieten ze liever en graag de boodschapper dood.’

Seep: ‘ Precies. Zeker als die het slechte nieuws triomfantelijk komt brengen: “Hebben we het jullie niet gezegd!?”
Kijk maar naar de casus van het kindermisbruik. De Kamerleden zullen altijd een front rond het kabinet maken, tégen FvD. Zij weten namelijk drommels goed aan welke kant hun boterhammen zijn gesmeerd en wie er voor het dikke beleg zorgt.
Van Meijerens motie voor een onafhankelijk onderzoek werd door de ijskonijnen ijskoud afgestemd, waarna dezelfde kleffe Kamerleden net zo ijskoud het schijnheilige toneelstukje opvoeren met Grapperhaus, alsof kindermisbruik hen oprecht aan het hart zou gaan.
FvD trapt er geheid wéér in. Onbesuisd er op los en vervolgens met een tik op de neus moeten afdruipen, waarna anderen eventueel met de eer gaan strijken, want die wachten doodleuk het gunstige moment af, en brengen het dan wat gepolijster.’

Trudan: ‘ Ze laten zich eigenlijk gebruiken. Het zit in de aard van het beestje hé? Stampei en ophef, in plaats van een weloverwogen strategie volgen. FvD gooit meestal roet in het eigen eten, door hun manier van optreden. Wat ons allen staat te wachten in het kader van The Great Reset zal echt niet leuk zijn. Het mondiale financiële systeem is compleet verrot en grondig  geruïneerd en moet totaal gesaneerd worden. Bedenk maar wat dat zoal gaat betekenen. Om te beginnen gaan “ze” ons plunderen, want zelf willen ze geen veertje laten.

Ik ben benieuwd wanneer “ze” met het afschaffen van cash geld en contante betalingen komen.
De onteigening van boerenland is in volle gang, zonder dat BBB er veel erg in heeft. Caroline v.d. Plas is meestal barking up the wrong tree. Jammer, want ik heb veel liever Hollands boerenland met vaderlands vee, dan via “natuur” tenslotte en uiteindelijk woonkazernes vol exoten, want daar zijn clubs als D66, GroenLinks en de PvdD (en de VVD) op uit. Die willen dat Nederland een grote stad wordt. Met veel minaretten en gillende muezzins. Speciaal voor mw. Kaag. Die gaat dan zelf in Zwitserland wonen.

O ja. Land is bezit, eigendom, weet je nog? Enne: You will own nothing, and be happy.’

Seep: ‘ Wist jij dat Monsanto graan/rijst heeft ontwikkeld waardoor de boeren iedere keer na de oogst nieuw zaad bij Monsanto moeten kopen? Ze kunnen niet meer zoals vroeger, een deel van de oogst gebruiken als zaaigoed voor de volgend oogst. Dat hoorde ik onlangs vertellen. Of zou dat een broodje aap zijn? Dat ze gewassen als rijst en andere grassoorten genetisch modificeren, wist ik, maar ik dacht altijd dat het om hogere opbrengsten – grotere oogsten dus – ging. Ten behoeve van de arme boeren. Wat naïef van mij toch hè?!’

Trudan: ‘ Waarom denk jij dat Bill Gates giga veel akkerland opkoopt en met Monsanto experimenteert? En van vaccins een riant verdienmodel heeft gemaakt?’

Seep: ‘’Met de “vaccins’ halen ze dezelfde truc uit: niks duurzaam vaccineren. Neen, stel je voor. We zullen elke zes maanden een nieuwe prik moeten halen, of pillen kopen, of beide, want ze maken alleen dingen met verloopdata. We gaan het zien.’

Trudan: ‘Helaas pindakaas.’

*

https://twitter.com/PvanHouwelingen/status/1471823702883024902/photo/1

 

Contrasten bij het belasten

 

 

Brenda: ‘ Nou, de nieuwe wasmachine van mw. en meneer Goedemans is aangekomen en aangesloten. Deze extra haast-service kostte 30 euro extra, maar een kniesoor die daar op let, want het stel was in alle staten bij de gedachte dat ze een week of zelfs langer zonder wasmachine zouden zitten.’

Wil: ‘ Dertig euro valt nog mee. Hoewel. Ik heb enkele weken terug bijna de wasmachine van meneer en mw. Tarkalani helpen vervangen. De leverancier vroeg vijftig euro extra voor het meenemen van de oude machine. Dat hebben we toen niet gedaan, want ik bleek een gup te kennen die onder andere wasmachines repareert (wist ik niet meer) en die heeft het ding toen binnen dertig minuten gefixt en aan de praat gekregen. Hij draait weer prima. Dat was vijftig euro, waarvan twintig voor nieuwe onderdelen.
Zo’n huishoudelijk apparaat vervangen, is een tijdrovende en ingewikkelde logistieke operatie, die oude mensen nauwelijks nog aankunnen. En dan te bedenken dat de defecte wasmachine nog ruim binnen de garantietermijn viel. Ze kregen de bibbers bij de gedachte alleen al dat ze gebruik zouden maken van de garantie, want dat is een mijl op zeven, met uiterst ongewis zicht op succes. Trouwens ik geloof dat de zaak waar ze het ding kochten al niet meer bestaat, en voordat je de papieren hebt ingestuurd (naar het juiste adres?) ben je alweer een maand verder. Alles blijft anoniem; je weet nooit met wie of welk bedrijf je te maken hebt. Dus kopen mensen liever een nieuw apparaat. Leve de duurzaamheid!’

Brenda: ‘ Ze hebben de Consumentengids nog steeds. Dat vind ik ook zo aandoenlijk. De consumentengids doet me steeds meer denken aan het verkiezingsprogramma van een politieke partij.’

Wil: ‘ Een treffende vergelijking. Per saldo blijkt het negentig procent humbug dat ze je voorspiegelen.
Mij staat met name die geldwolf-mentaliteit steeds meer tegen. Voor alles moet betaald worden, overal hangt een prijskaartje aan. Vooral dat heeft tien jaar Rutte c.s. ons opgeleverd: een akelige mentaliteit en steeds cynischer mensen. Mensen die intussen van bijna alles precies de prijs weten, maar van bijna niets meer de waarde kennen.‘

‘I’m exempt from wearing a mask due to my genetic predisposition to liberty‘

Brenda: ‘ Onverdraagzame mensen ook. Deze week werd ik minstens drie keer bits aangesproken, omdat ik geen mondkapje droeg. Ik ben niet eens meer in discussie gegaan en heb alleen maar zachtjes gekucht in hun richting, terwijl ik vervaarlijk met m’n ogen rolde.
En dan dat oeverloos zinledige gewauwel over duurzaamheid en het-klimaat-redden-gedoe, je reinste bullshit wanneer het aankomt op de dagelijkse praktijk: “Wegsmijten is beter dan verslijten!”  ‘

Wil: ‘ “Repareren, ondermijnt het consumeren!” Komen deze slogans niet bij Aldous Huxley vandaan? Mw. Farzami heeft maar een nieuwe magnetron gekocht, dat wil zeggen: ik heb het voor haar gekocht en gehaald en de oude weggebracht. Samen met Joes, want die krengen zijn best zwaar. Die magnetron is het enige apparaat dat mw. F. in feite gebruikt voor haar voedselbereiding, dus echt geen luxe. Wat zoiets voor voeten in de aarde heeft, dat is niet te geloven! In ons aangeharkte rijke Nederland, met een steeds vager kabinet, dat het demissionaire-record breken als hoogste doel. lijkt hebben gezet.’

Wil:’ Wat maakt het uit welk of wat voor kabinet er zit. Ik weet niet eens wie al die paljassen en komedianten zijn, die ik zie voorbij trekken. Onlangs nog een minister De Bruin (?) zien tandakken in een youtube-video; geen idee wie dat is en voor welk politiek merk die vogel acteert. Het zal wel. Die lui worden sneller verwisseld dan jij en ik met onze ogen kunnen knipperen.’

Brenda:  ‘ Veel sneller dan het vervangen van een wasmachine of magnetron kan plaatsvinden. Zulke klussen doen dat soort luitjes van de nomenklatoera natuurlijk ook niet zelf. Daar voor laten ze een paar communicatie-medewerkers opdraven die in de baas-zijn tijd zo’n klus voor hen klaren. Er scharrelen intussen zo’n achthonderd “voorlichters-communicatie-experts” rond, daar op die tweehonderd vierkante meter bij de Haagse Kaasstolp.’

Wil: ‘ Goed dat we onze posting beginnen met dingen uit het dagelijkse leven en niet meteen duiken in de “hoge abstracties” van het soort dat een John Rawls verhapstukt.’

Brenda: ‘ Dat is toch een beetje onze makke vind ik. Wij vinden het vanzelfsprekend over de ideeën van iemand als John Rawls – en nu ook Peter Sloterdijk – te epibreren (of het over “hogere politiek” te hebben), terwijl we toch temidden in het gebeuren en de gevolgen van falende politiek leven en steeds heviger te maken krijgen met de impact ervan. De dagelijkse beslommeringen, daar praten we niet of nauwelijks over. De mensen die er echt iedere dag mee worstelen, die lezen bijna geen kranten.’

Wil: ‘ O ja, nog zo’n belachelijke beslommering als product van de privatiseringsgekte: het jaarlijkse vergelijken van de ziektekostenpolissen. Dat is net zoiets als diverse Consumentengidsen doorvlooien. Het kost je zeeën van tijd en het maakt per saldo geen bal uit welk “zorg”-aanbieder je kiest, want het is een klef kartel en wat je bij de een aan voordeel denkt te winnen, dat snoept de andere je weer af. ’

Brenda: ‘ Precies. Weer zo’n zinloos proces dat afkeer, en langzamerhand zelfs haat, genereert jegens de politici die ons met deze flauwekul hebben opgezadeld. Dit met die geprivatiseerde zorgaanbieders, dat moet haast zijn voorzien: de eerste jaren is het volk zoet met de illusie dat ze zelf kunnen kiezen welke kwaliteit zorg ze inkopen. Na een aantal jaren doorzien ze de truc, maar dan zijn ze intussen zo murw dat ze er niets meer om geven. Kijk maar eens naar het aantal mensen dat van zorgverzekeraar wisselt. It’s a political con and a scam. ’

www.nrc.nl/nieuws/2021/11/28/stond-je-eenmaal-op-de-zwarte-lijst-van-de-belastingdienst-dan-kon-het-snel-gaan-a4067156

 

Wil: ‘ Okay. Waarom deze screenprints van de NRC-site?’

Brenda: ‘ Die kwam binnen in onze mailbox. Van enkele pupillen. Het viel hen op dat de twee teksten op dezelfde pagina van de NRC-site stonden. Omdat we nu met een kluppie Rawls en Sloterdijk lezen, hebben ze deze twee tekstjes naast elkaar gezet. Vanwege het contrast. Je hebt een Belastingdienst die het klootjesvolk afknijpt en je hebt een Belastingdienst die de Rijken faciliteert. Dat gebeurt nota bene in Nederland. Is dat niet heel erg raar? Hoezo corruptie? Dat is toch iets voor een shithole country?’

Wil: ‘ Hm, een zeer beknopte samenvatting van gedachten en principes waarvoor een denker als John Rawls een ferm en moeilijk geschreven boek nodig heeft om ze uit te leggen. Echter, indien je Rawls met je tong-in-de-wang leest, vind ik de samenvatting tamelijk ad rem.

Een beetje vergelijkbaar met Piketty, die een dikke pil heeft gewrocht om ons uitgebreid te vertellen en conscientieus onderbouwd uit te leggen dat Vermogen, via Kapitaal, Arbeidsinkomens aan het verdringen en verstikken is – en dus de “arbeiders” (zorgwerkers, docenten, bouwvakkers, politieagenten, soldaten, pizzabezorgers en al degenen die verder hun brood verdienen in wat intussen bullshit jobs heten) onderschoffelt. Dat gaat op den duur fout. Aldus Piketty.

Het mocht wat. De politici en hun minions maken er wat koude drukte over (de MSM blazen braaf hun partijtje mee), ze nodigen de auteur uit om uit zijn werk voor te dragen, ze richten op Staatskosten een koud buffet en een diner te zijner ere aan, vervolgens drinken ze nog een glas en doen ze nog maar eens een plas ….. om tenslotte alles te laten zoals het was.’

Brenda: ‘ Toch dapper hoor, van de jongelui. Om met Rawls aan de gang te gaan. Ze hebben nu meer tijd vanwege Corona. ‘

Wil: ‘ Ze krijgen er begeleiding bij van ***** en  ******. Anders zouden ze er veel te veel tijd mee kwijt zijn, en dan zou het nog maar de vraag zijn of ze erdoorheen kwamen.’

 

*

 

‘Come fly with me, let’s fly, let’s fly away
If you can use some exotic booze
There’s a bar in far Bombay
Come fly with me, let’s fly, let’s fly away ‘

*

 

 

The discreet lives of the super rich | DW Documentary   –   Juni 9, 2019

 

 

 

 

Pieter Omtzigt. Bonte hond of zout der aarde?

 

‘ Heb jij die video van Floris van der Pol nog bekeken, over Pieter Omtzigt?’

–      ‘ Jazeker. Afgaande op jouw tip. Die Floris geeft een helder overzicht van Omtzigts boek.’

‘ Okay, dat was vooral waarom ik je de link toestuurde.

–      ‘ Laten we deze posting met het verhaal van Floris over Omtzigt beginnen, en daarna het stukje van Tom-Jan Meeus bij de kop pakken.’

‘ Okay, maar ik wil een van de twee interviews van Omtzigt bij Weltschmerz er ook bij doen, want die info krijgen we nooit via de MSM. Interessant, omdat het de persoon Omtzigt als het ware in een retro-projectie laat zien. We krijgen overigens steeds meer context bij en over Omtzigt en zijn geschiedenis met het CDA.
En misschien ook het laatste exposé van Arno Wellens over Europa, de EU en de banken, want ook dat krijgen we niet op deze manier via de MSM. Pieter Omtzigt zit ook erg goed in dié materie. De eurozone en de EU bedoel ik.’

–      ‘ Tom-Jan Meeus poneert de vraag wie we momenteel het meest nodig hebben Pieter Omtzigt of Hugo de Jonge. Wat vind jij?’

‘ Dat lijkt me evident. Omtzigt kunnen we natuurlijk beter gebruiken dan De Jonge, vooral als het om inhoud gaat. Alleen al vanwege ’s-mans grondige kennis van zaken op zo’n breed terrein. Die heeft De Jonge niet, die draagt bloemetjes schoenen, maar daar wordt het Covid19-virus natuurlijk niet mee verjaagd. Omtzigt heeft zijn ideeën in een boek neergelegd, terwijl mij van De Jonge geen substantieële publicatie bekend is.’

–      ‘ Hugo de Jonge is een gehoorzame hond van Rutte, en Rutte is nou net de persoon die we niet op die plek zouden willen hebben. Helaas is er geen alternatief voor Rutte in die functie, vandaar. Wat Meeus als succes van Omtzigt prijst – de hoge vaccinatiegraad van de bevolking – vind ik kwestieus. Wat als straks blijkt dat er bijwerkingen zijn die we liever niet hebben? Hoeveel nep-vaccins zouden er gespoten worden? Wie controleert dat? Er zijn miljarden mee gemoeid en we hebben een notoire leugenaar als premier. Dus, ik bedoel maar. Het hele vaccinatie-circus rond het duo Van Dissel/Rutte bekijk ik met argusogen, en niet alleen ik. Neen, De Jonge is bepaald niet mijn voorkeur (nothing personal, mind you! die man moet ook een baan hebben), terwijl ik Omtzigt allerminst als een heilige beschouw.’

‘ Hugo de Jonge is inderdaad totaal gehoorzaam aan Rutte. Dat viel me weer op bij die interruptie van Caroline van der Plas, toen Rutte het had over triple B. Kijk maar: De Jonge papegaait Rutte na met triple B en kijkt nog eens naar Rutte voor een bevestiging.’

–      ‘ Wij, als burgers, zouden er wel bij varen indien Pieter Omtzigt als zelfstandige politicus in de Kamer plaatsneemt, omdat we zijn expertise en kennis (en contacten buiten Den Haag) zo nodig hebben. Als lid van het CDA kan hij die nooit ten volle spuien en delen, omdat hij steeds op z’n staart zal worden getrapt. Hetzij omdat hetgeen hij weet en overziet te brisant gevonden wordt door “anderen,”  hetzij uit pure kleinzielige kinnesinne, want overal waar een licht opgaat, vallen onvermijdelijk schaduwen.
In Oppenheimers cartoon van 12 juni 2021, zie ik Omtzigt getekend als de bonte hond, met een De Jonge-bloemetjes-schoen in de bek, terwijl hij in mijn interpretatie door Hoekstra, met daarachter dan weer Rutte, op de staart wordt getrapt. De nomenklatoera dus.’

‘  Omtzigt zou om te beginnen – denk ik – een goed team kunnen vormen met Caroline van der Plas. Stabiel en betrouwbaar, zonder fratsen. Qua mentaliteit en instelling zitten ze nagenoeg op een lijn. Van der Plas was ooit ook lid van het CDA. Ze is er alleen iets eerder uitgestapt dan Omtzigt. Omtzigt heeft een enorme buitenlandervaring, plus een brede kennis van de staatsrechtellijke ins-and-outs en een lange Kaasstolp-ervaring, terwijl Van der Plas locaal goed ingeburgerd is, een prettig-populistische presentatie kan weggeven, en zeker niet bangelijk of timide is uitgevallen. Neen, dat zou een best spannend duo kunnen worden. Wat pittig zout en sambal in die preutse politieke prak waarop we al jaren worden vergast.  De eerste tijd zouden ze eigenlijk weinig anders hoeven doen dan louter als contrast-met-de-rest fungeren. Meer is wat mij betreft niet nodig: degelijkheid en inhoud tegenover de franje van de poppenkasterij.

Cartoon  van Ruben L. Oppenheimer tekent elke dinsdag in NRC naar aanleiding van de actualiteit /  dinsdag 15 juni 2021

 

Omtzigt moet zijn licht zeker niet onder de korenmaat houden ( Mattheüs 5: 13, 15-16 – Statenvertaling: “ Gij zijt het zout der aarde; indien nu het zout smakeloos wordt, waarmede zal het gezouten worden?
En men steekt geen kaars aan en zet die onder een korenmaat, maar op een kandelaar, en zij schijnt allen die in het huis zijn.
Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien, en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken.”), maar hij zou wel goed advies kunnen gebruiken inzake zijn presentatie, met een bijna-vies-woord: de pr. Op dat vlak is de man een tabula rasa, geheel blanco, en dat kan afbreuk doen aan hetgeen hij heeft te vertellen.

Voor de goede orde: dat stukje van Meeus is natuurlijk een truc. Hij kiest voor Hugo de Jonge boven Omtzigt op grond van eigenschappen en kenmerken die De Jonge tot een gehoorzame meeloper bestempelen. Lees het citaat van Mencken. De Jonge is door de partij gedomesticeerd, terwijl Omtzigt zich daartegen verzet en zijn eigen koers als volksvertegenwoordiger blijft varen. Zo kan Meeus het natuurlijk onmogelijk schrijven, want dan komt er een telefoontje uit Brussel.’

–      ‘ Goed om het even expliciet te maken, want anders denken de jongelui dat het serieus is bedoeld van Meeus. Met de cartoons van Ruben Oppenheimer zal de hoofdredactie vaak al moeite genoeg hebben.

Het verhaal van Arno Wellens over de duistere kanten van de EU stemt een mens ook niet bepaald vrolijk. We worden overal ingerommeld, zonder dat we weten of we wel daarvoor hebben gestemd en onze toestemming gegeven. Laat Pieter Omtzigt dus maar snel als zelfstandig expert aan de slag gaan daar onder die Haagse Kaasstolp.’

 

 

Arno Wellens – financieel Journalist