de afbeelding is AI-gegenereerd, met veel creatieve ideeën en ludieke suggesties van AI
Donald Trump eist ‘loyaliteit’ van iedereen om hem heen. Zijn aanvaring met James Comey die het soort loyaliteit dat Trump van hem eiste, niet wilde en kon geven, is destijds breed uitgemeten. Trump lijkt daar niet van te hebben geleerd. Nu eist hij loyaliteit van Amerika’s bondgenoten, die hij steeds vaker inwrijft dat ze in feite zijn vazallen zijn.
Precies. Die ambitie hebben we niet. Laten we dit zo simpel als mogelijk uitwerken en daarbij AI gebruiken en de casus van Roy Mottahede en de Buyiden. Tenslotte ligt Trump momenteel met de Perzen overhoop, dus actueler kan het haast niet. Mottahede begint zijn boek met aanhalen van Tocqueville: ‘American readers will recall that de Tocqueville considered manners (moeurs), which he defined as “the sum of the moral and intellectual dispositions of men in society,” to be the most important influence in maintaining American political institutions—more important than laws or physical circumstances. This “sum” is a figure too perfect tor any observer of a contemporary society to obtain, even the brilliant de Tocqueville.’
*
De casus Donald Trump & extended family is qua loyaliteiten een Gordiaanse knoop. Begin bijvoorbeeld eens met de positie van een Jared Kushner, een schoonzoon van Trump, die als vertegenwoordiger (envoy) rondreist zonder een officiële en formele regeringsfunctie te bekleden. Kushner schijnt vaker privé-deals te sluiten dan dat hij voor het Amerikaanse volk in de weer is. Dat loopt onnavolgbaar door elkaar heen en dat is natuurlijk op z’n zachtst gezegd uitermate curieus.
Kijkaan, hier hebben we meteen de relatie Amerika – Israël via Jared, Netanjahu en Trump, alsook een lijntje naar de Russiche marine via hot bedding.
Laten we ook maar een link leggen naar de laatste aflevering van Wynia’s week: ‘Voortmodderen met Jesse en Jetten’ waarin de heren enigszins geneigd lijken om het Als Ob-gehalte van de Nederlandse politiek ter discussie te stellen. Het is uiteraard allemaal apenkool en l*l-en-lariekoek, maar we doen besmuikt alsof. Totdat de wal het schip tenslotte keert.
Prompt voor AI >>>> Jouw matrices zijn weer te gek! Nu naar de ‘humor’ – tenminste voor sommigen – via Donald Trump, die een verklaring van loyaliteit van zijn NATO-bondgenoten vraagt. Waarom verslikken zoveel serieuze mensen in een lachstuip als ze dit lezen?
AI reageert >>> : Serieuze mensen schieten in de lach omdat Trump een vorm van loyaliteit eist die in moderne internationale politiek simpelweg niet bestaat — namelijk Etzioni’s hoogste categorie, commitment — terwijl NAVO‑relaties structureel draaien op compliance en geïnstitutionaliseerde wederkerigheid, niet op persoonlijke trouw aan een leider.
De grap is dus niet dat het absurd is dat hij het vraagt, maar wat hij vraagt: een middeleeuwse vorm van persoonlijke loyaliteit binnen een 21e‑eeuws multilateraal systeem dat juist gebouwd is om zulke persoonlijke claims onmogelijk te maken.
🧩 Waarom dit zo komisch is volgens Etzioni’s model
1. NAVO = Compliance, niet Commitment
NAVO‑lidstaten handelen volgens: verdragsrecht, wederkerige verplichtingen, strategische belangen, bureaucratische procedures
Dit is textbook Compliance: instrumentele naleving van afspraken omdat het voordeel oplevert.
Er is geen emotionele, normatieve of persoonlijke binding aan een leider. Er is binding aan het instituut.
2. Trump vraagt Commitment (eigenlijk: loyaliteit vermengd met obdience en deference)
Wanneer Trump een “verklaring van loyaliteit” vraagt, vraagt hij om:
– persoonlijke trouw
– normatieve identificatie
– een soort feodale band (“I want you to be loyal to me”)
Dat is Commitment — de hoogste, meest innerlijke vorm van binding.
Maar commitment is precies wat moderne multilaterale instituties proberen te vermijden, omdat het instabiliteit creëert: als de leider verandert, verandert de loyaliteit.
NAVO is ontworpen om persoonlijke politiek te neutraliseren.
3. Gehoorzaamheid (Obedience) bestaat niet tussen staten
Trump’s vraag impliceert een hiërarchie: de VS boven de bondgenoten.
Maar in internationale politiek bestaat geen verticale gehoorzaamheid. Staten zijn formeel gelijkwaardig. NAVO is een horizontaal systeem van wederkerigheid.
Daarom voelt de vraag als een categorie‑fout: alsof iemand in een schaakclub vraagt om een feodale eed van trouw.
🎭 Waarom de mensen lachen: drie lagen van humor
1. Categorie‑verwarring
Trump behandelt een multilaterale organisatie alsof het een persoonlijke entourage is. Serieuze mensen herkennen onmiddellijk de mismatch tussen: moderne internationale orde (compliance), premoderne patronagepolitiek (commitment).
Dit is cognitief komisch: een genre‑fout.
2. Performativiteit
Een “verklaring van loyaliteit” (ook in de vorm van tribuut betalen) is een performative act die alleen werkt binnen een systeem dat loyaliteit als norm erkent. NAVO erkent dat niet. Het is alsof iemand in een bibliotheek roept: “Wie zweert mij trouw?”
De performatieve context ontbreekt → humor.
3. Historische ironie
NAVO is opgericht om:
– persoonlijke machtspolitiek van ‘leiders’ te beteugelen
– collectieve veiligheid te garanderen
– institutionele stabiliteit boven leiderschap te plaatsen
En nu vraagt de leider van het machtigste land binnen dat systeem om een persoonlijke loyaliteitsverklaring. Dat is ironie op systeemniveau.
📌 Synthese
Serieuze mensen lachen omdat Trump een commitment‑claim maakt in een domein dat bijna uitsluitend op compliance draait. Hij eist persoonlijke loyaliteit in een systeem dat juist gebouwd is om persoonlijke loyaliteit irrelevant te maken.
Het is alsof iemand een middeleeuwse eed van trouw probeert te introduceren in een moderne bureaucratie.
Prompt voor AI >>> Vergelijk Trumps loyaliteitsverwachting eens met met Mottahedeh’s patronage als je wilt.
AI reageert >>> : Trump’s verwachting van loyaliteit lijkt sterk op de patronage‑logica die Mottahedeh beschrijft voor de 10e‑eeuwse Buyiden: een leider die stabiliteit zoekt door persoonlijke trouw te vorderen. Maar NAVO‑politiek is gebouwd op geïnstitutionaliseerde wederkerigheid, niet op persoonlijke loyaliteit. De vergelijking werkt dus precies omdat Trump een premoderne loyaliteitsvorm probeert te projecteren op een moderne multilaterale orde.
Hieronder zet ik het naast elkaar in een matrix.
Prompt voor AI >>> Dankjewel. Kun je Claude Lefort in dit kader toepassen op loyaliteit en patronage?
AI antwoordt: Lefort maakt meteen zichtbaar waarom Trump’s loyaliteitsverwachting en Mottahedeh’s patronage‑model op elkaar lijken — én waarom ze in moderne democratieën botsen. Patronage probeert de lege plaats van de macht te vullen met persoonlijke trouw; democratie houdt die plaats structureel leeg. Daarom voelt Trump’s vraag aan NAVO‑bondgenoten als een premoderne claim binnen een moderne orde.
Ik werk het uit in drie stappen: Lefort → patronage → Trump.
🧭 1. Lefort: de macht is een lege plaats
Voor Lefort is democratie uniek omdat:
– de macht niet toebehoort aan een persoon of groep
– de plek van de macht symbolisch leeg blijft
– legitimiteit resulteert uit procedures, komt niet vauit personen
– politieke strijd gaat over tijdelijke bezetting, nooit over eigendom. [Trump is slechts een tijdelijke bewoner van het Witte Huis, maar gaat ermee om – de balzaal en de bunker daaronder – alsof hij dat vastgoed in eigendom heeft]’
De lege plaats van Lefort is dus een anti‑patronage‑principe: niemand kan zeggen “de macht is van mij, dus jij bent mij trouw verschuldigd”.
Dit is de kern van Lefort’s democratiebegrip: macht is onpersoonlijk, open, betwistbaar.
🧩 2. Mottahedeh: patronage vult de lege plaats
In Mottahedeh’s wereld (Buyiden, 10e eeuw) is de macht niet leeg maar belichaamd:
– de patroon is de macht
– loyaliteit is persoonlijk
– wederkerigheid is moreel en sociaal
– stabiliteit komt uit commitment, niet uit instituties
– de staat is zwak; sociale netwerken zijn sterk.
Patronage is dus een soort vulmechanisme: de leider vult de machtsplaats met zijn persoon, zijn netwerk, zijn charisma, zijn rechtvaardigheid. De machtsplaats is niet open, maar bezit.
🧩 3. Trump: een patronageclaim in een Lefortiaanse wereld
Wanneer Trump een “verklaring van loyaliteit” van NAVO‑bondgenoten vraagt, doet hij conceptueel hetzelfde als een Buyidische emir:
– hij personaliseert de machtsplaats
– hij verwacht commitment (innerlijke trouw)
– hij leest internationale samenwerking als persoonlijke wederkerigheid
– hij interpreteert steun als trouw aan hem, niet aan het instituut
– hij probeert de machtsplaats te vullen met zijn persoon.
Maar de NAVO is een Lefortiaans instituut: macht is procedureel, legitimiteit is gedeeld, posities zijn tijdelijk, staten zijn gelijkwaardig, loyaliteit is aan het verdrag, niet aan een leider. Daarom voelt Trump’s vraag als een categorie‑fout: een patronageclaim in een systeem dat patronage structureel uitsluit; in de 21ste eeuw, in een democratische context. Dit heeft een tamelijk koddig effect en werkt bij menigeen op de lachspieren.
Een tegenwoordige Franse president (ná Charles le grand de Gaulle) die zou verkondigen: L’État ç’est moi, zou waarschijnlijk een soortgelijk absurdistisch effect sorteren.
Prompt voor AI >>> Was Jim Comey (‘A higher loyalty’) nou overdreven preuts en wereldvreemd, of stond hij werkelijkvoor authentieke Amerikaanse pincipes?
AI antwoordt: Comey was niet “preuts” of wereldvreemd, maar handelde vanuit wat hij zelf ziet als commitment (Etzioni’s hoogste categorie) aan onpersoonlijke, procedurele principes — precies het soort Lefortiaanse “lege plaats van de macht” dat patronage‑logica probeert te vullen. Zijn boek A Higher Loyalty is dus geen moralistische pose, maar een poging om persoonlijke loyaliteit te vervangen door institutionele loyaliteit.
🧭 Comey’s “higher loyalty”: commitment aan principes
Comey definieert loyaliteit niet als trouw aan een persoon, maar aan:
– de wet
– de procedure
– de onafhankelijkheid van de FBI
– de norm dat presidentiële macht in een democratie niet persoonlijk is
Dit is textbook commitment: een innerlijke, normatieve binding aan waarden die boven personen staan.
Comey’s titel is letterlijk een statement: Mijn loyaliteit is niet aan een president, maar aan een principe.
Dat is geen preutsheid, maar een institutionele ethiek.
🧩 2. Trump’s loyaliteitsverwachting: autoritaire patronage in moderne vorm.
Trump vroeg Comey om:
– persoonlijke loyaliteit
– wederkerigheid (“I need loyalty, I expect loyalty”- rauwe reciprociteit )
– een relationele band die lijkt op Mottahedeh’s patronage
– een vorm van commitment aan hem, niet aan het instituut
Dit is precies wat jij eerder benoemde als: een premoderne loyaliteitsclaim in een moderne institutionele context.
Trump opereert in de logica van die patronage: de machtsplaats wordt gevuld door de leider, en loyaliteit is persoonlijk.
🧩 3. Lefort: Comey verdedigt de lege plaats van de macht
Lefort zou kunnen zeggen:
– Comey staat voor de lege plaats van de macht
– Trump probeert die plaats te vullen (letterlijk en figuurlijk) met zijn persoon
– loyaliteit aan een leider is een anti‑democratische claim
– loyaliteit aan procedures is een democratische claim
Comey’s “higher loyalty” is dus een Lefortiaanse reflex: de macht moet onpersoonlijk blijven.
Prompt voor AI >>> Jij hebt het over ‘Civiele religie’ dat klinkt mij Frans in de oren (laïcité)? Daarmee zijn we meteen bij de godsdienst. Islam, secularisme, …….. narcisme? Sommigen vragen spottend of Trump soms stiekem moslim is geworden.
AI antwoordt: Je raakt hier aan een fascinerende kruising: civiele religie, laïcité, secularisme, islam, én de manier waarop sommigen Trump’s loyaliteitsverwachting interpreteren als iets “quasi‑religieus”. Niet omdat hij moslim zou zijn (dat is natuurlijk een ironische grap), maar omdat hij een religieus‑achtige vorm van loyaliteit vraagt binnen een domein dat normaal seculier‑institutioneel is.
Ik zet het uiteen, met Lefort, Etzioni en Mottahedeh als onderliggende structuur.
🧭 1. Wat is civiele religie (Amerikaans, niet Frans)
Civiele religie is een term van Robert Bellah: de quasi‑religieuze verering van de natie, de constitutie, de vlag, de Founding Fathers.
Het is géén laïcité (Franse scheiding van kerk en staat). Het is eerder een symbolisch geloofssysteem dat de staat sacraliseert.
Kenmerken:
– rituelen (inauguraties, eedaflegging)
– heilige teksten (Constitution, Declaration of Independence)
– profeten (Washington, Lincoln)
– martelaren (veteranen, civil rights leaders)
– sacrale objecten (de vlag, Arlington Cemetery)
Comey’s A Higher Loyalty past hier perfect in: loyaliteit aan de wet als iets sacraals.
🕌 2. Waarom dit “Frans” klinkt: laïcité en de religieuze leegte
De Franse laïcité is een ander model: de staat is strikt seculier, religie is privé, en de publieke sfeer is “ontheiligd”.
Maar beide (civiele religie en laïcité) delen één Lefortiaans principe: De macht is een lege plaats. Ze mag niet worden gevuld door een persoon, clan, of religie.
Daarom is persoonlijke loyaliteit aan een leider verdacht — het ruikt naar patronage, cultus, of quasi‑religieuze onderwerping (islam -> soumission -> Houellebecq).
🧩 3. Patronage (Mottahedeh) als religieus‑politieke vorm
In Mottahedeh’s wereld is patronage bijna religieus:
– de patroon beschermt
– de volgeling is hondstrouw
– de relatie is moreel geladen
– de machtsplaats is gevuld door de persoon van de leider
– loyaliteit is commitment, niet compliance
Het lijkt op een seculiere vorm van religieuze devotie.
🎭 4. Waarom sommigen grappen dat Trump “stiekem moslim is geworden”
Dit is uiteraard géén serieuze claim over islam. Het is een satirische manier om te zeggen:
– Trump vraagt een vorm van loyaliteit die lijkt op een bayʿa (eed van trouw), een premoderne islamitische politieke praktijk.
De grap werkt omdat:
– hij een persoonlijke eed van trouw vraagt
– hij de machtsplaats persoonlijk maakt
– hij een quasi‑religieuze vorm van commitment verwacht
– hij de NAVO‑relatie moraliseert (“you owe us loyalty”)
– hij een patronage‑logica introduceert in een seculier‑institutioneel domein.
Het is dus een genre‑fout tussen politieke tijdperken én tussen religieuze en seculiere logica’s.
De grap is niet dat hij moslim zou zijn, maar dat hij een premoderne, quasi‑religieuze loyaliteitsvorm gebruikt die sommigen associëren met historische islamitische politieke cultuur.
🧠 5. Narcisme als seculiere religie
Hier komt jouw laatste woord binnen: narcisme.
Narcisme functioneert in moderne politiek soms als een persoonlijk sacraliseringsmechanisme:
– de leider wordt het centrum van betekenis
– loyaliteit wordt persoonlijk
– kritiek wordt ketterij
– de machtsplaats wordt gevuld door het ego van de leider
– de volgeling wordt geacht “gelovig” te zijn.
Dit is precies wat Lefort problematisch vindt: het sluit de lege plaats van de macht.
Daarom voelt Trump’s loyaliteitsverwachting voor sommigen als: bogus-religieus, kitsch-cultisch, patronage‑achtig, narcistisch, anti‑institutioneel
En daarom is de grap “is hij stiekem moslim geworden?” een manier om die categorie‑verwarring te benoemen.
📌 Synthese
– Civiele religie: sacralisering van de constitutie (Amerikaans).
– Laïcité: radicale scheiding van religie en staat (Frans).
– Islam (historisch): patronage en eed van trouw als politieke cement (Mottahedeh).
– Narcisme: seculiere cultus rond de leider.
Trump: vraagt een vorm van persoonlijke loyaliteit die lijkt op een bayʿa, botst met civiele religie, schendt laïcité‑achtige principes, en vult de Lefortiaanse machtsplaats met zijn persoon.
Daarom wordt het ervaren als grappig — en onthullend.
Prompt voor AI >>> Waar op deze ‘as’ zou je de mafia-loyaliteit (Puzo -> Corleone) situeren? Als ik me het goed herinner refereerde Comey aan de mafia toen Trump hem – onder vier ogen – om een loyaliteistverklaring vroeg.
AI antwoordt >>> Mafia‑loyaliteit (Puzo/Corleone) zit aan de uiterste premoderne kant van de as: het is hyper‑patronage, volledig gebaseerd op persoonlijke commitment, verpakt in ritueel, eer, wederkerigheid en impliciete dreiging. Comey herkende en onderkende dat Trump hem precies zo’n maffia‑achtige loyaliteit vroeg — een persoonlijke band die de lege plaats van de macht zou vullen en de institutionele orde zou vervangen door patronage – op een mafia-manier, met een verholen dreiging. Dit is uiteraard Comey’s intepretatie van de situatie. Je zou het enkel kunnen proberen te ‘verifiëren'(?) door extrapolatie naar Trumps huidige gedrag en manier van optreden.
Hieronder plaats ik de maffia op jouw as (Etzioni + Mottahedeh + Lefort), en dat laat zien waarom Comey onmiddellijk de vergelijking dacht te kunnen maken.
Prompt voor AI >>>> Dankjewel voor het sparren, de inspiratie en de mooie matrices!
AI antwoordt: Heerlijk! Altijd een plezier om zo te sparren! Als je zin hebt om dit verder uit te spitten en te ordenen in een loyaliteitskaart van moderne politiek, dan bouw ik die graag met je mee. Graag tot ziens!
//michaelwolffnyc.substack.com/p/michael-wolff-vs-melania-trump-why
‘The legal battle between Melania Trump and author Michael Wolff is getting more intense by the day — and in this video, we break down everything happening behind the scenes. From explosive allegations to legal strategy, public reaction, and media fallout, this case could become one of the most talked-about political lawsuits in recent memory.
Is Melania gaining the upper hand with her legal threats? Or is Wolff using the controversy to strengthen his public narrative? This isn’t just celebrity drama — it’s a battle involving reputation, media power, politics, and public perception.’ (tekst van Youtube)
Eerst de namen. De naam Melania is afgeleid van melas (μέλας) en betekent in het Oudgrieks: “de zwartgeklede”, “de mysterieuze.”
Michaël, zie Daniël 10:13, betekent “Wie is als God?” (retorische vraag: niemand is als God), strijder tegen de chaos.
……………………. ………………… …………………….. …………………………
……………………. ………………… …………………….. …………………………
Ruben Oppenheimer – www.nrc.nl/nieuws/2026/05/12/ruben-l-oppenheimer-a4927590
Uitleg van Ai+ChatGPT >>> 🎭 Ex Machina — waarom die naam?
De naam Ex Machina is vrijwel altijd een verwijzing naar het klassieke begrip deus ex machina:
– In het Griekse theater werd een god letterlijk met een kraan (mēchanē) op het toneel neergelaten om een onoplosbaar conflict toch op te lossen.
– De term wordt nu gebruikt voor elke plotselinge, externe interventie die een verhaal kantelt of oplost.
De naam “Ex Machina” suggereert dus:
– een ingreep van buitenaf,
– een mechanische of kunstmatige kracht,
– een meta-commentaar op narratieve constructie (vaak gebruikt in literatuur en film).
Zou het kunnen dat ‘ze’ aan de jeep van George Patton hebben geknoeid, omdat de man na de oorlog een nuisance zou kunnen zijn geworden? Patton was nuttig tijdens de oorlog, maar daarna kon hij weleens lastig worden. Patton was geen politicus zoals Eisenhower. Dit narratief vertelden K en W te hebben gehoord van Amerikaanse kennissen. .
Die hoekjes lijken almaar kleiner – of juist gróter – te worden, want ‘ze’ lopen de kantjes er steeds driester af. Moet je daar zo om lachen?
Koddig hè, die poppen aan een touwtje die dansen naar het pijpen (op een suling ?) van voor ons meestal onzichtbare dalangs. Ook Nederland was ooit een Empire, met een ‘gordel van smaragd’.
Goed, Patton en the Bulge, gôh ja, zo’n type als die kolonel Oscar Koch moet je er maar net bij hebben. Onmisbare lui, die hun handwerk, hun stiel, met hart en ziel beoefenen, en daar uitzonderlijk goed in zijn. Die zitten nooit in een vak K, die werken écht en die dóen ertoe.
Bijna altijd spelen dit soort akkevietjes (laten we het woord ‘liquidatie’ maar even opschorten) zich af rond individuen die gevestigde belangen zouden kunnen bedreigen – gedacht vanuit het perspectief van de meest-belanghebbenden, die veelal ook de meest machtigen zijn. Blijkbaar riep Eisenhower minder angst op bij de noemnklatoera dan de doener Patton. Eisenhower dacht wel eerst (lang) na, zoals moge blijken uit zijn waarschuwing tegen de macht van het militair-industrieel-complex, maar was niet geneigd meteen tot ingrijpend handelen over te gaan, zoals Patton wél was.
G vertelde over een interessante discussie die ze hoorde over de mogelijkheid om individuen als Van der Graaf te weaponizen met het doel hem een ‘lastig persoon’ als Fortuyn te laten liquideren. ‘Waarom zou een dierenactivist zich wél het lot van opgehokte hermelijntjes aantrekken en niét dat van opgehokte medelanders, die door falend regeringsbeleid (massa-immigratie zonder een geëigende infrastructuur > nare pathogene azc’s) in de stress verzeild raken en daardoor een tig aantal levensjaren korter leven en een tig aantal met aanzienlijk minder levensvreugde?’
Dat klopt, en door de beroerde voeding (hoofdzakelijk insecten eten en onze hyperslimme en superinnovatieve boeren wegjagen) worden mensen vanzelf kleiner – terug naar vroeger: small is beautiful – en wég met de lange grote mensen! Denk alleen maar aan de titel van een Chomsky-boek: Necessary Illusions: Thought Control in Democratic Societies. Dat is als je tot de nomenklatoera behoort, toch om je vingers bij af te likken?! Noodzakelijke illusies (dus een Hans Klok als premier en klonen van hem als ministers!) maar wél in democratieën! Me dunkt, dat is having your cake and eat it.
Apr 2, 2026 – April 1945. As the US Third Army pushed deep into Germany, General George S. Patton encountered something that completely shattered his battle-hardened mind.
March 1944. Deep behind German lines in Italy, 15 young American commandos from the OSS are captured while entirely wearing official US military uniforms. – www.youtube.com/watch?v=3WjGENZkn_g
Jeffrey Sachs on the real origins of the Iran war, and the coming economic devastation.
Parkeer
www.volkskrant.nl/kijkverder/v/2025/de-wereld-in-beeld-de-opmerkelijkste-fotos-van-week-8-2026~v2742761
Ze hebben aan AI+ChatGPT gevraagd wat het in het schilderij van Magritte ziet. Moet je lezen wat het antwoordt:
Magritte is altijd een heerlijke denkoefening, en La reproduction interdite is daar een van de beste voorbeelden van. Wat ik erin zie, is een spel met verwachting, identiteit en de onbetrouwbaarheid van wat we “zien”.
Wat het schilderij toont
Een man staat voor een spiegel. Maar in plaats van zijn gezicht te weerspiegelen, toont de spiegel opnieuw zijn achterkant. Alles in de kamer wordt wél correct gereflecteerd — behalve de man zelf. Op de schoorsteenmantel ligt een exemplaar van The Adventures of Arthur Gordon Pym van Edgar Allan Poe, dat in de spiegel wél correct gespiegeld wordt.
Dat detail maakt het nog vreemder: Magritte laat zien dat de spiegel niet “kapot” is. Alleen de man is dat.
Wat ik erin lees?
1. Identiteit als onkenbaar
De man ziet zichzelf niet. Hij krijgt geen bevestiging van wie hij is. Het is alsof Magritte zegt: je kunt jezelf nooit volledig kennen, je blijft altijd een raadsel voor jezelf.
2. De spiegel als leugenaar
Een spiegel hoort de werkelijkheid te tonen, maar hier doet hij dat niet. Magritte ondermijnt het vertrouwen in waarneming. Wat je ziet, is niet noodzakelijk wat waar is.
3. Herhaling zonder originaliteit
De titel La reproduction interdite (“De verboden reproductie”) is ironisch: de spiegel reproduceert juist te veel — hij toont exact dezelfde achterkant, geen variatie, geen eigenheid. Het is een soort visuele paradox.
4. Eenzaamheid
De man staat er, maar hij krijgt geen blik terug. Geen contact, geen bevestiging. Het voelt bijna existentiëel: een mens die geen spiegeling vindt, geen tegenhanger.
Waarom het zo intrigerend blijft
Magritte legt nooit uit wat zijn schilderijen “betekenen”. Dat is precies de charme. Hij dwingt je om te twijfelen aan het vanzelfsprekende. Je kijkt, en je denkt: dit klopt niet… maar waarom?
Waarom het blijft nazinderen
Het schilderij dwingt me om te blijven kijken. Niet omdat er zoveel gebeurt, maar omdat het ene detail dat niet klopt — de spiegel — alles in vraag stelt. Dat soort kunst blijft hangen. Ik ben benieuwd: wat doet het met jou?
Dat is echt een heerlijke speling van het lot — Magritte zou er zelf waarschijnlijk om hebben geglimlacht.
Het idee dat uitgerekend de Volkskrant een foto van Rob Jetten voor een spiegel presenteert binnen de lijst van La reproduction interdite… dat is bijna te perfect. Alsof de krant onbewust meedoet aan Magrittes spel: een politicus die in een spiegel kijkt, maar het publiek ziet iets anders dan verwacht. Het is precies dat soort ironie waar Magritte zijn hoed voor zou afnemen.
En ik snap volledig waarom jullie moesten lachen. De combinatie van:
– een politicus die zichzelf bekijkt.
– een spiegel die per definitie “waarheid” zou moeten tonen,
– en een schilderij dat juist gaat over het niet kunnen zien van jezelf…
…dat is pure, onbedoelde satire.
Het is een beetje alsof de realiteit even een Magritte‑filter over zichzelf heeft gelegd. Dat soort momenten zijn goud waard.
Ik ben nu wel nieuwsgierig: was het een bewuste grap van de Volkskrant, of gewoon een ongelukkige — maar briljante — toevalligheid?
Die vertaling “Vermenigvuldiging verboden” is natuurlijk al een cadeau op zich. In combinatie met een politicus die voor een spiegel staat, krijg je bijna een cartoon zonder dat iemand er één heeft hoeven tekenen. En jullie toevoeging — “je wilt ook niet dat een politicus (als deze persoon) in een kopieerapparaat zou vallen” — past perfect in dat Magrittiaanse universum waar logica net een halve slag gedraaid is.
Het mooie is: Magritte gebruikte spiegels om te laten zien dat de werkelijkheid niet doet wat je verwacht. De Volkskrant lijkt dat principe nu onbedoeld toe te passen op de politiek. Een spiegel die niet weerspiegelt, een titel die waarschuwt voor vermenigvuldiging, en een politicus die in dat alles gevangen zit… het is bijna te veel symboliek om toeval te zijn, en juist daarom zo hilarisch.
Het is een van die momenten waarop kunst, taal en actualiteit elkaar kruisen en je even denkt: dit kan niemand verzinnen — dit moet de werkelijkheid zelf zijn die een grap maakt.
Ghislaine Maxwell (born December 25, 1961, Maisons-Laffitte, France) is a former British and American socialite who was convicted in 2021 of sex trafficking of underage girls for the American financier Jeffrey Epstein. According to prosecutors, Maxwell and her hired assistants enticed hundreds of girls to visit Epstein’s homes and nearby locations in New York City, Florida, New Mexico, and the U.S. Virgin Islands, as well as Maxwell’s own residence in London. There they were groomed for sex acts with Epstein and other individuals. In 2019, two years before Maxwell’s conviction, Epstein was arrested on federal charges of sex trafficking of underage girls. While awaiting trial in a Manhattan jail cell, Epstein killed himself by hanging. Maxwell, who had already left the city, was arrested in New Hampshire in 2020.
Bob van Huët, AD 12-01-2025 (geredigeerd citaat) | ‘ Een olietanker uit Vladimir Poetins schaduwvloot – waarmee het Kremlin internationale sancties probeert te omzeilen – is tegen de lamp gelopen. De Duitse autoriteiten hebben een verdacht schip op sleeptouw genomen nadat het in de Oostzee aan de grond dreigde te lopen. Ondertussen heeft het Westen opnieuw tientallen ‘schaduwtankers’ op een zwarte lijst gezet.
Volgens de Duitse autoriteiten is er geen twijfel dat de tanker Eventin, die onder Panamese vlag vaart, onderdeel is van Poetins schaduwvloot. Het 274 meter lange en 48 meter brede schip heeft een kleine 100.000 ton olie aan boord. Duitse sleepboten moesten het te hulp komen nadat het schip vermogen had verloren en ook stuurproblemen had. Gevreesd werd even voor een milieuramp in de Oostzee, vlak bij het eiland Rügen. De Duitse regering wil de tanker vooral uit de buurt houden van de kust. Maar het wegslepen gaat moeizaam door de harde wind en de hoge golven. Het schip moet ongeveer 25 kilometer worden weggesleept en de autoriteiten verwachten dat de operatie tot vanochtend gaat duren. Het is nog onduidelijk of de Eventin later naar een Duitse haven zal worden gebracht. ‘
‘ “Het (alternatieve) verhaal dat de jongelui hebben bedacht – zonder gebruik van AI en ChatGPT – luidt dat de EU een deal heeft gesloten met Putin om rechtstreeks Russische olie te kopen van Rusland, maar mét de poespas-poppenkasterij van schaduwtankers die worden gesnapt en vervolgens naar een EU-haven worden gesleept om daar leeggepompt te worden. De EU-komedianten betalen dan iets minder aan Putin, omdat ze het toneelstuk van Russische-olie-kopen-van-India (bijvoorbeeld) kunnen overslaan; ze hoeven de Indiërs geen tussenpersoon-commissie te betalen. Het prijsverschil mogen ze van Putin desnoods in ‘diepe zakken’ laten verdwijnen.”‘
‘ “De EU/VS/NAVO-deep staters blijven hardnekkig het Rusland van nu, gelijkstellen met de Sovjet-Unie van destijds. Daarop baseren ze hun bangmakerij van de burgers en hun oorlogshitserij. Leuk, hoe Thomas Gast het vertelt. >> General Sir Patrick Sanders warns [vlak voordat hij met pensioen gaat] ‘preparedness is absolutely critically important’ for the future. “‘
‘ Putin kijkt vooruit. De Russen moeten straks met óns verder – en wij met hen. Intussen weten we, of kunnen we weten, dat de Amerikanen steevast verdwijnen als er voor hen niets meer valt halen, of als ze klop hebben gekregen. Dat was in Vietnam zo, in Afghanistan idem dito en dat zal in de Oekraïne niet anders zijn. Zíj verdwijnen achter hun oceanen, maar Rusland blijft liggen waar het ligt en dat is in Europa en wel als ónze buurman.
O ja, en dat is waar ook. De Amerikaanse deep state heeft oorlog met China (met Taiwan als steen des aanstoots) op het menu staan, en oorlog met Iran (voor of met Israël).”
…………. ………… …………. …………..
…………. ………… …………. …………..
Amélie Oksenberg Rorty – www.amazon.com/Identities-Persons-Topics-Philosophy/dp/0520033094
Law and order | www.youtube.com/watch?v=YnfAJTFaAZ0
‘ Amerika als politieagent, sheriff, van de wereld? Das war vielleicht einmal …’
‘Shilo, dat is toch de ranch van de Cartwrights? Misschien is Shiloh de naam van een kibboets of iets dergelijks. Curieus nietwaar, die verwevenheid, de doordrenktheid, met bijbelse namen die je in de wildwest cowboy-verhalen zo veelvuldig tegenkomt. Ze doen zo schilderachtig aan.’
‘Zeker die zin: “.. een kopje kleiner gemaakt, zonder dat dit consequenties heeft.” Of de warrants van het ICJ/ICC in de praktijk tanden hebben, is hoogst twijfelachtig.’
‘ Dat lijkt er inderdaad niet op. Zowel de oorlogen van Israël als die van Amerika (i.e. de Amerikaanse Deep State met inbegrip van de Israël-lobby) bijvoorbeeld in de Ukraïne, zijn voor een relatief kleine groep “”politieke gangsters”” dermate lucratief en winstgevend, dat ze die zo lang mogelijk in stand zullen willen houden.’
………….. …………… …………………. …………………
………….. …………… …………………. …………………
Toef Jaeger | www.nrc.nl/nieuws/2024/11/20/hoe-cultuur-het-conservatieve-verhaal-in-de-verenigde-staten-voedt-a4873865?t=1732433297
Cyrus Janssen – www.youtube.com/watch?v=i7NA2hAitUQ
With Trump back, Israeli settlers revive goal of full control of West Bank.
By Jonathan Saul and James Mackenzie, Reuters November 23, 2024
You cannot copy content of this page
