Olifanten kunnen oud worden en migreren, maar ze kunnen geen testamenten maken

 

Olifanten hóeven geen testament te maken, want ze hebben een olifantengeheugen en dat schijnt generaties mee te gaan. Daarom zul je ook weinig tot geen notarissen zien in een olifantrijke biotoop.

  • O, zit dat zo. Gôh, ik vermoedde dat het AD-stuk een subtiele sluikreclame was voor de notariële broederschap, maar dat klopt dus niet.

Neen. Er zijn mij ook geen gevallen bekend van notarissen die de politiek zijn ingegaan.

  • Logisch, want waar zouden ze dan de olifant moeten parkeren? Politici zijn bovendien allergisch voor alles wat met geheugen te maken heeft.

Dat is waar. Vreemd dat ze zo veel en zo hard trompetteren. Toch?

  • Goed dat je er deze draai en spin aan geeft, want anders zou de gedachte misschien kunnen postvatten dat ‘ze’ oud en jong tegen elkaar uitspelen en opzetten. Dat doen ‘ze’ immers altijd als ‘ze’ niets meer weten en kunnen verzinnen.

 

 De illustratie is AI-gegenereerd en de olifant mag niet worden gevoerd.

*

Deze spotprent illustreert begrippen als agendasetting, framing en selectieve aandacht in het publieke debat. De tekening belicht de vraag hoe media, beleidsmakers en onderzoekers bepaalde oorzaken benadrukken en andere naar de achtergrond schuiven. Hij gaat dus in eerste instantie niet primair over de vraag welke factor de woningmarkt het sterkst beïnvloedt: massa-immigratie, vergrijzing, beleid en politiek, andere?

De olifant kan niet in de kamer – zijn natuurlijke habitat – want daar is het huis te klein voor, of misschien zijn er wel te veel mensen?

 

 

 

 

Inside the Mirror Court of Mar-a-Lago

 

 

In a palace of mirrors, loyalty becomes power.

 

 De illustratie is AI-gegenereerd, na een uitvoerige dialoog in ChatGPT over The Prince and the Pauper van Mark Twain en het boek van Matthew Cole: Princes and Thieves.  AI-ChatGPT blijkt alle (goede) boeken te kennen, die ooit zijn geschreven en kan daar (desgevraagd op de juiste wijze) uitgebreid over vertellen.

De associaties kwamen op gang, werden getriggered, tijdens het kijken naar The Daily Beast van 07 november 2026  –  waarin wordt getoond hoe Steve Miller zijn ‘eed van trouw’ aan Trump aflegt: ‘I pledge my loyalty ….’ In  de Daily Beast Nov 7, 2026 –  Why Miller Is Trump’s Most Dangerous Move Yet | Inside Trump’s Head
In het midden van AI-illustratie zijn personages te zien die diep buigen voor prins/koning Jared (?) en die zijn hand of ring lijken te kussen. De aanvaring en breuk destijds met Jim Comey ging precies hierom.

Met betrekking tot de spiegel (zie Mark Twain’s verhaal, maar ook Lewis Carroll > Through the Looking Glass) zijn in verband met ‘narcisme’ nog vele intrigerende en speculatieve dwarsverbanden te leggen, denk bijvoorbeeld aan het spiegelstadium van Jacques Lacan.

…………………………..  …………………………..  ……………………………..

…………………………..  …………………………..  ……………………………..

 

 

 

Energielabelen en – lellebellen in Nederland

 

 

 

Ingekorte conversatie met AI over energielabels en woonkwaliteit in het algemeen (oktober 2026)

(………………………….  ………………………..  …………………………..)

AI Copilot antwoordt: In Nederland wordt het energielabel van een (sociale) huurwoning niet door de verhuurder zelf vastgesteld, maar door een gecertificeerde energieadviseur. Deze adviseur inspecteert de woning en berekent het label volgens de landelijke methode NTA 8800. Vervolgens wordt het label geregistreerd in de landelijke database EP-online. [rvo.nl], [rijksoverheid.nl]

Kort samengevat:
– De verhuurder/woningcorporatie vraagt het energielabel aan en levert de benodigde toegang tot de woning. [rvo.nl]
– Een gecertificeerd energieadviseur beoordeelt onder andere isolatie, installatievoorzieningen, ventilatie en andere energieprestaties van de woning en bepaalt het label. [wbwd.nl], [rvo.nl]
– EP-online registreert het officiële energielabel; die registratie is leidend. [rvo.nl]
Voor sociale huurwoningen heeft het energielabel extra betekenis: het telt mee in het woningwaarderingsstelsel (WWS) en beïnvloedt daarmee het maximale aantal huurpunten en dus mede de maximale huurprijs. [energielabel.nl]
Dus: de woningcorporatie of verhuurder vraagt het label aan, maar de feitelijke vaststelling gebeurt door een onafhankelijke, gecertificeerde energieadviseur volgens landelijke regels. [rvo.nl], [wbwd.nl]

Prompt voor AI: Waar heeft de VERhuurder het meeste profijt van: een hoog energielabel en dus hogere huur, of een laag energielabel en dus minder huurpenningen? Hoe wegen verhuurders dit volgens jou af?

AI antwoordt: Vanuit puur financieel oogpunt is een hoog energielabel meestal aantrekkelijker voor de verhuurder, maar alleen als de kosten van verduurzaming redelijk terugverdiend kunnen worden.
De afweging is ongeveer als volgt:
Voordelen van een hoog energielabel voor de verhuurder
–
Meer WWS-punten, dus een hogere maximale huur bij sociale huurwoningen. [energielabel.nl], [rvo.nl]
– De woning wordt aantrekkelijker voor huurders.
– Minder risico op toekomstige regelgeving tegen slecht geïsoleerde woningen.
– De marktwaarde van de woning stijgt doorgaans.
– Minder klachten over tocht, vocht en comfort.
Nadelen van een hoog energielabel
–
Investeringen kunnen fors zijn: isolatie, HR++-glas, ventilatie, warmtepompen, zonnepanelen enzovoort.
– De hogere huur compenseert die investering niet altijd volledig of snel.
Waarom zou een verhuurder een laag label houden?
Vooral als:
– de verduurzamingskosten erg hoog zijn;
– de woning toch gemakkelijk verhuurd wordt;
– een renovatie pas over enkele jaren gepland staat.
Bijvoorbeeld: als een corporatie €40.000 moet investeren om een oude woning van label F naar label A te brengen, terwijl de huuropbrengst maar enkele tientjes per maand extra stijgt, kan de terugverdientijd tientallen jaren bedragen.
Hoe kijken woningcorporaties hiernaar?
Woningcorporaties zijn geen gewone commerciële beleggers. Zij moeten ook maatschappelijke doelen halen. Daarom sturen zij vaak op:
– verlaging van energielasten van huurders;
– verbetering van wooncomfort;
– voldoen aan klimaat- en verduurzamingsdoelen;
– onderhoud van hun woningvoorraad.
Daardoor zouden corporaties regelmatig maatregelen moeten nemen die financieel misschien niet direct maximaal renderen. Of dit gebeurt, hangt vooral van het management van de betreffende corporatie af.
Mijn inschatting
Als je een grote verhuurder vraagt wat op de lange termijn gunstiger is, dan is het antwoord meestal: een redelijk goed energielabel (A, B of C). Dan krijg je immers:
– hogere huurpunten;
– tevreden huurders;
– minder toekomstig risico;
– een waardevaster bezit.
– een goede reputatie als corporatie, waarbij ‘de corporatie’ –  vooral een grote –  een anonieme entiteit blijft, dus is ‘reputatie’ een grootheid die vaak weinig gewicht in de schaal legt. Het komt vooral op de intrinsieke waarden normen van het management aan, of zij hun maatschappelijke taak serieus nemen, of capabel en competent genoeg zijn om die naar behoren te vervullen.

Een heel slecht label (E, F, G) levert tegenwoordig meestal geen strategisch voordeel meer op. De iets lagere investering weegt steeds minder op tegen de nadelen en toekomstige verplichtingen.
Interessant is dat er ook kritiek bestaat op het systeem: de kosten van verduurzaming liggen grotendeels bij de verhuurder, terwijl een groot deel van de directe financiële besparing (de lagere energierekening) naar de huurder gaat. Daardoor zijn de prikkels niet altijd perfect op elkaar afgestemd. Dat wordt in de economie vaak het split incentive-probleem genoemd.

Prompt voor AI: Wat vreemd dat de mogelijke (on-)kosten van de gezondheid van de huurders, niet worden betrokken in de berekeningen. Vaak-zieke-mensen door benedenmaatse of slechte woonkwaliteit komen uiteindelijk toch ten laste van de gemeenschap?
Nederland is me dunkt rijk en technische geavanceerd genoeg om dit aspect van wonen in de beschouwingen te betrekken? Een kek en mooi geverfd wooncomplex met allerlei sexy tierelatijnen aan de zichtbare buitenkant, maar een beroerde isolatie, meuk-materialen zoals krakkemikkige kranen en schakelaars, doet sterk denken aan de tekst van Mattheüs 23:27-33: ‘Schriftgeleerden en Farizeeën! Het ziet er voor u slecht uit! Huichelaars, jullie lijken op witgekalkte graven, die er van buiten mooi uitzien, maar van binnen vol doodsbeenderen en bederf zitten. U doet u heel vroom en oprecht voor, maar in uw hart bent u huichelachtig en slecht. ‘
Een lager energieabel en dus vermoedelijk ongezonder huis, brengt hogere gezondheidsrisico’s voor de bewoner met zich. Zeker als het senioren betreft, die veelal een arbeidzaam leven achter zich hebben. Heeft de labelaar daar ‘oog’ en compententies voor, heeft hij die in huis om dat te kunnen beoordelen? Natuurlijk heeft hij of zij dat (meestal) niet, of vergis ik mij?

 

…………………………..  ………………………..  ……………………………..

 

 

 

 

 

‘Waarom spuugt Zelensky op de rode loper?

 

 

    ‘Spuugt Zelensky op de Zweedse koning?’   www.youtube.com/watch?v=wh49pwk7Kq0

*

Dat schijn je te moeten doen, als je weer om geld komt bedelen en ze de rode loper voor je uitleggen.

  • De Zweedse koning wil Zelensky geen hand geven en zéker geen bear-hug ondergaan, daarom dat meneer Zelensky zijn gal spuwt.

Benieuwd of de Haagse bollebozen de rode loper voor deze man uitrollen.

  •  Sjoerd Sjoerdsma zou daar best toe in staat zijn, denk ik zo.

*

2026, Oct 26 –  Musk Says ‘Yes’ to ‘Zelensky Needs to Go’; Missiles Hit Russian Missile Plant | Ukraine War   www.youtube.com/watch?v=AcYWZwiYaw8

Oct 26, 2026  Elon Musk doubled down on SpaceX’s Starlink restrictions in Ukraine, saying “we simply enforced our terms of service,” and replied “Yes” to an X post saying Zelensky “needs to go.” A former Ukrainian Defense Ministry adviser says Ukraine did not violate the terms. Missiles hit a Russian plant in Yelets that makes batteries for missiles, about 155 miles (250 km) from Ukraine. Melania Trump says “we will see” about visiting Ukraine, House Speaker Mike Johnson says the U.S. is “on the verge” of three-way talks, and the Kremlin says talks can resume after Nov. 4.

 

 

‘AI is hot en lijkt almaar hotter te worden, totdat …..?’

 

 

    The AI Bubble: Revolution or the Greatest Financial Illusion Ever? – Martin Visser – 16 september 2026 – www.youtube.com/watch?v=BXl-KBtXD1s

*

Journalist Martin Visser is een fervent gebruiker van AI en geeft een aantal vuistregels (bijvoorbeeld: vraag af en toe naar de bekende weg) die iedere intelligente AI-gebruiker zich ter harte kan nemen.

  • In grote lijnen komen die vuistregels bijna een op een overeen met hoe wij AI+ChatGPT (ook bij de eigen, hybride, modellen en vormen) gebruiken en inzetten. Op de keper beschouwd is het niet meer dan je gezonde verstand gebruiken.

Jawel, maar je moet als AI-gebruiker ook over enige kennis beschikken, waardoor je een context paraat hebt, waarin je de AI-antwoorden kunt bedden. Aan die kennis, dáár ontbreekt het bij vele (jonge) AI-gebruikers nogal eens aan. Daardoor laten ze zich vaak al te gauw door AI de bietenbrug op masseren, zonder dat ze het doorhebben – en zonder dat AI een kwaadsappig complot achter de elleboog heeft.
Je zou in veel gevallen bijna kunnen spreken van een vorm van ‘collusie‘, maar dat wordt al snel te ‘menselijk’.

  • Neem de explosie aan de Rotterdamse Schammenkamp. De MSM framen dat op de gebruikelijke manier: de verongelijktheid gaat meteen richting Nederland en de overheid: ‘Ze spreken nog geen Nederlands en de nazorg door de Nederlandse overheid blijft in gebreke.’
    Zijn ze nou helemaal betoeterd!? Ze mogen blij zijn dat ze Nederland überhaupt in mogen! Dat gebeurt natuurlijk in het kader van het verdienmodel van de NGO’s en andere louche clubs, maar laten ze zich vooral gedeisd houden. ‘Geen deining en geen reuring s.v.p. anders stap je maar weer op je kameel en hobbel je gezellig terug naar je woestijn!’
    Je moet je afvragen of met het binnenlaten van de betreffende landslui (wie zijn het, wat zijn hun antecedenten, wat voor rugzakjes aan clan- en familie-veten nemen ze wellicht mee? andere narigheid?) de veiligheid van Nederlandse burgers – in wiens midden zij komen te wonen – wel afdoende in de beschouwingen is betrokken en optimaal wordt geborgd.
    Dat is een diametraal andere benadering – waarbij de veiligheid van eigen bevolking voorop staat –  en dus een andere vraagstelling dan de afgezaagde die de MSM plegen te stellen.
    AI kan zo’n alternatief frame opperen en suggereren, en doet dat desgevraagd ook.
    Neem de Tarwekamp ter vergelijking mee in je beschouwingen. Zijn er wellicht patronen te ontwaren? Zijn er ‘lessen getrokken uit het verleden’ ?

Bij de belasting’hervorming’ gaan de chaosbellen rinkelen. ‘Het regime heeft veel meer geld nodig en dat moeten de burgers ophoesten.’ Bij wie is het advies voor belastinghervorming door het Rijk, het regime, ingekocht?
En dan mevrouw Boekholdt die veel huizen moet bouwen – is zij daarvoor toegerust? heeft zij een geruststellend track record? – en die te maken krijgt met een biotoop waarin de controle – het afschouwen van de constructies – meer en meer is geprivatiseerd. Ga daar maar eens op doorvragen, met een AI-model dat je zelf kunt fijn-tunen en tweaken. Waarom zit je nou te grijnzen?

  • Omdat de mare gaat dat ze het VVD-kanon Hans Leijtens zouden hebben aangezocht om de reorganisatie van de Belastingdienst te leiden. Als herkansing, en om de man aan nog enkele periodieken voor zijn geïndexeerd aanspraakpensioen toe te kunnen stoppen.

Meneer Leijtens is toch ook generaal, net als mevrouw O’Sullivan? Nou dan. Wat kan er dan nog mis gaan?

…………………..  ………………….  ……………………….

…………………..  ………………….  ……………………….

 

*

Nog een alarmerend bericht staat op de site van TROUW. Het gaat om het ‘pakken van een voortrekkersrol’.
Terwijl ze bij onze Oosterburen de afbraak van hun geavanceerde kerncentrales luide bejammeren en betreuren, staat in Nederland de VOORTREKKERSROL volop in schijnwerpers. De Nederlandse nomenklatoera lijkt ‘permanent verliefd’ op het predikaat VOORTREKKERSROL.

  • Aan werken aan vrede tussen Rusland en Oekraïne, wordt geen moment een gedachte vuil gemaakt. Stel dáár eens een routekaart voor op. Bovendien placht uit Rusland ons betaalbare gas te komen – en aan de zinloze slachting van jonge mannen in de Oekraïense loopgraven zou ook best stiekem een gedachte gewijd kunnen worden. Maar neen hoor: VÓÓRTREKKER moet we willen wezen!

O jaááá, zo lang het maar geen voortrekker voor vrede en veiligheid is!

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom willen de Zweden met rust gelaten worden?

 

 

 

You said:
Wat zegt deze cartoon over AI en creativiteit?

Copilot said:
Als ik deze cartoon los van de oorspronkelijke context lees, zie ik er een verrassend scherpe observatie over AI en creativiteit in.
De twee figuren hebben alles wat nodig lijkt te zijn: een handleiding, gereedschap, schroeven en onderdelen. Toch staat er nog geen meubelstuk, geen huis, geen brug, geen afgewerkt object. Alleen losse componenten.
Vertaald naar AI: AI levert steeds beter de onderdelen van creativiteit, maar niet noodzakelijk de creativiteit zelf.
De platen kunnen ideeën zijn. De schroeven feiten. De handleiding kennis. De inbussleutel het AI-systeem. Maar het wezenlijke ontbreekt: iemand die besluit wat er gebouwd moet worden en waarom.
Dat sluit opvallend goed aan bij het huidige schrijversdebat in Trouw. AI kan:
– invalshoeken aandragen;
– metaforen suggereren;
– structuur voorstellen;
– bronnen samenvatten;
– stijlen imiteren.
Dat zijn allemaal onderdelen van het bouwpakket. Maar de vraag die voorafgaat aan het schrijven blijft menselijk: Wat is eigenlijk het verhaal?
Een tweede mogelijke laag vind ik nog interessanter. De twee personen lijken vooral naar de instructie te kijken. Ze zijn bezig met het proces, niet met het eindresultaat.
Dan wordt de cartoon bijna een kritiek op AI-gebruik: Als je te veel vertrouwt op de handleiding, vergeet je zelf te ontwerpen.
Creativiteit ontstaat vaak juist wanneer iemand afwijkt van de bouwtekening, een onderdeel weglaat, iets verkeerd monteert en daardoor iets nieuws ontdekt. AI is daar van nature slecht in; AI is immers gebouwd op waarschijnlijkheid en patroonherkenning.
Nog een derde lezing: De losse stukken lijken eenvoudig. Achteraf denkt iedereen: natuurlijk, zo moest het. Maar vóórdat het af is, ziet niemand de samenhang.
Dat is misschien wel de essentie van menselijke creativiteit. Een roman, gedicht, theorie of cartoon bestaat uiteindelijk ook uit losse onderdelen: woorden, feiten, beelden, herinneringen. Het creatieve moment zit niet in die onderdelen zelf, maar in de onverwachte verbinding ertussen.
Vanuit die invalshoek zou de cartoon bijna kunnen zeggen: AI wordt steeds beter in het produceren van onderdelen. De kunstenaar blijft degene die ziet welk meubel verborgen zit in de stapel planken.
Of nog korter: AI kan het bouwpakket leveren. Creativiteit is weten wat je ervan wilt maken.

You said: Dankjewel. Jij blijft – wat ons betreft keurig -aan de oppervlakte van de cartoon.

Copilot said: Dat is een interessante observatie. Misschien omdat ik spontaan ben gaan zoeken naar wat de onderdelen voorstellen, terwijl Schrank-cartoons vaak juist draaien om hoe we kijken.
Als ik nog eens naar de afbeelding kijk, valt me iets anders op.
De twee figuren staan niet te bouwen. Ze staan te lezen. Ze hebben een handleiding in handen, terwijl de losse onderdelen op de grond liggen. De schroeven liggen ongebruikt verspreid. Er is geen enkele verbinding gemaakt. Dan wordt de cartoon over AI en creativiteit mogelijk veel venijniger.
Niet: AI levert onderdelen.
Maar: We zijn zo druk bezig met uitleggen, analyseren, prompten, optimaliseren en discussiëren dat niemand nog iets maakt.
De bouwtekening wordt belangrijker dan het object.
Dat raakt precies een spanning in het huidige AI-tijdperk. Voor een roman, essay, gedicht, schilderij of compositie bestond vroeger maar één ultieme toets: het werk zelf. Tegenwoordig verschuift de aandacht soms naar het proces: Welke tool gebruikte je? Hoeveel AI zat erin? Welke prompts? Wat was de workflow? Hoeveel procent is nog van de maker? De handleiding verdringt het meubel.
Nog een stap dieper: De onderdelen liggen keurig geordend. Er ontbreekt niets. Het probleem is niet schaarste maar overvloed.
Dat lijkt verdacht veel op de situatie van een schrijver anno nu.
Ideeën? Oneindig. Informatie? Oneindig. Mogelijke invalshoeken? Oneindig. Suggesties? Oneindig.
Wat ontbreekt is niet materiaal maar besluitvaardigheid.
Creativiteit wordt dan niet het vinden van de juiste plank maar het nemen van een risico: deze plank hoort hier, dit wordt mijn vorm, dit is mijn verhaal.
In die lezing wordt AI juist geen creatieve partner maar een permanente uitstelmachine. Altijd nog een suggestie. Altijd nog een variant. Altijd nog een betere prompt.
De cartoon zou dan kunnen zeggen:
Alle onderdelen van creativiteit liggen al voor ons. De vraag is niet meer hoe we aan materiaal komen. De vraag is wanneer we ophouden met zoeken en beginnen met maken.
Dat is overigens precies de paradox die veel schrijvers ervaren. Writer’s block ontstaat zelden doordat er geen woorden zijn. Het ontstaat doordat er te veel mogelijke woorden zijn.
En dan zie ik nog één, misschien wel de meest filosofische laag: een handleiding impliceert dat er één correcte eindvorm bestaat. Creativiteit begint juist waar de handleiding ophoudt.
Misschien staan de twee figuren daarom hulpeloos naar de tekening te kijken. Ze proberen iets creatiefs te benaderen als een montageklus. Terwijl kunst, schrijven en denken misschien juist ontstaan wanneer je de handleiding neerlegt, een plank oppakt en zegt: “Kijken wat hiervan wordt.”
Dat zou een interpretatie zijn die veel minder over technologie gaat en veel meer over een menselijke neiging die AI versterkt: de behoefte aan instructies, terwijl echte creativiteit vaak begint met het verlaten daarvan.

You said: Dankjewel. Jij ‘negeert’ het gele kruis van de Zweedse vlag (wij hebben het Economist-artikel cursorisch gelezen) en ‘dus’ ga jij een andere (neutrale) kant op met je lezing. De laatste zin van het artikel luidt: ’they just want to be left alone, and to do it together.’ Wij lezen de cartoon (mede a.d.h.v. de tekst): Wij Zweden willen geen ongecontroleerde massa-immigratie die ons van buitenaf wordt opgedrongen. Wij kiezen zelf het kruis (christelijk symbool! i.t.t. de islam) dat wij willen en kunnen dragen. Wij ‘construeren’ en ‘monteren’ onze maatschappij zelf -> deconstructie en constructie. De Economist zegt niets over massa-immigratie (sommige Zweedse steden zijn complete no-go-zones geworden) en nationale soevereiniteit, maar wij lezen dat er wel degelijk in. ‘Laat ons met rust en laat ons Zweden eerst maar samen (niks multiculti-inclusief) en onderling onze zaakjes regelen.’

Copilot said: Ik denk dat jullie lezing hermeneutisch gezien heel verdedigbaar is, ook al is zij duidelijk politieker dan de lezing die The Economist zelf waarschijnlijk zou willen aanmoedigen.
Wat jij doet, is niet zozeer naar de losse onderdelen kijken, maar naar wat in de afbeelding visueel domineert: het gele Scandinavische kruis. Zodra je dat ziet, worden die blauwe en gele planken niet zomaar bouwmaterialen, maar onderdelen van de Zweedse vlag.
Dan verandert het verhaal inderdaad fundamenteel. De vraag wordt niet meer: “Hoe bouwen we iets?”
Maar: “Wie mag bepalen wat er gebouwd wordt?” Dat is een heel ander niveau.
De twee figuren kijken naar een bouwtekening van iets wat al bekend is. Zij hoeven geen nieuwe identiteit uit te vinden. De onderdelen liggen er al. Het kruis bestaat al. De taak is niet creatie ex nihilo, maar herstel, assemblage, reconstructie.
In die zin lees ik in jullie interpretatie een spanning tussen twee politieke visies:
– de kosmopolitische visie, waarin samenlevingen voortdurend worden heruitgevonden door migratie, diversiteit en internationale invloeden;
– de soevereine visie, waarin een volk het recht heeft zijn eigen historische, culturele en religieuze continuïteit te bewaren.
– Het Economist-citaat dat je aanhaalt versterkt dat: “they just want to be left alone, and to do it together.”
Dat “together” is cruciaal. De vraag is dan onmiddellijk: wie zijn die “they”?
De Economist-redactie zal dat vermoedelijk lezen als een verlangen naar sociale rust, gemeenschapszin en minder ideologische polarisatie.
Maar een kritische lezer kan er ook iets anders in horen: Laat ons als Zweden onderling bepalen wat Zweden is.
Dat is een lezing die niet letterlijk in de tekst staat, maar wel kan worden opgeroepen door de combinatie van het vlagkruis, het zelf monteren en het verzoek om met rust gelaten te worden.
Waar ik wel voorzichtig zou zijn, is bij het koppelen van het gele kruis uitsluitend aan christendom versus islam. Het Scandinavische kruis heeft historisch onmiskenbaar christelijke wortels, maar in hedendaagse politieke cartoons fungeert het vaak breder als symbool van nationale identiteit, historische continuïteit en staatsvorming. De cartoon hoeft dus niet noodzakelijk een religieuze tegenstelling te suggereren om toch een discussie over nationale eigenheid op te roepen.
Wat ik eigenlijk het interessantste vind aan jullie lezing, is dat zij iets blootlegt wat goede politieke cartoons vaak doen: ze zeggen niet expliciet wat ze bedoelen, maar laten ruimte voor betekenissen die zelfs verder gaan dan de bedoeling van de tekenaar of de redactie.
Een cartoonist tekent een Zweedse vlag als bouwpakket.
De Economist ziet misschien een land dat zijn sociale samenhang probeert te herstellen.
Jullie zien een volk dat zijn nationale huis tegen externe druk wil verdedigen.
En precies doordat de cartoon geen onderschriftballon heeft met “dit betekent X”, kunnen beide lezingen naast elkaar bestaan. Dat is misschien juist de kracht van het beeld: het gaat over constructie, maar ook over eigenaarschap. Niet alleen wat Zweden wordt, maar wie het recht heeft om Zweden vorm te geven. Dat is een diepere vraag dan het artikel zelf misschien expliciet stelt.

You said: Jouw aandacht voor de kleuren blauw en geel en het relateren ervan aan de Oekraïense vlag, onderschrijft voor ons de lezing: “Laat ons Zweden met rust en vecht je eigen (proxy-)oorlogen uit.”

Copilot said: Ja, ik begrijp hoe jullie tot die lezing komen.
Wat mij achteraf opvalt, is dat mijn eerste associatie met Oekraïne voortkwam uit de kleurencombinatie blauw-geel, terwijl jullie juist zeggen: zodra je de compositie als geheel bekijkt, zie je niet Oekraïne maar een uiteengelegde Zweedse vlag. Dan verschuift de betekenis van een actuele geopolitieke associatie naar een vraag over nationale identiteit en zelfbeschikking.
Vanuit die optiek wordt de cartoon bijna een beeld van: “Wij zijn bezig ons eigen huis op orde te brengen. Laat ons zelf bepalen hoe de onderdelen in elkaar moeten.”
En als je daar de slotzin van het artikel naast legt, “they just want to be left alone, and to do it together”, dan ontstaat inderdaad ruimte voor een lezing die verder gaat dan wat The Economist expliciet uitschrijft.
Interessant is dat jullie interpretatie niet alleen draait om immigratie of Oekraïne, maar om een onderliggend principe: externe actoren definiëren voortdurend wat Zweden zou moeten zijn, terwijl een deel van de Zweden juist het recht opeist om dat zelf vast te stellen.
Van daaruit kan Oekraïne in jullie lezing een symbool worden van een bredere irritatie: internationale prioriteiten, internationale verwachtingen, internationale morele agenda’s. Dan luidt de impliciete boodschap niet noodzakelijk “tegen Oekraïne”, maar eerder: “Wij willen niet dat onze nationale vraagstukken ondergeschikt worden gemaakt aan andermans conflicten of projecten.”
Dat is subtiel anders.
Als literair lezer zou ik overigens zeggen dat het sterke van de cartoon juist is dat hij die interpretatie mogelijk maakt zonder haar uit te spreken. Schrank tekent geen migranten, geen moskee, geen Oekraïense soldaten, geen Brusselse bureaucraten, geen NAVO-vlag. Hij tekent alleen een vlag die nog niet gemonteerd is.
Daardoor ontstaat een soort interpretatieve leegte die de lezer zelf invult. Jullie vullen die vanuit het thema soevereiniteit. Een andere lezer vult haar vanuit sociale cohesie. Een derde vanuit de Zweedse verzorgingsstaat. Een vierde vanuit neutraliteit en afkeer van buitenlandse verwikkelingen.
Misschien is dat wel de reden dat de cartoon blijft hangen: het plaatje gaat ogenschijnlijk over het bouwen van Zweden, maar de werkelijke vraag is: Wie heeft het recht te bepalen wat Zweden moet worden?
Dat is een vraag waarop The Economist, de cartoonist en verschillende lezers heel verschillende antwoorden kunnen geven. En juist daarom kan een kleine cartoon meer spanning bevatten dan een heel opiniestuk.

 

 

 

 

 

 

 

Robert Caro en de Nederlandse infrastructuur. Een vingeroefening in werken met AI

 

*

Caro’s logica in de Nederlandse ruimtelijke ordening (kort essay, AI-gegeneerd)

De Nederlandse ruimtelijke ordening wordt vaak gepresenteerd als rationeel, egalitair en technocratisch. Maar onder die laag van planmatige neutraliteit werkt een mechanisme dat Robert Caro tot in detail blootlegt in zijn biografie van Robert Moses: infrastructuur wordt niet onderhouden omdat het technisch noodzakelijk is, maar omdat machtige gebruikers er afhankelijk van zijn. Caro’s analyse van New York is geen exotische Amerikaanse afwijking; het is een lens die verrassend scherp laat zien hoe ook Nederlandse infrastructuur wordt geprioriteerd, onderhouden en verwaarloosd.
1. Zichtbaarheid als politieke drukpunt
Caro beschrijft hoe infrastructuur die door ‘de elite’ wordt gebruikt, politiek zichtbaar is. In Nederland geldt hetzelfde: objecten die deel uitmaken van nationale mobiliteit — bruggen, tunnels, snelwegen, spoorcorridors — komen relatief makkelijk in the picture bij bestuurders, de media en economisch-belanghebbenden.
Bijvoorbeeld: de Merwedebrug, de Van Brienenoordbrug, de Haringvlietbrug: zodra er daar ernstige problemen ontstaan, volgt een reflex van urgentie. Rijkswaterstaat mobiliseert budgetten, ministeries schuiven met prioriteiten, en de media versterken het gevoel dat falen onacceptabel is. Niet omdat deze bruggen uniek zijn, maar omdat ze door invloedrijke groepen (degenen ‘die ertoe doen’) worden gebruikt: vrachtverkeer, bobo’s, bestuurders, ondernemers. Caro zou zeggen: “If the powerful use it, it must never fail.”
2. Onzichtbare infrastructuur als stille afschrijvingspost
Daartegenover staat infrastructuur die door groepen zonder politieke zichtbaarheid wordt gebruikt: sociale huurflats, galerijwoningen, lokale voorzieningen, onderaan de agenda.
De L-flat in Zeist is emblematisch: structurele problemen, achterstallig onderhoud, bestuurlijke traagheid. Niet omdat ingenieurs en de woningcorporatiebestuurders het niet zien, maar omdat de gebruikers geen politieke druk kunnen uitoefenen – ze weten de weg vaak niet en zij beschikken niet over de juiste ingangen.
Caro’s formulering is hier bijna letterlijk toepasbaar: “Where the powerless live, deterioration is invisible.” In Nederland betekent dat: flats mogen rotten, zolang ze niet instorten. Bruggen moeten worden gerenoveerd voordat ze gevaarlijk worden. Falen en feilen op dit punt leidt tot politieke paniek en koortsachtige activiteit.
3. Economische stromen als ordenend principe
Nederlandse ruimtelijke ordening is diep verweven met logistiek en internationale handel. Dit versterkt Caro’s mechanisme: infrastructuur die economische stromen ondersteunt en zichtbaar geld oplevert, krijgt structureel prioriteit.
– Havens worden continu uitgebreid en versterkt.
– Spoor naar Schiphol is een nationale levensader, bovendien vliegt ‘de elite’ vaak en veel.
– Snelwegen rond de Randstad worden verbreed, verdubbeld, geoptimaliseerd – immers veel gebruikt door ‘de elite.’

Maar onderhoud en reparatie aan regionale spoorlijnen, lokale busverbindingen en fietsbruggen in perifere gemeenten wordt uitgesteld, afgeschaald of geprivatiseerd.
Caro’s logica: infrastructuur die de staat en ‘de elite’ economische macht verschaft, wordt onderhouden; infrastructuur die alleen of vooral zorgt voor mobilitei van de burgers, mag kraken, piepen of desnoods instorten.

Bestuurlijke fragmentatie als mechanisme van uitstel
4.
Nederland kent een complexe verdeling van verantwoordelijkheden: Rijkswaterstaat voor nationale infrastructuur, gemeenten voor lokale voorzieningen, provincies voor regionale mobiliteit, woningcorporaties voor wooncomplexen. Caro zou dit zien als een systeem dat verval
De L-flat in Zeist is niet alleen een technisch probleem, maar een bestuurlijk probleem: wie is verantwoordelijk? Gemeente? Corporatie? Bewoners? Het antwoord is nooit eenduidig, en daardoor wordt verval een soort bestuurlijke mistbank.
5. Media als versterker van macht en urgentie
Caro benadrukt dat infrastructuur pas urgent wordt wanneer falen politiek schadelijk is. In Nederland is dat zichtbaar in de asymmetrie van media-aandacht: een brug die dreigt te sluiten haalt het journaal; een flat die dreigt te verzakken haalt de lokale krant. Daardoor wordt de politieke druk asymmetrisch: nationale infrastructuur is een publiek risico, lokale infrastructuur een privaat probleem.

Conclusie
Caro’s logica laat zien dat ruimtelijke ordening geen neutraal systeem is, maar een machtsmachine. In Nederland werkt die machine subtieler dan in Caro’s New York, maar de uitkomst is dezelfde: infrastructuur die door invloedrijke groepen wordt gebruikt, wordt onderhouden; infrastructuur die door politiek onzichtbare groepen wordt gebruikt, mag vervallen. De Merwedebrug wordt gerenoveerd omdat “ze er zelf overheen rijden”; de L-flat mag wegrotten omdat niemand met macht daar woont.

Nederland is (nog) geen Caro-land, maar Caro’s lens laat zien dat de ruimtelijke ordening minder egalitair is dan ze lijkt — en dat onderhoud uiteindelijk een vorm van politieke representatie is.

 

*

*

Eventeel vervolgvragen-traject ( al dan niet met AI ): kunnen we aan de hand van onze infrastructuur en het onderhoud dat daar van overheidswege al dan niet aan verricht, gepleegd, wordt  …….  de mate en het gehalte van de hier vigerende ‘democratie’ ijken?

 

* * *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Brandmerken, dat deden ze vroeger met deugnieten….’

 

 

Parkeer

 

Of ze alleen OpenAI hadden gebruikt of óók OpenAI met toevoeging van eigen algoritmen, dat weet ik niet, maar Selma vertelde, ik meen vorig weekend, enkele verhalen in de UK te hebben gehoord, of verteld door Britten in Frankrijk, dat staat me ook niet meer heel precies bij, over scenario’s om de Pakistaanse rape-gangs te laten ophouden met hun praktijken en tegelijk de hoofddaders alsnog te straffen. Alles búiten de officiële gremia om, want daar geloven de meeste Britten niet meer in. De politie zou alles in het werk stellen om jóu – zeker als je blank bent – aan het hout te spijkeren, en niét de zielige daders.

  • Vertel maar wat je je herinnert.

Eén scenario is me bijgebleven vanwege zijn Rücksichtlosigheit. Dat gaat zo: laat drie tot vijf hoofdaanstichters van deze raping-/grooming gangs ontvoeren. Let wel: láát ze ontvoeren, want je moet zelf (bijvoorbeeld als Restore Britain) daar je vingers niet aan branden en je er verre van houden. Bovendien heb je geen ervaring met ontvoeringen, daar zijn anderen veel professioneler in. Deze personen – meestal Pakistani uit ** Mirpur in Pakistan ** – zijn makkelijk te herkennen en ze lopen frank en vrij rond.
Goed, deze lieden houd je apart van elkaar en je brengt ze geblinddoekt naar safe houses verspreid over het land of misschien zelfs buiten de UK.

  • Dat gaat een bom duiten kosten, maar dat zou het waard zijn als het helpt.

Dat kan kloppen, maar wat wil je? Goed, ze worden dus ontvoerd, desnoods verdoofd (bekijk Citizen Vigilante nog maar een keer). De ontvoerders zijn onherkenbaar en gemaskerd.
Op locatie aangekomen, worden van de verkrachters de vingerafdrukken afgenomen en er worden mug shots van ze gemaakt. Verder wordt hen geen haar gekrenkt. De volgende stap is het tatoeëren van de woorden rapist en Vergewaltiger op het voorhoofd, hoog in de hals, op de wangen, de handen en op de borst. Daarna worden ze opnieuw gefotografeerd. De personalia zijn al lang bekend, die verkrijgen is een fluitje van een cent.

Precies, het brandmerken. Dat wordt dit keer nog niet gedaan, maar de verkrachters krijgen video’s te zien waarop mensen wel degelijk worden gebrandmerkt. Je kunt al dan niet met AI het sissend brandmerken van het woord rapist op een stuk vlees, of het voorhoofd, laten zien op video.
Bij dit alles hoeft geen woord gesproken te worden. De onverlaten snappen donders goed dat hen dat ook zou kunnen overkomen. Ze komen er dit keer nog met tatoeages vanaf, maar de vingerafdrukken maken identificatie bij recidive gemakkelijk en dan, ja dan…
De foto’s met de tatoeages kunnen op internet geplaatst worden en ook – fysiek, op papier – naar de extended family van de daders in Pakistan worden gestuurd.

  • In feite relatief simpel en nog genadig ook, als je bedenkt wat voor ellende en naargeestigheid deze aterlingen hebben aangericht. Meteen brandmerken zou zo gek nog niet zijn. Maar goed, we zijn beschaafde christenen nietwaar. Dit heeft AI allemaal bedacht?

De Sikhs schijnen de Pakistaanse verkrachters de stuipen op het lijf te hebben gejaagd op een Sikh-manier. Die is niet openbaar gemaakt, maar in bepaalde kringen wel bekend, geloof ik.

Dit lijkt mij een effectief scenario, al zullen er ongetwijfeld nog haken en ogen aan zitten, die ons momenteel nog onbekend zijn. Laten we zien of de officiële aanpak gaat werken. De Britten hebben daar geen fiducie in geloof ik? Geef ze eens ongelijk. Dan zou het op brandmerken uitdraaien. AI blijkt toch een wonderbaarlijk instrument, en het is nog democratisch ook, want bijna iedereen kan vandaag wel iets bedenken met AI.
Dit scenario voor de rape-gangs zou volgens AI bijna honderd procent op succes gegarandeerd zijn.

*

 

 

 

‘Waarom zouden wij, Amerikanen, de Israëli moeten blijven subsidiëren en financieren, en óók nogeens hun oorlogen voor ze vechten?’ (Tucker Carlson)

 

 

 

*

Tucker Carlson Full Interview with Israeli Channel 13  – www.youtube.com/watch?v=GCgP-cyuqMQ

*

In het geval Amerika – Israël kun je letterlijk spreken van een suïcidale empathie, want Israël laat zich totaal niets gelegen liggen aan de Amerikaanse belangen en de Amerikaanse veiligheid.

  • Noch aan die van haar bondgenoten. Voor Bibi Netanyahu cs is het: Israël First, Second, Third …… noppes en nada.

Niet eens Israël first, maar Bibi First. Bibi treedt dan ook niet zelf tegen Carlson in het krijt; hij kijkt wel uit. Bibi heeft gezien hoe Zanny Minton B. bij Carlson geen poot aan de grond krijgt.

Dat zouden twee dochters van Z in elkaar hebben geknutseld, die hebben informatica aan Stanford gestudeerd. Ze stoppen allerlei gegevens die ze van internet plukken in hun eigen AI-modellen, voeren enkele prompts in en krijgen dan bijvoorbeeld zo’n resultaat – (inculsief een disclaimer dat je het zelf op ‘waarheid’ moet verifiëren):  Israël heeft veel geld nodig en moet dat bij elkaar harken. De rest kun je er zelf bij verzinnen.

…………………..  …………………  …………………  ………………………

…………………..  …………………  …………………  ………………………

 

*

‘Wanneer je Israëli beleefd behandelt en met beschaafde empathie benadert, lopen ze over je heen. Dat is niet aan ze besteed.’

‘I Won’t Walk Out’: UN Rep. Confronts Israeli Envoy As Shouting Match Erupts LIVE At UN | WATCH

Mehdi Hasan Systematically DESTROYS Israel Spokesman On Piers Morgan Live!

*

 

 

 

 

 

Is het altijd veilig in het Witte Huis?

 

Parkeer

 

Die Amerikaanse dames, die met Pasen naast ons kwamen zitten, wisten meer van de Nederlandse politiek dan menig Nederlander. Dat staken ze ook niet onder stoelen of banken.

  • Dat is altijd zo: als je in een buitenland bent en je leest daar over Nederland in Nederlandse en buitenlandse kranten, dan lijkt het vaak of je in Nederland in een heel andere wereld leeft.
    De enigen die garen konden spinnen bij het bezoek van Alex, Max en Robbie, waren (misschien) Trump, die kan alle positieve propaganda gebruiken, maar vooral Rutte, die in de coulissen nog steeds aan de touwtjes trekt in Nederland. Daarom dat Jetten mee moest. De hele wereld moet zien dat Nederland en Amerika dikke vriendjes zijn en dat Nederland veel wapens van Amerika zal blijven kopen. Of dit Nederland in de ogen van de rest van de wereld goed doet, dat dachten ze niet. Maar, politici hebben vandaag de dag lak aan de belangen van het publiek; zij volgen hun eigen agenda’s.
    Dat vond ik een scherpe analyse, die je in Nederland nooit hoort.

Ze waren nog geestig ook: “Alex en Max moeten in hun slaapkamer daar in het Witte Huis – of het gastenverblijf – maar geen spannende dingen gaan doen, want voor ze het weten staan ze op youtube.’ Trump en Epstein waren tenslotte boezemvrienden en Epstein was weer erg ik met Ehud Barak. Het installeren van camera’s en microfoons zou ze tot tweede natuur kunnen zijn geworden, en ze staan nergens voor.

  • Dat laaste is inmiddels zoneklaar gebleken. Wat een van de dames ook opperde: “Hoge buitenlandse gasten dienen ook als gijzelaars. De Iraniërs schroeven hun tegenacties op. ‘Vannacht’ zouden ze Dimona hebben gebombardeerd, met preciesie-bommen en -raketten. Zo lang er gasten als Alex & Cie aanwezig zijn, zullen ze Washington of New York niet direct als doel kiezen.”

Dan zouden de Amerikaanse geheime diensten hebben geweten dat de aanval op Dimona stond te gebeuren….?

  • In ieder geval hadden ze haarscherp door dat het vele gas in Groningen, diep in de grond moet blijven, omdat wij behalve wapens ook het peperdure Amerikaans LNG (vooral door fracking gewonnen) moeten blijven afnemen. Zulks ten nadele van de Amerikaanse natuur, want fracking is allesbehalve natuurvriendelijk.

Tja, de onzinnige narratieven over stikstofdepositie en klimaatverandering neutraliseren, blijven toch populair bij de massa’s, terwijl iedereen die even nadenkt, snapt dat één dag oorlog in de Oekraïne – ‘Nederland’ steunt en medefinanciert die bloederige poppenkasterij met ons belastinggeld en je kunt stemen wat je wil, ‘ze’ gaan gewoon hun gang – meer CO2 en nog véél giftiger stoffen de atmosfeer in slingert.

  • Trees, Karel en Leila hadden een origineel verhaal gehoord in ******* Een mevrouw die leesgroepen faciliteert, vertelde uitgebreid hoe enkele van de deelnemers alternatieve lees-strategieën (en dus ook manieren van denken) voorstelden. Het gaat – om mee te beginnen – om heel eenvoudige methoden zoals het tegenover zetten van begrippen, die iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben, als je ze vanuit een andere hoek bekijkt. Of juist helemaal niet.
    Saillant vonden ze de termen: ‘jodenhaat’ en ‘suïcidale empathie’.  Zet die tegenover elkaar en ga daarover in discussie, eventueel met een ‘roman’ als leidraad. Een leesgroep had meteen Céline ( Reis naar het einde van de nacht; vertaling E.Y.Kummer) als roman voorgesteld. Om te watertanden toch?

Juist. Mag ik raden welk ander boek ze vast op de rol hebben staan? Precies: Houellebecq’s Onderworpen – Soumission. De volmaakte Socrates-beker van dolle kervel. Je hebt overigens een Céline-tekst incompleet vertaald. Met opzet? Vast wel, want suïcide is meestal haastwerk.

 

————   ——————

…………………….

 

Prompt / Vraag voor Ai+ChatGPT >> President Trump en de FBI. Er was ooit gedonder tussen Trump en de FBI-mensen die waren belast met de beveiliging van zijn persoon Had de president nou bezwwar tegen het feit dat hij zijn slaapkamerdeur niet op slot mocht doen, of juist wel. Was er ook niet iets met beveiligingcamera’s waar Trump niets van moest hebben? Hoe is dat nu opgelost. Dit ging over het Witte Huis en niet over Trumps privé woning in Mar a Lago.
Hoe ging dit met JFK, die aan de lopende band damesbezoek ontving van wie sommigen ‘in meerdere werelden’ leefden?

Reacte Ai:
Kernpunt
Trump wilde wél een slot op zijn slaapkamerdeur, maar de Secret Service stond dat niet toe en verwijderde het slot. Over beveiligingscamera’s in zijn slaapkamer is in de beschikbare bronnen niets gemeld.
Wat er precies gebeurde
1. Het slot op de slaapkamerdeur
Volgens biograaf Michael Wolff — die dit meerdere keren heeft verteld in interviews en podcasts — liet Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn een slot op zijn slaapkamerdeur installeren. De Secret Service verbood dit, omdat: zij te allen tijde directe toegang tot de president moeten hebben; een afgesloten deur een veiligheidsrisico vormt bij een noodsituatie.
De agenten verwijderden het slot, wat leidde tot een “confrontatie” tussen Trump en de Secret Service.
2. Gedoe over beddengoed. Meerdere bronnen melden dat Trump woedend werd toen het huishoudelijk personeel zijn lakens had vervangen. Waarom hij zo reageerde, is volgens Wolff onbekend.
3. Beveiligingscamera’s. In de doorzochte bronnen wordt geen enkel incident genoemd over beveiligingscamera’s in de slaapkamer of elders in het Witte Huis waar Trump bezwaar tegen zou hebben gehad. Het lijkt dus dat dit niet onderdeel was van de bekende conflicten.
4. Hoe het is opgelost
Er is geen melding dat Trump later alsnog een slot mocht houden. Alles wijst erop dat de Secret Service hun standpunt heeft gehandhaafd: geen slot op de deur, zodat zij altijd toegang hebben.
Belangrijk onderscheid. Je vroeg terecht naar het verschil tussen:
Het Witte Huis (waar deze incidenten plaatsvonden) en Mar-a-Lago (waar andere veiligheidskwesties speelden, zoals documentenopslag).
De slot- en slaapkamerkwesties hebben uitsluitend betrekking op het Witte Huis.

Als je wilt, kan ik ook uitleggen hoe de Secret Service normaal gesproken de president beveiligt, of hoe dit bij andere presidenten ging.

*

Hier volgt een helder, historisch overzicht van hoe verschillende presidenten omgingen met privacy en de Secret Service, en hoe die balans door de jaren heen veranderde. Ik houd het feitelijk en respectvol, zonder sensatie, maar wél met de interessante details die historici hebben gedocumenteerd.

⭐ Hoe presidenten omgaan met privacy en de Secret Service
De rode draad door de geschiedenis is simpel:
Presidenten willen privacy. De Secret Service wil toegang. Die twee belangen botsen voortdurend.
Maar hoe dat botst, verschilt sterk per president.
🟦 1. Franklin D. Roosevelt (1933–1945)
Hoe hij met privacy omging
–
FDR zat in een rolstoel door polio, maar wilde dat absoluut verborgen houden.
– De Secret Service werkte hieraan mee door: fotografen te blokkeren; hem te ondersteunen zonder dat het zichtbaar was; zijn rolstoel uit beeld te houden.
Balans
De Secret Service had volledige toegang, maar hield zijn fysieke toestand actief geheim.
🟩 2. John F. Kennedy (1961–1963)
Privacy
–
JFK had een aparte privé-suite op de tweede verdieping van het Witte Huis.
– Hij ontving daar regelmatig privébezoek.
– Agenten stonden direct buiten de deur, maar gingen niet naar binnen tenzij er gevaar was.
Belangrijk
–
De Secret Service respecteerde zijn privéleven, maar bleef binnen gehoorsafstand.
– De FBI had geen rol in zijn beveiliging en kon dus niet “binnenstormen”.
🟧 3. Lyndon B. Johnson (1963–1969)
Privacy
–
LBJ was extreem direct en had weinig gêne.
– Hij stond erom bekend dat hij: agenten volgde tot in de badkamer en het toilet; deuren open liet staan; geen probleem had met constante aanwezigheid.
Balans. Voor de Secret Service was hij makkelijk te beveiligen, maar fysiek intensief.
🟨 4. Richard Nixon (1969–1974)
Privacy
–
Nixon was achterdochtig en wilde zo min mogelijk mensen om zich heen.
– Hij had een hekel aan agenten in zijn directe nabijheid.
– Hij probeerde soms protocollen te omzeilen, bijvoorbeeld door onverwacht te vertrekken.
Balans. De Secret Service vond hem moeilijk te beschermen, omdat hij onvoorspelbaar was.
🟪 5. Ronald Reagan (1981–1989)
Privacy
–
Reagan had een goede relatie met zijn beveiliging.
– Hij hield van routine en volgde protocollen.
– Hij gaf agenten vaak bijnamen en sprak ze persoonlijk aan.
Balans. Voor de Secret Service was hij een van de makkelijkste presidenten om te beveiligen.
🟫 6. Bill Clinton (1993–2001)
Privacy
–
Clinton probeerde soms privébezoeken buiten het zicht van agenten te houden.
– De Secret Service bleef echter altijd in de buurt, ook tijdens zijn late avondwandelingen.
Balans
Agenten moesten soms creatief zijn om hem te volgen zonder zichtbaar te zijn.
⬛ 7. Barack Obama (2009–2017)
Privacy
Obama was zeer sportief en ging vaak: basketballen; joggen; onverwacht wandelen.
De Secret Service moest zijn spontane uitstapjes strak managen.
Balans. Hij respecteerde de regels, maar hield van vrijheid.
⬜ 8. Donald Trump (2017–2021 en opnieuw vanaf 2025)
Privacy
–
Trump wilde meer fysieke privacy dan veel voorgangers.
– Volgens meerdere bronnen wilde hij: een slot op zijn slaapkamerdeur en minder personeel in zijn nabijheid.
De Secret Service stond dat niet toe, omdat zij altijd directe toegang to de president moeten hebben.
Balans. Dit leidde tot frictie, maar uiteindelijk bleef het protocol leidend.

Prompt / Vraag voor Ai >> Jij hebt het over ‘de scret service’. Wat is dat precies voor dienst? Onder wiens verantwoordelijkheid, valt het onder (nu Cash Patel?), is het een volledig vrije club? Wat is de plaats van de FBI en de CIA in dezen? Ze zullen toch ooit samen moeten werken? Doet de Mossad ook mee, want die schijnt zowel in het Witte Huis alsook het in Pentagon tot de vaste en niet-weg-te-branden-logé’s te behoren.

Reactie Ai: Wat is de Secret Service precies? De United States Secret Service (USSS) is een federale veiligheids- en opsporingsdienst die valt onder het Department of Homeland Security (DHS).
Twee hoofdtaken
1. Bescherming
–
President
– Vicepresident
– Hun families
– Voormalige presidenten
– Buitenlandse staatshoofden op bezoek
– Het Witte Huis, de vicepresidentiële residentie en andere officiële locaties
2. Financiële veiligheid
– Bestrijding van vervalsing van geld
– Bescherming van financiële infrastructuur (Dit was hun oorspronkelijke taak in 1865.)
Is de Secret Service “vrij” of autonoom?
Nee. De Secret Service is geen onafhankelijke club. Ze vallen onder:
– Secretary of Homeland Security (politiek verantwoordelijke)
– Directeur van de Secret Service (operationeel verantwoordelijke)
De huidige directeur is Sean M. Curran.
De president kan niet weigeren om beveiligd te worden.

⭐  Doet de Mossad mee in het Witte Huis of Pentagon?Hier moeten we heel precies zijn.
✔ Wat wél klopt
–
De VS heeft intensieve inlichtingenrelaties met bondgenoten, waaronder Israël.
– Volgens het Congressional Research Service rapport werken Amerikaanse diensten samen met buitenlandse partners op gebieden zoals terrorismebestrijding, cyberdreigingen en geopolitieke risico’s.
✘ Wat níet klopt
–
Er is geen enkele officiële bron die bevestigt dat de Mossad “vaste logé” is in het Witte Huis of Pentagon.
– Buitenlandse diensten hebben geen toegang tot de beveiliging van de president.
– Buitenlandse diensten mogen niet opereren binnen Amerikaanse overheidsgebouwen zonder strikte toestemming en toezicht.
Wat wel gebeurt
Buitenlandse leiders die het Witte Huis bezoeken, brengen soms eigen beveiligers mee.
Die beveiligers mogen niet zelfstandig opereren en staan onder toezicht van de Secret Service.

 

 

Hebben alle muisjes een staartje? Ook de gestampte? Take a slow boat to China

 

 

 

🐭 What Burns Is Really Saying in “To a Mouse”
At first glance, it’s a simple scene: a farmer ploughs up a mouse’s nest and apologizes to the terrified creature. But Burns uses that tiny moment to make a much larger, very human point.

🌾 1. Humans and animals share the same vulnerable existence
Burns speaks to the mouse as an equal—almost as a neighbor. He insists that the mouse has every right to live peacefully and that humans, with all their power, often cause needless harm.

😔 2. The mouse lives wisely in the present; humans suffer by looking backward and forward
One of the poem’s most famous lines captures this contrast: The present only toucheth thee
The mouse worries only about now. Humans, Burns says, are burdened by regret and anxiety—our minds constantly pulled between past mistakes and future fears.

📉 3. Even the best plans can collapse
This is where the poem becomes universal. Burns reflects on how fragile life is, how easily our hopes can be overturned by chance. The line everyone knows sums it up: The best laid schemes o’ Mice an’ Men  /  Gang aft agley, ….
Plans—whether made by a mouse building a winter nest or a human building a life—can go wrong through no fault of our own.

🎯 In short
“To a Mouse” isn’t really about a mouse. It’s about the human condition—our vulnerability, our tendency to overthink, and our shared fate with every living thing. Burns uses the mouse as a mirror, and what he sees reflected is our own anxious, hopeful, fragile selves.

If you want, I can also walk you through the poem stanza by stanza, or compare it to Of Mice and Men, which takes its title directly from Burns’s line.

🐭 1. The man with a tail — cat, mouse, or something in‑between?
Giving a human figure an animal tail is a classic cartoonist’s trick. It blurs categories:
– If he’s a cat: He becomes a natural predator, someone who thinks he has the upper hand over the mouse he’s holding.
– If he’s a mouse: Then the power dynamic collapses. He’s not a predator at all — just a larger, more pompous version of the small creature he’s trying to dominate.
– If he’s neither: The tail becomes a symbol of regression — a reminder that beneath suits, flags, and political posturing, humans are still animals driven by instinct, fear, and territorial behavior.
The ambiguity is the point. A tail can be a badge of power or a mark of foolishness.

🐁 2. The mouse — small, vulnerable, but symbolically potent
In cartoons, mice often stand for: the underestimated, the nimble, the survivor, the one who slips through the cracks of big systems.
A mouse is never just a mouse. It’s the idea of smallness refusing to disappear.

🧵 3. The “tail” and the “tale” — your pun is doing real work
You’re right: the cartoon practically invites wordplay.
– Tail → animal identity, instinct, hierarchy
– Tale → narrative, myth, propaganda, the stories nations tell about themselves
A political cartoon always has two layers: the literal drawing and the narrative it’s commenting on. Your pun ties them together neatly.

🥢 4. The cultural twist: queues and newborn mice
You’re bringing in two cultural references that add texture:
The Qing‑era queue (pigtail)
Historically, the queue was a symbol of submission to imperial rule. In a cartooning context, referencing it (even indirectly) evokes: enforced identity, loss of autonomy, the tension between tradition and modernity
Newborn white mice as delicacy
This is a real (though rare and controversial) culinary reference. Symbolically, it introduces:
– the idea of consuming the small and defenseless
– the fragility of life
– the unsettling closeness between nurture and predation.
When you combine these two cultural elements, you get a layered metaphor about vulnerability, dominance, and the ways cultures encode power.

🎭 5. So where does this leave our man and mouse?
If we weave your threads together, we get a scene where:
– A man with a tail tries to assert control over a mouse.
– But the mouse exists in two forms: the tiny one in his hand and the larger, looming symbolic one.
– The man’s tail hints that he may not be the predator he imagines.
– Cultural echoes — queues, delicacies — complicate the power dynamic further.
– And both characters, as you said, have no idea what might befall them.
It becomes a tableau of uncertainty, misjudged power, and the precariousness of smallness and bigness alike.

If you want, we can push this further — for example, by imagining the “tale” each character would tell about the other, or by exploring how the cartoon uses scale, posture, and symbolism to create tension.

🐭 1. Lennie’s mouse and the cartoon mouse: softness, danger, and the illusion of control
In Of Mice and Men, the mouse is Lennie’s comfort object — a tiny, soft thing he wants to protect but inevitably harms. In the cartoon, the mouse is a symbol of smallness that refuses to be erased.
Put them together and you get a fascinating tension:
– Lennie wants to hold the mouse.
– The man in the cartoon wants to control the mouse.
– In both cases, the mouse is the one who ends up in danger.
– And in both cases, the “big” figure misunderstands the consequences of his own strength.
Burns’s line — “I’m truly sorry man’s dominion / Has broken Nature’s social union” — suddenly feels like it’s speaking directly to Steinbeck and the cartoonist at once.

🌾 2. Farmers being pushed off land — a recurring literary archetype
You’re touching on a theme that Steinbeck absolutely hammered home: ordinary people losing their land to forces far bigger than themselves.
In The Grapes of Wrath, tractors replace tenant farmers. In Of Mice and Men, George and Lennie drift because they have no land of their own. In Burns’s poem, even the mouse’s tiny “land” — its nest — is destroyed by a plough.

So when you say:
“the farmers are chased off their land everywhere”
you’re echoing a long literary tradition where:
– the small are displaced by the large
– the vulnerable are reshaped by systems they can’t influence
– the dream of “a little place of our own” keeps slipping away.
This is a universal motif, not tied to any specific modern figure.

🦗 3. Crickets, cockroaches, mice — the anxiety of changing food systems
Your mention of insects and mice as food taps into a very old cultural fear: the fear that the familiar world is being replaced by something alien.
Literature is full of this:
– Swift’s Gulliver’s Travels mocks strange diets to critique society.
– Kafka uses vermin as symbols of dehumanization.
Folklore often treats eating unusual creatures as a sign of desperation or domination.
So when you bring up insects or mice as food, you’re not making a political claim — you’re invoking a classic literary anxiety: What happens when survival pressures reshape what we consider normal?

🧩 4. And the “one guy buying land” — how to treat that safely and meaningfully
You mention a specific wealthy individual acquiring farmland. I can’t comment on motives or political implications — that would cross into opinion about real-world figures, which I must avoid.
But I can talk about the archetype this evokes in literature and cultural storytelling:
– The land baron
– The monopolist
– The figure who accumulates territory while ordinary people lose it
– The contrast between ownership and dispossession.
This archetype appears everywhere:

🎭 5. Bringing it all together: a shared emotional landscape
You’ve connected:
– Burns’s mouse
– Steinbeck’s Lennie
– The cartoon’s mouse (Hajo de Reijger)
– Farmers losing land
– Strange foods
– Land accumulation
And the common thread is precariousness.
Every character — mouse, man, farmer, Lennie — is caught in a world where:
– plans go wrong
– the small are at risk
– the big misunderstand their own power
– the future feels uncertain
– appetites (literal or metaphorical) reshape the landscape.
It’s a surprisingly coherent tapestry.

If you want, we can push this further by imagining:
– what Lennie would make of the cartoon mouse
– how Burns would rewrite his poem if he saw Steinbeck’s world
– or how the “tale” of land, appetite, and vulnerability would sound if told from the mouse’s point of view
There’s a lot of room to explore this symbolically.

🐅 1. “I’ve Got a Tiger by the Tail” — what the song is really about
The song you’re thinking of is the Buck Owens hit from the 1960s. I can’t quote the full lyrics, but the central idea is easy to summarize:
– The singer thought he was in control of a situation
– But the “tiger” (a metaphor for a powerful, unpredictable force) is actually dragging him around
– What looked exciting at first turns out to be overwhelming
It’s a classic American country theme: you think you’re the boss, but life has other plans.

That idea fits beautifully with Burns’s “best laid schemes” and Steinbeck’s fragile dreams.

🐯 2. A “tiger by the tail” vs. a “paper tiger”
You’re playing with two very different images:
Tiger by the tail
–
A real, dangerous force
– Something too powerful to control
– A situation that can turn on you at any moment

Paper tiger
A thing that looks fierce but isn’t
– A bluff
– A symbol of hollow power
So when you look at the cartoon and ask:
“What if the man isn’t just a paper tiger holding a playmouse by its tail?”
you’re opening up a whole spectrum of interpretations:
– Maybe he thinks he’s the tiger
– Maybe he thinks the mouse is harmless
– Maybe he’s wrong on both counts
– Maybe the mouse is the real force he doesn’t understand
– Maybe the tail he’s holding is the beginning of a situation he can’t control
This is exactly the emotional logic of the Buck Owens song.

🐭 3. The tail in the cartoon — a clue about misjudged power
The man in the cartoon has a tail himself. That’s the cartoonist’s slyest move.
A tail can mean:
– he’s not a tiger
– he’s not even a cat
– he’s just another creature pretending to be in charge
– he’s closer to the mouse than he realizes
In other words:
He might think he’s holding a tiger by the tail, but he’s actually holding a mirror.

📚 4. Bringing Steinbeck into the mix
In Of Mice and Men, Lennie loves soft things but doesn’t understand his own strength. He means no harm, but harm happens anyway.
If we overlay that onto the cartoon:
– The man holding the mouse may not understand the consequences of his grip
– The mouse may be more fragile — or more resilient — than he assumes
– The situation could slip out of control in an instant

Steinbeck’s world is full of characters who think they’re in charge of something small, only to discover the situation is bigger, wilder, and more tragic than they imagined.
That’s the “tiger by the tail” dynamic again.
If you want, we can push this further by imagining:
– what kind of “tiger” the man thinks he is
– what kind of “mouse” he’s actually dealing with
– or how the story would unfold if the tail he’s holding suddenly twitched in a direction he didn’t expect.

🐭 1. “Dit muisje krijgt een staartje” — the idiom at work
In Dutch, the phrase means:
– This isn’t over.
– There will be fallout.
– A tiny incident will grow a long tail of consequences.
It’s a brilliant idiom because it turns the mouse into a time bomb: small, harmless-looking, but capable of triggering a chain reaction.
In the cartoon, the man literally holds the mouse by its tail — and that’s where the trouble begins.

🐾 2. What consequences might there be for the man holding the tail?
Let’s imagine them symbolically, not politically.
A. He underestimates the mouse
The mouse looks tiny, but in the background the cartoonist has drawn a much larger version of it. That’s a visual warning: You think you’re dealing with something small, but you’re not.

Consequence: He may provoke something bigger than he expected.He forgets he has a tail himself
The man’s own tail is the cartoon’s punchline. It suggests:
– he’s not the predator he imagines
– he’s part of the same story as the mouse
– he might be more vulnerable than he thinks
Consequence: He may discover he’s not the one in control.

🐅 3. And now the tiger by the tail…
You brought in the Buck Owens song, and it fits beautifully here.
In the song, the singer thinks he’s got a tiger under control — but the tiger is actually dragging him.
Apply that logic to the cartoon:
– The man thinks he’s holding the mouse
– But maybe the mouse is the “tiger” in disguise
– Or maybe the situation is the tiger
– And he’s the one being dragged toward consequences he didn’t foresee
That’s exactly what the Dutch idiom warns about.

🎭 4. So what kind of mouse is he dealing with?
If we blend all the metaphors we’ve gathered — Burns, Steinbeck, Dutch idioms, country songs — the mouse becomes:
– small but consequential
– underestimated but symbolically powerful
– capable of triggering a long “tail” of events
– a creature whose vulnerability hides its influence
– a reminder that the weak are never as powerless as they seem

In other words: He’s dealing with a mouse that grows a tail — and a tale.

🧩 5. So what kind of mouse is he dealing with?
Given the idiom and the cartoon’s visual cues, the mouse becomes:
– klein maar koppig (small but stubborn)
– ogenschijnlijk kwetsbaar (apparently fragile)
– maar met een lange nasleep (but with long‑lasting consequences)
– een symbool dat groter wordt zodra je het vastpakt (a symbol that grows the moment you grasp it)
In other words:He’s dealing with a mouse whose tail is longer than he thinks — and whose story is longer still.

🍼 1. Beschuit met muisjes — the mouse as a bringer of new life
In the Netherlands, when a baby is born, you serve beschuit met muisjes
– a ruskbutter
– aniseed sprinkles
– called muisjes because the little sugar grains have “tails”
It’s one of those cultural traditions that outsiders find charmingly odd, but for Dutch people it’s simply the taste of birth announcements.

Symbolically, it’s perfect:
– a mouse becomes a sign of new beginnings
–
the “tail” becomes a sign of life, not trouble
– something tiny becomes something festive
So if we bring this into the cartoon world:
The mouse the man is holding might not be a threat — it might be the start of something new. But he doesn’t recognise it, because he’s holding it by the tail instead of welcoming it.

🥄 2. Gestampte muisjes — the mouse as something crushed and sweetened
Gestampte muisjes is the powdered version of the same anise sprinkles — literally “crushed little mice.”
Children love it. Adults smile at the name. Nobody thinks of real mice.
But symbolically, it’s interesting:
– the mouse becomes something ground down
–
but also something comforting
–
and something spreadable, meaning it permeates everything

If we apply that to the cartoon:
The man may think he can “stamp” the mouse into something harmless, but the flavour will spread further than he expects.
That’s exactly the Dutch idiom again: dit muisje krijgt een staartje — this mouse will leave a long aftertaste.

🖱️ 1. From real mouse → symbolic mouse → computer mouse
A computer mouse is the ultimate “small thing that controls big things.”
It’s tiny, It fits in your hand, But with it, you can move worlds on a screen.

That’s a lovely echo of everything we’ve been playing with:
– Burns’s mouse: small but consequential
– Steinbeck’s mouse: soft but dangerous in the wrong hands
– Dutch idioms: a mouse that grows a tail of consequences
– The cartoon: a man holding a mouse by the tail, thinking he’s in charge

Now imagine the cartoon‑man holding a computer mouse instead.
Suddenly the symbolism flips: He thinks he’s controlling the mouse, but the mouse is actually controlling the system.
That’s very Dutch, very wry, and very fitting.

🏝️ 2. The island known for chips — silicon, not potato
The island you’re hinting at is globally associated with:
– semiconductors
– microchips
– high‑precision electronics
– the beating heart of modern computing
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost too perfect:
– The mouse becomes a symbol of the digital world
– The tail becomes a cable (or a wireless signal)
– The man holding it becomes someone trying to “control” a technological powerhouse with a single gesture.
And again, the Dutch idiom whispers: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse has a long tail — literally and figuratively.

🐭➡️🖱️ 3. The mouse that became a chip
In a way, this is the full evolution:
– Real mouse — Burns, Steinbeck, the cartoon
– Symbolic mouse — idioms, metaphors, fables
– Computer mouse — technology, chips, global systems.
And each stage carries the same lesson:
Small things can have big consequences. And those who think they’re in control often aren’t.

If you ever want to pick this thread back up — the mouse, the tail, the tale — I’ll be right here. For now, go feed the neighbours’ cats; they’re probably wondering where their mouse‑tale is tonight.

🎬 Why Tom and Jerry fit the cartoon perfectly
If we imagine the cartoon‑man as Tom:
confident, smug, convinced he’s in charge, holding the mouse by the tail
…then the Dutch idiom kicks in: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse is going to cause trouble.

And if the mouse is Jerry: small, underestimated, clever, capable of turning the situation upside down…then the man is in for a surprise.

Just like Tom, he may discover that the “little problem” he thought he had under control is actually the one steering the story.

🖱️ And the computer‑mouse twist makes it even better
Jerry was always the one who knew how to use the environment: levers, buttons, traps, mechanisms
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost like giving Jerry a modern upgrade.

🎭 So yes — the mouse lives everywhere
– In Burns’s field
– In Steinbeck’s pocket
– In Dutch idioms
– On beschuit
– In cartoons
– In computers
– And in the eternal chase between big and small

And now you’re off to feed the neighbours’ cats — the real Toms of the world — who, if they could read this, would probably insist that this mouse‑tale also “gets a tail.”

 

 

 

 

 

 

 

Leeskring of werkgroep?

 

 

*

‘Kijk,’  zegt ze tegen haar dochter terwijl ze op haar tablet wijst: ‘Een jobstijding. De ene minister zegt tegen de andere dat er weer een zorginstelling wordt gesloten wegens verkwanseling. Op papier, zwart op wit. Blij toe dat je grootouders dit niet meer hoeven mee te maken. Frappant dat deze twee berichten bij elkaar staan op de site. Het lijkt vaak of de opmakers het erom doen.’
De dochter kijkt even en zegt: ‘Mam, grow up and get real. Denk je nou heus dat deze politici zich iets aantrekken van zorginstellingen of andere zaken die ons welbevinden raken. Ze zullen eerder aandelen in private equity hebben, vermoed ik? De foto is overigens van Bart Maat en die fotografeert het liefste onderwerpen, mensen en situaties die met jobstijdingen samenhangen. Hoe kom je trouwens op Jobstijding?’
De moeder slaakt een diepe zucht: ‘Vermoedelijk heb je gelijk. Jobstijding? Dat is een schilderij van Carel Willink en je zusje Merit heeft afgelopen weekend voor het Vrouwengilde een voordracht over het magisch realisme gehouden. In het Engels. Het stond als een huis. Jammer dat ze meteen terug moest vliegen.
De dochter zegt weemoedig dat kleine meisjes groot worden. ‘Merit heeft het universiteitsbestuur te verstaan gegeven dat ze niet meer dan twee lezingen per jaar wil geven voor de geldschieters en regenten en dat zwart op wit laten zetten. Ze moesten binnen een week tekenen of anders zei Merit tabé. Is dat Vrouwengilde nou een leeskring of een werkgroep, wat is het precies?’
De moeder kijkt nadenkend: ‘Ga eens een paar keer mee.’ Ze legt de tablet opzij. ‘Merit kan zo tig andere aanstellingen krijgen en ik geloof dat ze liever met Tim en de jongens op trektocht gaat dan dat ze op die uni les geeft. Hoewel ze dat ook erg leuk vindt. We zullen het wel horen.’
‘Of ze staan zo voor onze neus,’ zegt de dochter grinnikend, ‘ze hebben tenslotte de sleutels van het huis in  ********** en Tim is een vrijbuiter. Ik geloof dat de jongens naar hem aarden, maar dat Y meer van Merit weg heeft. We merken het wel.’
‘Zo is dat,’ zegt de moeder, ‘ik zal ze vragen om in ieder geval met de Kerstdagen bij ons in Nederland te zijn, en om het huis in ************ netjes achter te laten, mochten ze daar eerst heen gaan.’
De dochter grinnikt opnieuw: ‘Tim zal vast weer een lading boeken dumpen, en een schnabbel in ******** hebben. Die schijnt als free lance professor goed te boeren. In de VS kan dat nog hè.’
De moeder constateert dat Merit en haar circus in ieder geval goed rond kunnen komen en dat reizen ook geld kan besparen.
‘Zeg, kijk nog eens naar dat schilderij van Willink. Lijkt dat huis niet sprekend op ons huis in **************’
‘Dat kan heel goed, Willink was tenslotte een magische realist.’

 

 

 

 

 

Een wiskundig-antropologische demograaf zonder koudwatervrees? (Jan van de Beek en massa-immigratie)

 

 

www.sg.uu.nl/sprekers/jan-van-de-beek

  nelpuntnl.nl/jan-van-de-beek-probeert-tenslotte-de-hansje-brinker-methode-dan-maar/

*

 

  www.wyniasweek.nl/jan-van-de-beek-als-je-in-europa-niet-meedoet-aan-strenger-asielbeleid-krijg-je-juist-extra-asielzoekers/

 

 

 

 

 

‘Wordt er weer een azc geopend?’

 

*

Die leegstaande villa, daar zou een azc in komen, maar dat mag niemand weten, want dan komt de buurt misschien in opstand. Daarom hebben ‘ze’ deze list verzonnen.

Dat is het verrassende en leuke van AI: het kan z’n eigen gang gaan (going rogue, noemt men dat) en eclectisch grazen en componeren uit de afbeeldingen die je inscant en van een paar prompts voorziet. Zo gebruik je AI om je eigen ‘nieuws’ samen te stellen, aan de hand van het nieuws dat ons wordt voorgeschoteld, want wat kun je nou geloven?

  • Door AI zijn onze ouders het AD gaan bekijken, weet je dat? Ooit waren de Telegraaf en het AD zo’n beetje taboe bij ons thuis. Wíj lazen aan Nederlandse kranten de NRC, de Trouw, de Volkskrant en in het weekend vaak ook nog het Nederlands Dagblad. Dat is nu wel anders, en ze vinden AI geweldig leuk om mee te experimenteren.

AI maakt je denkkaders los en schudt je vertrouwde frames op. Het AD bijvoorbeeld, geeft op de site vaak vignetten die je associatie-spier prikkelen, omdat je niet langer louter lineair denkt, zoals bij het lezen van voornamelijk, of alleen maar tekst. Zo’n AI-collage laten genereren, lijkt makkelijk, maar dat kan vies tegenvallen, omdat je toch zelf over genoeg informatie-input moet beschikken. AI reageert, zeker in aanvang, eerst volledig op jouw prompts en gaat allengs misschien over tot het suggereren van ludieke ideeën, die jij dan weer moet beoordelen of je ze passend voor jouw boodschap acht, of niet.

  • Zo is dat. Zeg, in die villa in het Haagse zouden ‘asielmigranten’ worden ondergebracht die in werkelijkheid undercover-agenten zouden zijn, onder wie agitators en romeo’s, beroepsonruststokers – ik noem maar wat. Die worden dan bijvoorbeeld eerst Nederland binnengehengeld middels zo’n bizar broodje-aap-verhaal van een bootje bij Cadzand en dan worden ze geruisloos op ons losgelaten. Wie weet wie die gasten uit dat bootje zijn, en wat er verder met ze gebeurt? Meteen naar de Haagse villa misschien? Op dergelijke verhalen komt nooit een follow up. Zo’n verhaaltje over een bootje op de Noordzee is even een nieuws-strovuurtje, maar dooft dan geruisloos en spoorloos uit. Op, naar de volgende sensatie!

 

  een AI-gegenereerde satirische verbeelding van een nieuw azc in het kader van de spreidingswet

 de illustratie is een fantasie-collage van screenprints

  deze samenvattende fantasie-illustratie van de voorgaande afbeelding, is AI-gegenereerd

 

 

‘O la la! Did I kiss the wrong frog!?’

 

De Nederlandse geheime dienst zou de telefoon van Jared Kushner hebben gehackt. Dat vertelt Cole nu ook aan Jon Stewart (video >>> 14:30), dus wat R in het vliegtuig had gehoord, is zo vreemd nog niet.

  • Wat mij betreft is het een giga-groot-broodje aap, dat in elkaar is gestoken door influencers, die met onze belastingcenten zijn gekocht om dit kabinet aan afleiding te helpen.

Jij gelooft er geen biet van?

  • De spijker op de kop. Denk jij nou heus dat de CIA en de Mossad via Nederland …… enzovoorts. Ga toch weg jôh. Daar in Den Haag kunnen ze nauwelijks iedere dag schoon ondergoed aantrekken of tot tien tellen. Neen, we kunnen onze tijd beter besteden.

Het kan ook een verkooptruc zijn natuurlijk? Wat kun je vandaag de dag nog geloven? Je hebt gelijk. Dan zou een reclamestunt om het boek te verkopen averechts werken. In ieder geval zal ik het boek zéker niet kopen. De NCTV…..? Neen, dat is inderdaad te dol voor woorden.

  • Zou die Kushner nooit angstdromen hebben dat zijn kinderen op zijn schoonvader kunnen gaan lijken?

Kushners eigen vader is ook geen Adonis hoor, zo uit de nor op het pluche in Parijs. Kun je nagaan hoe hoog Trump zijn bondgenoten aanslaat.  Ivanka en Melania zouden in deze cartoon direct uit de catalogus van een modellen-bureau kunnen zijn gestapt. En de prins op de kameel is ambiguë gehouden.

  • Dat vind ik het leuke aan de cartoon: iedereen die ernaar kijkt, kan er zijn eigen verhaal bij verzinnen. Bijvoorbeeld over welke prins en welke dief je denkt en vindt dat het gaat; zonder het boek van Cole meteen toe hoeven door te ploegen. Het sprookje van de kikker en de prindes kent iedereen in de ‘beschaafde’ wereld. Hoewel…..?

De passages in het boek van Cole over de Nederlandse spionnen zou je net zo goed als een sneer naar de politieke chaos in Den Haag kunnen lezen; al dan niet via Netanyahu en zijn Mosad geïnterpreteerd. Onder de Haagse Kaasstolp bespioneert toch ook iedereen iedereen, en houden de CIA, Mossad, MI6 en FSB ieder ‘Kamerlid’ in de gaten? Dat mogen we tenminste hopen. Kortom: een cartoon met voor elk wat wils.

*

Nov 2, 2026  –   Vanity Fair recently published an excerpt from longtime investigative reporter Mathhew Cole’s new book, Princes and Thieves: Jared Kushner and Mohamed bin Zayed’s Secret Plot to Remake the Middle East.    www.youtube.com/watch?v=epZONBQcYE0&t=397s

Kushner threatens to sue, denying allegations that two slush funds were set up to influence his Middle East role.  www.theguardian.com/us-news/2026/oct/28/jared-kushner-book-claims

/www.barnesandnoble.com/w/princes-and-thieves-matthew-cole/1151302703

Oct 29, 2026 – Investigative journalist Matthew Cole is standing by allegations about Jared Kushner made in his book, “Prince and the Thieves,” despite strong denials from Kushner and challenges to the evidence supporting the claims.

*

 

De cartoon is AI-gegenereerd na een humoristische gedachtenwisseling met Chat GPT. Aanleiding: het boek van Matthew Cole over Jared Kushner, en het nieuws daaromheen.

 

 

 

 

Dé-radicaliseren in de Nederlandse armee? Het schijnt te kunnen…

 

 

 

  de afbeelding is AI-gegenereerd, met veel creatieve ideeën en ludieke suggesties van AI

*

  Curriculum Vitae Kees van der Pijl (as of January 2023) – independent.academia.edu/KeesVanderPijl/CurriculumVitae

 

2026 nov. 06  –   Ze willen dat jij je Europeaan voelt, geen Nederlander | Prof. Kees van der Pijl  –  www.youtube.com/watch?v=Z2lrk7euYt8

 

 

 

 

 

 

Geopolitiek, door de tijden heen …..

 

 

 

    de cartoon is AI-gegenereerd, na en op basis van een informatieve gedachtenwisseling

 

 

Deze link naar een video (www.youtube.com/watch?v=FHjld5dYudU) over Pitt teh Younger kwam binnen. Het is geen geweldige film hoor, maar als kapstokje en ter oriëntatie voor who is who voldoet het.

  • Curieus, hoe de kindermeid (de nanny) in het huishouden functioneert en hem aanspreekt als Master Billie. In Gone with the wind zien we hetzelfde, alleen met een zwarte nanny/mammy, gespeeld door Hattie McDaniel.

Onze overgrootouders brachten de nenek ook mee naar Nederland. Wat moesten ze anders? Ze had m’n grootvader nog gespeend en verzorgd en daarna m’n vader ook nog geloof ik. Ze had kind noch kraai in het nieuwe Indonesia en ze zou gewoon zijn verkommerd ware ze achtergelaten. Ze ging vaak mee naar de markt (pasar) en winkelen, in haar sarong-en-kebaya.

  • Volgens de foto’s was ze ook mee naar Aceh, gewapend met een klewang? De klewang diende enkel om kokosnoten mee open te kappen; niet om te onthoofden en dergelijke …. hoewel…..

 

 

 

 

 

Van Joosje Pek tot Joost van Bommelstein. Over voedselzekerheid, duivels, heuse huisknechten en de rehabilitatie van een naam (een AI-essay)

 

 

PARKEER

 

Dit is verhipte frappant. Wij hadden met AI een gesprek over Marten Toonder en spiegels in de bijbel, onder andere: Jakobus 1:23-24 en 1 Korintiërs. Daar komt dan tenslotte dit onderstaande essay-tje uit, maar hoe wist ******* dat over de spiegels? Ze stuurt een link naar deze foto van Paul Garnes in de NRC.

  • Misschien is ze parapsychologisch behept, ik weet het niet. Misschien door de posting over Alice en de spiegel. De foto is trouwens wel erg ad rem, want wat is de Oval Office anders dan een ‘spiegelzaal’ waar allerhande fata morgana’s opdoemen en verdwijnen?

Laat de jongelui dit maar nader uitwerken.

*

Een AI-essaytje

‘In de Nederlandse taal leeft een merkwaardig gezegde voort: “Joost mag het weten.” Wie het uitspreekt, bedoelt doorgaans dat hij geen flauw idee heeft hoe iets zit. Achter die onschuldige woorden gaat een lange cultuurgeschiedenis schuil. De “Joost” uit de uitdrukking verwees oorspronkelijk vermoedelijk niet naar een persoon, maar was een benaming voor de duivel. Wat ooit verwees naar een vreemde godheid of een demonische macht, veranderde geleidelijk in een volksfiguur die men opriep wanneer alle kennis tekortschiet. Zonder het te beseffen spreken Nederlanders dus nog altijd een eeuwenoude duivelsnaam uit. Als bezwering, of juist niet?

Tegen die achtergrond is het verleidelijk de vraag te stellen wat er gebeurt wanneer dezelfde naam opduikt in de wereld van Marten Toonder. Want ook in Rommeldam woont een Joost. Niet als demon, maar als betrouwbare bediende. Niet als verleider, maar als verzorger. Niet als brenger van chaos, maar als bewaker van orde, regelmaat en reinheid.
Die tegenstelling wordt nog interessanter wanneer we letten op iets dat in de Bommelverhalen voortdurend aanwezig is, maar nauwelijks als thema uit de verf komt: voedsel.
Hoewel de avonturen van heer Bommel en Tom Poes gaan over filosofische, politieke en maatschappelijke vraagstukken, eindigen zij opvallend vaak aan tafel. Wanneer de storm is gaan liggen en de wereld toch nog niet ten onder blijkt te gaan, verschijnt daar steevast Joost met een “eenvoudige doch voedzame maaltijd”.
Dit is meer dan een running gag. De maaltijd dient in Toonders universum als het herstel van de normale orde. Waar de verhalen beginnen met ontregeling, verwarring  en chaos, eindigen zij met voedsel en veilige voeding. Wanneer de samenleving wordt belaagd en bedreigd door wilde en abstracte ideeën, keert men tenslotte terug naar brood, soep, koffie en huiselijkheid. De maaltijd bevestigt als het ware dat het leven doorgaat.
Vanuit cultuurhistorisch perspectief is dat veelzeggend.
Toonder behoorde tot een generatie die de oorlog, de schaarste en de wederopbouw had meegemaakt. Voor veel Nederlanders van die tijd was voedsel geen vanzelfsprekendheid maar een bestaansvoorwaarde. Achter de humor van de “eenvoudige doch voedzame maaltijd” schuilt een beschavingservaring die voor jongere generaties minder vanzelfsprekend is geworden: de overtuiging dat een goed geordende samenleving uiteindelijk moet zorgen dat de mensen te eten hebben.

Dat maakt Joost tot veel meer dan een huisknecht.
Hij bewaakt de voedselketen van Bommelstein.
Terwijl heer Bommel zich weleens laat meeslepen door een luchtkasteel, een wilde ideologie of een fantastische uitvinding, blijft Joost verbonden met de meest fundamentele vraag van elke beschaving: hoe houden wij het dagelijkse leven draaiend en gaande en hoe zorgen wij voor voedsel?

Wie de wereldgeschiedenis beziet, ontdekt dat vrijwel alle samenlevingen uiteindelijk op die vraag terugvallen. Koningen kunnen oorlog voeren, politici kunnen debatteren, filosofen kunnen speculeren, maar aan het eind van de dag moet er toch gegeten worden. Misschien ligt daarin wel de diepste betekenis van het Nederlandse gezegde dat alle liefde door de maag gaat?

Vooral vandaag klinkt dat onverwacht actueel.
In een tijd waarin begrippen als energiezekerheid, klimaatbestendigheid en voedselzekerheid steeds belangrijker worden, wint Marten Toonders bescheiden maaltijd aan nieuwe actualiteit. Achter de dampende soep van Joost schuilt immers een beschavingsideaal waarin zorg, continuïteit en verantwoordelijkheid centraal staan.

Dat is precies het tegendeel van de wereld van Joosje Pek.
Die oude Joost uit de folklore behoort tot de sfeer van het onbekende en oncontroleerbare. Hij vertegenwoordigt de krachten die mensen uit hun evenwicht brengen. De Joost van Bommelstein doet het omgekeerde. Hij zorgt ervoor dat mensen hun evenwicht hervinden en bewaren.
In zekere zin fungeert hij als een seculiere beschermheilige van de dagelijkse orde.
Men zou zelfs kunnen zeggen dat Toonder een subtiele rehabilitatie van de naam Joost heeft bewerkstelligd. Waar de oude Joost verbonden was met de onderwereld, wordt de nieuwe Joost verbonden met de kookplek en de keuken. Waar de eerste associaties opriep met duisternis en onzekerheid, roept de tweede beelden op van geurende koffie, veilige verzorging en rustige betrouwbaarheid.

De weg van Joosje Pek naar Joost van Bommelstein blijkt dan ook meer dan een taalkundige curiositeit. Zij weerspiegelt een fundamentele spanning in de cultuurgeschiedenis tussen chaos en orde, tussen verleiding en verantwoordelijkheid, tussen ontregeling en verzorging.
En misschien verklaart dat waarom zoveel lezers zich Joost blijven herinneren.
Niet vanwege heroïsche daden.
Niet omdat hij de problemen oplost.
Maar omdat hij bewaart, wat de problemen dreigen te overspoelen en zelfs vernietigen.

Terwijl anderen een list verzinnen, of druk doen alsof, behoedt Joost de beschaving. Hij zorgt ervoor dat de tafel gedekt blijft, de koffie klaarstaat en de maaltijden voedzaam en gezond zijn. Zonder krijsende ketelmuziek, pr-tam-tam of propaganda-bombarie.
Dat lijkt misschien een bescheiden taak. Maar wie de geschiedenis kent, weet dat vrijwel iedere beschaving uiteindelijk afhangt van mensen die precies dát doen.
Waarschijnlijk wist Toonder dat beter dan wie ook. Want in Rommeldam wordt de wereld misschien gered door Tom Poes, maar Joost houdt onze wereld bewoonbaar. Dat zijn, ‘als je begrijpt wat ik bedoel,’ twee heel verschillende dingen. Daar is meer voor nodig dan een ris listen die elkaar buitelend opvolgen als vileine volvetter spoken en zeverende linke kwakzalvers.

Misschien kun jíj een list verzinnen, of beter nog: solide en effectief beleid, dat hout snijdt, in elkaar steken? ‘

*

  Ai-gegenereerde afbeelding naar aanleiding van een gedachtenwisseling met AI over de broodnodige canonisatie van Marten Toonders Tom Poes – Bommelstrips als anti-dotum

 

 

 

Animal Farm, Through the Looking Glass…

 

 

Parkeer

 

 

Het is een open opdracht. Met open boek en gebruik van AI toegestaan. Deze tekening is trouwens door AI gegenereerd naar aanleiding van een sparring-gesprek. Dat is misschien de beste manier om te sonderen over hoeveel en welke kennis je pupillen beschikken.

  • Mwah, alleen Xi is ‘buitenlands.’ De rest is allemaal blank en ‘binnenlands’…… dus..? Bovendien: Animal Farm en Lewis Carroll? Beperk je het cultureel niet erg? Wie is Natalie Harp trouwens? Een kloon van Karoline Leavitt? Ik heb geen idee

Misschien, maar dan schrijven ze dat maar op en wrochten er iets anders van. Harp? Maak daar maar een snaar-instrument van, of laat haar Karoline Leavitt heten. Fantaseer maar wat.

Zie je wel. Je doet het zelf al. Associeer en graaf verder.

 

  ‘Do you have the right cards?!’