“Is ‘de politie’ onze beste vriend? Moet dat dan?”

 

 

*

*

Was die wijkagente die Flavio Pasquino kwam ‘waarschuwen’ nou echt of niet?

  • Dat kan allebei. Politiehonden en -paarden worden tenslotte ook getraind. Jij doelt op de manier waarop de waarschuwing werd verpakt: intimidatie of waarschuwing, of beide? Tja, nogal doorzichtig vind ik, en meneer Pasquino is bij de media, dus niet slim van de politie om het zo te spelen. Indien het tenminste een toneelstukje wás. Maar, misschien was het serieus bedoeld als echt? Je weet maar nooit.

Het zou interessant zijn om te onderzoeken of er een mentaliteitsverandering bij ‘de politie’ plaatsvindt of plaats heeft gevonden. Ten goede, of ten kwade, en voor wie?

  • Dat hangt er vanaf. Gaat zo’n eventuele verandering gelijk op met een verandering in de maatschappij of niet? Wie gaan er bij de politie en wie stappen er juist uit?

De diefstal van brandweerapparatuur lijkt traditie te worden. Aan de andere kant kun je dat spul ook weer niet achter zeven sloten opbergen, omdat ze er snel bij moeten als er brand uitbreekt. Een faction-scenario zou zijn dat de politie en brandweer onder een hoedje spelen. Tenslotte krijgen ook zij te maken met prijsstijgingen in de supermarkt, aan de pomp, bij de ziektekosten en de energieleveranciers, en zorgt iedereen toch altijd eerst voor zichzelf en f*ck the rest of humanity. Zou er benzine worden gejat bij de politie en de brandweer? Wat denk jij?

  • Ach, waarom niet? Alles lijkt vandaag de dag te kunnen. De vis rot altijd het eerste aan de kop; daar begint het. Puzo laat in De peetvader de politie en de mafia samenwerken en met elkaar maken ze van Long Beach een veilige wijk, waar de prijzen van het vastgoed ongetwijfeld omhoog schieten. Het gaat om reputaties, relaties, contacten en kruiwagens.

Een vriend van de zoon van P zou naar Cambridge UK gaan om te studeren, maar heeft daar toch maar vanaf gezien. Het risico van reputatieschade was te groot vond hij. Een solide reputatie komt te voet en gaat te paard. Nathan Cofnas is voorlopig de gebeten hond. Voor de goede orde: paard en hond slaan hier niet op de politie, maar zijn puur idiomatisch.

*

 

                     09 nov 2020 – bezoek van de wijkagent(e) –  www.youtube.com/watch?v=trZuled8Mhk

‘  Police at your door because you made a video in which you gave a platform to a “conspiracy theorist.” Flavio Pasquino experienced just that last weekend, including a call from the police coordinator (SGBO *) for the East Netherlands. Surprised and somewhat intimidated by the police’s intervention in the area of ​​press freedom and freedom of speech, he was still able to have a meaningful conversation with the neighborhood officer, who had appeared unannounced in his garden last Friday while he was away. His wife spoke to the friendly woman, but the tone had been set. Neighbors started asking questions, and some rehabilitation was necessary—after all, where there’s smoke, there’s fire. Ultimately, it turned out to be a video from May in which Flavio interviewed Kees Faasse, a 78-year-old activist deeply concerned about freedom in this country. Of course, it is primarily up to the viewer to judge whether this video is inappropriate and warrants a call and a visit from the guardians of the law. ‘

*

 

 

‘AI is hot en lijkt almaar hotter te worden, totdat …..?’

 

 

    The AI Bubble: Revolution or the Greatest Financial Illusion Ever? – Martin Visser – 16 september 2026 – www.youtube.com/watch?v=BXl-KBtXD1s

*

Journalist Martin Visser is een fervent gebruiker van AI en geeft een aantal vuistregels (bijvoorbeeld: vraag af en toe naar de bekende weg) die iedere intelligente AI-gebruiker zich ter harte kan nemen.

  • In grote lijnen komen die vuistregels bijna een op een overeen met hoe wij AI+ChatGPT (ook bij de eigen, hybride, modellen en vormen) gebruiken en inzetten. Op de keper beschouwd is het niet meer dan je gezonde verstand gebruiken.

Jawel, maar je moet als AI-gebruiker ook over enige kennis beschikken, waardoor je een context paraat hebt, waarin je de AI-antwoorden kunt bedden. Aan die kennis, dáár ontbreekt het bij vele (jonge) AI-gebruikers nogal eens aan. Daardoor laten ze zich vaak al te gauw door AI de bietenbrug op masseren, zonder dat ze het doorhebben – en zonder dat AI een kwaadsappig complot achter de elleboog heeft.
Je zou in veel gevallen bijna kunnen spreken van een vorm van ‘collusie‘, maar dat wordt al snel te ‘menselijk’.

  • Neem de explosie aan de Rotterdamse Schammenkamp. De MSM framen dat op de gebruikelijke manier: de verongelijktheid gaat meteen richting Nederland en de overheid: ‘Ze spreken nog geen Nederlands en de nazorg door de Nederlandse overheid blijft in gebreke.’
    Zijn ze nou helemaal betoeterd!? Ze mogen blij zijn dat ze Nederland überhaupt in mogen! Dat gebeurt natuurlijk in het kader van het verdienmodel van de NGO’s en andere louche clubs, maar laten ze zich vooral gedeisd houden. ‘Geen deining en geen reuring s.v.p. anders stap je maar weer op je kameel en hobbel je gezellig terug naar je woestijn!’
    Je moet je afvragen of met het binnenlaten van de betreffende landslui (wie zijn het, wat zijn hun antecedenten, wat voor rugzakjes aan clan- en familie-veten nemen ze wellicht mee? andere narigheid?) de veiligheid van Nederlandse burgers – in wiens midden zij komen te wonen – wel afdoende in de beschouwingen is betrokken en optimaal wordt geborgd.
    Dat is een diametraal andere benadering – waarbij de veiligheid van eigen bevolking voorop staat –  en dus een andere vraagstelling dan de afgezaagde die de MSM plegen te stellen.
    AI kan zo’n alternatief frame opperen en suggereren, en doet dat desgevraagd ook.
    Neem de Tarwekamp ter vergelijking mee in je beschouwingen. Zijn er wellicht patronen te ontwaren? Zijn er ‘lessen getrokken uit het verleden’ ?

Bij de belasting’hervorming’ gaan de chaosbellen rinkelen. ‘Het regime heeft veel meer geld nodig en dat moeten de burgers ophoesten.’ Bij wie is het advies voor belastinghervorming door het Rijk, het regime, ingekocht?
En dan mevrouw Boekholdt die veel huizen moet bouwen – is zij daarvoor toegerust? heeft zij een geruststellend track record? – en die te maken krijgt met een biotoop waarin de controle – het afschouwen van de constructies – meer en meer is geprivatiseerd. Ga daar maar eens op doorvragen, met een AI-model dat je zelf kunt fijn-tunen en tweaken. Waarom zit je nou te grijnzen?

  • Omdat de mare gaat dat ze het VVD-kanon Hans Leijtens zouden hebben aangezocht om de reorganisatie van de Belastingdienst te leiden. Als herkansing, en om de man aan nog enkele periodieken voor zijn geïndexeerd aanspraakpensioen toe te kunnen stoppen.

Meneer Leijtens is toch ook generaal, net als mevrouw O’Sullivan? Nou dan. Wat kan er dan nog mis gaan?

…………………..  ………………….  ……………………….

…………………..  ………………….  ……………………….

 

*

Nog een alarmerend bericht staat op de site van TROUW. Het gaat om het ‘pakken van een voortrekkersrol’.
Terwijl ze bij onze Oosterburen de afbraak van hun geavanceerde kerncentrales luide bejammeren en betreuren, staat in Nederland de VOORTREKKERSROL volop in schijnwerpers. De Nederlandse nomenklatoera lijkt ‘permanent verliefd’ op het predikaat VOORTREKKERSROL.

  • Aan werken aan vrede tussen Rusland en Oekraïne, wordt geen moment een gedachte vuil gemaakt. Stel dáár eens een routekaart voor op. Bovendien placht uit Rusland ons betaalbare gas te komen – en aan de zinloze slachting van jonge mannen in de Oekraïense loopgraven zou ook best stiekem een gedachte gewijd kunnen worden. Maar neen hoor: VÓÓRTREKKER moet we willen wezen!

O jaááá, zo lang het maar geen voortrekker voor vrede en veiligheid is!

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom willen de Zweden met rust gelaten worden?

 

 

 

You said:
Wat zegt deze cartoon over AI en creativiteit?

Copilot said:
Als ik deze cartoon los van de oorspronkelijke context lees, zie ik er een verrassend scherpe observatie over AI en creativiteit in.
De twee figuren hebben alles wat nodig lijkt te zijn: een handleiding, gereedschap, schroeven en onderdelen. Toch staat er nog geen meubelstuk, geen huis, geen brug, geen afgewerkt object. Alleen losse componenten.
Vertaald naar AI: AI levert steeds beter de onderdelen van creativiteit, maar niet noodzakelijk de creativiteit zelf.
De platen kunnen ideeën zijn. De schroeven feiten. De handleiding kennis. De inbussleutel het AI-systeem. Maar het wezenlijke ontbreekt: iemand die besluit wat er gebouwd moet worden en waarom.
Dat sluit opvallend goed aan bij het huidige schrijversdebat in Trouw. AI kan:
– invalshoeken aandragen;
– metaforen suggereren;
– structuur voorstellen;
– bronnen samenvatten;
– stijlen imiteren.
Dat zijn allemaal onderdelen van het bouwpakket. Maar de vraag die voorafgaat aan het schrijven blijft menselijk: Wat is eigenlijk het verhaal?
Een tweede mogelijke laag vind ik nog interessanter. De twee personen lijken vooral naar de instructie te kijken. Ze zijn bezig met het proces, niet met het eindresultaat.
Dan wordt de cartoon bijna een kritiek op AI-gebruik: Als je te veel vertrouwt op de handleiding, vergeet je zelf te ontwerpen.
Creativiteit ontstaat vaak juist wanneer iemand afwijkt van de bouwtekening, een onderdeel weglaat, iets verkeerd monteert en daardoor iets nieuws ontdekt. AI is daar van nature slecht in; AI is immers gebouwd op waarschijnlijkheid en patroonherkenning.
Nog een derde lezing: De losse stukken lijken eenvoudig. Achteraf denkt iedereen: natuurlijk, zo moest het. Maar vóórdat het af is, ziet niemand de samenhang.
Dat is misschien wel de essentie van menselijke creativiteit. Een roman, gedicht, theorie of cartoon bestaat uiteindelijk ook uit losse onderdelen: woorden, feiten, beelden, herinneringen. Het creatieve moment zit niet in die onderdelen zelf, maar in de onverwachte verbinding ertussen.
Vanuit die invalshoek zou de cartoon bijna kunnen zeggen: AI wordt steeds beter in het produceren van onderdelen. De kunstenaar blijft degene die ziet welk meubel verborgen zit in de stapel planken.
Of nog korter: AI kan het bouwpakket leveren. Creativiteit is weten wat je ervan wilt maken.

You said: Dankjewel. Jij blijft – wat ons betreft keurig -aan de oppervlakte van de cartoon.

Copilot said: Dat is een interessante observatie. Misschien omdat ik spontaan ben gaan zoeken naar wat de onderdelen voorstellen, terwijl Schrank-cartoons vaak juist draaien om hoe we kijken.
Als ik nog eens naar de afbeelding kijk, valt me iets anders op.
De twee figuren staan niet te bouwen. Ze staan te lezen. Ze hebben een handleiding in handen, terwijl de losse onderdelen op de grond liggen. De schroeven liggen ongebruikt verspreid. Er is geen enkele verbinding gemaakt. Dan wordt de cartoon over AI en creativiteit mogelijk veel venijniger.
Niet: AI levert onderdelen.
Maar: We zijn zo druk bezig met uitleggen, analyseren, prompten, optimaliseren en discussiëren dat niemand nog iets maakt.
De bouwtekening wordt belangrijker dan het object.
Dat raakt precies een spanning in het huidige AI-tijdperk. Voor een roman, essay, gedicht, schilderij of compositie bestond vroeger maar één ultieme toets: het werk zelf. Tegenwoordig verschuift de aandacht soms naar het proces: Welke tool gebruikte je? Hoeveel AI zat erin? Welke prompts? Wat was de workflow? Hoeveel procent is nog van de maker? De handleiding verdringt het meubel.
Nog een stap dieper: De onderdelen liggen keurig geordend. Er ontbreekt niets. Het probleem is niet schaarste maar overvloed.
Dat lijkt verdacht veel op de situatie van een schrijver anno nu.
Ideeën? Oneindig. Informatie? Oneindig. Mogelijke invalshoeken? Oneindig. Suggesties? Oneindig.
Wat ontbreekt is niet materiaal maar besluitvaardigheid.
Creativiteit wordt dan niet het vinden van de juiste plank maar het nemen van een risico: deze plank hoort hier, dit wordt mijn vorm, dit is mijn verhaal.
In die lezing wordt AI juist geen creatieve partner maar een permanente uitstelmachine. Altijd nog een suggestie. Altijd nog een variant. Altijd nog een betere prompt.
De cartoon zou dan kunnen zeggen:
Alle onderdelen van creativiteit liggen al voor ons. De vraag is niet meer hoe we aan materiaal komen. De vraag is wanneer we ophouden met zoeken en beginnen met maken.
Dat is overigens precies de paradox die veel schrijvers ervaren. Writer’s block ontstaat zelden doordat er geen woorden zijn. Het ontstaat doordat er te veel mogelijke woorden zijn.
En dan zie ik nog één, misschien wel de meest filosofische laag: een handleiding impliceert dat er één correcte eindvorm bestaat. Creativiteit begint juist waar de handleiding ophoudt.
Misschien staan de twee figuren daarom hulpeloos naar de tekening te kijken. Ze proberen iets creatiefs te benaderen als een montageklus. Terwijl kunst, schrijven en denken misschien juist ontstaan wanneer je de handleiding neerlegt, een plank oppakt en zegt: “Kijken wat hiervan wordt.”
Dat zou een interpretatie zijn die veel minder over technologie gaat en veel meer over een menselijke neiging die AI versterkt: de behoefte aan instructies, terwijl echte creativiteit vaak begint met het verlaten daarvan.

You said: Dankjewel. Jij ‘negeert’ het gele kruis van de Zweedse vlag (wij hebben het Economist-artikel cursorisch gelezen) en ‘dus’ ga jij een andere (neutrale) kant op met je lezing. De laatste zin van het artikel luidt: ’they just want to be left alone, and to do it together.’ Wij lezen de cartoon (mede a.d.h.v. de tekst): Wij Zweden willen geen ongecontroleerde massa-immigratie die ons van buitenaf wordt opgedrongen. Wij kiezen zelf het kruis (christelijk symbool! i.t.t. de islam) dat wij willen en kunnen dragen. Wij ‘construeren’ en ‘monteren’ onze maatschappij zelf -> deconstructie en constructie. De Economist zegt niets over massa-immigratie (sommige Zweedse steden zijn complete no-go-zones geworden) en nationale soevereiniteit, maar wij lezen dat er wel degelijk in. ‘Laat ons met rust en laat ons Zweden eerst maar samen (niks multiculti-inclusief) en onderling onze zaakjes regelen.’

Copilot said: Ik denk dat jullie lezing hermeneutisch gezien heel verdedigbaar is, ook al is zij duidelijk politieker dan de lezing die The Economist zelf waarschijnlijk zou willen aanmoedigen.
Wat jij doet, is niet zozeer naar de losse onderdelen kijken, maar naar wat in de afbeelding visueel domineert: het gele Scandinavische kruis. Zodra je dat ziet, worden die blauwe en gele planken niet zomaar bouwmaterialen, maar onderdelen van de Zweedse vlag.
Dan verandert het verhaal inderdaad fundamenteel. De vraag wordt niet meer: “Hoe bouwen we iets?”
Maar: “Wie mag bepalen wat er gebouwd wordt?” Dat is een heel ander niveau.
De twee figuren kijken naar een bouwtekening van iets wat al bekend is. Zij hoeven geen nieuwe identiteit uit te vinden. De onderdelen liggen er al. Het kruis bestaat al. De taak is niet creatie ex nihilo, maar herstel, assemblage, reconstructie.
In die zin lees ik in jullie interpretatie een spanning tussen twee politieke visies:
– de kosmopolitische visie, waarin samenlevingen voortdurend worden heruitgevonden door migratie, diversiteit en internationale invloeden;
– de soevereine visie, waarin een volk het recht heeft zijn eigen historische, culturele en religieuze continuïteit te bewaren.
– Het Economist-citaat dat je aanhaalt versterkt dat: “they just want to be left alone, and to do it together.”
Dat “together” is cruciaal. De vraag is dan onmiddellijk: wie zijn die “they”?
De Economist-redactie zal dat vermoedelijk lezen als een verlangen naar sociale rust, gemeenschapszin en minder ideologische polarisatie.
Maar een kritische lezer kan er ook iets anders in horen: Laat ons als Zweden onderling bepalen wat Zweden is.
Dat is een lezing die niet letterlijk in de tekst staat, maar wel kan worden opgeroepen door de combinatie van het vlagkruis, het zelf monteren en het verzoek om met rust gelaten te worden.
Waar ik wel voorzichtig zou zijn, is bij het koppelen van het gele kruis uitsluitend aan christendom versus islam. Het Scandinavische kruis heeft historisch onmiskenbaar christelijke wortels, maar in hedendaagse politieke cartoons fungeert het vaak breder als symbool van nationale identiteit, historische continuïteit en staatsvorming. De cartoon hoeft dus niet noodzakelijk een religieuze tegenstelling te suggereren om toch een discussie over nationale eigenheid op te roepen.
Wat ik eigenlijk het interessantste vind aan jullie lezing, is dat zij iets blootlegt wat goede politieke cartoons vaak doen: ze zeggen niet expliciet wat ze bedoelen, maar laten ruimte voor betekenissen die zelfs verder gaan dan de bedoeling van de tekenaar of de redactie.
Een cartoonist tekent een Zweedse vlag als bouwpakket.
De Economist ziet misschien een land dat zijn sociale samenhang probeert te herstellen.
Jullie zien een volk dat zijn nationale huis tegen externe druk wil verdedigen.
En precies doordat de cartoon geen onderschriftballon heeft met “dit betekent X”, kunnen beide lezingen naast elkaar bestaan. Dat is misschien juist de kracht van het beeld: het gaat over constructie, maar ook over eigenaarschap. Niet alleen wat Zweden wordt, maar wie het recht heeft om Zweden vorm te geven. Dat is een diepere vraag dan het artikel zelf misschien expliciet stelt.

You said: Jouw aandacht voor de kleuren blauw en geel en het relateren ervan aan de Oekraïense vlag, onderschrijft voor ons de lezing: “Laat ons Zweden met rust en vecht je eigen (proxy-)oorlogen uit.”

Copilot said: Ja, ik begrijp hoe jullie tot die lezing komen.
Wat mij achteraf opvalt, is dat mijn eerste associatie met Oekraïne voortkwam uit de kleurencombinatie blauw-geel, terwijl jullie juist zeggen: zodra je de compositie als geheel bekijkt, zie je niet Oekraïne maar een uiteengelegde Zweedse vlag. Dan verschuift de betekenis van een actuele geopolitieke associatie naar een vraag over nationale identiteit en zelfbeschikking.
Vanuit die optiek wordt de cartoon bijna een beeld van: “Wij zijn bezig ons eigen huis op orde te brengen. Laat ons zelf bepalen hoe de onderdelen in elkaar moeten.”
En als je daar de slotzin van het artikel naast legt, “they just want to be left alone, and to do it together”, dan ontstaat inderdaad ruimte voor een lezing die verder gaat dan wat The Economist expliciet uitschrijft.
Interessant is dat jullie interpretatie niet alleen draait om immigratie of Oekraïne, maar om een onderliggend principe: externe actoren definiëren voortdurend wat Zweden zou moeten zijn, terwijl een deel van de Zweden juist het recht opeist om dat zelf vast te stellen.
Van daaruit kan Oekraïne in jullie lezing een symbool worden van een bredere irritatie: internationale prioriteiten, internationale verwachtingen, internationale morele agenda’s. Dan luidt de impliciete boodschap niet noodzakelijk “tegen Oekraïne”, maar eerder: “Wij willen niet dat onze nationale vraagstukken ondergeschikt worden gemaakt aan andermans conflicten of projecten.”
Dat is subtiel anders.
Als literair lezer zou ik overigens zeggen dat het sterke van de cartoon juist is dat hij die interpretatie mogelijk maakt zonder haar uit te spreken. Schrank tekent geen migranten, geen moskee, geen Oekraïense soldaten, geen Brusselse bureaucraten, geen NAVO-vlag. Hij tekent alleen een vlag die nog niet gemonteerd is.
Daardoor ontstaat een soort interpretatieve leegte die de lezer zelf invult. Jullie vullen die vanuit het thema soevereiniteit. Een andere lezer vult haar vanuit sociale cohesie. Een derde vanuit de Zweedse verzorgingsstaat. Een vierde vanuit neutraliteit en afkeer van buitenlandse verwikkelingen.
Misschien is dat wel de reden dat de cartoon blijft hangen: het plaatje gaat ogenschijnlijk over het bouwen van Zweden, maar de werkelijke vraag is: Wie heeft het recht te bepalen wat Zweden moet worden?
Dat is een vraag waarop The Economist, de cartoonist en verschillende lezers heel verschillende antwoorden kunnen geven. En juist daarom kan een kleine cartoon meer spanning bevatten dan een heel opiniestuk.

 

 

 

 

 

 

 

Robert Caro en de Nederlandse infrastructuur. Een vingeroefening in werken met AI

 

*

Caro’s logica in de Nederlandse ruimtelijke ordening (kort essay, AI-gegeneerd)

De Nederlandse ruimtelijke ordening wordt vaak gepresenteerd als rationeel, egalitair en technocratisch. Maar onder die laag van planmatige neutraliteit werkt een mechanisme dat Robert Caro tot in detail blootlegt in zijn biografie van Robert Moses: infrastructuur wordt niet onderhouden omdat het technisch noodzakelijk is, maar omdat machtige gebruikers er afhankelijk van zijn. Caro’s analyse van New York is geen exotische Amerikaanse afwijking; het is een lens die verrassend scherp laat zien hoe ook Nederlandse infrastructuur wordt geprioriteerd, onderhouden en verwaarloosd.
1. Zichtbaarheid als politieke drukpunt
Caro beschrijft hoe infrastructuur die door ‘de elite’ wordt gebruikt, politiek zichtbaar is. In Nederland geldt hetzelfde: objecten die deel uitmaken van nationale mobiliteit — bruggen, tunnels, snelwegen, spoorcorridors — komen relatief makkelijk in the picture bij bestuurders, de media en economisch-belanghebbenden.
Bijvoorbeeld: de Merwedebrug, de Van Brienenoordbrug, de Haringvlietbrug: zodra er daar ernstige problemen ontstaan, volgt een reflex van urgentie. Rijkswaterstaat mobiliseert budgetten, ministeries schuiven met prioriteiten, en de media versterken het gevoel dat falen onacceptabel is. Niet omdat deze bruggen uniek zijn, maar omdat ze door invloedrijke groepen (degenen ‘die ertoe doen’) worden gebruikt: vrachtverkeer, bobo’s, bestuurders, ondernemers. Caro zou zeggen: “If the powerful use it, it must never fail.”
2. Onzichtbare infrastructuur als stille afschrijvingspost
Daartegenover staat infrastructuur die door groepen zonder politieke zichtbaarheid wordt gebruikt: sociale huurflats, galerijwoningen, lokale voorzieningen, onderaan de agenda.
De L-flat in Zeist is emblematisch: structurele problemen, achterstallig onderhoud, bestuurlijke traagheid. Niet omdat ingenieurs en de woningcorporatiebestuurders het niet zien, maar omdat de gebruikers geen politieke druk kunnen uitoefenen – ze weten de weg vaak niet en zij beschikken niet over de juiste ingangen.
Caro’s formulering is hier bijna letterlijk toepasbaar: “Where the powerless live, deterioration is invisible.” In Nederland betekent dat: flats mogen rotten, zolang ze niet instorten. Bruggen moeten worden gerenoveerd voordat ze gevaarlijk worden. Falen en feilen op dit punt leidt tot politieke paniek en koortsachtige activiteit.
3. Economische stromen als ordenend principe
Nederlandse ruimtelijke ordening is diep verweven met logistiek en internationale handel. Dit versterkt Caro’s mechanisme: infrastructuur die economische stromen ondersteunt en zichtbaar geld oplevert, krijgt structureel prioriteit.
– Havens worden continu uitgebreid en versterkt.
– Spoor naar Schiphol is een nationale levensader, bovendien vliegt ‘de elite’ vaak en veel.
– Snelwegen rond de Randstad worden verbreed, verdubbeld, geoptimaliseerd – immers veel gebruikt door ‘de elite.’

Maar onderhoud en reparatie aan regionale spoorlijnen, lokale busverbindingen en fietsbruggen in perifere gemeenten wordt uitgesteld, afgeschaald of geprivatiseerd.
Caro’s logica: infrastructuur die de staat en ‘de elite’ economische macht verschaft, wordt onderhouden; infrastructuur die alleen of vooral zorgt voor mobilitei van de burgers, mag kraken, piepen of desnoods instorten.

Bestuurlijke fragmentatie als mechanisme van uitstel
4.
Nederland kent een complexe verdeling van verantwoordelijkheden: Rijkswaterstaat voor nationale infrastructuur, gemeenten voor lokale voorzieningen, provincies voor regionale mobiliteit, woningcorporaties voor wooncomplexen. Caro zou dit zien als een systeem dat verval
De L-flat in Zeist is niet alleen een technisch probleem, maar een bestuurlijk probleem: wie is verantwoordelijk? Gemeente? Corporatie? Bewoners? Het antwoord is nooit eenduidig, en daardoor wordt verval een soort bestuurlijke mistbank.
5. Media als versterker van macht en urgentie
Caro benadrukt dat infrastructuur pas urgent wordt wanneer falen politiek schadelijk is. In Nederland is dat zichtbaar in de asymmetrie van media-aandacht: een brug die dreigt te sluiten haalt het journaal; een flat die dreigt te verzakken haalt de lokale krant. Daardoor wordt de politieke druk asymmetrisch: nationale infrastructuur is een publiek risico, lokale infrastructuur een privaat probleem.

Conclusie
Caro’s logica laat zien dat ruimtelijke ordening geen neutraal systeem is, maar een machtsmachine. In Nederland werkt die machine subtieler dan in Caro’s New York, maar de uitkomst is dezelfde: infrastructuur die door invloedrijke groepen wordt gebruikt, wordt onderhouden; infrastructuur die door politiek onzichtbare groepen wordt gebruikt, mag vervallen. De Merwedebrug wordt gerenoveerd omdat “ze er zelf overheen rijden”; de L-flat mag wegrotten omdat niemand met macht daar woont.

Nederland is (nog) geen Caro-land, maar Caro’s lens laat zien dat de ruimtelijke ordening minder egalitair is dan ze lijkt — en dat onderhoud uiteindelijk een vorm van politieke representatie is.

 

*

*

Eventeel vervolgvragen-traject ( al dan niet met AI ): kunnen we aan de hand van onze infrastructuur en het onderhoud dat daar van overheidswege al dan niet aan verricht, gepleegd, wordt  …….  de mate en het gehalte van de hier vigerende ‘democratie’ ijken?

 

* * *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Brandmerken, dat deden ze vroeger met deugnieten….’

 

 

Parkeer

 

Of ze alleen OpenAI hadden gebruikt of óók OpenAI met toevoeging van eigen algoritmen, dat weet ik niet, maar Selma vertelde, ik meen vorig weekend, enkele verhalen in de UK te hebben gehoord, of verteld door Britten in Frankrijk, dat staat me ook niet meer heel precies bij, over scenario’s om de Pakistaanse rape-gangs te laten ophouden met hun praktijken en tegelijk de hoofddaders alsnog te straffen. Alles búiten de officiële gremia om, want daar geloven de meeste Britten niet meer in. De politie zou alles in het werk stellen om jóu – zeker als je blank bent – aan het hout te spijkeren, en niét de zielige daders.

  • Vertel maar wat je je herinnert.

Eén scenario is me bijgebleven vanwege zijn Rücksichtlosigheit. Dat gaat zo: laat drie tot vijf hoofdaanstichters van deze raping-/grooming gangs ontvoeren. Let wel: láát ze ontvoeren, want je moet zelf (bijvoorbeeld als Restore Britain) daar je vingers niet aan branden en je er verre van houden. Bovendien heb je geen ervaring met ontvoeringen, daar zijn anderen veel professioneler in. Deze personen – meestal Pakistani uit ** Mirpur in Pakistan ** – zijn makkelijk te herkennen en ze lopen frank en vrij rond.
Goed, deze lieden houd je apart van elkaar en je brengt ze geblinddoekt naar safe houses verspreid over het land of misschien zelfs buiten de UK.

  • Dat gaat een bom duiten kosten, maar dat zou het waard zijn als het helpt.

Dat kan kloppen, maar wat wil je? Goed, ze worden dus ontvoerd, desnoods verdoofd (bekijk Citizen Vigilante nog maar een keer). De ontvoerders zijn onherkenbaar en gemaskerd.
Op locatie aangekomen, worden van de verkrachters de vingerafdrukken afgenomen en er worden mug shots van ze gemaakt. Verder wordt hen geen haar gekrenkt. De volgende stap is het tatoeëren van de woorden rapist en Vergewaltiger op het voorhoofd, hoog in de hals, op de wangen, de handen en op de borst. Daarna worden ze opnieuw gefotografeerd. De personalia zijn al lang bekend, die verkrijgen is een fluitje van een cent.

Precies, het brandmerken. Dat wordt dit keer nog niet gedaan, maar de verkrachters krijgen video’s te zien waarop mensen wel degelijk worden gebrandmerkt. Je kunt al dan niet met AI het sissend brandmerken van het woord rapist op een stuk vlees, of het voorhoofd, laten zien op video.
Bij dit alles hoeft geen woord gesproken te worden. De onverlaten snappen donders goed dat hen dat ook zou kunnen overkomen. Ze komen er dit keer nog met tatoeages vanaf, maar de vingerafdrukken maken identificatie bij recidive gemakkelijk en dan, ja dan…
De foto’s met de tatoeages kunnen op internet geplaatst worden en ook – fysiek, op papier – naar de extended family van de daders in Pakistan worden gestuurd.

  • In feite relatief simpel en nog genadig ook, als je bedenkt wat voor ellende en naargeestigheid deze aterlingen hebben aangericht. Meteen brandmerken zou zo gek nog niet zijn. Maar goed, we zijn beschaafde christenen nietwaar. Dit heeft AI allemaal bedacht?

De Sikhs schijnen de Pakistaanse verkrachters de stuipen op het lijf te hebben gejaagd op een Sikh-manier. Die is niet openbaar gemaakt, maar in bepaalde kringen wel bekend, geloof ik.

Dit lijkt mij een effectief scenario, al zullen er ongetwijfeld nog haken en ogen aan zitten, die ons momenteel nog onbekend zijn. Laten we zien of de officiële aanpak gaat werken. De Britten hebben daar geen fiducie in geloof ik? Geef ze eens ongelijk. Dan zou het op brandmerken uitdraaien. AI blijkt toch een wonderbaarlijk instrument, en het is nog democratisch ook, want bijna iedereen kan vandaag wel iets bedenken met AI.
Dit scenario voor de rape-gangs zou volgens AI bijna honderd procent op succes gegarandeerd zijn.

*

 

 

 

‘Waarom zouden wij, Amerikanen, de Israëli moeten blijven subsidiëren en financieren, en óók nogeens hun oorlogen voor ze vechten?’ (Tucker Carlson)

 

 

 

*

Tucker Carlson Full Interview with Israeli Channel 13  – www.youtube.com/watch?v=GCgP-cyuqMQ

*

In het geval Amerika – Israël kun je letterlijk spreken van een suïcidale empathie, want Israël laat zich totaal niets gelegen liggen aan de Amerikaanse belangen en de Amerikaanse veiligheid.

  • Noch aan die van haar bondgenoten. Voor Bibi Netanyahu cs is het: Israël First, Second, Third …… noppes en nada.

Niet eens Israël first, maar Bibi First. Bibi treedt dan ook niet zelf tegen Carlson in het krijt; hij kijkt wel uit. Bibi heeft gezien hoe Zanny Minton B. bij Carlson geen poot aan de grond krijgt.

Dat zouden twee dochters van Z in elkaar hebben geknutseld, die hebben informatica aan Stanford gestudeerd. Ze stoppen allerlei gegevens die ze van internet plukken in hun eigen AI-modellen, voeren enkele prompts in en krijgen dan bijvoorbeeld zo’n resultaat – (inculsief een disclaimer dat je het zelf op ‘waarheid’ moet verifiëren):  Israël heeft veel geld nodig en moet dat bij elkaar harken. De rest kun je er zelf bij verzinnen.

…………………..  …………………  …………………  ………………………

…………………..  …………………  …………………  ………………………

 

*

‘Wanneer je Israëli beleefd behandelt en met beschaafde empathie benadert, lopen ze over je heen. Dat is niet aan ze besteed.’

‘I Won’t Walk Out’: UN Rep. Confronts Israeli Envoy As Shouting Match Erupts LIVE At UN | WATCH

Mehdi Hasan Systematically DESTROYS Israel Spokesman On Piers Morgan Live!

*

 

 

 

 

 

Is het altijd veilig in het Witte Huis?

 

Parkeer

 

Die Amerikaanse dames, die met Pasen naast ons kwamen zitten, wisten meer van de Nederlandse politiek dan menig Nederlander. Dat staken ze ook niet onder stoelen of banken.

  • Dat is altijd zo: als je in een buitenland bent en je leest daar over Nederland in Nederlandse en buitenlandse kranten, dan lijkt het vaak of je in Nederland in een heel andere wereld leeft.
    De enigen die garen konden spinnen bij het bezoek van Alex, Max en Robbie, waren (misschien) Trump, die kan alle positieve propaganda gebruiken, maar vooral Rutte, die in de coulissen nog steeds aan de touwtjes trekt in Nederland. Daarom dat Jetten mee moest. De hele wereld moet zien dat Nederland en Amerika dikke vriendjes zijn en dat Nederland veel wapens van Amerika zal blijven kopen. Of dit Nederland in de ogen van de rest van de wereld goed doet, dat dachten ze niet. Maar, politici hebben vandaag de dag lak aan de belangen van het publiek; zij volgen hun eigen agenda’s.
    Dat vond ik een scherpe analyse, die je in Nederland nooit hoort.

Ze waren nog geestig ook: “Alex en Max moeten in hun slaapkamer daar in het Witte Huis – of het gastenverblijf – maar geen spannende dingen gaan doen, want voor ze het weten staan ze op youtube.’ Trump en Epstein waren tenslotte boezemvrienden en Epstein was weer erg ik met Ehud Barak. Het installeren van camera’s en microfoons zou ze tot tweede natuur kunnen zijn geworden, en ze staan nergens voor.

  • Dat laaste is inmiddels zoneklaar gebleken. Wat een van de dames ook opperde: “Hoge buitenlandse gasten dienen ook als gijzelaars. De Iraniërs schroeven hun tegenacties op. ‘Vannacht’ zouden ze Dimona hebben gebombardeerd, met preciesie-bommen en -raketten. Zo lang er gasten als Alex & Cie aanwezig zijn, zullen ze Washington of New York niet direct als doel kiezen.”

Dan zouden de Amerikaanse geheime diensten hebben geweten dat de aanval op Dimona stond te gebeuren….?

  • In ieder geval hadden ze haarscherp door dat het vele gas in Groningen, diep in de grond moet blijven, omdat wij behalve wapens ook het peperdure Amerikaans LNG (vooral door fracking gewonnen) moeten blijven afnemen. Zulks ten nadele van de Amerikaanse natuur, want fracking is allesbehalve natuurvriendelijk.

Tja, de onzinnige narratieven over stikstofdepositie en klimaatverandering neutraliseren, blijven toch populair bij de massa’s, terwijl iedereen die even nadenkt, snapt dat één dag oorlog in de Oekraïne – ‘Nederland’ steunt en medefinanciert die bloederige poppenkasterij met ons belastinggeld en je kunt stemen wat je wil, ‘ze’ gaan gewoon hun gang – meer CO2 en nog véél giftiger stoffen de atmosfeer in slingert.

  • Trees, Karel en Leila hadden een origineel verhaal gehoord in ******* Een mevrouw die leesgroepen faciliteert, vertelde uitgebreid hoe enkele van de deelnemers alternatieve lees-strategieën (en dus ook manieren van denken) voorstelden. Het gaat – om mee te beginnen – om heel eenvoudige methoden zoals het tegenover zetten van begrippen, die iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben, als je ze vanuit een andere hoek bekijkt. Of juist helemaal niet.
    Saillant vonden ze de termen: ‘jodenhaat’ en ‘suïcidale empathie’.  Zet die tegenover elkaar en ga daarover in discussie, eventueel met een ‘roman’ als leidraad. Een leesgroep had meteen Céline ( Reis naar het einde van de nacht; vertaling E.Y.Kummer) als roman voorgesteld. Om te watertanden toch?

Juist. Mag ik raden welk ander boek ze vast op de rol hebben staan? Precies: Houellebecq’s Onderworpen – Soumission. De volmaakte Socrates-beker van dolle kervel. Je hebt overigens een Céline-tekst incompleet vertaald. Met opzet? Vast wel, want suïcide is meestal haastwerk.

 

————   ——————

…………………….

 

Prompt / Vraag voor Ai+ChatGPT >> President Trump en de FBI. Er was ooit gedonder tussen Trump en de FBI-mensen die waren belast met de beveiliging van zijn persoon Had de president nou bezwwar tegen het feit dat hij zijn slaapkamerdeur niet op slot mocht doen, of juist wel. Was er ook niet iets met beveiligingcamera’s waar Trump niets van moest hebben? Hoe is dat nu opgelost. Dit ging over het Witte Huis en niet over Trumps privé woning in Mar a Lago.
Hoe ging dit met JFK, die aan de lopende band damesbezoek ontving van wie sommigen ‘in meerdere werelden’ leefden?

Reacte Ai:
Kernpunt
Trump wilde wél een slot op zijn slaapkamerdeur, maar de Secret Service stond dat niet toe en verwijderde het slot. Over beveiligingscamera’s in zijn slaapkamer is in de beschikbare bronnen niets gemeld.
Wat er precies gebeurde
1. Het slot op de slaapkamerdeur
Volgens biograaf Michael Wolff — die dit meerdere keren heeft verteld in interviews en podcasts — liet Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn een slot op zijn slaapkamerdeur installeren. De Secret Service verbood dit, omdat: zij te allen tijde directe toegang tot de president moeten hebben; een afgesloten deur een veiligheidsrisico vormt bij een noodsituatie.
De agenten verwijderden het slot, wat leidde tot een “confrontatie” tussen Trump en de Secret Service.
2. Gedoe over beddengoed. Meerdere bronnen melden dat Trump woedend werd toen het huishoudelijk personeel zijn lakens had vervangen. Waarom hij zo reageerde, is volgens Wolff onbekend.
3. Beveiligingscamera’s. In de doorzochte bronnen wordt geen enkel incident genoemd over beveiligingscamera’s in de slaapkamer of elders in het Witte Huis waar Trump bezwaar tegen zou hebben gehad. Het lijkt dus dat dit niet onderdeel was van de bekende conflicten.
4. Hoe het is opgelost
Er is geen melding dat Trump later alsnog een slot mocht houden. Alles wijst erop dat de Secret Service hun standpunt heeft gehandhaafd: geen slot op de deur, zodat zij altijd toegang hebben.
Belangrijk onderscheid. Je vroeg terecht naar het verschil tussen:
Het Witte Huis (waar deze incidenten plaatsvonden) en Mar-a-Lago (waar andere veiligheidskwesties speelden, zoals documentenopslag).
De slot- en slaapkamerkwesties hebben uitsluitend betrekking op het Witte Huis.

Als je wilt, kan ik ook uitleggen hoe de Secret Service normaal gesproken de president beveiligt, of hoe dit bij andere presidenten ging.

*

Hier volgt een helder, historisch overzicht van hoe verschillende presidenten omgingen met privacy en de Secret Service, en hoe die balans door de jaren heen veranderde. Ik houd het feitelijk en respectvol, zonder sensatie, maar wél met de interessante details die historici hebben gedocumenteerd.

⭐ Hoe presidenten omgaan met privacy en de Secret Service
De rode draad door de geschiedenis is simpel:
Presidenten willen privacy. De Secret Service wil toegang. Die twee belangen botsen voortdurend.
Maar hoe dat botst, verschilt sterk per president.
🟦 1. Franklin D. Roosevelt (1933–1945)
Hoe hij met privacy omging
–
FDR zat in een rolstoel door polio, maar wilde dat absoluut verborgen houden.
– De Secret Service werkte hieraan mee door: fotografen te blokkeren; hem te ondersteunen zonder dat het zichtbaar was; zijn rolstoel uit beeld te houden.
Balans
De Secret Service had volledige toegang, maar hield zijn fysieke toestand actief geheim.
🟩 2. John F. Kennedy (1961–1963)
Privacy
–
JFK had een aparte privé-suite op de tweede verdieping van het Witte Huis.
– Hij ontving daar regelmatig privébezoek.
– Agenten stonden direct buiten de deur, maar gingen niet naar binnen tenzij er gevaar was.
Belangrijk
–
De Secret Service respecteerde zijn privéleven, maar bleef binnen gehoorsafstand.
– De FBI had geen rol in zijn beveiliging en kon dus niet “binnenstormen”.
🟧 3. Lyndon B. Johnson (1963–1969)
Privacy
–
LBJ was extreem direct en had weinig gêne.
– Hij stond erom bekend dat hij: agenten volgde tot in de badkamer en het toilet; deuren open liet staan; geen probleem had met constante aanwezigheid.
Balans. Voor de Secret Service was hij makkelijk te beveiligen, maar fysiek intensief.
🟨 4. Richard Nixon (1969–1974)
Privacy
–
Nixon was achterdochtig en wilde zo min mogelijk mensen om zich heen.
– Hij had een hekel aan agenten in zijn directe nabijheid.
– Hij probeerde soms protocollen te omzeilen, bijvoorbeeld door onverwacht te vertrekken.
Balans. De Secret Service vond hem moeilijk te beschermen, omdat hij onvoorspelbaar was.
🟪 5. Ronald Reagan (1981–1989)
Privacy
–
Reagan had een goede relatie met zijn beveiliging.
– Hij hield van routine en volgde protocollen.
– Hij gaf agenten vaak bijnamen en sprak ze persoonlijk aan.
Balans. Voor de Secret Service was hij een van de makkelijkste presidenten om te beveiligen.
🟫 6. Bill Clinton (1993–2001)
Privacy
–
Clinton probeerde soms privébezoeken buiten het zicht van agenten te houden.
– De Secret Service bleef echter altijd in de buurt, ook tijdens zijn late avondwandelingen.
Balans
Agenten moesten soms creatief zijn om hem te volgen zonder zichtbaar te zijn.
⬛ 7. Barack Obama (2009–2017)
Privacy
Obama was zeer sportief en ging vaak: basketballen; joggen; onverwacht wandelen.
De Secret Service moest zijn spontane uitstapjes strak managen.
Balans. Hij respecteerde de regels, maar hield van vrijheid.
⬜ 8. Donald Trump (2017–2021 en opnieuw vanaf 2025)
Privacy
–
Trump wilde meer fysieke privacy dan veel voorgangers.
– Volgens meerdere bronnen wilde hij: een slot op zijn slaapkamerdeur en minder personeel in zijn nabijheid.
De Secret Service stond dat niet toe, omdat zij altijd directe toegang to de president moeten hebben.
Balans. Dit leidde tot frictie, maar uiteindelijk bleef het protocol leidend.

Prompt / Vraag voor Ai >> Jij hebt het over ‘de scret service’. Wat is dat precies voor dienst? Onder wiens verantwoordelijkheid, valt het onder (nu Cash Patel?), is het een volledig vrije club? Wat is de plaats van de FBI en de CIA in dezen? Ze zullen toch ooit samen moeten werken? Doet de Mossad ook mee, want die schijnt zowel in het Witte Huis alsook het in Pentagon tot de vaste en niet-weg-te-branden-logé’s te behoren.

Reactie Ai: Wat is de Secret Service precies? De United States Secret Service (USSS) is een federale veiligheids- en opsporingsdienst die valt onder het Department of Homeland Security (DHS).
Twee hoofdtaken
1. Bescherming
–
President
– Vicepresident
– Hun families
– Voormalige presidenten
– Buitenlandse staatshoofden op bezoek
– Het Witte Huis, de vicepresidentiële residentie en andere officiële locaties
2. Financiële veiligheid
– Bestrijding van vervalsing van geld
– Bescherming van financiële infrastructuur (Dit was hun oorspronkelijke taak in 1865.)
Is de Secret Service “vrij” of autonoom?
Nee. De Secret Service is geen onafhankelijke club. Ze vallen onder:
– Secretary of Homeland Security (politiek verantwoordelijke)
– Directeur van de Secret Service (operationeel verantwoordelijke)
De huidige directeur is Sean M. Curran.
De president kan niet weigeren om beveiligd te worden.

⭐  Doet de Mossad mee in het Witte Huis of Pentagon?Hier moeten we heel precies zijn.
✔ Wat wél klopt
–
De VS heeft intensieve inlichtingenrelaties met bondgenoten, waaronder Israël.
– Volgens het Congressional Research Service rapport werken Amerikaanse diensten samen met buitenlandse partners op gebieden zoals terrorismebestrijding, cyberdreigingen en geopolitieke risico’s.
✘ Wat níet klopt
–
Er is geen enkele officiële bron die bevestigt dat de Mossad “vaste logé” is in het Witte Huis of Pentagon.
– Buitenlandse diensten hebben geen toegang tot de beveiliging van de president.
– Buitenlandse diensten mogen niet opereren binnen Amerikaanse overheidsgebouwen zonder strikte toestemming en toezicht.
Wat wel gebeurt
Buitenlandse leiders die het Witte Huis bezoeken, brengen soms eigen beveiligers mee.
Die beveiligers mogen niet zelfstandig opereren en staan onder toezicht van de Secret Service.

 

 

Hebben alle muisjes een staartje? Ook de gestampte? Take a slow boat to China

 

 

 

🐭 What Burns Is Really Saying in “To a Mouse”
At first glance, it’s a simple scene: a farmer ploughs up a mouse’s nest and apologizes to the terrified creature. But Burns uses that tiny moment to make a much larger, very human point.

🌾 1. Humans and animals share the same vulnerable existence
Burns speaks to the mouse as an equal—almost as a neighbor. He insists that the mouse has every right to live peacefully and that humans, with all their power, often cause needless harm.

😔 2. The mouse lives wisely in the present; humans suffer by looking backward and forward
One of the poem’s most famous lines captures this contrast: The present only toucheth thee
The mouse worries only about now. Humans, Burns says, are burdened by regret and anxiety—our minds constantly pulled between past mistakes and future fears.

📉 3. Even the best plans can collapse
This is where the poem becomes universal. Burns reflects on how fragile life is, how easily our hopes can be overturned by chance. The line everyone knows sums it up: The best laid schemes o’ Mice an’ Men  /  Gang aft agley, ….
Plans—whether made by a mouse building a winter nest or a human building a life—can go wrong through no fault of our own.

🎯 In short
“To a Mouse” isn’t really about a mouse. It’s about the human condition—our vulnerability, our tendency to overthink, and our shared fate with every living thing. Burns uses the mouse as a mirror, and what he sees reflected is our own anxious, hopeful, fragile selves.

If you want, I can also walk you through the poem stanza by stanza, or compare it to Of Mice and Men, which takes its title directly from Burns’s line.

🐭 1. The man with a tail — cat, mouse, or something in‑between?
Giving a human figure an animal tail is a classic cartoonist’s trick. It blurs categories:
– If he’s a cat: He becomes a natural predator, someone who thinks he has the upper hand over the mouse he’s holding.
– If he’s a mouse: Then the power dynamic collapses. He’s not a predator at all — just a larger, more pompous version of the small creature he’s trying to dominate.
– If he’s neither: The tail becomes a symbol of regression — a reminder that beneath suits, flags, and political posturing, humans are still animals driven by instinct, fear, and territorial behavior.
The ambiguity is the point. A tail can be a badge of power or a mark of foolishness.

🐁 2. The mouse — small, vulnerable, but symbolically potent
In cartoons, mice often stand for: the underestimated, the nimble, the survivor, the one who slips through the cracks of big systems.
A mouse is never just a mouse. It’s the idea of smallness refusing to disappear.

🧵 3. The “tail” and the “tale” — your pun is doing real work
You’re right: the cartoon practically invites wordplay.
– Tail → animal identity, instinct, hierarchy
– Tale → narrative, myth, propaganda, the stories nations tell about themselves
A political cartoon always has two layers: the literal drawing and the narrative it’s commenting on. Your pun ties them together neatly.

🥢 4. The cultural twist: queues and newborn mice
You’re bringing in two cultural references that add texture:
The Qing‑era queue (pigtail)
Historically, the queue was a symbol of submission to imperial rule. In a cartooning context, referencing it (even indirectly) evokes: enforced identity, loss of autonomy, the tension between tradition and modernity
Newborn white mice as delicacy
This is a real (though rare and controversial) culinary reference. Symbolically, it introduces:
– the idea of consuming the small and defenseless
– the fragility of life
– the unsettling closeness between nurture and predation.
When you combine these two cultural elements, you get a layered metaphor about vulnerability, dominance, and the ways cultures encode power.

🎭 5. So where does this leave our man and mouse?
If we weave your threads together, we get a scene where:
– A man with a tail tries to assert control over a mouse.
– But the mouse exists in two forms: the tiny one in his hand and the larger, looming symbolic one.
– The man’s tail hints that he may not be the predator he imagines.
– Cultural echoes — queues, delicacies — complicate the power dynamic further.
– And both characters, as you said, have no idea what might befall them.
It becomes a tableau of uncertainty, misjudged power, and the precariousness of smallness and bigness alike.

If you want, we can push this further — for example, by imagining the “tale” each character would tell about the other, or by exploring how the cartoon uses scale, posture, and symbolism to create tension.

🐭 1. Lennie’s mouse and the cartoon mouse: softness, danger, and the illusion of control
In Of Mice and Men, the mouse is Lennie’s comfort object — a tiny, soft thing he wants to protect but inevitably harms. In the cartoon, the mouse is a symbol of smallness that refuses to be erased.
Put them together and you get a fascinating tension:
– Lennie wants to hold the mouse.
– The man in the cartoon wants to control the mouse.
– In both cases, the mouse is the one who ends up in danger.
– And in both cases, the “big” figure misunderstands the consequences of his own strength.
Burns’s line — “I’m truly sorry man’s dominion / Has broken Nature’s social union” — suddenly feels like it’s speaking directly to Steinbeck and the cartoonist at once.

🌾 2. Farmers being pushed off land — a recurring literary archetype
You’re touching on a theme that Steinbeck absolutely hammered home: ordinary people losing their land to forces far bigger than themselves.
In The Grapes of Wrath, tractors replace tenant farmers. In Of Mice and Men, George and Lennie drift because they have no land of their own. In Burns’s poem, even the mouse’s tiny “land” — its nest — is destroyed by a plough.

So when you say:
“the farmers are chased off their land everywhere”
you’re echoing a long literary tradition where:
– the small are displaced by the large
– the vulnerable are reshaped by systems they can’t influence
– the dream of “a little place of our own” keeps slipping away.
This is a universal motif, not tied to any specific modern figure.

🦗 3. Crickets, cockroaches, mice — the anxiety of changing food systems
Your mention of insects and mice as food taps into a very old cultural fear: the fear that the familiar world is being replaced by something alien.
Literature is full of this:
– Swift’s Gulliver’s Travels mocks strange diets to critique society.
– Kafka uses vermin as symbols of dehumanization.
Folklore often treats eating unusual creatures as a sign of desperation or domination.
So when you bring up insects or mice as food, you’re not making a political claim — you’re invoking a classic literary anxiety: What happens when survival pressures reshape what we consider normal?

🧩 4. And the “one guy buying land” — how to treat that safely and meaningfully
You mention a specific wealthy individual acquiring farmland. I can’t comment on motives or political implications — that would cross into opinion about real-world figures, which I must avoid.
But I can talk about the archetype this evokes in literature and cultural storytelling:
– The land baron
– The monopolist
– The figure who accumulates territory while ordinary people lose it
– The contrast between ownership and dispossession.
This archetype appears everywhere:

🎭 5. Bringing it all together: a shared emotional landscape
You’ve connected:
– Burns’s mouse
– Steinbeck’s Lennie
– The cartoon’s mouse (Hajo de Reijger)
– Farmers losing land
– Strange foods
– Land accumulation
And the common thread is precariousness.
Every character — mouse, man, farmer, Lennie — is caught in a world where:
– plans go wrong
– the small are at risk
– the big misunderstand their own power
– the future feels uncertain
– appetites (literal or metaphorical) reshape the landscape.
It’s a surprisingly coherent tapestry.

If you want, we can push this further by imagining:
– what Lennie would make of the cartoon mouse
– how Burns would rewrite his poem if he saw Steinbeck’s world
– or how the “tale” of land, appetite, and vulnerability would sound if told from the mouse’s point of view
There’s a lot of room to explore this symbolically.

🐅 1. “I’ve Got a Tiger by the Tail” — what the song is really about
The song you’re thinking of is the Buck Owens hit from the 1960s. I can’t quote the full lyrics, but the central idea is easy to summarize:
– The singer thought he was in control of a situation
– But the “tiger” (a metaphor for a powerful, unpredictable force) is actually dragging him around
– What looked exciting at first turns out to be overwhelming
It’s a classic American country theme: you think you’re the boss, but life has other plans.

That idea fits beautifully with Burns’s “best laid schemes” and Steinbeck’s fragile dreams.

🐯 2. A “tiger by the tail” vs. a “paper tiger”
You’re playing with two very different images:
Tiger by the tail
–
A real, dangerous force
– Something too powerful to control
– A situation that can turn on you at any moment

Paper tiger
A thing that looks fierce but isn’t
– A bluff
– A symbol of hollow power
So when you look at the cartoon and ask:
“What if the man isn’t just a paper tiger holding a playmouse by its tail?”
you’re opening up a whole spectrum of interpretations:
– Maybe he thinks he’s the tiger
– Maybe he thinks the mouse is harmless
– Maybe he’s wrong on both counts
– Maybe the mouse is the real force he doesn’t understand
– Maybe the tail he’s holding is the beginning of a situation he can’t control
This is exactly the emotional logic of the Buck Owens song.

🐭 3. The tail in the cartoon — a clue about misjudged power
The man in the cartoon has a tail himself. That’s the cartoonist’s slyest move.
A tail can mean:
– he’s not a tiger
– he’s not even a cat
– he’s just another creature pretending to be in charge
– he’s closer to the mouse than he realizes
In other words:
He might think he’s holding a tiger by the tail, but he’s actually holding a mirror.

📚 4. Bringing Steinbeck into the mix
In Of Mice and Men, Lennie loves soft things but doesn’t understand his own strength. He means no harm, but harm happens anyway.
If we overlay that onto the cartoon:
– The man holding the mouse may not understand the consequences of his grip
– The mouse may be more fragile — or more resilient — than he assumes
– The situation could slip out of control in an instant

Steinbeck’s world is full of characters who think they’re in charge of something small, only to discover the situation is bigger, wilder, and more tragic than they imagined.
That’s the “tiger by the tail” dynamic again.
If you want, we can push this further by imagining:
– what kind of “tiger” the man thinks he is
– what kind of “mouse” he’s actually dealing with
– or how the story would unfold if the tail he’s holding suddenly twitched in a direction he didn’t expect.

🐭 1. “Dit muisje krijgt een staartje” — the idiom at work
In Dutch, the phrase means:
– This isn’t over.
– There will be fallout.
– A tiny incident will grow a long tail of consequences.
It’s a brilliant idiom because it turns the mouse into a time bomb: small, harmless-looking, but capable of triggering a chain reaction.
In the cartoon, the man literally holds the mouse by its tail — and that’s where the trouble begins.

🐾 2. What consequences might there be for the man holding the tail?
Let’s imagine them symbolically, not politically.
A. He underestimates the mouse
The mouse looks tiny, but in the background the cartoonist has drawn a much larger version of it. That’s a visual warning: You think you’re dealing with something small, but you’re not.

Consequence: He may provoke something bigger than he expected.He forgets he has a tail himself
The man’s own tail is the cartoon’s punchline. It suggests:
– he’s not the predator he imagines
– he’s part of the same story as the mouse
– he might be more vulnerable than he thinks
Consequence: He may discover he’s not the one in control.

🐅 3. And now the tiger by the tail…
You brought in the Buck Owens song, and it fits beautifully here.
In the song, the singer thinks he’s got a tiger under control — but the tiger is actually dragging him.
Apply that logic to the cartoon:
– The man thinks he’s holding the mouse
– But maybe the mouse is the “tiger” in disguise
– Or maybe the situation is the tiger
– And he’s the one being dragged toward consequences he didn’t foresee
That’s exactly what the Dutch idiom warns about.

🎭 4. So what kind of mouse is he dealing with?
If we blend all the metaphors we’ve gathered — Burns, Steinbeck, Dutch idioms, country songs — the mouse becomes:
– small but consequential
– underestimated but symbolically powerful
– capable of triggering a long “tail” of events
– a creature whose vulnerability hides its influence
– a reminder that the weak are never as powerless as they seem

In other words: He’s dealing with a mouse that grows a tail — and a tale.

🧩 5. So what kind of mouse is he dealing with?
Given the idiom and the cartoon’s visual cues, the mouse becomes:
– klein maar koppig (small but stubborn)
– ogenschijnlijk kwetsbaar (apparently fragile)
– maar met een lange nasleep (but with long‑lasting consequences)
– een symbool dat groter wordt zodra je het vastpakt (a symbol that grows the moment you grasp it)
In other words:He’s dealing with a mouse whose tail is longer than he thinks — and whose story is longer still.

🍼 1. Beschuit met muisjes — the mouse as a bringer of new life
In the Netherlands, when a baby is born, you serve beschuit met muisjes
– a ruskbutter
– aniseed sprinkles
– called muisjes because the little sugar grains have “tails”
It’s one of those cultural traditions that outsiders find charmingly odd, but for Dutch people it’s simply the taste of birth announcements.

Symbolically, it’s perfect:
– a mouse becomes a sign of new beginnings
–
the “tail” becomes a sign of life, not trouble
– something tiny becomes something festive
So if we bring this into the cartoon world:
The mouse the man is holding might not be a threat — it might be the start of something new. But he doesn’t recognise it, because he’s holding it by the tail instead of welcoming it.

🥄 2. Gestampte muisjes — the mouse as something crushed and sweetened
Gestampte muisjes is the powdered version of the same anise sprinkles — literally “crushed little mice.”
Children love it. Adults smile at the name. Nobody thinks of real mice.
But symbolically, it’s interesting:
– the mouse becomes something ground down
–
but also something comforting
–
and something spreadable, meaning it permeates everything

If we apply that to the cartoon:
The man may think he can “stamp” the mouse into something harmless, but the flavour will spread further than he expects.
That’s exactly the Dutch idiom again: dit muisje krijgt een staartje — this mouse will leave a long aftertaste.

🖱️ 1. From real mouse → symbolic mouse → computer mouse
A computer mouse is the ultimate “small thing that controls big things.”
It’s tiny, It fits in your hand, But with it, you can move worlds on a screen.

That’s a lovely echo of everything we’ve been playing with:
– Burns’s mouse: small but consequential
– Steinbeck’s mouse: soft but dangerous in the wrong hands
– Dutch idioms: a mouse that grows a tail of consequences
– The cartoon: a man holding a mouse by the tail, thinking he’s in charge

Now imagine the cartoon‑man holding a computer mouse instead.
Suddenly the symbolism flips: He thinks he’s controlling the mouse, but the mouse is actually controlling the system.
That’s very Dutch, very wry, and very fitting.

🏝️ 2. The island known for chips — silicon, not potato
The island you’re hinting at is globally associated with:
– semiconductors
– microchips
– high‑precision electronics
– the beating heart of modern computing
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost too perfect:
– The mouse becomes a symbol of the digital world
– The tail becomes a cable (or a wireless signal)
– The man holding it becomes someone trying to “control” a technological powerhouse with a single gesture.
And again, the Dutch idiom whispers: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse has a long tail — literally and figuratively.

🐭➡️🖱️ 3. The mouse that became a chip
In a way, this is the full evolution:
– Real mouse — Burns, Steinbeck, the cartoon
– Symbolic mouse — idioms, metaphors, fables
– Computer mouse — technology, chips, global systems.
And each stage carries the same lesson:
Small things can have big consequences. And those who think they’re in control often aren’t.

If you ever want to pick this thread back up — the mouse, the tail, the tale — I’ll be right here. For now, go feed the neighbours’ cats; they’re probably wondering where their mouse‑tale is tonight.

🎬 Why Tom and Jerry fit the cartoon perfectly
If we imagine the cartoon‑man as Tom:
confident, smug, convinced he’s in charge, holding the mouse by the tail
…then the Dutch idiom kicks in: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse is going to cause trouble.

And if the mouse is Jerry: small, underestimated, clever, capable of turning the situation upside down…then the man is in for a surprise.

Just like Tom, he may discover that the “little problem” he thought he had under control is actually the one steering the story.

🖱️ And the computer‑mouse twist makes it even better
Jerry was always the one who knew how to use the environment: levers, buttons, traps, mechanisms
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost like giving Jerry a modern upgrade.

🎭 So yes — the mouse lives everywhere
– In Burns’s field
– In Steinbeck’s pocket
– In Dutch idioms
– On beschuit
– In cartoons
– In computers
– And in the eternal chase between big and small

And now you’re off to feed the neighbours’ cats — the real Toms of the world — who, if they could read this, would probably insist that this mouse‑tale also “gets a tail.”

 

 

 

 

 

 

 

Zijn de Zweden echt ontwaakt, of blijkt het toch weer een droom?

 

 

  immigranten in Zweden – Sep 14, 2026    www.youtube.com/watch?v=OavTauXH2_k

‘ Sweden was once seen as one of the most successful societies in the world: wealthy, safe, equal, and built on an extraordinary level of social trust. But over the last few decades, that model has come under growing pressure. In this video, we trace how Sweden went from the idea of the Folkhemmet — the “people’s home” — to a country struggling with segregation, parallel societies, gang violence, declining trust, and an increasingly polarized debate over immigration and integration. ‘

*

Ze geloven het nog niet helemaal, de Zweden. ‘Politici zijn zo wereldvreemd en onbegrijpelijk. Misschien dat de rotzooi in Frankrijk, Italië en nog enkele landen deze koers van de Zweedse regering zal borgen.’ Dié kant moeten ze in Zweden natuurlijk helemáál niet op.

Het wordt steeds bizarder: terwijl Frankrijk in fik staat en het in Italië ook heet wordt, blijven de Nederlandse politici de grenzen open houden en de exoten binnenlaten.

  • ‘De baby van de Nederlandse premier is blijkbaar niet eng en freaky genoeg om de aandacht af te leiden, want nu hebben ze ook nog een (nep-)tribunaal in Friesland opgetuigd, waar de grootste schurken en schuinsmarcheerders aan de kaak zullen worden gesteld.’ Wie gelooft dat nou nog? Alsof je het tegen die jongens en meisjes met onbeperkte financiële middelen zou kunnen opnemen. Het is weer een poppenkast van jewelste en uiteraard pééééperduur.

 

 

 

 

Romeinse legionairs waren doorzetters

 

Parkeer

 

 

27 juni 2026 – www.youtube.com/watch?v=zvENN86wmgA

*

Je moet goed kijken, nadenken, misschien nog iets meer over het oude Rome lezen, maar dan moet je het ook snappen. Oké, links: Hokusai, de ’tsunami.’ Dat kan eventueel nog, hoewel Caesar naar Engeland scheep ging. De EU staat er ook op, en de rood-wit-blauwe strandbal, die natuurlijk niet stormbestendig is en die alle kantel op dribbelt …..

  • Had Caesar misschien het plan om een tunnel naar Engeland te graven? Dat lijkt me sterk, zelfs voor hem.

…………………………  ……………………..  ………………………………

…………………………  ……………………..  ………………………………

 

 

 

 

 

De puntjes op de i? ‘Iran, Israël en internationale idioterie’

 

*

*

Denk jij werkelijk dat Hegseth en Netanyahu kook-recepten aan het uitwisselen zijn? Dat zulke foto’s pure propaganda zijn?

  • Waarom niet? Alles kan waar en onwaar zijn. ‘In het geval van Pete Hegseth denke men echter eerder aan whiskeymerken dan aan kookrecepten of geopolitiek.’

Oooh, dat laatste zou dan een pak van m’n hart zijn. Toch een slimme move van Julius C. om Bill Shakespeare als tekstschrijver aan te trekken, vind je niet?

  • Caesar is een van de meest geslepen propagandisten die ooit hebben geleefd. Na iedere scheet die hij had gelaten, mailde hij onverwijld naar de senaat in Rome dat hij weer een klinkende overwinning voor Rome had gescoord.

Niet te filmen, die gast. Tussen de bedrijven door vond hij nog tijd om Cleopatra te bezwangeren! Een ware colossus! We gaan met de klas zijn Gallische Oorlog, herlezen. Als troost voor de abominabele politiek waarop we door de huidige nomenklatoera’s vergast worden: Healing Faction.

*

* * * * *

De Pax Romana was heel iets anders dan de tegenwoordige ‘Pax Americana.’ Er kunnen echter – vooral op de lange termijn – verontrustende parallellen worden ontwaard. Voormalig ambassadeur Alastair Crooke oppert de zienswijze die de hier gebruikelijke 180 graden draait en op z’n kop zet: Iran, China, Rusland, India enzovoort, zijn veel te rijke, te grote en ver-geëvolueerde beschavingen dan dat zij zich naar ‘onze’ Westerse ‘Pax Americana’ zouden kúnnen en willen voegen, daarom dat ze vernietigd zouden moeten worden. Aldus Crooke, indien ik hem tenminste goed heb verstaan en begrepen.

  • De Europese politieke nomenklatoera’s hobbelen om welke duistere redenen dan ook, willoos en gedwee achter Donald Trump aan, terwijl ze inmiddels toch beter zouden moeten weten. Wij zouden bezig zijn onszelf de puree in te draaien met al die gekkigheid van woke en trans and what have you nog meer. Toch interesessant om naar te luisteren en te laten bezinken.

Oct 19, 2026     www.youtube.com/watch?v=BbqLwTsHMO8

 

 

 

 

 

‘Kwestie van smaak of van centen?’

 

 

*

‘Collage’ staat tussen aanhalingstekens, omdat deze twee (obscene?) vignetten naast elkaar op de AD-site stonden. Wij hebben dus niks  met collage gedaan.

  • En dat ‘obsceen’ ?

Dat was een spontane reactie van enkele jongelui toen ze deze combi zagen: Gaza en honger naast bolle borsten in een Wexner-beha. Dat vonden zij obsceen. Ach, daar hebben ze de leeftijd nog voor, denk ik dan maar. Het zal wel afstompen met de jaren.

  • Bovendien is Wexner een vriend van Netanyahu, een gulle donateur aan zionistenclubs, een verzamelaar van datacenters en was hij een holmaatje van Epstein, maar dat weten de jongelui geloof ik niet allemaal. Hoe het zij, Maxime en Pleun hebben het omgebogen naar de theorie, want aan vrijzwevende walging heb je zo weinig. Dat kunnen we dagelijks zien aan de beelden van het parlementaire gebeuren onder de Haags Kasstolp – indien die tenminste niet dik beslagen van stoom en druipende dampen is.

Jakkes! Brrrrrrr. Theorie? Welke theorie?

  • Smaak. Dus Pierre Bourdieu. Toevallig.

Nou moe. Heel toevallig keken we naar een aflevering van Martin Visser (Kwestie van centen) en hadden we deze link naar dit pdf van Bourdieu net binnen. Sociaal kapitaal. Of het nou borsten en billen zijn, of relaties en reputaties, het is allemaal te vangen onder ‘sociaal kapitaal.’

  • Inderdaad, évidemment.  Een wrange combi van Frans en Frans, als je bedenkt wat er momenteel in Frankrijk aan de gang is. Dat is weinig sociaal kapitaal.

 

 

 

 

 

 

Pareto en pornocratie in het Nederlandse politieke partijenstelsel

 

*

*

Mevrouw Terbeek strooide wéér te veel Vim in de gootsteen en slaakte een kreet van afgrijzen.

  • Terwijl de oplossing toch zo simpel is. Dat heb jij voor haar gefixed neem ik aan?

Nou, ik heb haar het idee aan de hand gedaan: plak een rij strooigaten in het deksel af, en klaar is Kees. Dat heeft ze subiet gedaan en was meteen in de wolken: ‘Je kunt wel merken dat jullie hebben doorgeleerd’, zei ze dankbaar en bewonderend. ‘Hadden ze dat daar in Den Haag ook maar.’

O ja, R en W. waren verbaasd om Pieter Heerma als minister op het pluche te horen en te zien. ‘Hoe komt dié daar nou weer verzeild? Dat moet een onderhandse koehandel met het CDA en de andere bevindelijken zijn geweest. Heerma wil vanzelfsprekend in een hogere salarisschaal (pay grade) met pensioen en zit nu ongegeneerd zijn punten bij elkaar te sprokkelen, op het pluche.’

  • Zeker, zeker, en ‘de een-tweetjes met posterboy Harrie Bontenbal zullen niet van de lucht zijn, wat ik je brom.’ Hoe zwaar zouden al die droevige druiloren, die met pensioen of wachtgeld gestuurd worden door de bobo die dat kan (de premier bijvoorbeeld), op de Algemene Middelen drukken? Intussen zal zich daar een aanzienlijke korst uitvreters hebben afgezet, vermoed ik althans.

Tja, en intussen persen ze ons af en uit. Brrrrrrrrr ……..Genoeg over het naargeestige politieke gebeuren daar in Den Haag. Op de valreep: Eelco Heinen van de VVD heeft nu, voorlopig, als voltijd-baan weglopen uit ‘belangrijke meetings’ gekregen – hij schijnt daar het juiste gezicht voor te hebben – en Dilan Yes moet Analena Baerbock proberen te kopiëren; ze zou al een trampoline hebben aangeschaft en oefent ijverig voor de spiegel. Nu die stem nog. Zou ze daar een hormonenkuur voor doen, of gewoon, spraak- en stemles-op-Rijkskosten? Misschien een combinatie? De content van haar uitingen, dat blijft tobben met een zwaar hoofdpijn-dossier.

*

Als PS, Amalia die leert waterboarden (haar vader is de Opperwatermanager van Nederland) tegen Putin en Xi Jinpin.
Hoe zou Alastair Crooke dit droog (!)  becommentariëren?

 

 

 

 

 

 

 

‘Een open hand? Je hand ophouden zul je bedoelen!’

 

 

 

 

Hier hebben we thuis leuke herinneringen aan, want mijn grootouders van vaders kant schreven ooit gezamenlijk hun kanditaatsscriptie over de symboliek in de 17de eeuwse Nederlandse schilderkunst. Terwijl ze als hoofdstudies medicijnen en tropische land- en bosbouw deden. Ze hebben dan ook zo’n negen jaar over hun studies gedaan, en dat was gemiddeld of zelfs ‘uitsloverig snel.’ Dat kon toen nog.

  • Én ze konden vast met hun collegekaart of RAILactief kaart gratis het museum in, zoals mijn grootouders. Toen was Nederland nog een normaal land. Nu staat die open hand voor de hand die dwingend belasting int, want ‘ze’ komen voortdurend geld te kort. De amateurs en charlatans.

Een aalmoes voor de arme statushouder alstublieft, en we willen nog tig azc’s bijbouwen!

 

www.allesoverboekenenschrijvers.nl/joris-oddens-de-zichtbare-hand/

 

 

‘Nederland: water zit in bier en onder in je huis, maar hóórt dat ook zo en willen we dat?’

 

PARKEER

 

*

Nou ja, als jij het bier in je kelder hebt staan, staat het lekker koel. Maar dat bedoel je zeker niet?

  •    Panta Rhei? Natuurlijk. Water moet stromen, en soms moet er water bij de wijn, maar we komen stroom te kort en water ook en ook weer niet. Ra rhei ra rhei, hoe kan dat? Stroomt ons water soms verkeerd, wordt het gebruikt voor oneigenlijke doeleinden? Wordt het verkwist door baggerbeheer? Verkwanselen belobbyde en belubberde politici het misschien onderhands? Onze koning is nota bene gediplomeerd watermanager! Wat gebeurt er met onze waterhuishouding?
    Nederland is een klein land, en ons water wordt door steeds meer actoren en partijen geclaimd, net als het vangnet van onze verzorgingsstaat. Ik bedoel maar. Waarom houdt de Haagse politiek zich bijvoorbeeld niet hier mee bezig in plaats van met de Grote Geopolitiek van asielmigranten, statushouders en andere exoten, met de onvermijdelijke victorie van de Oekraïne, die steeds verder uit zicht raakt, als kers op de taart ? – natuurlijk, en ga zo maar voort.

Kortom: het water staat ons aan de lippen? Maar luctor ….. tor, zo dronken als een tor misschien?
T, R en E vertelden dat ze regelmatig de gedachte hoorden uiten dat met name de Israëli een dikke vinger in de pap bij het reilen en zeilen van onze datacenters zouden hebben. De Mosad ruilt dan in natura met Nederlandse spionagediensten: Israël doet bijvoorbeeld het onderhoud en deelt bepaalde informatie, in ruil daarvoor koloniseren zij Nederlandse datacenters. Vooral het (koel-)water wordt duur betaald. Zeker nu Israël het voor zijn kiezen krijgt met slimme raketten vanuit Iran. Blijft ons uitgeleende koelwater zuiver en ongecontamineerd voor hergebruik, als drink- , douche- en bierwater? Wie kan ons dat waterdicht garanderen?

  • Is dat geen typefout? ‘Proeven van bronwater’ bedoel ik. Moet daar niet staan: ‘proeven met bronwater’?

…………..   …………..  ………………..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leven we (weer) in een ‘pornocratie’ ?

 

 

*

Van een consumptieve transactie-maatschappij naar een pornocratie is niet zo’n grote stap hoor.
Alles is te koop en versjacherbaar. Denk er maar eens over na.

  • Pareto was een econoom. Dat meen ik me nog wel te kunnen herinneren, maar het concept pornocratie ken ik niet en ik kan het ook niet in de context van Pareto plaatsen. Worden we door ‘hoeren’ bestierd? Hoeren als metafoor dan toch zeker? Hoewel…..hoe bont kun je het tegenwoordig nog maken?

Pareto hanteert ‘hoeren’ vooral als sociologische categorie en los van sexualiteit. Laat ik het proberen verduidelijkend kort te sluiten door Pareto tegenover Max Weber te zetten. Als sluipweggetje, want de relevante Pareto-literatuur is een mer a boire en ik ben geen Pareto-specialist of –buff. Deze move heb ik weliswaar bedacht, maar aan AI gevraagd om de tegenstelling uit te werken in een matrix, hetgeen AI zeer naar mijn tevredenheid heeft gedaan.

  • Chapeau! Slim van jou: betekenis door contrast. Natuurlijk, dat is De Saussure met zijn structuralisme! J.P.B. de Josselin de Jong en Lévi Straus. Bien sûr. Hier zou ik niet meteen aan gedacht hebben, want ik heb Weber en andere theoretici blijkbaar niet zo paraat als jij. Bovendien heb jij in het Leidse college getrapt en in Parijs met Emile Cioran getafeld. Nu ik het zo in een matrix zie, snap ik Pareto’s pornocratie beter, denk ik. Neem als voorbeeld Donald Trump die van zijn medewerkers loyaliteit aan zijn persoon eist, hoewel de meesten natuurlijk staatsfunctionarissen zijn, die zich primair aan de Constitutie dienen te oriënteren. Het zijn géén persoonlijke bedienden van Trump. Je kunt geen familie (schoonzoon Kushner) en golfmaatje (Wittkopf) als speciaal gezant geopolitieke onderhandelingen laten voeren uit naam van Amerika en de Amerikanen. Dat is een aanfluiting voor Amerika. De duidelijkste confrontatie tussen deze principes vind ik de tamelijk recente confrontatie met James Comey, die weigerde zich loyaal aan Trump te verklaren en die de eis en houding van Trump zelfs vergeleek met de relatie tussen een mafia-baas en zijn onderlingen.

De spijker op de kop. Comey kent zij klassieken en hij zal Mario Puzo ongetwijfeld ook vanuit beroepsmatige belangstelling hebben bestudeerd. Vito en Michael kunnen wel beweren dat hun onderlingen business men zijn, maar diens loyaliteit is toch overwegend persoonsgebonden.

  • Het is een sterk paradigma om hier te gebruiken, vind ik. In de Haagse bubbel kun je dit principe goed waarnemen: benoemingen en verdienposities worden aan ‘vertrouwelingen’ en ‘favorieten’ gegeven, toevertrouwd, van wie de competentie voor de respectieve functies vaak zéér te betwijfelen valt. Daar leveren ze wat mij betreft ook aan de lopende band bewijzen van. Een bont, bizar en gênant gebeuren, dat we als ‘normaal’ zijn gaan beschouwen. De meesten zijn helemaal geen volksvertegenwoordigers en voeren gewoon de orders van de pezzonovante uit.

Tot slot een ezelsbruggetje met alliteratie, als kapstok: Puzo, Pareto, pornocratie, Pausen, politieke prutsers, paljassen, paladijnen en perverts.

 * * * 

 

‘Bouwvakkers onder elkaar, lossen het meestal praktisch op’

 

 

*

‘Sonny Corleone lost dit akkevietje op de hem kenmerkende manier op.
Voor het voetvolk, de mensen die het grove en vaak vuile handwerk verrichten, is een duchtig pak slaag afdoende, de uitvoerder die het werk verdeelt en de opdracht geeft, krijgt een ruwere behandeling die hem nog lang zal heugen en hem indringend de schrik in de benen jaagt. Er wordt een voorbeeld gesteld.
Voor de managers, die in hun klimaat gereguleerde kantoren zitten, de opdrachten via-via geven, en verder van niets weten, ligt een subtielere aanpak in het vet. Een aanpak die ze meestal niet alleen doet besluiten van baan te veranderen, maar soms zelfs een heel ander vak uit te gaan oefenen en ieder geval te verhuizen naar een andere stad, bij voorkeur aan de andere kant van het land. Volgens ingewijden, werkt het verrassend goed.
Blijken personen hardleers, dan verdwijnen ze eenvoudig. In de film I Heard You Paint Houses verdwijnt een vakbondsleider geloof ik, net als in het echt is gebeurd. In De peetvader gebeurt dat ook. Geen drama, geen sensatie, maar gewoon: puff, weg! Kun je hem niet in de oceaan dumpen, dan kun je hem altijd nog inmetselen, na hem al dan niet tevoren door een betonmolen te hebben gehaald. Dat gebeurt ook in Nederland, maar je leest er bijna nooit over.’

Gaan we in Nederland die kant op? Nu, met AI, kunnen zulke oplossingen heel snel en vakkundig worden toegepast, neem ik aan.

  • Dit schijnt te gebeuren, ja, alleen komt het niet in de krant tenzij het groot is. Hoe kom je anders aan je recht? Het wordt als voldoende geacht wanneer de betreffende biotoop het weet. In de bouw vindt volgens mensen die die wereld goed kennen, volop fraude plaats en die zal alleen maar toenemen.
    De controle bijvoorbeeld – het afschouwen van bouwconstructies – is intussen zo ver geprivatiseerd dat de verantwoordelijkheden bijna compleet zijn ‘verstoven’ en als puntje bij paaltje komt, niemand verantwoordelijk gehouden kan worden.
    Toch kan deze systeemrot effectief worden aangepakt en relatief eenvoudig bestreden, indien de wil daartoe er zou zijn. Die ontbreekt echter, en de zogenaamde ‘Corona-enquête’ heeft aangetoond dat onderzoek achteraf een ritueel is waar geen fraudeur of booswicht iets van heeft te vrezen. Ook incompetentie wordt niet afgestraft, dus tel uit je winst.
    Om misverstanden te voorkomen: de monteur uit het AD-vignet hiernaast heeft niets met deze posting te maken; hij is toevallig met een verwarmingsketel bezig en naar we mogen aannemen voor een 150% koshere opdrachtgever.

Dit is nog een aspect dat nooit ter sprake komt: de demoralisatie van vaklui die wéten dat ze voor louche klussen worden ingezet, maar die hun baan en broodwinning niet kunnen missen en zich dus ziende blind en horende doof houden, maar het onbehagen, de wrevel en rancune stapelen zich wel degelijk op. Dat is én slecht voor het welzijn van betreffende individu én slecht voor het algemeen maatschappelijke welzijn.

  • Er zijn helaas ook onderbazen in dienst van verhuurders die praktijken uitoefenen zoals Puzo in zijn roman beschrijft. Die zetten een deel van hun personeel in om huurders te intimideren en te belazeren en ruilen ze ook nog uit met andere verhuurders om voor die klussen op te knappen als persoonlijke dienst volgens het paradigma: krab jij mijn rug dan krab ik de jouwe. Het middenkader van iedere organisatie is de ruggengraat waarop de zaak draait. Het duidelijkste kun je dit illustreren aan een leger: deugt het middenkader – de onderofficieren vanaf adjudant naar beneden, de NCO’s – niet, dan kun je tent wel sluiten. Kijk maar eens naar de Romeinse legioenen ter illustratie.

Weet je dat er legio manieren zijn om werk en werken zinvol te maken, en dus intrinsiek kwaliteitsverhogend? Ooit van de ‘Sociocratie’ van Gerard Endenburg gehoord? Bizar, dat ‘we’ verslaafd lijken aan derderangs kwaliteit of nóg minder. Of het nou om politici gaat of om werklui, het zijn altijd de sub-sub-sub-middelmatigen die het voor het zeggen krijgen en hebben.