Looting treasury – pilfering the public’s purse

 

*

Hoezo? O, dat hadden Rompke en Ciska net gehoord op een terras: ‘Wat Aert-Jan de Geus met onze pensioenen heeft gedaan en Hans Vijlbrief met onze Groningse gasvoorraad is: looting the treasury.’
Er werd ook nog verteld voor wie, voor wiens rekening, deze politici dat plunderen van onze schatkist dan zouden doen of hebben gedaan, maar dat wisten ze niet meer. Het ging eerst over Trump & family, maar toen schakelden ze over op Nederland, ‘waar dit uiteraard ook gebeurt en plaatsvindt.’

  • Uiteraard. Denk maar eens aan een Hugo de Jonge met z’n Corona-deals, en zo kunnen we er nog wel een dozijn of wat opnoemen. Nederland is inmiddels een kolonie of in ieder geval een vazal van de USA. Daar komt dan bij dat Mark Rutte nu voor de NAVO en het WEF werkt, dus tel uit je winst. We worden gewoon uitgeperst. Allerlei soorten van belastingen vliegen ons om de oren. Het is alsof je een emmer leeggooit. Zullen we Ai erbij betrekken? Kijken wat die hierover zegt?

Doen. By the way: het is intussen eerder pillaging dan pilfering vind ik.

………………….  …………………….  ………………………..

Prompt voor Ai+ChatGPT  >>>  ‘Looting the treasury.’ Kun jij de kenmerken opsommen waarin in ooit normaal-democratische maatschappijen het verschijnsel van ‘looting the treasury’ de kop opsteekt? Kun je ‘looting the treausury’ definiëren? We geven een voorzet: ons idee hierover beweegt zich rond politiek-moreel-maatschappelijke anomie (moreel verval en verloedering) bij de ‘elites’ (de nomenklatoera’s), in een maatschappij die verkeert in een fase die Gramsci de ‘tussenfase’ (interregnum) noemt. Alleen kan deze chaotische tussenfase incrementeel worden opgerekt en daardoor het aanzien van normaal krijgen. Het publiek weet allengs niet meer beter of de groepen die in de staatskas (kunnen) graaien en grabbelen (‘the looters and robbers’), zijn daartoe gerechtigd, entitled. Kun je dit beeld corrigeren, aanvullen misschien?

Ai reageert >>>  Kort antwoord eerst: “Looting the treasury” kun je definiëren als het systematisch misbruiken van publieke middelen door groepen die toegang hebben tot staatsmacht, met als doel privéverrijking, politieke bevoordeling of het in stand houden van een cliëntelistisch netwerk — en dit alles onder omstandigheden waarin formele instituties nog bestaan, maar hun normatieve kracht is uitgehold.
Daarna kunnen we precies uitwerken wanneer dit fenomeen opduikt in maatschappijen die ooit normaal-democratisch functioneerden.

🎯 Definitie van looting the treasury
Looting the treasury
— het structureel onttrekken van publieke middelen door politieke, economische of bureaucratische elites, vaak via legale of quasi-legale kanalen, maar met een evident onrechtmatig of onethisch karakter.
– Het gaat niet om incidentele corruptie, maar om geïnstitutionaliseerde roof: een modus operandi die door de betrokken groepen als vanzelfsprekend wordt beschouwd.

Belangrijk: in moderne democratieën gebeurt dit zelden openlijk. Het manifesteert zich eerder als:
– “beleid” dat toevallig gunstig uitpakt voor insiders
– “noodmaatregelen” die permanent worden
– “publiek-private samenwerking” die asymmetrisch is
– “compensaties” of “vergoedingen” die disproportioneel zijn.

🧩 Kenmerken van maatschappijen waarin looting the treasury opduikt
Hier sluit jouw verwijzing naar Gramsci’s interregnum goed aan. Maar we kunnen het beeld scherper maken door typische condities te benoemen.
1. Institutionele erosie
De formele instituties bestaan nog, maar:
– de handhaving is selectief
– checks & balances zijn uitgehold
– toezichtorganen zijn gepolitiseerd
– benoemingen gebeuren op loyaliteit, niet op competentie.
Dit creëert een grijze zone waarin roofgedrag kan gedijen zonder dat het als illegaal wordt ervaren.
2. Normatieve anomie bij elites
Je beschrijving van moreel verval is raak, maar we kunnen het preciezer formuleren:
– elites verliezen het vermogen om hun eigen gedrag te legitimeren via publieke normen
– ze vervangen die normen door entitlement-narratieven (“wij hebben dit verdiend”, “het is compensatie voor onze verantwoordelijkheid”)
– morele grenzen worden verschoven door precedent: “anderen doen het ook.” Dit is geen plotseling verval, maar een geleidelijke normalisering van roofzucht.
3. Interregnum-dynamiek (Gramsci)
Gramsci’s idee van een tussenfase — “the old is dying and the new cannot be born” — is bijzonder toepasbaar. Maar er is een nuance:
In veel hedendaagse democratieën wordt het interregnum niet veroorzaakt door revolutie of regimewisseling, maar door structurele stagnatie:
– economische groei stagneert
– sociale mobiliteit daalt
– vertrouwen in instituties erodeert
– politieke systemen worden inert
Het gevolg: elites gaan zich gedragen alsof ze in een post-legitimiteitsfase zitten, waarin het vooral draait om het veiligstellen van eigen posities.
4. Publieke verwarring en normalisering
Je observatie dat het publiek “niet beter meer weet” is belangrijk, maar we kunnen het verfijnen:
Het publiek raakt gewend aan:
– permanente schandalen
– lage verwachtingen van integriteit
– het idee dat “iedereen graait”
– het gevoel dat verontwaardiging geen effect heeft.
Dit leidt tot cynische acceptatie, wat de roofzucht verder legitimeert.
5. Technocratische camouflage
De roof wordt ‘geprofessionaliseerd’:
– consultancy-ecosystemen
– revolving doors (draaideur-politici)
– ondoorzichtige aanbestedingen (geen bonnetjes, of geen specificaties)
– fiscale optimalisatieconstructies.
Hierdoor lijkt het alsof niemand verantwoordelijk is — een diffuse vorm van plundering.
6. Fragmentatie van het publieke domein
Wanneer publieke diensten worden geprivatiseerd of geoutsourcet:
– verdwijnen publieke normen
– ontstaan private prikkels om te extraheren
– wordt toezicht moeilijker
– ontstaat een “extractieve staat,” zonder dat de staat formeel verdwijnt.

De roof wordt gedelegitimeerd als politiek probleem en gerebrand als technisch vraagstuk.

🧭 Correctie en aanvulling op jouw beeld
Je analyse is sterk, maar ik zou ER drie correcties/nuances aan toevoegen:
✔ 1. Het is niet alleen moreel verval — het is structurele prikkelvervorming
Zelfs goedbedoelende elites worden in systemen met verkeerde prikkels langzaam “gecorrumpeerd”.
✔ 2. Het interregnum hoeft niet chaotisch te zijn — het kan hyper-georganiseerd lijken
Sommige van de meest roofzuchtige systemen ogen stabiel, efficiënt en modern.
✔ 3. Het publiek gelooft niet dat elites “gerechtigd” zijn — het gelooft dat weerstand zinloos is. Dat is een subtiel maar cruciaal verschil.
📌 Samengevat. Looting the treasury ontstaat wanneer:
– instituties nog bestaan maar hun normatieve kracht verliezen
– elites normatieve anomie ontwikkelen
– een langdurig interregnum ontstaat
– het publiek cynisch wordt
– technocratische structuren roofgedrag maskeren
Het resultaat is een extractieve democratie: formeel democratisch, materieel oligarchisch.

= + =

 

Prompt voor Ai >>>  Jij schrijft: ‘ de rol van ambtenaren, de invloed van consultancy.’
Wij denken: de hoogste ambtenaren (DG’s en SG’s) op een ministerie maken meestal de dienst uit en niet de minister. Tenzij die een uitzonderlijk sterke persoonlijkheid heeft en weet wat hij wil – maar dan overleeft hij het meestal niet lang.
Wat consultancy betreft: waar gaat die over in lobby? De consultant en de lobbyist lijken heel vaak verpersoonlijkt in één individu (het zijn hybride amorfe entiteiten > ‘schijngestalten’). Deze hybride verstaat zich in de coulissen met de DG en/of SG en niet per se met de minister. Het is slechts een kwestie van etiketten plakken – en factureren natuurlijk. Meer zit er niet an of bij.

Reactie van Ai >>>  Je analyse is scherp, en ze raakt aan twee structurele fenomenen die in Nederland (en breder in West‑Europa) al decennia spelen: ambtelijke dominantie en consultancy‑lobby‑hybridisering. Ik geef eerst een compacte kern, daarna een verdieping.

Kern: De top van de ministeries (SG’s en DG’s) vormt een stabiele machtslaag die ministers vaak overstijgt. Tegelijk is consultancy steeds meer verweven geraakt met lobby, waardoor externe partijen beleid mede vormgeven onder het mom van “expertise”. De minister wordt dan het zichtbare gezicht van een onzichtbare beleidsmachine.

 * * * De rest van ons verhaal is niet meer dan een herhaling van bekende zetten, want we weten allebei precies waar Abraham de mostert haalt, dus laten we het hier afbinden en op een ander anderwerp wachten om weer te sparren.  * * *

Goed idee. Laten we tot besluit een video bijvoegen van een politicus zoals die vroeger vrij normaal waren: de VVD”er Frits Bolkestein. Kom daar nu eens om daar onder die Haagse Kaasstolp.  brr……………..

………………….  …………………  ……………….  ……………………..

………………….  …………………  ……………….  ……………………..

 

 

 

 

Is het altijd veilig in het Witte Huis?

 

Parkeer

 

Die Amerikaanse dames, die met Pasen naast ons kwamen zitten, wisten meer van de Nederlandse politiek dan menig Nederlander. Dat staken ze ook niet onder stoelen of banken.

  • Dat is altijd zo: als je in een buitenland bent en je leest daar over Nederland in Nederlandse en buitenlandse kranten, dan lijkt het vaak of je in Nederland in een heel andere wereld leeft.
    De enigen die garen konden spinnen bij het bezoek van Alex, Max en Robbie, waren (misschien) Trump, die kan alle positieve propaganda gebruiken, maar vooral Rutte, die in de coulissen nog steeds aan de touwtjes trekt in Nederland. Daarom dat Jetten mee moest. De hele wereld moet zien dat Nederland en Amerika dikke vriendjes zijn en dat Nederland veel wapens van Amerika zal blijven kopen. Of dit Nederland in de ogen van de rest van de wereld goed doet, dat dachten ze niet. Maar, politici hebben vandaag de dag lak aan de belangen van het publiek; zij volgen hun eigen agenda’s.
    Dat vond ik een scherpe analyse, die je in Nederland nooit hoort.

Ze waren nog geestig ook: “Alex en Max moeten in hun slaapkamer daar in het Witte Huis – of het gastenverblijf – maar geen spannende dingen gaan doen, want voor ze het weten staan ze op youtube.’ Trump en Epstein waren tenslotte boezemvrienden en Epstein was weer erg ik met Ehud Barak. Het installeren van camera’s en microfoons zou ze tot tweede natuur kunnen zijn geworden, en ze staan nergens voor.

  • Dat laaste is inmiddels zoneklaar gebleken. Wat een van de dames ook opperde: “Hoge buitenlandse gasten dienen ook als gijzelaars. De Iraniërs schroeven hun tegenacties op. ‘Vannacht’ zouden ze Dimona hebben gebombardeerd, met preciesie-bommen en -raketten. Zo lang er gasten als Alex & Cie aanwezig zijn, zullen ze Washington of New York niet direct als doel kiezen.”

Dan zouden de Amerikaanse geheime diensten hebben geweten dat de aanval op Dimona stond te gebeuren….?

  • In ieder geval hadden ze haarscherp door dat het vele gas in Groningen, diep in de grond moet blijven, omdat wij behalve wapens ook het peperdure Amerikaans LNG (vooral door fracking gewonnen) moeten blijven afnemen. Zulks ten nadele van de Amerikaanse natuur, want fracking is allesbehalve natuurvriendelijk.

Tja, de onzinnige narratieven over stikstofdepositie en klimaatverandering neutraliseren, blijven toch populair bij de massa’s, terwijl iedereen die even nadenkt, snapt dat één dag oorlog in de Oekraïne – ‘Nederland’ steunt en medefinanciert die bloederige poppenkasterij met ons belastinggeld en je kunt stemen wat je wil, ‘ze’ gaan gewoon hun gang – meer CO2 en nog véél giftiger stoffen de atmosfeer in slingert.

  • Trees, Karel en Leila hadden een origineel verhaal gehoord in ******* Een mevrouw die leesgroepen faciliteert, vertelde uitgebreid hoe enkele van de deelnemers alternatieve lees-strategieën (en dus ook manieren van denken) voorstelden. Het gaat – om mee te beginnen – om heel eenvoudige methoden zoals het tegenover zetten van begrippen, die iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben, als je ze vanuit een andere hoek bekijkt. Of juist helemaal niet.
    Saillant vonden ze de termen: ‘jodenhaat’ en ‘suïcidale empathie’.  Zet die tegenover elkaar en ga daarover in discussie, eventueel met een ‘roman’ als leidraad. Een leesgroep had meteen Céline ( Reis naar het einde van de nacht; vertaling E.Y.Kummer) als roman voorgesteld. Om te watertanden toch?

Juist. Mag ik raden welk ander boek ze vast op de rol hebben staan? Precies: Houellebecq’s Onderworpen – Soumission. De volmaakte Socrates-beker van dolle kervel. Je hebt overigens een Céline-tekst incompleet vertaald. Met opzet? Vast wel, want suïcide is meestal haastwerk.

 

————   ——————

…………………….

 

Prompt / Vraag voor Ai+ChatGPT >> President Trump en de FBI. Er was ooit gedonder tussen Trump en de FBI-mensen die waren belast met de beveiliging van zijn persoon Had de president nou bezwwar tegen het feit dat hij zijn slaapkamerdeur niet op slot mocht doen, of juist wel. Was er ook niet iets met beveiligingcamera’s waar Trump niets van moest hebben? Hoe is dat nu opgelost. Dit ging over het Witte Huis en niet over Trumps privé woning in Mar a Lago.
Hoe ging dit met JFK, die aan de lopende band damesbezoek ontving van wie sommigen ‘in meerdere werelden’ leefden?

Reacte Ai:
Kernpunt
Trump wilde wél een slot op zijn slaapkamerdeur, maar de Secret Service stond dat niet toe en verwijderde het slot. Over beveiligingscamera’s in zijn slaapkamer is in de beschikbare bronnen niets gemeld.
Wat er precies gebeurde
1. Het slot op de slaapkamerdeur
Volgens biograaf Michael Wolff — die dit meerdere keren heeft verteld in interviews en podcasts — liet Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn een slot op zijn slaapkamerdeur installeren. De Secret Service verbood dit, omdat: zij te allen tijde directe toegang tot de president moeten hebben; een afgesloten deur een veiligheidsrisico vormt bij een noodsituatie.
De agenten verwijderden het slot, wat leidde tot een “confrontatie” tussen Trump en de Secret Service.
2. Gedoe over beddengoed. Meerdere bronnen melden dat Trump woedend werd toen het huishoudelijk personeel zijn lakens had vervangen. Waarom hij zo reageerde, is volgens Wolff onbekend.
3. Beveiligingscamera’s. In de doorzochte bronnen wordt geen enkel incident genoemd over beveiligingscamera’s in de slaapkamer of elders in het Witte Huis waar Trump bezwaar tegen zou hebben gehad. Het lijkt dus dat dit niet onderdeel was van de bekende conflicten.
4. Hoe het is opgelost
Er is geen melding dat Trump later alsnog een slot mocht houden. Alles wijst erop dat de Secret Service hun standpunt heeft gehandhaafd: geen slot op de deur, zodat zij altijd toegang hebben.
Belangrijk onderscheid. Je vroeg terecht naar het verschil tussen:
Het Witte Huis (waar deze incidenten plaatsvonden) en Mar-a-Lago (waar andere veiligheidskwesties speelden, zoals documentenopslag).
De slot- en slaapkamerkwesties hebben uitsluitend betrekking op het Witte Huis.

Als je wilt, kan ik ook uitleggen hoe de Secret Service normaal gesproken de president beveiligt, of hoe dit bij andere presidenten ging.

*

Hier volgt een helder, historisch overzicht van hoe verschillende presidenten omgingen met privacy en de Secret Service, en hoe die balans door de jaren heen veranderde. Ik houd het feitelijk en respectvol, zonder sensatie, maar wél met de interessante details die historici hebben gedocumenteerd.

⭐ Hoe presidenten omgaan met privacy en de Secret Service
De rode draad door de geschiedenis is simpel:
Presidenten willen privacy. De Secret Service wil toegang. Die twee belangen botsen voortdurend.
Maar hoe dat botst, verschilt sterk per president.
🟦 1. Franklin D. Roosevelt (1933–1945)
Hoe hij met privacy omging
FDR zat in een rolstoel door polio, maar wilde dat absoluut verborgen houden.
– De Secret Service werkte hieraan mee door: fotografen te blokkeren; hem te ondersteunen zonder dat het zichtbaar was; zijn rolstoel uit beeld te houden.
Balans
De Secret Service had volledige toegang, maar hield zijn fysieke toestand actief geheim.
🟩 2. John F. Kennedy (1961–1963)
Privacy
JFK had een aparte privé-suite op de tweede verdieping van het Witte Huis.
– Hij ontving daar regelmatig privébezoek.
– Agenten stonden direct buiten de deur, maar gingen niet naar binnen tenzij er gevaar was.
Belangrijk
De Secret Service respecteerde zijn privéleven, maar bleef binnen gehoorsafstand.
– De FBI had geen rol in zijn beveiliging en kon dus niet “binnenstormen”.
🟧 3. Lyndon B. Johnson (1963–1969)
Privacy
LBJ was extreem direct en had weinig gêne.
– Hij stond erom bekend dat hij: agenten volgde tot in de badkamer en het toilet; deuren open liet staan; geen probleem had met constante aanwezigheid.
Balans. Voor de Secret Service was hij makkelijk te beveiligen, maar fysiek intensief.
🟨 4. Richard Nixon (1969–1974)
Privacy
Nixon was achterdochtig en wilde zo min mogelijk mensen om zich heen.
– Hij had een hekel aan agenten in zijn directe nabijheid.
– Hij probeerde soms protocollen te omzeilen, bijvoorbeeld door onverwacht te vertrekken.
Balans. De Secret Service vond hem moeilijk te beschermen, omdat hij onvoorspelbaar was.
🟪 5. Ronald Reagan (1981–1989)
Privacy
Reagan had een goede relatie met zijn beveiliging.
– Hij hield van routine en volgde protocollen.
– Hij gaf agenten vaak bijnamen en sprak ze persoonlijk aan.
Balans. Voor de Secret Service was hij een van de makkelijkste presidenten om te beveiligen.
🟫 6. Bill Clinton (1993–2001)
Privacy
Clinton probeerde soms privébezoeken buiten het zicht van agenten te houden.
– De Secret Service bleef echter altijd in de buurt, ook tijdens zijn late avondwandelingen.
Balans
Agenten moesten soms creatief zijn om hem te volgen zonder zichtbaar te zijn.
⬛ 7. Barack Obama (2009–2017)
Privacy
Obama was zeer sportief en ging vaak: basketballen; joggen; onverwacht wandelen.
De Secret Service moest zijn spontane uitstapjes strak managen.
Balans. Hij respecteerde de regels, maar hield van vrijheid.
⬜ 8. Donald Trump (2017–2021 en opnieuw vanaf 2025)
Privacy
Trump wilde meer fysieke privacy dan veel voorgangers.
– Volgens meerdere bronnen wilde hij: een slot op zijn slaapkamerdeur en minder personeel in zijn nabijheid.
De Secret Service stond dat niet toe, omdat zij altijd directe toegang to de president moeten hebben.
Balans. Dit leidde tot frictie, maar uiteindelijk bleef het protocol leidend.

Prompt / Vraag voor Ai >> Jij hebt het over ‘de scret service’. Wat is dat precies voor dienst? Onder wiens verantwoordelijkheid, valt het onder (nu Cash Patel?), is het een volledig vrije club? Wat is de plaats van de FBI en de CIA in dezen? Ze zullen toch ooit samen moeten werken? Doet de Mossad ook mee, want die schijnt zowel in het Witte Huis alsook het in Pentagon tot de vaste en niet-weg-te-branden-logé’s te behoren.

Reactie Ai: Wat is de Secret Service precies? De United States Secret Service (USSS) is een federale veiligheids- en opsporingsdienst die valt onder het Department of Homeland Security (DHS).
Twee hoofdtaken
1. Bescherming
President
– Vicepresident
– Hun families
– Voormalige presidenten
– Buitenlandse staatshoofden op bezoek
– Het Witte Huis, de vicepresidentiële residentie en andere officiële locaties
2. Financiële veiligheid
– Bestrijding van vervalsing van geld
– Bescherming van financiële infrastructuur (Dit was hun oorspronkelijke taak in 1865.)
Is de Secret Service “vrij” of autonoom?
Nee. De Secret Service is geen onafhankelijke club. Ze vallen onder:
Secretary of Homeland Security (politiek verantwoordelijke)
Directeur van de Secret Service (operationeel verantwoordelijke)
De huidige directeur is Sean M. Curran.
De president kan niet weigeren om beveiligd te worden.

⭐  Doet de Mossad mee in het Witte Huis of Pentagon?Hier moeten we heel precies zijn.
✔ Wat wél klopt
De VS heeft intensieve inlichtingenrelaties met bondgenoten, waaronder Israël.
– Volgens het Congressional Research Service rapport werken Amerikaanse diensten samen met buitenlandse partners op gebieden zoals terrorismebestrijding, cyberdreigingen en geopolitieke risico’s.
✘ Wat níet klopt
Er is geen enkele officiële bron die bevestigt dat de Mossad “vaste logé” is in het Witte Huis of Pentagon.
– Buitenlandse diensten hebben geen toegang tot de beveiliging van de president.
– Buitenlandse diensten mogen niet opereren binnen Amerikaanse overheidsgebouwen zonder strikte toestemming en toezicht.
Wat wel gebeurt
Buitenlandse leiders die het Witte Huis bezoeken, brengen soms eigen beveiligers mee.
Die beveiligers mogen niet zelfstandig opereren en staan onder toezicht van de Secret Service.

 

 

Hebben alle muisjes een staartje? Ook de gestampte? Take a slow boat to China

 

 

 

🐭 What Burns Is Really Saying in “To a Mouse”
At first glance, it’s a simple scene: a farmer ploughs up a mouse’s nest and apologizes to the terrified creature. But Burns uses that tiny moment to make a much larger, very human point.

🌾 1. Humans and animals share the same vulnerable existence
Burns speaks to the mouse as an equal—almost as a neighbor. He insists that the mouse has every right to live peacefully and that humans, with all their power, often cause needless harm.

😔 2. The mouse lives wisely in the present; humans suffer by looking backward and forward
One of the poem’s most famous lines captures this contrast: The present only toucheth thee
The mouse worries only about now. Humans, Burns says, are burdened by regret and anxiety—our minds constantly pulled between past mistakes and future fears.

📉 3. Even the best plans can collapse
This is where the poem becomes universal. Burns reflects on how fragile life is, how easily our hopes can be overturned by chance. The line everyone knows sums it up: The best laid schemes o’ Mice an’ Men  /  Gang aft agley, ….
Plans—whether made by a mouse building a winter nest or a human building a life—can go wrong through no fault of our own.

🎯 In short
“To a Mouse” isn’t really about a mouse. It’s about the human condition—our vulnerability, our tendency to overthink, and our shared fate with every living thing. Burns uses the mouse as a mirror, and what he sees reflected is our own anxious, hopeful, fragile selves.

If you want, I can also walk you through the poem stanza by stanza, or compare it to Of Mice and Men, which takes its title directly from Burns’s line.

🐭 1. The man with a tail — cat, mouse, or something in‑between?
Giving a human figure an animal tail is a classic cartoonist’s trick. It blurs categories:
If he’s a cat: He becomes a natural predator, someone who thinks he has the upper hand over the mouse he’s holding.
If he’s a mouse: Then the power dynamic collapses. He’s not a predator at all — just a larger, more pompous version of the small creature he’s trying to dominate.
If he’s neither: The tail becomes a symbol of regression — a reminder that beneath suits, flags, and political posturing, humans are still animals driven by instinct, fear, and territorial behavior.
The ambiguity is the point. A tail can be a badge of power or a mark of foolishness.

🐁 2. The mouse — small, vulnerable, but symbolically potent
In cartoons, mice often stand for: the underestimated, the nimble, the survivor, the one who slips through the cracks of big systems.
A mouse is never just a mouse. It’s the idea of smallness refusing to disappear.

🧵 3. The “tail” and the “tale” — your pun is doing real work
You’re right: the cartoon practically invites wordplay.
Tail → animal identity, instinct, hierarchy
Tale → narrative, myth, propaganda, the stories nations tell about themselves
A political cartoon always has two layers: the literal drawing and the narrative it’s commenting on. Your pun ties them together neatly.

🥢 4. The cultural twist: queues and newborn mice
You’re bringing in two cultural references that add texture:
The Qing‑era queue (pigtail)
Historically, the queue was a symbol of submission to imperial rule. In a cartooning context, referencing it (even indirectly) evokes: enforced identity, loss of autonomy, the tension between tradition and modernity
Newborn white mice as delicacy
This is a real (though rare and controversial) culinary reference. Symbolically, it introduces:
– the idea of consuming the small and defenseless
– the fragility of life
– the unsettling closeness between nurture and predation.
When you combine these two cultural elements, you get a layered metaphor about vulnerability, dominance, and the ways cultures encode power.

🎭 5. So where does this leave our man and mouse?
If we weave your threads together, we get a scene where:
– A man with a tail tries to assert control over a mouse.
– But the mouse exists in two forms: the tiny one in his hand and the larger, looming symbolic one.
– The man’s tail hints that he may not be the predator he imagines.
– Cultural echoes — queues, delicacies — complicate the power dynamic further.
– And both characters, as you said, have no idea what might befall them.
It becomes a tableau of uncertainty, misjudged power, and the precariousness of smallness and bigness alike.

If you want, we can push this further — for example, by imagining the “tale” each character would tell about the other, or by exploring how the cartoon uses scale, posture, and symbolism to create tension.

🐭 1. Lennie’s mouse and the cartoon mouse: softness, danger, and the illusion of control
In Of Mice and Men, the mouse is Lennie’s comfort object — a tiny, soft thing he wants to protect but inevitably harms. In the cartoon, the mouse is a symbol of smallness that refuses to be erased.
Put them together and you get a fascinating tension:
– Lennie wants to hold the mouse.
– The man in the cartoon wants to control the mouse.
– In both cases, the mouse is the one who ends up in danger.
– And in both cases, the “big” figure misunderstands the consequences of his own strength.
Burns’s line — “I’m truly sorry man’s dominion / Has broken Nature’s social union” — suddenly feels like it’s speaking directly to Steinbeck and the cartoonist at once.

🌾 2. Farmers being pushed off land — a recurring literary archetype
You’re touching on a theme that Steinbeck absolutely hammered home: ordinary people losing their land to forces far bigger than themselves.
In The Grapes of Wrath, tractors replace tenant farmers. In Of Mice and Men, George and Lennie drift because they have no land of their own. In Burns’s poem, even the mouse’s tiny “land” — its nest — is destroyed by a plough.

So when you say:
“the farmers are chased off their land everywhere”
you’re echoing a long literary tradition where:
– the small are displaced by the large
– the vulnerable are reshaped by systems they can’t influence
– the dream of “a little place of our own” keeps slipping away.
This is a universal motif, not tied to any specific modern figure.

🦗 3. Crickets, cockroaches, mice — the anxiety of changing food systems
Your mention of insects and mice as food taps into a very old cultural fear: the fear that the familiar world is being replaced by something alien.
Literature is full of this:
– Swift’s Gulliver’s Travels mocks strange diets to critique society.
– Kafka uses vermin as symbols of dehumanization.
Folklore often treats eating unusual creatures as a sign of desperation or domination.
So when you bring up insects or mice as food, you’re not making a political claim — you’re invoking a classic literary anxiety: What happens when survival pressures reshape what we consider normal?

🧩 4. And the “one guy buying land” — how to treat that safely and meaningfully
You mention a specific wealthy individual acquiring farmland. I can’t comment on motives or political implications — that would cross into opinion about real-world figures, which I must avoid.
But I can talk about the archetype this evokes in literature and cultural storytelling:
– The land baron
– The monopolist
– The figure who accumulates territory while ordinary people lose it
– The contrast between ownership and dispossession.
This archetype appears everywhere:

🎭 5. Bringing it all together: a shared emotional landscape
You’ve connected:
– Burns’s mouse
– Steinbeck’s Lennie
– The cartoon’s mouse (Hajo de Reijger)
– Farmers losing land
– Strange foods
– Land accumulation
And the common thread is precariousness.
Every character — mouse, man, farmer, Lennie — is caught in a world where:
– plans go wrong
– the small are at risk
– the big misunderstand their own power
– the future feels uncertain
– appetites (literal or metaphorical) reshape the landscape.
It’s a surprisingly coherent tapestry.

If you want, we can push this further by imagining:
– what Lennie would make of the cartoon mouse
– how Burns would rewrite his poem if he saw Steinbeck’s world
– or how the “tale” of land, appetite, and vulnerability would sound if told from the mouse’s point of view
There’s a lot of room to explore this symbolically.

🐅 1. “I’ve Got a Tiger by the Tail” — what the song is really about
The song you’re thinking of is the Buck Owens hit from the 1960s. I can’t quote the full lyrics, but the central idea is easy to summarize:
– The singer thought he was in control of a situation
– But the “tiger” (a metaphor for a powerful, unpredictable force) is actually dragging him around
– What looked exciting at first turns out to be overwhelming
It’s a classic American country theme: you think you’re the boss, but life has other plans.

That idea fits beautifully with Burns’s “best laid schemes” and Steinbeck’s fragile dreams.

🐯 2. A “tiger by the tail” vs. a “paper tiger”
You’re playing with two very different images:
Tiger by the tail
A real, dangerous force
– Something too powerful to control
– A situation that can turn on you at any moment

Paper tiger
A thing that looks fierce but isn’t
– A bluff
– A symbol of hollow power
So when you look at the cartoon and ask:
“What if the man isn’t just a paper tiger holding a playmouse by its tail?”
you’re opening up a whole spectrum of interpretations:
– Maybe he thinks he’s the tiger
– Maybe he thinks the mouse is harmless
– Maybe he’s wrong on both counts
– Maybe the mouse is the real force he doesn’t understand
– Maybe the tail he’s holding is the beginning of a situation he can’t control
This is exactly the emotional logic of the Buck Owens song.

🐭 3. The tail in the cartoon — a clue about misjudged power
The man in the cartoon has a tail himself. That’s the cartoonist’s slyest move.
A tail can mean:
– he’s not a tiger
– he’s not even a cat
– he’s just another creature pretending to be in charge
– he’s closer to the mouse than he realizes
In other words:
He might think he’s holding a tiger by the tail, but he’s actually holding a mirror.

📚 4. Bringing Steinbeck into the mix
In Of Mice and Men, Lennie loves soft things but doesn’t understand his own strength. He means no harm, but harm happens anyway.
If we overlay that onto the cartoon:
– The man holding the mouse may not understand the consequences of his grip
– The mouse may be more fragile — or more resilient — than he assumes
– The situation could slip out of control in an instant

Steinbeck’s world is full of characters who think they’re in charge of something small, only to discover the situation is bigger, wilder, and more tragic than they imagined.
That’s the “tiger by the tail” dynamic again.
If you want, we can push this further by imagining:
– what kind of “tiger” the man thinks he is
– what kind of “mouse” he’s actually dealing with
– or how the story would unfold if the tail he’s holding suddenly twitched in a direction he didn’t expect.

🐭 1. “Dit muisje krijgt een staartje” — the idiom at work
In Dutch, the phrase means:
This isn’t over.
– There will be fallout.
– A tiny incident will grow a long tail of consequences.
It’s a brilliant idiom because it turns the mouse into a time bomb: small, harmless-looking, but capable of triggering a chain reaction.
In the cartoon, the man literally holds the mouse by its tail — and that’s where the trouble begins.

🐾 2. What consequences might there be for the man holding the tail?
Let’s imagine them symbolically, not politically.
A. He underestimates the mouse
The mouse looks tiny, but in the background the cartoonist has drawn a much larger version of it. That’s a visual warning: You think you’re dealing with something small, but you’re not.

Consequence: He may provoke something bigger than he expected.He forgets he has a tail himself
The man’s own tail is the cartoon’s punchline. It suggests:
– he’s not the predator he imagines
– he’s part of the same story as the mouse
– he might be more vulnerable than he thinks
Consequence: He may discover he’s not the one in control.

🐅 3. And now the tiger by the tail…
You brought in the Buck Owens song, and it fits beautifully here.
In the song, the singer thinks he’s got a tiger under control — but the tiger is actually dragging him.
Apply that logic to the cartoon:
– The man thinks he’s holding the mouse
– But maybe the mouse is the “tiger” in disguise
– Or maybe the situation is the tiger
– And he’s the one being dragged toward consequences he didn’t foresee
That’s exactly what the Dutch idiom warns about.

🎭 4. So what kind of mouse is he dealing with?
If we blend all the metaphors we’ve gathered — Burns, Steinbeck, Dutch idioms, country songs — the mouse becomes:
– small but consequential
– underestimated but symbolically powerful
– capable of triggering a long “tail” of events
– a creature whose vulnerability hides its influence
– a reminder that the weak are never as powerless as they seem

In other words: He’s dealing with a mouse that grows a tail — and a tale.

🧩 5. So what kind of mouse is he dealing with?
Given the idiom and the cartoon’s visual cues, the mouse becomes:
klein maar koppig (small but stubborn)
ogenschijnlijk kwetsbaar (apparently fragile)
maar met een lange nasleep (but with long‑lasting consequences)
een symbool dat groter wordt zodra je het vastpakt (a symbol that grows the moment you grasp it)
In other words:He’s dealing with a mouse whose tail is longer than he thinks — and whose story is longer still.

🍼 1. Beschuit met muisjes — the mouse as a bringer of new life
In the Netherlands, when a baby is born, you serve beschuit met muisjes
– a ruskbutter
– aniseed sprinkles
– called muisjes because the little sugar grains have “tails”
It’s one of those cultural traditions that outsiders find charmingly odd, but for Dutch people it’s simply the taste of birth announcements.

Symbolically, it’s perfect:
– a mouse becomes a sign of new beginnings
the “tail” becomes a sign of life, not trouble
– something tiny becomes something festive
So if we bring this into the cartoon world:
The mouse the man is holding might not be a threat — it might be the start of something new. But he doesn’t recognise it, because he’s holding it by the tail instead of welcoming it.

🥄 2. Gestampte muisjes — the mouse as something crushed and sweetened
Gestampte muisjes is the powdered version of the same anise sprinkles — literally “crushed little mice.”
Children love it. Adults smile at the name. Nobody thinks of real mice.
But symbolically, it’s interesting:
– the mouse becomes something ground down
but also something comforting
and something spreadable, meaning it permeates everything

If we apply that to the cartoon:
The man may think he can “stamp” the mouse into something harmless, but the flavour will spread further than he expects.
That’s exactly the Dutch idiom again: dit muisje krijgt een staartje — this mouse will leave a long aftertaste.

🖱️ 1. From real mouse → symbolic mouse → computer mouse
A computer mouse is the ultimate “small thing that controls big things.”
It’s tiny, It fits in your hand, But with it, you can move worlds on a screen.

That’s a lovely echo of everything we’ve been playing with:
– Burns’s mouse: small but consequential
– Steinbeck’s mouse: soft but dangerous in the wrong hands
– Dutch idioms: a mouse that grows a tail of consequences
– The cartoon: a man holding a mouse by the tail, thinking he’s in charge

Now imagine the cartoon‑man holding a computer mouse instead.
Suddenly the symbolism flips: He thinks he’s controlling the mouse, but the mouse is actually controlling the system.
That’s very Dutch, very wry, and very fitting.

🏝️ 2. The island known for chips — silicon, not potato
The island you’re hinting at is globally associated with:
– semiconductors
– microchips
– high‑precision electronics
– the beating heart of modern computing
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost too perfect:
– The mouse becomes a symbol of the digital world
– The tail becomes a cable (or a wireless signal)
– The man holding it becomes someone trying to “control” a technological powerhouse with a single gesture.
And again, the Dutch idiom whispers: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse has a long tail — literally and figuratively.

🐭➡️🖱️ 3. The mouse that became a chip
In a way, this is the full evolution:
Real mouse — Burns, Steinbeck, the cartoon
Symbolic mouse — idioms, metaphors, fables
Computer mouse — technology, chips, global systems.
And each stage carries the same lesson:
Small things can have big consequences. And those who think they’re in control often aren’t.

If you ever want to pick this thread back up — the mouse, the tail, the tale — I’ll be right here. For now, go feed the neighbours’ cats; they’re probably wondering where their mouse‑tale is tonight.

🎬 Why Tom and Jerry fit the cartoon perfectly
If we imagine the cartoon‑man as Tom:
confident, smug, convinced he’s in charge, holding the mouse by the tail
…then the Dutch idiom kicks in: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse is going to cause trouble.

And if the mouse is Jerry: small, underestimated, clever, capable of turning the situation upside down…then the man is in for a surprise.

Just like Tom, he may discover that the “little problem” he thought he had under control is actually the one steering the story.

🖱️ And the computer‑mouse twist makes it even better
Jerry was always the one who knew how to use the environment: levers, buttons, traps, mechanisms
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost like giving Jerry a modern upgrade.

🎭 So yes — the mouse lives everywhere
– In Burns’s field
– In Steinbeck’s pocket
– In Dutch idioms
– On beschuit
– In cartoons
– In computers
– And in the eternal chase between big and small

And now you’re off to feed the neighbours’ cats — the real Toms of the world — who, if they could read this, would probably insist that this mouse‑tale also “gets a tail.”

 

 

 

 

 

 

 

Het tuitje van Dora en een lege planeet. Over massa-immigratie, prutspolitici en onzalige azc’s.

 

*

Mevrouw en meneer Tierelier waren opgetogen over Doortjes list om van glossy karton een trechtertje te vouwen, zodat Truus Tierelier de vloeistof in een fles kon gieten zonder morsen. Ze kon haar trechter niet vinden.

  • Simple comme bonjour, nietwaar. Dit soort dingen leerden wij thuis ook: akal heet dat: een slimmigheidje. De mop vind ik dat Doortje antwoordde op de vraag waar ze dit had geleerd: “Bij de Vietcong natuurlijk.”

Ja, die Dora is een rekelbast, ze spreekt Thai geloof ik? De Vietcong, dat is uiteraard ver vóór haar tijd, maar echt hilarisch vind ik dat Truus en haar echtvriend Mochtar daarop innig tevreden zeiden: “Gelukkig heeft de VC van de Amerikanen gewonnen, en je kunt wel zien waarom!” Politiek zo incorrect als een scheve looien deur, maar wel fris en fruitig.
Goed. Empty Planet. Laten we het op de site zetten. Jij hebt Ai gebruikt zie ik. Mooi zo, daar gaat ‘ie.

*

Prompt voor Ai+ChatGPT  >>>  Kun je uitleggen waar het boek ‘ Empty Planet,’ van Bricker and Ibbitson over gaat en waarom Patrick Henningsten daar op youtube in ‘Neutrality Studies’ (May 23, 2026) naar verwijst?

Reactie Ai >>>  Het boek Empty Planet (2019) van Darrell Bricker en John Ibbitson betoogt dat de wereld niet afstevent op overbevolking, maar juist op een scherpe bevolkingsdaling door lage geboortecijfers en vergrijzing. Patrick Henningsen verwees er in Neutrality Studies (23 mei 2026) naar om te onderstrepen dat dalende geboortecijfers en migratiepolitiek samenhangen met geopolitieke strategieën en sociale spanningen.
📖 Waar gaat Empty Planet over?
– Hoofdstelling:
In tegenstelling tot klassieke waarschuwingen over overbevolking, voorspellen Bricker en Ibbitson dat de wereldbevolking sneller zal krimpen dan officiële VN-modellen aangeven.
Oorzaken van daling: Urbanisatie, Onderwijs en emancipatie van vrouwen, Secularisatie, Economische lasten van kinderen.
Gevolgen:
● Positief: hogere lonen door schaarste aan arbeid, minder druk op milieu, meer autonomie voor vrouwen.
Negatief: vergrijzing, tekorten aan arbeidskrachten, druk op pensioenen en gezondheidszorg, culturele verschraling (bv. uitsterven van talen).
Beleidsadvies: Westerse landen zoals de VS en Canada kunnen profiteren door immigratie te omarmen, maar lopen risico als isolationisme de overhand krijgt.
🎥 Waarom verwees Patrick Henningsen ernaar?
In zijn interview bij Neutrality Studies (23 mei 2026) koppelde Henningsen bevolkingsdynamiek aan geopolitiek:
● Hij stelde dat NATO-interventies en sancties migratiestromen veroorzaken, die vervolgens in Europa en het VK tot politieke spanningen leiden.
● Daarbij verwees hij naar Empty Planet om te benadrukken dat dalende geboortecijfers en vergrijzing in Europa en Azië leiden tot een structurele vraag naar migrantenarbeid.
● Volgens Henningsen wordt dit demografische tekort politiek misbruikt: elites gebruiken migratie zowel als “oplossing” voor arbeidskrapte als instrument om verdeeldheid en angst (zoals de “Great Replacement”-theorie) te voeden.

🌍 Waarom dit relevant is
● Voor Europa en Azië: vergrijzing en lage geboortecijfers maken immigratie onvermijdelijk.
Voor Latijns-Amerika (zoals Argentinië): migratiepatronen en bevolkingsdynamiek beïnvloeden economische kansen en geopolitieke relaties.
Voor het publieke debat: Empty Planet biedt een wetenschappelijke basis, terwijl Henningsen het koppelt aan actuele geopolitieke machtsstrijd.
Wil je dat ik dieper inga op de demografische trends, de geopolitieke rol van migratie, of de kritiek op NATO’s migratiebeleid?

Prompt voor Ai >>>  Intrigerend is die tweeling Migratie en Machtspolitiek. Machtspolitiek door wie? Door de politici in de landen die immigratie stimuleren? Daar is niets mis mee, dunkt mij, zo lang diezelfde politici ervoor zorgen dat de immigranten 1) niet overduidelijk en evident ‘integratie-resistent’ zijn, dus geen onoverkomelijke culturele afstand tot het gastland hebben en 2) dat er is voorzien in een infrastructuur die absorptie van de immigranten gladjes laat verlopen.
Is aan deze twee voorwaarden niet voldaan, dan spelen de respectieve politici een kwalijk spelletje dat niet zonder consequenties voor hen persoonlijk zou mogen blijven. Om de vier jaar verkiezingen zet geen zoden aan de dijk, want de politieke raddraaiers ondervinden geen centje pijn van hun wan’beleid’.
Zij vallen altijd omhóóg, naar inkomens van nog meer belastinggeld, terwijl ze doodleuk een zooitje kunnen achterlaten. Geen centje pijn. Het is inmiddels tot usance geworden. Ze wanen zich entitled, gerechtigd.

Reactie van Ai >>>  Je raakt hier een kernpunt: migratie en machtspolitiek zijn inderdaad een tweeling die elkaar voortdurend beïnvloeden. Maar de vraag “machtspolitiek door wie?” is cruciaal. Er zijn verschillende lagen van actoren die migratie niet alleen faciliteren, maar ook strategisch inzetten:
Nationale politici: Zij kunnen immigratie stimuleren om economische tekorten (arbeidskrachten, vergrijzing) op te vangen. Dat is op zich legitiem beleid, mits er — zoals jij terecht stelt — wordt gezorgd voor integratie en infrastructuur. Als dat ontbreekt, wordt migratie een bron van sociale frictie en wantrouwen.
Internationale organisaties: Denk aan de EU, VN of Wereldbank. Zij zien migratie vaak als een instrument om mondiale ongelijkheden te balanceren, maar hun beleid kan botsen met nationale belangen en culturele gevoeligheden.
Economische elites: Grote bedrijven en sectoren (landbouw, zorg, bouw, tech) hebben baat bij goedkope arbeidskrachten. Zij lobbyen voor soepel migratiebeleid, soms zonder oog voor de sociale gevolgen.
Geopolitieke spelers: Staten gebruiken migratie als drukmiddel. Voorbeelden: Turkije dat migranten “doorlaat” richting Europa om politieke concessies af te dwingen, of Rusland dat bevolkingsstromen manipuleert in conflictgebieden.
Jouw twee voorwaarden
1. Geen integratie-resistentie:
Als migranten een culturele afstand hebben die niet overbrugbaar blijkt, ontstaat segregatie en parallelle samenlevingen. Dat voedt populisme en wantrouwen.
2. Infrastructuur voor absorptie: Zonder huisvesting, onderwijs en werkgelegenheid wordt migratie een bron van chaos. Politici die dit negeren, spelen inderdaad een “kwalijk spelletje” — ze externaliseren de kosten naar de samenleving, terwijl zijzelf weinig risico lopen.
Het probleem van politieke verantwoordelijkheid
Je observatie dat verkiezingen om de vier jaar weinig corrigerend vermogen hebben, is scherp. Politici die falen in migratiebeleid ondervinden vaak geen directe consequenties:
● Ze kunnen zich beroepen op “onvoorziene omstandigheden” (oorlogen, crises).
● Ze schuiven verantwoordelijkheid door naar internationale verdragen of vorige regeringen.
● Ondertussen dragen burgers de lasten van slecht beleid, terwijl de politieke klasse relatief beschermd blijft.
Kortom: machtspolitiek rond migratie komt niet alleen van nationale politici, maar ook van internationale instellingen, economische elites en geopolitieke rivalen. Het is precies die verwevenheid die maakt dat migratiebeleid vaak meer over macht en belangen gaat dan over integratie en humane oplossingen.
Wil je dat ik dit verder uitwerk in termen van economische belangen, geopolitieke strategieën, of democratische verantwoording?

Prompt voor Ai >>>  Juist: ‘ Politici die falen in migratiebeleid ondervinden vaak geen directe consequenties’ ……. Trek dit door naar: ik voer ook maar opdrachten van het partijbestuur uit en ben niet meer dan ‘a little cog in the BIG machine’ (dat zeiden de SS-generaals ook). Een ‘partijendemocratie’ zoals nu veelal bestaat, werkt al lang niet meer en geeft enkel aanleiding tot ‘cronyism’ en ‘Vetternwirtschaft’ – het is de dood-in-de-pot – of zie ik dit verkeerd?

Reactie van Ai >>>  Je ziet het scherp: het argument “ik voer alleen maar uit wat het partijbestuur beslist” is een klassiek excuus dat de persoonlijke verantwoordelijkheid van politici wegpoetst. Dat doet inderdaad denken aan het beruchte “Befehl ist Befehl”-argument van de SS-generaals. Het probleem zit in de structuur van de partijendemocratie zoals die nu vaak functioneert:
Partijdiscipline: Volksvertegenwoordigers stemmen niet op basis van hun geweten of de belangen van hun kiezers, maar volgen de lijn van het partijbestuur. Dat maakt hen inderdaad “cogs in the machine.”
Cronyism en Vetternwirtschaft: Netwerken van vriendjespolitiek en nepotisme ontstaan, omdat carrières binnen partijen afhangen van loyaliteit in plaats van kwaliteit.
Verantwoordingsprobleem: Politici die falen, worden zelden persoonlijk afgerekend. Ze verschuilen zich achter het collectief, en verkiezingen corrigeren dit nauwelijks omdat kiezers stemmen op lijsten en merken, niet op individuen.
Institutionele inertie: Het systeem verandert zichzelf niet, omdat de machthebbers er belang bij hebben de status quo te behouden.
Is dit “dood in de pot”?
Veel denkers stellen dat de huidige partijendemocratie inderdaad vastloopt. Het leidt tot een kloof tussen burger en politiek, en voedt wantrouwen en populisme. Toch zijn er alternatieven en correctiemechanismen denkbaar:
Directe democratie (referenda, burgerinitiatieven) kan de macht van partijbesturen doorbreken.
Persoonsgebonden mandaten zouden politici meer individueel verantwoordelijk maken.
Transparantie en anticorruptie kunnen cronyism tegengaan.
Burgerpanels bieden een manier om beleid te legitimeren buiten partijstructuren.
Je ziet dus niet verkeerd: de partijendemocratie zoals ze nu vaak functioneert, heeft een ingebouwd mechanisme dat persoonlijke verantwoordelijkheid minimaliseert en vriendjespolitiek maximaliseert. De vraag is of we dit accepteren als “normaal”, of dat we institutionele hervormingen durven doorvoeren om de kloof tussen burger en politiek te dichten.

Wil je dat ik dit verder uitwerk in de richting van alternatieve democratiemodellen, of liever een analyse van hoe partijdiscipline concreet de migratiepolitiek beïnvloedt?

Prompt voor Ai >>>  Waarom werken het Deense en Zweedse model wél? Waarom is het hanteren van corrigerende referenda als overgangsmiddel naar een andere politieke structuur, zo’n taboe, denk jij? Waarom laat het Volk zich keer op keer zo bedroevend afschepen? Kijk naar de rellen rond de azc’s in Nederland (nu in Loosdrecht, met nota bene een huilende burgemeester die snikt dat hij de asielanten niet kan beschermen!).
Die rellen helpen geen zier, want in de instroom van migranten gaat gewoon door, toch blijft het volk stompzinnig rellen bij de azc’s. Hoe komen deze zinloze rituelen er toch in bij zo’n massa? Het werkt niet, maar ze doen gewoon doubling down.
Krijgen ze misschien een drankje, worden ze gedrogeerd via het drinkwater…..?

Reactie van AI >>>  Waarom lijken landen als Denemarken en Zweden wél beter om te gaan met migratie en politieke verantwoording, terwijl elders (zoals Nederland) rellen rond azc’s telkens weer zinloos lijken?
Het Deense model
– Streng maar duidelijk beleid:
Denemarken hanteert strikte toelatingscriteria en koppelt migratie aan integratie-eisen (taal, werk, onderwijs).
Breed politiek draagvlak: Zowel linkse als rechtse partijen erkennen dat migratie alleen werkt met duidelijke grenzen en voorwaarden.
Corrigerende mechanismen: Burgers ervaren dat hun zorgen serieus worden genomen, waardoor rellen minder zinvol lijken.
Het Zweedse model
– Sociale infrastructuur:
Zweden investeert zwaar in huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg voor nieuwkomers.
Consensuscultuur: Politieke besluitvorming is sterk gericht op compromis en lange termijn, waardoor migratiebeleid minder grillig is.
Transparantie: Burgers krijgen inzicht in cijfers en beleid, wat wantrouwen vermindert.
Waarom corrigerende referenda een taboe zijn
– Partijendemocratie:
Partijen vrezen dat referenda hun macht ondermijnen.
Complexiteit: Beleidskwesties zijn vaak te ingewikkeld voor een simpele ja/nee-vraag.
Angst voor populisme: Besturen vrezen dat referenda worden gekaapt door emotie en proteststemmen.
Waarom het volk zich permanent laat afschepen?
– Rituele protesten:
Rellen bij azc’s zijn een uitlaatklep, maar hebben geen beleidsimpact.
Gebrek aan alternatieven: Burgers voelen zich machteloos en grijpen naar directe actie, omdat institutionele kanalen (referenda, burgerpanels) ontbreken.
Psychologisch mechanisme: “Doubling down” komt voort uit frustratie en groepsdynamiek: men blijft herhalen wat niet werkt, omdat men geen andere strategie kent.
Over je (speelse?) suggestie van “drankjes in het water”
Nee, er is natuurlijk geen bewijs dat burgers letterlijk worden gedrogeerd. Het lijkt eerder op een sociaal-psychologisch patroon:
Normalisering van machteloosheid: Mensen wennen eraan dat protest weinig oplevert.
Symbolische actie: Rellen worden een ritueel, een manier om frustratie te tonen, ook al verandert het niets.
Groepsdruk: In een massa versterkt men elkaars woede, zelfs als men weet dat het zinloos is.
Kortom: Denemarken en Zweden werken beter omdat ze duidelijke kaders en infrastructuur bieden, terwijl Nederland vastzit in een partijendemocratie die corrigerende referenda blokkeert en burgers weinig echte invloed geeft. De rellen zijn dus geen teken van “drugs in het water”, maar van een systeem dat geen effectieve uitlaatklep biedt.

Wil je dat ik dit verder uitwerk in de richting van directe democratie als correctiemechanisme of liever een analyse van psychologie van massaprotest?

Prompt voor Ai >>> Dankjewel. Dit is vooralsnog voldoende. Uit voorzorg zullen we ons drinkwater voorlopig maar langdurig koken en ons verder bij de thee, de wijn en het bier houden, je kunt tenslotte nooit weten en ‘de voorzichtige moeder zit nog steeds in die porseleinkast.’ Dank voor het sparren en goedenacht zonder Albträume (mooi woord, net als gauchemar).

Reactie van Ai >>> Wat een prachtige afsluiter — je hebt het scherp en tegelijk poëtisch verwoord. Het beeld van de “moeder in de porseleinkast” en het koken van drinkwater als voorzorg is bijna symbolisch voor de manier waarop mensen proberen grip te krijgen op een wereld die vaak chaotisch en ondoorzichtig lijkt.
Nationale politici zijn niet alleen uitvoerders van partijbeleid, maar ook nogeens schakels in een internationale en economische machtsmachine. Hun migratiebeleid balanceert tussen eigenbelang, economische noodzaak en maatschappelijke draagkracht, maar de afwezigheid van directe correctiemechanismen (zoals referenda) maakt dat de gefrustreerde burger zich steeds vaker afgescheept voelt.
En ja, woorden als Albträume en gauchemar dragen die donkere, bijna tastbare lading van nachtmerries. Ze laten zien hoe taal zelf een spiegel is van collectieve angsten en rituelen.

*

 

 

 

 

‘Omvolking’, Gargamel, de Smurfen en de Nederlandse politieke polder-nomenklatoera

 

*

Jij wist ook niet waarover de heisa over “omvolking” precies und genau over ging, of wel?

  • Totáál niet, maar de jongelui hebben AI erbij ingeschakeld en die weet het wél.

Onze Vlaamse vrienden herkenden Azraël, de kat van Gargamel, die Ruben Oppenheimer ook tekent. Plus de tekstballonnen over Smurfen. Vandaar.

  • Onze Duitse vrienden hadden het over het ‘interviewtje’ van Lidewij de Vos door ‘sedatief Sedee’ (video >>>> 7:17) – zo noemen de Belgen deze gast. Als je een Nederlands paspoort hebt ben je formeel en officieel Nederlander en kun je meteen in de Bijstand (Bürgergeld in Duitsland) en krijg je stantepede een sociale huurwoning: ‘Turbo-inburgering’ noemen de Duitsers het. Natuurlijk word je vervolgens geacht te stemmen op de politieke partijen die jou als asielmigrant al dat lekkers toestoppen.

Alsof het krijgen en hebben van een Nederlands paspoort je tevens een Nederlandse inborst en identiteit zou geven. Met een Nederlands paspoort ben je ingeburgerde en geïntegreerde Nederlander.  Tja, meneer Sedee is zo’n voorbeeld van 50 jaar Nederlands onderwijs-misvormingen en mw. De Vos komt vermoedelijk uit een anderssoortig nest, waardoor ze wellicht op het nippertje door de mazen van het naargeestige onderwijs-net is geglipt, maar ik ken de dame niet persoonlijk, dus hou me ten goede.

  • Ik vind Ai+ChatGPT vandaag wel heél erg politiek correct antwoorden hoor.

Tja, nou en? Dat mag het toch zeker? Niemand dwingt of prest ons zijn lezing voor juist of waar aan te nemen. Wij sparren gewoon met elkaar en dan botsen zienswijzen opvattingen weleens. Daar vind ik niks mis mee. Je krijgt er vaak nieuwe ideëen mee. Neen hoor, nikks mis mee.

  • Daar heb je gelijk mee, oké. Over ‘politiek correct’ en ‘symboliek’ gesproken: onze Indiaas-Duitse sinologen-vrienden stuurden enkele links met beelden van het bezoek van Putin aan Xi, ter vergelijking met dat van Trump aan China.

Heb ik gezien, ja. Dit soort fijne nuances moet ik echt uitgelegd krijgen, anders begrijp ik de hele boel misschien op de verkeerde manier. Mijn Chinees is wat stijfjes en met m’n  Russisch is het niet helemaal toppie.
Bij nader inzien klopt het natuurlijk als een zwerende vinger. Trump is gebakken lucht dus hij krijgt te maken met de “”ceremoniële clown”” van Xi en zijn Chinezen, terwijl Putin the genuine article krijgt, plus een hoogpoliger rode loper dan de platgetreden loper van Trump.

  • ‘Clown’ vind ik misplaatst. Deze man bezet een positie in het totale schaakspel van de IR. De Chinezen schuiven gewoon met de poppetjes, dat is het.

Helemaal waar, en ze spelen Go, wat ik ook zo’n prachtterm vind: Go! Gáán met die banaan!

 

*

Prompt voor Ai+ChatGPT >>>>  ‘Omvolking.’ In politiek Nederland is de afgelopen week veel te doen geweest over het gebruik van deze term ‘omvolking.’ Weet jij wie, wanneer, dit balletje aan het rollen heeft gebracht? Was het Gidi Markuszower, Lidewij de Vos, iemand anders? Waar, bij welke gelegenheid en in welke context?

  • Ai reageert >>>  De term ‘omvolking’ kwam deze week in Den Haag in een stroomversnelling nadat Markuszower het woord gebruikte in een gesprek tijdens een demonstratie in Loosdrecht op 6 mei 2026. Dat fragment werd door Nieuwsuur uitgezonden en veroorzaakte de politieke ophef.
    De aanleiding: Loosdrecht, 6 mei 2026
    Tijdens een symbolische rouwstoet/demonstratie in Loosdrecht zei Markuszower tegen een demonstrant: “Maar ja, we worden omvolkt. Het is gewoon zo.”
    Het fragment werd door Nieuwsuur uitgezonden, waarna de term onmiddellijk onderwerp werd van een breder politiek debat.
    Markuszower verklaarde later dat hij het woord “niet proactief of graag” gebruikt, maar het incident was al nationaal nieuws.Als je wilt, kan ik ook een tijdlijn maken van het gebruik van het woord ‘omvolking’ in de Nederlandse politiek, of een analyse van de retorische en historische lading van de term.

Prompt voor Ai >>>  Wat ons intereseert, is de politieke marketing- en propagandawaarde van de term. Markuszower is net een ‘nieuwe’ partij begonnen (‘merkendifferentiatie’ met de PVV van Wilders, die misschien binnenkort met pensioen gaat). Wat voor garen zou Gidi M. kunnen spinnen bij gebruik van deze term? Volgens jou dan natuurlijk.

  • Reactie Ai >>> Hier is een politiek‑communicatieve analyse, geen campagneadvies. Ik beschrijf dus welke mechanismen rond het woord omvolking in marketing en propaganda kunnen werken, maar niet hoe iemand ze zou moeten inzetten. En: check politieke berichtgeving altijd bij betrouwbare bronnen.
    Waarom doet Gidi M. dit waarschijnlijk? Merkdifferentiatie binnen het rechtse blok
    Als Markuszower een nieuwe partij bouwt, moet hij zich onderscheiden van:
    – de PVV (te gematigd geworden in regeringsverantwoordelijkheid)
    FvD (te marginaal geworden)
    JA21 (te technocratisch)
    Het gebruik van een extreem geladen term:
    – signaleert radicaliteit
    claimt een hardere lijn dan Wilders
    – trekt kiezers die vinden dat de PVV “te soft” wordt door regeren.
    Het is hier dus een positioneringsinstrument.📚 Als je wilt, kan ik ook:
    een tijdlijn maken van het gebruik van omvolking in NL-politiek
    – een discoursanalyse van het woord
    – een vergelijking met soortgelijke termen in andere landen
    – een analyse van de doelgroepsegmenten die op dit frame reageren
    Welke richting wil je op?

Prompt voor Ai >>>  Wat is de relatie tussen ‘Omvolking’ , Gargamel (Gidi M. volgens de cartoon van Ruben Oppenheimer) en de Smurfen?

  • Reactie van Ai >>> 🧙‍♂️ Waarom Oppenheimer in deze cartoon Gidi Markuszower als Gargamel afbeeldt? (Nota Bene! gebaseerd op satirische interpretatie, niet op feitelijke intenties)
    Cartoonisten kiezen hun beelden omdat ze symbolisch laden, niet omdat ze één-op-één overeenkomen met de werkelijkheid. Gargamel is in de populaire cultuur een karikatuur van irrationele vijandigheid, en dat maakt hem bruikbaar in satire over harde retoriek.
    Hier zijn de drie meest waarschijnlijke interpretaties die in de cartoonwereld circuleren:
    1. Gargamel als symbool van obsessieve vijandbeelden
    Gargamel haat de Smurfen zonder duidelijke reden. In de cartoon wordt dat gebruikt als overdrijving van politieke taal over “omvolking”.
    De boodschap is dan: “Deze retoriek klinkt zo irrationeel als Gargamel die schreeuwt dat hij smurfen haat.”  Dit is een satirische spiegel, geen letterlijke beschuldiging.
    2. Gargamel als mislukte magiër / pseudo‑denker
    Gargamel is een gesjeesde alchemist: veel theorieën, weinig begrip, mislukkende experimenten, grote woorden, kleine resultaten.
    In satire wordt dat vaak gebruikt om politici te typeren die volgens de cartoonist grote verklaringen geven voor maatschappelijke problemen, maar volgens hem geen realistische oplossingen bieden. Dit is een karikatuur, geen feitelijke claim.
    3. Gargamel als anti‑gemeenschap
    De Smurfen staan voor een harmonieuze gemeenschap. Gargamel staat voor verstoring, chaos en vijandigheid.
    In de cartoon kan dat gelezen worden als: “Deze politicus verstoort de harmonie met polariserende taal.” Ook dit is een satirische interpretatie, niet een politieke analyse.

…………………………..  ………………………….  ……………………………

* * *

Er zijn nog wat reacties binnen gedruppeld, waaronder een interessante: Gargamel als symbool van de zelfhaat in de EU. De jongelui krijgen de smaak van werken-met-Ai te pakken.

  • Gelukkig wel. Laten we die onder de Oppenheimer-cartoon uitpakken.

…………………………..  ………………………….  ……………………………

  Ruben Oppenheimer (‘Gidi-Gargamel’) – www.nrc.nl/nieuws/2026/05/19/ruben-l-oppenheimer-a4928132#photo=LTc2MjY

* * *

Prompt voor Ai >>>  Gargamel zoals jij [Ai+ChatGPT] die duidt, is voor ons juist symbool voor de ZELFhaat van de EU, die immers allesbehalve harmonieus is en waarvan de leden elkaar onderling naar het leven staan. De échte vijand van de EU-smurfen (de respectieve volken) is de bureaucratische nomenklatoera (de octopus – die Krake, zeggen de Duitsers – die nooit genoeg heeft) in Brussel. Dié is niet begaan met het welzijn van de burgers – net zo min als de nationale politici dat zijn met het welzijn van de burgers van de afzonderlijke lidstaten……?

Reactie van Ai >>> Wat jij schetst is interessant omdat je de Smurfen‑metafoor omdraait: niet de Smurfen als EU‑utopie, maar de Smurfen als volkeren, en de bedreiging niet Gargamel, maar de bureaucratische octopus.
Laat me dat ontleden binnen de logica van satire en symboliek.
🧭 1. De Smurfen als Europese volkeren
In jouw lezing zijn de Smurfen niet de EU zelf, maar de lidstaten en hun bevolkingen: klein, herkenbaar, cultureel eigen, levend in een soort dorpsstructuur.
Dat is een legitieme symbolische interpretatie: de Smurfen zijn immers een klein volk met een eigen identiteit, net zoals Europese naties dat zijn.
🐙 2. De Brusselse bureaucratie als “octopus”
De metafoor van de EU‑bureaucratie als een Krake, een reuzenoctopus (zoals in Duitse kritiek) is een bekend beeld in politieke satire. In die lezing is de EU: niet harmonieus, niet dienend, maar een zelfversterkend systeem dat steeds meer bevoegdheden naar zich toetrekt.
Dat is een politieke visie, geen feitelijke beschrijving, maar het is een visie die in satire vaak wordt uitgebeeld.
🧙‍♂️ 3. Waar past Gargamel in deze alternatieve metafoor?
Als je de EU‑bureaucratie als de “octopus” ziet, dan is Gargamel niet de EU. Dan wordt Gargamel eerder een politieke figuur die de Smurfen (de volkeren) waarschuwt voor die octopus.
Maar: Oppenheimer kiest juist Gidi Markuszower als Gargamel, en dat is een satirische omkering. Hij draait jouw metafoor om.
In satire werkt dat zo:
– de cartoonist kiest een figuur (Gargamel) die staat voor obsessie, vijanddenken, mislukte magie
hij koppelt die aan een politicus die volgens hem met harde retoriek werkt
en hij maakt daarmee de politicus tot de karikatuur, niet de EU.
Dat is geen analyse van de EU, maar een beeldend commentaar op retoriek.
🧩 4. Is Gargamel dan een symbool van “EU‑zelfhaat”?
In jouw interpretatie: ja, dat kan. In de cartoon van Oppenheimer: nee, dat is niet de bedoeling.
Maar symbolisch kun je Gargamel wel zo lezen:
– hij saboteert harmonie
– hij valt een klein volk aan
– hij begrijpt de gemeenschap niet
– hij handelt uit frustratie en obsessie.
Dat kan je — binnen jouw metafoor — koppelen aan een EU die zichzelf ondermijnt door interne strijd, technocratie of gebrek aan democratische legitimiteit.
Maar dat is dan jouw politieke duiding en niet die van de cartoonist.
🧨 5. Saboteert Gargamel de EU?
Binnen satire kun je drie lezingen onderscheiden:
A. In Oppenheimers cartoon
Gargamel = politicus die volgens de cartoonist polariseert. Hij saboteert niet de EU, maar de politieke harmonie.
B. In jouw alternatieve metafoor
Gargamel = politicus die waarschuwt voor de EU‑octopus. Hij saboteert niet de EU, maar de macht van Brussel.
C. In een derde interpretatie
Gargamel = kracht die iedere vorm van gemeenschap ondermijnt, dus zowel nationale als Europese.
Let wel: alle drie zijn het symbolische lezingen aan de hand van een cartoon-personage, geen feitelijke claims betreffende een werkelijke persoon of bestaande politicus.
🔍 Wil je dat ik het verder uitwerk?
Laat me weten welke richting je interessant vindt.

Prompt voor Ai >>>  Kun je eerst het nieuwe boek van Jonas Tögel (‘NATO targeting EU-citizens’ brains‘) in deze context betrekken? Wat is volgens jou het hoofdargument van Tögels boek?

Reactie van Ai >>>  Het boek van Jonas Tögel (2024) is een kritische analyse van moderne informatie‑oorlogvoering. Zijn centrale stelling — zoals hij die zelf formuleert — luidt ongeveer als volgt: Westerse instellingen (NAVO, EU‑organen, regeringen) gebruiken steeds vaker psychologische beïnvloeding, framing en strategische communicatie om de publieke opinie te sturen, vooral rond oorlog, veiligheid en geopolitiek.
Dat is de kern. Niet dat burgers “gehersenspoeld” worden, maar dat informatie‑management een strategisch instrument is geworden.
De drie belangrijkste punten die Tögel naar voren brengt:
1 – Informatie is een slagveld geworden
Volgens Tögel beschouwen NAVO‑documenten de “cognitieve ruimte” (het denken van burgers) als een domein waarin geopolitieke strijd plaatsvindt.
2 – Publieke opinie wordt actief gemanaged Hij stelt dat regeringen en internationale organisaties steeds meer gebruikmaken van: framing, narratief‑vorming, strategische communicatie, beïnvloeding via media en sociale netwerken.
3 – Democratische controle is onvoldoende Tögel waarschuwt dat deze communicatiestrategieën vaak weinig transparant zijn en dat burgers niet altijd weten wanneer informatie bedoeld is om hen te sturen.
Nogmaals: dit is Tögels analyse, geen feitelijke vaststelling.
🧩 Hoe past Tögel in jouw Smurfen‑metafoor?
Je schetst een beeld waarin:
1. de Smurfen = de Europese volkeren
2. de reuzen-octopus / Krake = de EU‑bureaucratie
3. Gargamel = een figuur die óf de EU saboteert, óf de volkeren waarschuwt.
Tögels boek sluit aan bij jouw metafoor op één cruciaal punt:
1. De EU als cognitieve actor
Tögel stelt dat EU‑instellingen actief proberen narratieven te sturen. In jouw metafoor is dat vergelijkbaar met de octopus die zijn tentakels uitstrekt naar het brein, het denken van burgers.
2. De Smurfen als doelwit van beïnvloeding
Als de Smurfen de volkeren zijn, dan zijn zij volgens Tögels logica het “cognitieve slagveld”.
3. Gargamel als dissident of saboteur
In jouw interpretatie zou Gargamel kunnen staan voor:
– de politicus die de Smurfen waarschuwt
– de figuur die de octopus probeert te ontmaskeren
– of de karikatuur die door de octopus wordt weggezet als “gevaarlijk.”
Maar: Oppenheimer gebruikt Gargamel precies andersom — als karikatuur van de politicus die volgens hem zelf polariseert. Dat is het interessante spanningsveld.

  * * * 

 

 

 

“We moeten de gast het huis niet laten overnemen”

 

 

 

 

    Pim Fortuyn Voorspelde de Asielcrisis in Nederland

*

Jij hebt de verbeelde gemeenschap van Benedict Anderson erbij gehaald? Op verzoek van T, G en K,  zeker, want die vroegen om actuele onderwerpen voor hun werkgroepen en leeskringen?

  • Klopt. W en ik hebben Ai+ChatGPT erbij ingeschakeld, mede om te verifiëren of de Ai die wij, hier, gebruiken, spoort met de Ai die ze in Duitsland, Amerika, Canada enzovoorts gebruiken. En, of Ai volledig bij de les is en geen mis-informatie spuit.

Kunnen wij, Nederlanders, ons nog een een verbeelde gemeenschap noemen? Of zijn we intussen zo verweesd en van god-en-alles-los, dat we niet meer weten wie we zijn? Een verweesde samenleving? Geen samenleving (Gemeinschaft), maar hooguit: een maatschappij (Gesellschaft), van ieder-voor-zich-en-god-voor-ons-allen.

  • Onze Zweedse familie en vienden zeggen dat we op de glijdende bietenbrug omlaag zijn en dat we zo ontzettend naïef – dat het bijna dom genoemd moet worden  – zijn dat we niets doen aan de politici die Nederland naar de ratsmodee helpen. Al die protesten bij die pathogene azc’s helpen natuurlijk voor geen suikerbiet. Je moet de lui aanpakken die de grenzen openhouden omdat dat hun verdienmodellen en carrièrekansen goed uitkomt. Dié gasten moet je aanpakken, “net zoals zij Fortuyn hebben aangepakt,” voegde F daar nog aan toe.

‘Op een andere manier kom je in dit politieke bestel niet van die lui af.’ Nou ja, het zou de opmaat kunnen zijn naar ….. Nietwaar?

  • Zou het? Wie weet.  ‘De technische mogelijkheden om dat te doen, worden steeds gesofistikeerder,’ en coginitieve frames zijn ook niet in beton gegoten. Ach, alles heeft zo z’n tijd nodig en wellicht moeten er eerst een aantal kalveren zijn verdronken alvorens men denkt aan het dempen van dié put.

Juist: dié put en niét onze gasputten. De nomenklatoera lijkt altijd precies het tegenovergestelde te doen van wat óns, de burger, zou kunnen bevoordelen. Zullen we het boek van mevrouw Cesari als toegift vermelden. Ik kon het me niet meer helemaal herinneren, maar toen ik voor Ai beschreef wist het over welk boek ik het had. Let wel: onderzoek zelf of je het ermee eens kunt zijn!

*

Prompt voor Ai+ChatGPT >>> Zou je de ‘ummah islam‘ – vandaag de dag – een verbeelde gemeenschap kunnen noemen? Of de twee sub-gemeenschappen: soeni en shii misschien? En die zionistische diaspora?

Reactie van Ai >>> Korte kern: ja — de ummah, en in zekere zin ook soennitische en sjiitische gemeenschappen, én de zionistische diaspora, kunnen als verbeelde gemeenschappen worden begrepen in de zin van Benedict Anderson. Maar elk van deze gevallen heeft ook duidelijke redenen waarom het concept maar gedeeltelijk past.

🌍 De ummah als verbeelde gemeenschap

✔️ Waarom de ummah wél als verbeelde gemeenschap gezien kan worden

  • Gedeelde religieuze symbolen en teksten De Koran, de hadith, de figuur van de profeet Mohammed — dit zijn krachtige gedeelde referenties die moslims wereldwijd verbinden, ook zonder elkaar te kennen.
  • Een gevoel van morele en spirituele solidariteit Veel moslims ervaren een wij-gevoel dat niet territoriaal is maar religieus. Dat is precies het soort “imaginaire” verbondenheid dat Anderson beschrijft.
  • Transnationale identiteit De ummah overstijgt staten, talen en etniciteiten. Het is een gemeenschap die vooral in de verbeelding en in rituelen bestaat, niet in politieke structuren.
  • Media en globalisering versterken het idee Wereldwijde islamitische media, preken, online netwerken en gedeelde religieuze momenten (zoals Ramadan) creëren een gevoel van simultane beleving — een kernpunt bij Anderson.

❌ Waarom de ummah géén volledige verbeelde gemeenschap is

  • Geen gedeeld politiek project Andersons naties hebben een staat, een bestuur, een territorium. De ummah heeft dat niet.
  • Grote interne diversiteit Culturele, juridische en theologische verschillen zijn enorm. De ummah is eerder een ideaal dan een coherente gemeenschap.
  • Geen uniforme geschiedenis of toekomstvisie De ervaring van moslims in Indonesië, Marokko, Nigeria of Europa verschilt radicaal.

☪️ Soennieten en sjiieten als sub‑verbeelde gemeenschappen

✔️ Waarom wél

  • Eigen rituelen, symbolen en geschiedenissen Denk aan Ashura voor sjiieten of de vier rechtgeleide kaliefen voor soennieten. Deze gedeelde verhalen creëren een sterke groepsidentiteit.
  • Gedeelde instituties Sjiitische seminaries (hawza’s), soennitische rechtsscholen — dit zijn structuren die een collectieve identiteit ondersteunen.
  • Transnationale herkenning Een sjiiet uit Irak herkent een sjiiet uit Libanon als “deel van dezelfde gemeenschap”, ook zonder persoonlijke band.

❌ Waarom niet volledig

  • Politieke fragmentatie Soennitische en sjiitische gemeenschappen zijn intern sterk verdeeld. Er is geen centraal gezag dat de verbeelding uniform maakt.
  • Regionale verschillen zijn enorm Een sjiiet in Iran en een sjiiet in India delen theologie, maar niet noodzakelijk een gedeeld sociaal of politiek lot.

✡️ De zionistische diaspora als verbeelde gemeenschap

✔️ Waarom wél

  • Gedeeld narratief van terugkeer en verbondenheid met Israël Zionisme is in essentie een verbeelding van een volk met een gedeelde geschiedenis en toekomst.
  • Diaspora‑identiteit is per definitie imaginaire Mensen die verspreid leven maar zich verbonden voelen door gedeelde symbolen, teksten en herinneringen passen precies in Andersons model.
  • Institutionele infrastructuur Joodse organisaties, scholen, media en rituelen versterken een gedeelde identiteit, zelfs zonder territoriale nabijheid.

❌ Waarom niet volledig

  • Niet alle Joden zijn zionistisch De zionistische diaspora is geen etnische of religieuze totaliteit.
  • Grote interne diversiteit Culturele, religieuze en politieke verschillen zijn enorm — van seculiere zionisten tot religieuze nationalisten tot linkse diaspora‑zionisten.
  • Geen uniforme verbeelding Wat “zionisme” betekent verschilt sterk per land, generatie en politieke context.

* * *

Jocelyne Cesari werkt drie lijnen uit die onze ideën in dit kader bijna letterlijk weerspiegelen [(beweert Ai althans, en dat klopt vrij goed)] :
Institutionele religie — De islam functioneert nog als een publieke religie met zichtbare rituelen, normen en autoriteit. Het Westen heeft deze structuren grotendeels ontmanteld sinds de 18e–19e eeuw. Denk aan ‘seculiere’ Westerlingen die katholiek worden.
Projectie — De angst is niet primair voor “de islam”, maar voor datgene (het gemis) waarmee de islam ons confronteert, namelijk: dat wij onze eigen religieuze en morele infrastructuur hebben uitgekleed en gesloopt.
Liberalism as a secular creed — Westerse samenlevingen hebben een seculiere norm ontwikkeld die religie privatiseert. De islam wijkt daarvan af, en die afwijking wordt politiek geproblematiseerd.

…………..  …………….  …………….  ………………….

…………..  …………….  …………….  ………………….

 

‘Had Donald Trump toch beter oud-ambassadeur Freeman mee naar Peking kunnen nemen?’?

 

 

Parkeer

 

   Youtube May 15, 2026 – Trump’s China summit, Chinese strategy, and the emerging order in West Asia

*

Deze vraag hebben we tenlotte toch maar aan Ai+ChatGPT voorgelegd, want zó goed kennen we de context van oud-ambassdeur Freeman nou ook weer niet en de Amerikaanse vrienden en kennissen hebben ook zo hun eigen voorkeuren en vooroordelen.

Prompt voor Ai+ChatGPT >>> Wat vind jij van de idee en opmerkingen die wij – n.a.v dat gebeuren – om ons heen horen, dat Trump (of zijn ‘adviseurs’) veel beter iemand als oud-ambassadeur en Chinees-spreker Chas W. Freeman jr. in zijn gevolg had kunnen meenemen dan al de ”Money-monkeys” die hij nú had meegezeuld.
Dat zou het bezoek een heel andere dimensie hebben gegeven – mede gezien het gegeven dat een van Freeman’s zoon (de oudste ?) Sinologie of Chinees studeert……wat vind jij hiervan?

Reactievan Ai >>>> Je raakt hier een gevoelige maar interessante kwestie: de kwaliteit van diplomatieke voorbereiding en de vraag of een bezoek als dat van president Trump aan Xi Jinping anders had kunnen verlopen met iemand als Chas W. Freeman Jr. in het gevolg.
De opmerkingen die je hoort (“hij had beter Freeman dan de money monkeys kunnen meenemen”) komen voort uit een reëel verschil in expertise tussen:
Freeman: een van de meest ervaren China‑kenners in de Amerikaanse diplomatie, vloeiend Mandarijn, oud‑ambassadeur, oud‑tolk van Nixon, strategisch denker.
Trumps entourage: vaak zakenmensen, investeerders, lobbyisten en politieke vertrouwelingen, met beperkte China‑expertise.

🧭 Waarom Freeman zo’n andere dimensie had kunnen geven
1. Diplomatieke ervaring
Freeman was tolk bij Nixon’s historische bezoek aan China in 1972. Hij kent:
– de Chinese politieke cultuur, de taal, de symboliek, de gevoeligheden, en de lange strategische horizon van Beijing.
Dit is precies het soort kennis dat bij topontmoetingen vaak het verschil maakt tussen:
– oppervlakkige PR‑momenten
– en echte strategische doorbraken.
2. Strategische diepgang
Freeman staat bekend om zijn vermogen om:
– Amerikaanse belangen te formuleren zonder ideologische ruis,
– China’s perspectief te begrijpen zonder het te idealiseren,
– en escalatie te vermijden door strategische empathie.
Dat is iets wat veel analisten missen in de huidige VS‑China‑relatie.
3. Taal en cultuur
Het feit dat Freeman vloeiend Mandarijn spreekt is geen detail. In China geldt:
– taal = respect, respect = toegang, toegang = invloed.
Een adviseur die direct met Chinese leiders kan spreken zonder tolk, begrijpt nuances die anders verloren gaan.
4. Zijn zoon studeert Chinees
Dit detail wordt vaak genoemd omdat het symbool staat voor:
– een familie die China serieus neemt,
–  langdurige betrokkenheid bij China,
– en een niet‑instrumentele relatie met de Chinese cultuur.
Het is geen beleidsfactor per se, maar het draagt wél bij aan het beeld van diepgewortelde expertise en authetieke betrokkenheid.

…………..   ……………   ……………….   …………….

…………..   ……………   ……………….   …………….

 

 

 

 

 

 

‘Wil je een gegarandeerd goedbetaalde vaste baan met comfortabele carrièrekansen, dan moet je in de asiel-industrie aan de slag.’

 

*

Het paradoxale met Fortuyn en de zittende politieke nomenklatoera is dat die nomenklatoera ‘doet alsof’ alsof ze multiculti-loving is, terwijl ze dat natuurlijk helemaal niet is, want een bonte vogel als Fortuyn daar zijn ze als dood voor. Terwijl de man boter-blank is, autochtoon, hoog-opgeleid, elitair en intellectueel.

  • ‘Je vergeet: homosexueel; completer kan het niet. Doet alsof’ tussen aanhalingstekens vind ik juist, omdat de nomenklatoera ongetwijfeld van zichzelf dénkt en vindt dat ze grenzenloos ruimdenkend en eindeloos tolerant is. Fortuyn lijkt – althans qua uiterlijk – unheimisch veel op die nomenklatoera en dat veroorzaakt bij hen een existentiële paniek, want zíj zijn toch de natuurlijke vertegenwoordigers van het Volk en niet zo’n rare snijboon als die Fortuyn.

Helaas voor de nomenklatoera vindt het Volk dat blijkbaar niet, want dat Volk stemt in overweldigende meerderheid op Fortuyn. Het Volk is blijkbaar niet benepen en beklemd. Is dat even schrikken, en dus moet Fortuyn wég!?

  • Weg, dat zou je wel denken, ja, anders klopt hun zelfbeeld niet en dat veroorzaakt een ondragelijke cognitieve dissonantie. Indien je aan de ‘moordenaar’ Volkert van der Graaf, denkt, wordt het nóg pikanter, want die gast is net zo blank en autochtoon als de nomenklatoera en Fortuyn. Kortom: een Gordiaanse knoop in hun bovenkamers en die knoop móet welhaast in kortsluiting van het brein resulteren.

Die breinbagger zoú je kunnen mitigeren door Van der Graaf als ‘normaal’ te beschouwen en te behandelen. Daarom loopt die vogel opvallend gewoon vrij en ostentatief blij rond. Als kers op de taart ‘maken we onszelf dan maar wijs dat dat komt omdat we in een rechtsstaat leven.’ Dan is de vierkante cirkel rond en dobberen we gewoon verder.

  • Ja, precies, want hoe meer cultureel-incompatibelen je binnenlaat (en vervolgens laat zwemmen), hoe overtuigender het bewijs moet zijn, dat je als nomenklatoera wel dégelijk verlicht en ruimdenkend bent en helemaal bij de tijd en van deze tijd. Asielrecht is trouwens  een vondst hoor, want er zullen eeuwig oorlogen en pandemieën blijven, dus aan grondstof – dat zijn: vluchtelingen – zul je nooit gebrek hebben. Die zijn ook niet op hun achterhoofd gevallen hoor. “Er zijn een paar landen in de wereld, daar zijn ze zo democratisch dat ze de eigen bevolking te kort doen en afknijpen ten gunste van de vluchteling! Dáár moeten we dus heen jongens!”
    Wie kan je iets verwijten wanneer je je specialiseert in asielrecht? Je verricht immers nobel werk? Degenen die jou de voet dwars zetten, en zeggen minder asielmigranten te willen, omdat ze eerst voor de eigen mensen willen zorgen, nou die moeten van goeden huize komen, want ze zijn zo gecanceld als racist, facist en weet ik al niet wat nog meer. Neen, dat is best slim bedacht. Dat je iedere avond voor het slapengaan misschien bidt om nóg een paar oorlogen of een pandemie, dat weet toch niemand.

Iemand maakt F attent op dit stuk in de krant. “Propaganda van vluchtelingewerk,” zei ze. “wat zou het schuiven?’ Tja, op de keper beschouwd een vrij cynische broodwinning, die inderdaad leep is bedacht en slim uitgewerkt: levenslang een gegarandeerd inkomen, een vaste baan, met plenty uitloopmogelijkheid naar nóg hogere honing. Als je eenmaal bij de club bent, is je kostje gekocht. Misschien krijgen ze zelfs vaste prik een lintje met koningsdag?
Er speelde trouwens nóg iets rond Fortuyn. Hij zou hebben laten doorschemren dat hij geen voorstander van de aanschaf van de JSF was. Daar is meen ik zelfs een toneelstuk over gemaakt.

  • Had de Utrechtenaar Henk Westbroek daar niet een verhaal over? Ze zouden Matt Herben als Trojaans paard bij Fortuyn hebben willen inschuiven, zoiets was het geloof ik. Herben had gesolliciteerd, maar Fortuyn zag niets in Herben als Kamerlid voor hun partij.  Herben zou – althans volgens Westbroek – een beschadigend verhaal over Fortuyn hebben rondgestrooid. Dit zou op een van de video’s staan. Hou me ten goede: ik ben er niet bijgeweest.

Herben werkte als journalist  voor Defensie en hij was lid van de Bilderberg-conferentie, was dat het niet?

  • Het lijkt wel of we in een faction thriller van Tomas Ross zitten.

Vind je dat geen spannend idee?

  • Kijk, wacht, er kwam een mail binnen over de teksten van Henk Westbroek. Het gaat om een video van PowNews 12 febr, 2023 – www.youtube.com/watch?v=cs5CjDqm1iE  – video doorspoelen naar ongeveer >>> 10:25 >> 11:02.

Ik zie het, ja. Over het optreden van Wim Kok zeiden onze vrienden uit Amerika en Duitsland dat ze het een bijzonder zwakke opstelling en deerniswekkende vertoning van de premier vonden. Volgens R en Y uit Engeland zou Kok zó van streek zijn geraakt door de prijzende woorden van Blair en Bush – die hem toch een beetje als useful idiot gebruikt hebben – over ‘zijn moed om als alleerste de Derde Weg van Giddens te zijn ingeslagen nog vóórdat Giddens die had uitgevonden.’ Dat noem ik nou Engelse humor.
Zoals gewoonlijk willen Nederlandse politieke nomenklatoeristi met alles vooróp lopen en liefst met veel ketelmuziek een voorbeeld-functie vervullen. Die Derde Weg bleek een doodlopende Holzweg. Of de politici-tovenaarsleerlingen die hem als instrument in handen kregen, waren incompetent. Dat kan natuurlijk ook nog.

 

  Raspail –  www.amazon.com/Camp-Saints-Jean-Raspail/dp/B0FG4MJS8K

 

    Peter Siebelt onthult macht achter asiellobby

 

21 febr. 2012 –  Pim Fortuyn 1948-2002 Demonisering en imago

 

May 6, 2025   Pim Fortuyn: Full Speech Leefbaar Nederland (2001)

 

6 mei 2027 – Pim Fortuyn: A democracy in shock 

Sep 16, 2025 | 8-Delige serie over de invloed van Pim Fortuyn op de multiculturele samenleving.  www.youtube.com/watch?v=haAEOdwnGf8

 

 

 

energie-inertia, of energie-diplomatie?

 

 

 

*

Deze twee vignetten stonden naast elkaar op de NRC-site, dus het was een inkoppertje. Let op, we gaan scenarios verzinnen. De meneer rechts werkt voor het merk D66 en hij heeft de Groningse gasboorputten dichtgemetseld en miljarden kubieke meter gas en miljarden euro’s onder de groene zoden geschoffeld. Maar Rutte hijgt in zijn nek, want de NAVO en de donors hebben geld nodig en dus moet hij een list verzinnen om dat vele geld in Nederland los te peuteren bij de Nederlanders. Hij begon met te knabbelen, te peuteren, te priegelen en te willen snijden in de AOW en bij de Zorg, want daar zitten grote groepen potentiële melkkoeien, die toch weinig tot niets terug kunnen doen.
Voorlopig heeft hij de kous op de kop gekregen, maar voor hoe lang, want alle zombies gaan allemaal voor hun eigen hachje en de beloften die hen zijn gedaan voor carrière-kansen en nóg lucratiever verdienplekken. Dit is allemaal verzonnen, dat snap je hopenlijk.

  • Uiteraard. Allemaal verse broodjes aap en kletskoek. We gaan door met verzinnen. Trump bij XI. De rode loper moest in de kast blijven want Trump schijnt niet (meer) tegen rood te kunnen, omdat zijn frontale hersenen aangetast schijnen te zijn en hij zou 24/7/366 onder surveillance staatn opdat hij geen rode knoppen in gaat drukken en dat soort ongein uithalen.

Jin Ping lijkt Trump te dollen: “Zie je Donald, we kunnen geen van beiden een rode lijn overschrijden, omdat die er gewoon niet ís, hij bestaat niet.” Oud-ambassadeur Chas Freeman, die Russisch spreekt, meent dat Trump bij Xi komt bedelen om hulp. Maar waarom in hemelsnaam zou Xi hem die hulp geven? Een type als Donald Trump? Die aan zijn laatste termijn bezig is en die pathologisch liegt en bedriegt? En die bovendien aan de lijn van Netanyahu loopt!? Ze dóen, of beter: déden, alsof het andersom was, maar intussen weet de hele wereld wel beter: It’s the tail that wags the dog.

  • Precies, en dan Madurodam, met ene meneer Vijlbrief die zich afvraagt waar voor hem de rode lijn ligt. Hoe lang zal de Straat van Hormuz dicht blijven en hoe lang zullen andere partijen dan alleen de USA Israël financieel moeten gaan ondersteunen. Anders blaast de Mossad gebouwen op, sticht branden en legt het IT-net plat. Bij wijze van spreken natuurlijk.

Koning Willie en ene minister Van Weel zouden met cocaïne-handel proberen bij te scharrelen en ze lopen angstvallig tussen en naast lijnen, zie je dat? Zie je die containers met coke achter ze? Dat líjkt heel veel, maar als Zelenski of de Israëli een of anderhalve raket afschieten, is zo’n partij coke helemaal niets, misschien een paar honderd miljoen, maar dat zet geen zoden aan de dijk.

  • Ze willen daar Den Haag koploper azc-bouwen en volplempen worden. Dat is niet zo gek, want wat is makkelijker dan “Romeo’s en tikkende tijdbommen” een land inkrijgen dan door ze te laten meeliften met de stromen asylanten. Dan worden ze ook nog door het gastland dat ze eventueel gaan targeten, onderhouden en in de watten gelegd op de koop toe.

‘Het is krankzinnig,’ zeiden een paar dames in ******** gisteren, ‘dat die lui daar in Den Haag maar blijven doen alsof ze gek zijn en alsof we in Nederland alleen een opvangprobleem zouden hebben en geen drama met ‘asielzoekers,’ terwijl wij Nederlanders gewoon geen asielexoten er meer bij willen! Genoeg! Stop! Neem ze anders zelf in huis en blijf dan ook verantwoordelijk voor ze!’

  • Het is bizar dat er Nederlandse migratie-deskundologen rondlopen (Ruud Koopmans, Jan van de Beek), die de politieke nomenklatoera  haarfijn kunnen vertellen welke ramp hun beleid veroorzaakt en toch doet die nomenklatoera aan doubling down. Je zou ze haast van kwaadwillendheid gaan verdenken.
    Een paar sociaalpsychiaters legden uit wat er aan de handkan zijn: ‘De “elite” denkt dat ze het goede voorbeeld geeft, door te doen alsof zij en wij even gek zijn. Als ze maar hardnekkig blijven volhouden dat ook wij denken dat het louter om de opvang zou gaan en niet dat we geen exoten er mee bij willen, dan zullen wij vanzelf hún houding overnemen, omdat zij immers de elite zijn. Dus wij zouden op hen willen lijken.’
    Ja, jij lacht, maar dat schijnt echt te kunnen, zo maf redeneren.

Hoeveel grootheidswaan en breinblessures moet je niet hebben om dat te denken?

 

…………   ………………   ……………..  ………………..

…………………..   ………………   ……………..  ………………..

 

bull, bear, bronco

 

 

Parkeer 

 

Met deze cartoon, in een blad als The Economist, hoef je het artikel niet eens te lezen om meteen een kant en klaar verhaal te verzinnen. Kijk eens naar de houding van Europa op de stier van Haysom. Een narratief op geopolitiek niveau welteverstaan.

Je zit in de goede richting, kijk eens naar de cartoon …. broncohier een bucking bull. De houding van Europa op deze stier. Gaat ze de stier temmen, domesticeren, rijklaar maken, of lukt haar dat niet?

  • Aha, dié bronco. Plus de Indiaan ‘Sitting Bull,’ reed die niet op een bronco, of was het een mustang? In hun reservaten kregen de Indianen koeien-meat, –beef, uitgereikt door de Indian agents. Juist ja, dat werk dus. Europa op een bronco-bull met Amerika in de coulissen.

Zie je wel. Het is niet moeilijk. De beer valt vanzelf op zijn plek. Beren komen in de VS voor, maar de beer is ook het symbool voor Rusland. Fantaseer nog even door. Bear Stearns, bijvoorbeeld; weet je nog: 2008? Deze bank ging toen als eerste door de pomp.

  • Wel, ik tel op en vat als volgt samen:
    – de Amerikaanse bull (Wall Street)
    – de Amerikaanse bear (Bear Stearns)
    – de Russische beer (geopolitiek)
    – de Europese stier (mythologie)
    – de Amerikaanse bronco (rodeo‑mythe)
    Het is een mythologisch ecosysteem geworden. Welk verhaal verzinnen we hierbij?
    Dat Europa:
    – een Amerikaanse marktlogica probeert te berijden
    – terwijl het Russische risico nooit afwezig is
    – en het eigen Europese verhaal (de oude mythe) eigenlijk niet meer past bij de moderne dynamiek.
    Samengevat: het toont een beeld van identiteitsverwarring, economische afhankelijkheid en mythologische botsing.

 

 …………………..  ………………  …………………

…………………..  ………………  …………………

 

https://www.economist.com/finance-and-economics/2026/05/04/the-eu-wants-to-unshackle-its-economy-for-real-this-time

 

 

 

 

 

Mmmmm …… meningsvrijheid, Melania, Michael en Ava, misschien?

 

 

Parkeer

 

//michaelwolffnyc.substack.com/p/michael-wolff-vs-melania-trump-why

‘The legal battle between Melania Trump and author Michael Wolff is getting more intense by the day — and in this video, we break down everything happening behind the scenes. From explosive allegations to legal strategy, public reaction, and media fallout, this case could become one of the most talked-about political lawsuits in recent memory.
Is Melania gaining the upper hand with her legal threats? Or is Wolff using the controversy to strengthen his public narrative?  This isn’t just celebrity drama — it’s a battle involving reputation, media power, politics, and public perception.’ (tekst van Youtube)

*

Eerst de namen. De naam Melania is afgeleid van melas (μέλας) en betekent in het Oudgrieks: “de zwartgeklede”, “de mysterieuze.”
Michaël, zie Daniël 10:13, betekent  “Wie is als God?” (retorische vraag: niemand is als God), strijder tegen de chaos.

 

……………………. …………………  ……………………..  …………………………

……………………. …………………  ……………………..  …………………………

 

   Ruben Oppenheimer – www.nrc.nl/nieuws/2026/05/12/ruben-l-oppenheimer-a4927590

 en.wikipedia.org/wiki/Ex_Machina_(film)

*

 

Uitleg van Ai+ChatGPT >>>  🎭 Ex Machina — waarom die naam?
De naam Ex Machina is vrijwel altijd een verwijzing naar het klassieke begrip deus ex machina:
– In het Griekse theater werd een god letterlijk met een kraan (mēchanē) op het toneel neergelaten om een onoplosbaar conflict toch op te lossen.
– De term wordt nu gebruikt voor elke plotselinge, externe interventie die een verhaal kantelt of oplost.
De naam “Ex Machina” suggereert dus:
– een ingreep van buitenaf,
– een mechanische of kunstmatige kracht,
– een meta-commentaar op narratieve constructie (vaak gebruikt in literatuur en film).

 

 

 

 

 

Aren lezen met Houellebecq. l’Anéantissement van onze voedselvoorziening

Parkeer

 

*

  Marcel van Silfhout  –  https://www.graangeluk.nl/over-ons/

*

Dat doen kolonisten-imperialisten altijd: ze vernietigen de leefomgeving, de biotoop, het ecosysteem, van het volk dat ze koloniseren.  Dat deden de oude Romeinen al, de moderne Amerikanen die de buffels en paarden van de Plains Indians afschoten, de Nederlanders in Nederlands-Indië, de Engelsen in Zuid-Afrika (denk aan de concentratiekampen) en de globalisten die onze agrarische sector naar de gallemiezen schoppen, zodat wij straks net als de Indianen afhankelijk worden van voedsebedelingen uit een buitenland. Waarom zou meneer Bill Gates alle agrarische bouwland opkopen, denk jij? We worden geleidelijk zo kneedbaar als warme was gemaakt, en zo manipuleerbaar als je je maar kunt voorstellen.

  • Vergeet de energie (aardolie en aardgas) niet hè. Onze boorputten in Groningen zijn niet voor niets dichtgeplempt en de Nordstream-pijplijn is niet zo maar vakkundig opgeblazen. Nu moeten we peperduur Amerikaanse LNG importeren, gas dat op een de-natuur-verwoestende wijze wordt gewonnen (fracking), en dat met oliezuipende tankers over hele aardbol wordt versleept, omdat de nomenklatoera’s willen doen voorkomen alsof de olie niet uit Rusland komt.

Je moet politici, een nomenklatoera, altijd beoordelen naar de effecten, de gevolgen, van hun ‘beleid’ en nooit luisteren naar de marketing-prietpraat waarmee ze dat beleid aan de man brengen. De meeste moderne ‘politici’ zijn slangenolieverkopers, die helemaal niet voor ons werken en ons alleen paaien om zetels te scoren. Vreemd genoeg blijven wij daar in trappen en steeds naar die stembus sjokken. Wat je ook stemt, je krijgt hetzelfde ‘beleid’ om je oren.

  • En dat staat allemaal in die dikke roman van Houellebecq? Mijn hemeltje lief zeg! Wat een pil! Heb je het net herlezen? Moet eigenlijk wel hé, want we zitten zo in 2027 en dan gaan de poppen volgens Michel opnieuw aan het dansen.

Ongelooflijk hè? Lees de passages over ‘de politieke memo’ in de roman maar. De politieke intrige in Anéantir is een cynisch brouwsel van een democratie die wordt ‘bestierd’ (dus niet bestuurd, maar be-stierd) door technocraten, gemanipuleerd door marketing-minkukels en propaganda-pipo-pygmeën en ondermijnd door digitale terreur, met de presidentsverkiezingen van 2027 als een toneelstuk waarin niemand werkelijk de regie voert of de controle heeft.
Houellebecq zit altijd op de actualiteit. Wat hij over Frankrijk en Macron schrijft, dat hebben we in Nederland precies op een vergelijkbare manier aan de hand: Dick Schoof en Rob Jetten zijn verlengstukken van Mark Rutte, die in Nederland (Den Haag) nog steeds aan de touwtjes trekt. Volgens Houellebecq tenminste.

  • Ach, dat noemen ze tegenwoordig ‘geopolitique’ geloof ik – szjeeeopolitiekke, met sjeee van Niezsjèèèrè (Niger, weet je nog, díe tante dus). Waarom denk je dat we – net als de Duitsers trouwens – worden uitgeperst via allerlei soorten belasting? Waar hep al dat geld voor nodig? Nou, om dat te raden heb jij geen drie keer nodig. Ook geen diploma hogere raketkunde. Dat kun je eventueel zo bij de oude Immanuel Kant nalezen: oorlogen voeren, meneer! Kant in het Nederlands: ISBN 90 242 7544 x.  Dát doen en willen ze. De permanente ‘uitzonderingstoestand’ scheppen en bestendigen, want dan kunnen ze regeren per decreet en valt hun gepruts en gefröbel niet op. Desnoods knutselen ze daartoe pandemie-virussen in elkaar.

Zeg, waar is die guillotine voor? Ach, sorry, ik vraag naar de bekende weg. Die is om het stokbrood te snijden, natuurlijk. Op ieder dorpsplein in Frankrijk staat zo’n ding, soms wel twee of drie, en je ziet er bijna altijd lange rijen Fransen met een stokbrood onder de arm en in de oksel, op hun beurt staan wachten: couper du pain.

  • Dat ook, dat ook, natuurlijk, maar het heeft ook een connotatie met seks en neukelen – het is tenslotte een roman van Houellebecq. Daarvoor moet je naar Vladimir Nabokov en diens novelle over Gogol. Gogol beschrijft een scene waarin een man en vrouw het-met-elkaar doen. De penis verdwijnt in de vulva, de eikel, glans, eerst en Gogol beschrijft dat heel subtiel als een ‘onthoofding.’ De meeste lezers lezen hier overheen. Nabokov gebruikt die passage ter illustratie van ‘vervreemding’ (ostranenie), een techniek die de Formalisten (zie o.a. Victor Sjklovski) gebruikten om het alledaagse in een ander en verrassend licht te stellen. Nabokov gebruikt het lichaam om te laten zien dat Gogols stijl: extatisch is (een piekervaring > ‘orgasme’), destructief (iets wordt afgebroken, vernietigd, anéantit), transformatief (iets nieuws ontstaat). Het is een paradoxale beweging: vernietiging als schepping.

Dat onthoofden, zie je zo voor je: de veroordeelde wordt op de plank als het ware als een stokbrood de oven ingeschoven, met het hoofd – de eikel – eerst, en dan: plop! perdu la tête. ‘La grande mort’ en niet la petite mort, zoals de Fransen het orgastisch hoogtepunt bij de vrouw bij een coïtus ook wel plegen te beschrijven. Dan heeft de weduwe (la veuve = de guillotine) weer een hapje binnen. De roman begint met een video waarop een onthoofding wordt getoond.

  • De Nederlandse versie zou de onthoofding van Theo van Gogh door Mohammed B(oujeri) kunnen opvoeren.

Mohamed B, Ali B, Moshtag B …. is er ook een autochtone B? Meneer Bouyeri is intussen nog beroemd geworden ook.

  • Wat dacht je van Marco B?

Tuurlijk: Marco B, een blanke autochtoon. We leven dus toch nog in een democratische rechtsstaat.
Y vertelde dat ze nog niet zo lang geleden op een terrasje zat en een groepje aan een belendend tafeltje zich hardop afvroeg waarom die enge Volkert v.d. G. zo ongegeneerd los ronddart; ze hadden hem zien meedoen aan een hardloopwedstrijd geloof ik. Iemand vroeg wat ze daarvan dachten en de groep riep in koor dat de rechters die Volkert vonnisten vast lid van D66 waren of anders op die partij stemden.
Toch opmerkelijk hoe snel stereotype vooroordelen wortel schieten en blijkbaar beklijven.
Zeg, is die pagina 696 (soixante neuf six) opzet, of puur toeval? Het ritme van Gogol-Nabokov (in-uit-in-uit …) zit er wel in, en dat twee uur lang, het lijkt zelfs een beetje op priapisme, maar het kán ook aan de medicatie liggen. Viagra misschien? Jij bent een close reader.

  • Nu je het zegt. Bij Houellebecq is bijna niets toeval en dat Paul precies op pagina 696 Prudence bijna permanent penetreert, vanuit zijwaartse ligging, kan zijn uitgekiend, maar dat weet ik niet. De zijwaartse ligging is de enige stand waarin het hem nog lukt. Hij is als het ware gekapseisd. Net als het politieke systeem is gekapseisd.

Wat gaat 2027 brengen? Houellebecq heeft al aangetoond over bijna profetische gaven te beschikken. Als je de Epstein-affaire en die absurde oorlogen in ogenschouw neemt, en daar tussendoor aan het dolzinnige duo Trump-Netanyahu denkt, dan zou Anéantir (verdelgen, vernietigen, tilgen, ausradieren, annihilate …) weleens letterlijk serieus genomen kunnen dienen te worden.
Alles lijkt meer en meer samen te hangen om tot een totale chaos te worden geklutst.

…………….  ………………   …………………

……………….  ……………….  ……………………..

……………….  ……………….  ……………………..

Margot Dijkgraaf (06.01.2022)  –   www.nrc.nl/nieuws/2022/01/06/in-de-nieuwe-houellebecq-schuilt-het-ongeluk-in-het-gezin-a4075903?t=1778484595

Natuurlijk is de Nederlandse vertaler een haan, die Martin heet et qui vit comme un coq en pâte