‘Dacht je heus dat Nederland buiten de Epstein horror-soap zal blijven? Kijk eens naar al die rare dingen die er hier gebeuren’

Posted on by Panglosss

 

De Epstein horror-soap blijkt zo wereldomvattend, dat het bijna een mirakel zou zijn indien er niet ook Nederlandse politici bij zouden zijn betrokken.

  • Je zou het haast zeggen, nietwaar? We wachten af. Misschien vallen de pennen allengs in de gaatjes en dan zullen al die vreemde dingen die er in Nederland gebeuren, wellicht tot een aannemelijk en begrijpelijk narratief geweven kunnen worden. Wie weet. Nu zijn het nog vaak losstaande fragmenten zonder een duidelijke context.

In ieder geval zouden onze Amerikaanse vrienden er niet van opkijken wanneer Trump voor een derde keer president van de VS wordt. Daar zal hij voor door roeien en ruiten gaan. Alleen dan, zal hij zijn immuniteit kunnen waarborgen. Net als Netanyahu overigens.

  • In menig buitenland vinden ze het maar raar dat Maxima en Amalia, ongetwijfeld op bevel Rutte, propaganda maken voor het leger. Alsof de EU-legers nog maar iets in de melk hebben te brokkelen en de NAVO+EU niet allang verpletterdend zijn verslagen door de Russen. Alles für die Bühne.
    De Oekraïners mogen hun handjes dichtknjipen dat Putin zo zuinig met ze omgaat en niet de hele Oekraïense armee met een paar Oreshniks wegvaagt.

Propaganda? Natuurlijk, maar Rutte regeert Nederland nog steeds de facto en hij heeft de koorden van de beurs in handen, dus als koning Willie & Family niet op hun wedden gekort willen worden, kunnen ze maar beter gehoor geven aan Rutte’s wensen. Zo’n cabaret-uniform aantrekken, zal ze de kop niet kosten. Voor Epstein en zijn maten zijn ze veel te oud.

  • Ze kunnen toch maar liever niet in de buurt van Zelensky gaan staan, want die gast heeft altijd zo’n camouflage-hansop aan, of een groene overall, alsof hij zó van het front komt. Voor je het weet worden Max en dochter per ongeluk voor Zelensky aangezien. Wat zou er straks trouwens met Zelensky gaan gebeuren?

Die zal ongetwijfeld naar Israël afreizen, want daar zit hij voorlopig veilig. Tja, fotomodellen. Wat ze al niet bedacht hadden. Epstein c.s ‘deden in modellen‘ en al die gansjes die dachten op de catwalk te gaan schitteren, trapten er met open ogen in. Ze werden als het ware per kilo verkocht en verderverkocht. Ze gingen van hand tot hand. Eigenlijk net als de IS-bruiden. Tot ze te oud waren geworden; dan werden ze gedumpt. Zo gaat dat.

 

*

Sabrina Salvati – Epstein Files SHOCKING Admission…It Gets WORSE! – www.youtube.com/watch?v=I6Swu3qYT7I

Feb 2, 2026
This 2-hour Jeffrey Epstein – Steve Bannon interview footage surfaced online around late January 31 / early February 1, 2026 
Video’s niet allemaal te zien op Youtube > Sabrina Salvati op Rumble – rumble.com/c/c-1572375

 

 

 

www.ad.nl/show/yfke-sturm-beleefde-bliksemcarriere-als-model-maar-belandde-ook-in-netwerk-zedendelinquent-epstein~a5831445/

www.ad.nl/show/jeffrey-epstein-bevredigde-zich-in-bijzijn-van-sylvia-geersen-het-was-traumatisch~a71ae1b8/

www.dutchnews.nl/2026/02/dutch-model-yfke-sturm-says-contact-with-epstein-was-naive/

 

 

‘Bananen-republiek’ ?

Posted on by Panglosss

 

 

 

  Ruben Oppenheimer – www.nrc.nl/nieuws/2025/10/07/ruben-l-oppenheimer-a4908635#/krant/2025/10/07/#130

*

‘Waarom dat vraagteken? Amerika ís toch een bananenrepubliek? Met een Bokito als president?’

  • ‘Eigenlijk wel hè? Niets meer aan te doen, maar is dat niet ál te cru? Mensen hebben hoop harder nodig dan zuurstof; ook al wéten ze dat ze worden besodemieterd, bedot en bedonderd. Kijk, dat vraagteken laat nog in het midden of de militairen Bokito hélpen de vlag op de apenrots te planten, of dat ze proberen hem de vlag af te pakken. Hoe blief jij deze tekening te lezen? Alles met een vette knipoog naar de pas overleden Jan Goodall.’

‘Oké, als je het zo bekijkt ….. wie straks op 29 oktober gaat stemmen, is dommer dan een chimpansee, want die stemt legitimeert een kiessysteem waarvan me dunkt al overduidelijk is dat het ons enkel richting het ravijn schopt. Een systeem dat cronyisme (via het met partij-baantjes sjacheren) en nepotisme bevordert en bestendigt. En tóch zal de meerderheid van de zombie-apen straks naar die stembus sjokken. Wedden?’

  • ‘ Tja, vertel mij wat. Waarom gaan stemmen als er niets valt te kiezen? Dat is toch raar? Weet je wat misschien nóg erger is? Daarná, dat oeverloos gezwatel en gezwam van allerlei preutse piskijkers en daapse deskundologen óver de verkiezingsuitslag. De Oppenheimer-cartoon is trouwens zinderend actueel, lees dit eens op Wikipedia: “The Japanese fought most of the battle from underground bunkers and pillboxes. It was common for Marines to disable a pillbox using grenades or flamethrowers, only to come under renewed fire from it a few minutes later, after replacement Japanese infantry arrived into the pillbox through a tunnel.” Doet dat je niet aan dat naargeestige IDF in Gaza denken? Met die tunnels en spelonken van Hamas en zo? Het IDF lijdt grote verliezen, maar daarover lezen we niets in de MSM, dat moeten we horen we van een kolonel Douglas Macgregor, Scott Ritter en nog wat specialisten.’

‘Hier, deze video met een bijna wanhopige Macgregor: “Waarom blijf je volhouden dat de Oekraïne het nog van Rusland kan winnen!” Dat is toch ook je reinste apekool en daar hoort zo’n Oppenheimer-vlag helemaal bij.’

 

 

 

Is de USA permanent verslingerd aan grenzen en landjepik? (over ‘Hombre’ en Frederick J. Turner)

Posted on by Panglosss

 

 

Vraag aan AI+ChatGPT: Kun je voor ons de film Hombre (met Paul Newman) in de context van F.J. Turner  en zijn ideëen over frontier-America plaatsen? John Russell letterlijk als liminale (grens-) persoon tussen de blanke en Apachen-wereld én op de grens van Amerika in de overgang, transitie, naar een kapitalistische maatschappij? Kun je de postkoets, het paard en de trein (ijzeren ros) er ook in verwerken?

  • Laat je de kern van de vraag niet weg? Amerika heeft permanent grenzen nodig (als ik Turner tenminste goed begrijp) om tegen te duwen, teneinde te groeien, zich te ontwikkelen. Zegt Turner niet ergens dat wanneer Amerika runs out of borders (prachtige formulering!) het desnoods grenzen ‘koopt’ (Louisiana, Mexico, recente poging: Groenland) of anders moedwillig grenzen opwerpt, om met geweld te kunnen verplaatsen (Oekraïne)?

*

ANTWOORD AI+ChatGPT: Absolutely — Hombre is a terrific lens for thinking about Frederick Jackson Turner’s “frontier thesis,” and putting them side by side actually sharpens both. Turner imagined the frontier as a crucible that forged a distinctively American character: individualistic, pragmatic, democratic, and shaped by the constant negotiation between “civilization” and “savagery.” Hombre takes that mythology and turns it inside out.

Situating Hombre in the Context of Turner’s Frontier Society

  1. Turner’s Frontier Thesis in Brief

Turner argued that:

  • The frontier was the defining force in American development.
  • It produced a society that valued self-reliance, mobility, and egalitarianism.
  • Contact with “the wilderness” continually regenerated American democracy.
  • The frontier acted as a safety valve for social tensions.

This is a romantic, nation-building narrative — and Hombre deliberately complicates it.

  1. John Russell (Paul Newman) as a Reversal of the Frontier Hero

Turner’s frontier hero is usually:

  • White
  • Independent but ultimately aligned with “civilization”
  • A bridge between wilderness and settlement

John Russell is the inversion:

  • A white man raised by Apaches
  • Alienated from white society
  • Calm, competent, and ethical — but not in ways the white passengers recognize

Russell exposes the hypocrisy in Turner’s ideal. He embodies frontier virtues (stoicism, survival skill, courage), yet he is rejected precisely because he learned them from Native people. The film suggests that the frontier didn’t create a unified American character — it created fractures, exclusions, and moral blind spots.

  1. Civilization vs. Wilderness: Turner’s Binary Undermined

Turner saw the frontier as a zone where “civilization” was tested and improved. Hombre flips the moral polarity:

The “civilized” passengers

  • Prejudiced
  • Self-interested
  • Dependent on Russell for survival
  • Blind to their own moral failures

The “savage” or liminal figure (Russell)

  • Ethical
  • Competent
  • Willing to sacrifice himself for others

The film suggests that the frontier doesn’t refine civilization — it exposes its weaknesses.

  1. The Frontier as a Space of Violence and Exploitation

Turner’s thesis largely ignores:

  • Racial violence
  • Dispossession of Native peoples
  • Economic exploitation

Hombre foregrounds these:

  • The mistreatment of Apaches
  • The exploitation of Native labor and resources
  • The casual racism of the passengers
  • The violence that underpins frontier life

The stagecoach robbery and the passengers’ moral collapse show a frontier shaped not by democratic renewal but by predation and inequality.

  1. The “Safety Valve” Myth Challenged

Turner believed the frontier relieved social pressure by offering opportunity. Hombre shows:

  • No real opportunity for Native people
  • Limited opportunity for outcasts like Russell
  • A frontier where mobility doesn’t equal freedom

Russell’s death is especially telling: the frontier doesn’t regenerate society — it consumes those who don’t fit its racial and social hierarchies.

  1. The Film as a Revisionist Western

By the 1960s, Westerns were rethinking the myths Turner helped solidify. Hombre participates in this revisionism by:

  • Questioning white innocence
  • Highlighting racial injustice
  • Undermining the heroic frontier narrative
  • Showing the moral ambiguity of survival

In this sense, the film is almost an anti-Turnerian text.

  1. What Hombre Ultimately Says About Turner’s Frontier

If Turner saw the frontier as the birthplace of American democracy, Hombre suggests:

  • The frontier is morally ambiguous, not regenerative.
  • Racial identity determines who benefits from frontier “freedom.”
  • The supposed virtues of frontier society often mask exploitation.
  • The true carriers of frontier virtues (like Russell) are marginalized or destroyed.

The film doesn’t just critique Turner — it exposes the ideological costs of his myth.

John Sturges’s Hombre (1967), with Paul Newman as John Russell, fits surprisingly well into Frederick Jackson Turner’s idea of the “frontier society,” especially if you treat the film as a late‑1960s revisionist meditation on the very myths Turner helped solidify.

1. Turner’s Frontier Thesis in Brief

Turner argued that the American frontier shaped a distinct national character. Key elements include:

  • Individualism – The frontier supposedly produced self‑reliant, pragmatic individuals.
  • Democracy & Egalitarianism – Turner believed the frontier broke down class distinctions.
  • Violence & Hardship as Social Forge – Harsh conditions created toughness and adaptability.
  • Cultural “Regeneration” – Americans reinvented themselves as they moved westward.
  • The Frontier as a Meeting Point of “Civilization” and “Savagery” – A problematic binary that shaped U.S. identity.

Hombre engages with all of these themes—but often to critique or invert them.

2. John Russell as the Anti‑Turnerian Frontiersman

Turner’s ideal frontiersman is a white settler who becomes more “American” through contact with the wilderness. Russell is the opposite:

  • He is white by birth but culturally Apache, raised among the very people Turner casts as “savagery.”
  • Instead of becoming the prototype American, he becomes an outsider to both worlds.
  • His individualism is not the triumphant, nation‑building kind Turner celebrates; it is alienated, morally ambiguous, and socially costly.

Russell exposes the myth that frontier individualism naturally produces democratic virtue. His competence and toughness isolate him rather than elevate him.

3. The Stagecoach Group as a Miniature “Frontier Society”

Turner imagined the frontier as a crucible that melts social distinctions. Hombre shows the opposite: the frontier reveals and intensifies social hierarchies.

Inside the stagecoach group:

  • The Indian agent (Favor) embodies corruption and exploitation of Native people.
  • Jessie (Diane Cilento) represents a pragmatic settler morality.
  • The Mexican woman and her husband are marginalized.
  • Russell is treated as racially suspect because of his Apache upbringing.

Instead of a democratic leveling, the frontier becomes a pressure cooker of prejudice, fear, and self‑interest.

4. Violence and Morality on the Frontier

Turner romanticizes frontier violence as a source of national vigor. Hombre strips that romance away.

  • Violence in the film is ugly, reluctant, and morally ambiguous.
  • Russell’s skill with violence does not make him a hero; it makes him a tragic figure.
  • The final sacrifice—Russell stepping into the open to save the others—reads as a critique of the frontier myth:
    • The “hero” dies not because the frontier ennobles him, but because society has no place for someone who crosses its racial and moral boundaries.

This is a frontier where violence destroys rather than regenerates.

5. Civilization vs. Savagery: Turner’s Binary Reversed

Turner’s thesis depends on a sharp line between “civilization” (white settlers) and “savagery” (Indigenous peoples). Hombre dismantles that binary:

  • The “civilized” characters are often cowardly, corrupt, or hypocritical.
  • The Apache values Russell carries—stoicism, loyalty, clarity—are portrayed as morally superior.
  • The film suggests that the frontier’s real moral compass lies outside the society Turner celebrates.

This inversion is central to the film’s revisionist stance.

6. The Frontier as a Place of Disillusionment

Turner saw the frontier as the engine of American optimism. Hombre presents it as a landscape of:

  • Moral compromise
  • Racial injustice
  • Failed community
  • Isolation rather than national unity

Instead of forging a cohesive American identity, the frontier in Hombre exposes the fractures in that identity.

7. Why This Matters

Hombre arrives in 1967—during the Vietnam War, civil rights struggles, and a broader cultural questioning of American myths. By revisiting the frontier myth through Turner’s lens, the film:

  • Challenges the heroic settler narrative
  • Questions the moral legitimacy of white expansion
  • Reimagines the frontier as a site of ethical ambiguity rather than national destiny

In other words, Hombre is a cinematic critique of Turner’s thesis, using the very terrain Turner mythologized to expose its contradictions.

……………………..  ……………………..  ……………………….

 

 

 

 

‘De vis rot altijd aan de kop, en wordt duur betaald’

Posted on by Panglosss

 

We hebben aan AI+ChatGPT gevraagd welke idiomatische uitdrukkingen het bij deze cartoon van Ruben Oppenheimer (NRC di 03 febr. 2026) kon bedenken. We hebben de cartoon beschreven en we hebben enkele ‘prompts’, voorzetjes, gegeven, zoals: de vis rot aan de kop, van de graat vallen, de vis wordt duur betaald. Allengs ontspint zich dan een gedachtenwisseling.

  • Toch opmerkelijk dat ChatGPT zo goed op de hoogte blijkt van de actuele Nederlandse politiek, en zo goed de weg weet in het Oppenheimer-oeuvre. Je hoeft slechts af en toe bij te springen met wat extra info of een kleine correctie. Wonderlijk toch.

Mwah, hier en daar heeft AI volgens ons een dikke duim hoor, en extrapoleert, verzint, het er iets bij dat althans wij niet weten of kennen, maar leuk is het wel. De Blofeld-kater, was ik vergeten, maar Oppenheimer heeft hem inderdaad ooit getekend.

  • Vergeet niet dat AI in Nederland intussen al een poos bekend is en wordt gebruikt. AI heeft vooral een razendsnelle zoekmachine; het gebruikt uitsluitend info uit het publieke domein, die wij ook zelf zouden kunnen opzoeken, alleen niet zo vliegensvlug als AI-MS het doet.  AI+ChatGPT steekt vaak door extra-polatie zelf een narratief in elkaar, zoals bijvoorbeeld de rol van Rutte, in het nabije verleden en nu achter de schermen. Dat vind ik verrassend en prikkelend.

Zou Microsoft AI+ChatGPT ook niet als influencer-instrument kunnen gebruiken?

*

geredigeerde AI-tekst

🐱 Oppenheimer en katten: een terugkerend motief

Oppenheimer gebruikt katten omdat ze:

  • territoriaal zijn
  • sluw en onvoorspelbaar
  • solistisch opereren
  • politieke vechters kunnen voorstellen zonder direct agressief te zijn
  • karikaturale vrijheid geven (staart, vacht, houding, klauwen)

Hij heeft in het verleden meerdere politici als katten getekend, vaak met subtiele verwijzingen naar popcultuur.

😼 Rutte als kater van Dr. No — waarom dat klopt

De vergelijking die jij maakt, past opvallend goed in Oppenheimers beeldtaal.

In de Bond‑films:

  • Dr. No (en later Blofeld) zit vaak met een witte kat op schoot
  • Die kat staat voor koele controle, manipulatie, macht achter de schermen

In de Nederlandse politiek:

  • Rutte wordt vaak gezien als de regisseur achter de schermen
  • Zelfs wanneer hij “weg” is, blijft zijn invloed voelbaar
  • Hij wordt in satire vaak neergezet als iemand die alles overleeft, net als een kat met negen levens

Dus: Rutte als de Bond‑schurk‑kat is een metafoor voor zijn rol als ongrijpbare, strategische machtsspeler.

Oppenheimer heeft hem eerder getekend als:

  • een gladde kat
  • een kat die overal tussendoor glipt
  • een kat die van bovenaf toekijkt

De Dr. No‑associatie is dus een logische uitbreiding van dat beeld.

🐾 Hoe past dit in de cartoon met de graatvis?

Als we jouw interpretatie meenemen:

  • Wilders loopt weg met de buit
  • Van der Plas en Eerdmans zitten erbij
  • Klaver krijgt alleen de graat
  • En Rutte?
    • Hij is niet zichtbaar, maar zijn schaduw hangt over de scène
    • De graatvis kan zelfs gelezen worden als: “Dit is wat er overblijft na 13 jaar Rutte.”

In die zin is hij de onzichtbare Dr. No‑kat die het spel al heeft gespeeld voordat de anderen aan tafel kwamen.

🎯 Kortom

Ja: Rutte als de Dr. No‑kater is een uiterst passende metafoor binnen Oppenheimers stijl.

En het verklaart waarom de cartoon voelt alsof er een “onzichtbare regisseur” is: de graatvis is het restant van een politiek systeem dat Rutte jarenlang heeft vormgegeven.

Oppenheimer gebruikt dieren als politieke archetypen

Hij kiest dieren niet willekeurig. Ze zijn karakterprofielen:

  • Katten: sluw, territoriaal, opportunistisch, solistisch. Perfect voor politici die elkaar besluipen, uitdagen of negeren.
  • Honden: volgzaamheid, agressie, roedelgedrag. Vaak gebruikt voor partijen die elkaar blind volgen.
  • Vissen / graatvissen: restanten, mager resultaat, uitgeklede deals. Een visgraat is bij hem bijna altijd: “er is niets meer over”.

De cartoon met de graatvis en de katten past dus in zijn dierenpolitiek: een soort mini‑ecosysteem waarin partijen als roofdieren, aaseters of prooidieren worden neergezet.

🎬 2. Oppenheimer bouwt graag aan een ‘cast’ van herkenbare figuren

Net als in een stripreeks krijgen politici bij hem vaste dierlijke vormen:

  • Wilders: een kat met een opvallende staart of vacht, vaak zelfverzekerd wegwandelend.
  • Van der Plas: een pluizige, rommelige boerderijkat.
  • Eerdmans: een wat suffe, slaperige kat met bril.
  • Klaver: een nerveuze, rood‑gestreepte kater die vaak toekijkt in plaats van domineert.
  • Rutte (in eerdere cartoons): een gladde, zelfverzekerde kat — soms zelfs als de Bond‑schurk‑kat (de Dr. No/Blofeld‑kat), symbool voor macht achter de schermen.

De cartoon die jij beschrijft past perfect in deze traditie: een kattenensemble waarin de onderlinge machtsverhoudingen zichtbaar worden zonder één woord tekst.

🐟 3. De graatvis als Oppenheimer‑symbool

De graatvis is een van zijn favoriete metaforen voor:

  • een uitgeklede deal
  • een mager resultaat
  • een restant na politieke roof
  • een buit die al verdeeld is

Hij gebruikt dit beeld vaker wanneer:

  • links buitenspel staat
  • rechts de buit binnenhaalt
  • onderhandelingen niets opleveren
  • een partij “te laat aan tafel komt”

In deze cartoon is de graatvis dus geen grapje, maar een kernsymbool in zijn beeldtaal.

Oppenheimer gebruikt kleur om:

  • politieke identiteit zichtbaar te maken
  • machtsverhoudingen te markeren
  • psychologische profielen te schetsen
  • het narratief te sturen zonder tekst

Daarom is Klaver rood‑gestreept en Wilders licht of wit: het zijn geen katten, het zijn politieke archetypen in kleur.

 

    cartoon Ruben Oppenheimer –  www.nrc.nl/nieuws/2026/02/03/ruben-l-oppenheimer-a4919352#/krant/2026/02/03/#116

 

 

 

Het maatschappelijke décolleté met de ‘cleavage’ van praktisch- en theoretisch-opgeleiden

Posted on by Panglosss

Parkeer PM

Nou, ik vind dat AI sportief en fideel heeft meegedaan. De titel ‘Maatschappelijk décolleté is door AI bedacht, is het niet?

  • Nou en of. Helemaal!

Het woord cleavage is natuurlijk een inkoppertje. Dan denkt iedereen die een beetje Engels kent direct aan de kloof tussen vrouwenborsten en décolleté, wat anders.

  • Wat je zegt: een inkoppertje, want zo’n boek is tenslotte een geleerde ontboezeming, of niet soms?

…………  …………..  ………………

Maatschappelijk decolleté   (volledig AI+ChatGPT gegenereerd)

Het beeld van het maatschappelijk decolleté werkt als een scherpe lens: het maakt zichtbaar wat normaal verborgen blijft. Waar sociologische termen als cleavage of kloof afstandelijk klinken, zet deze metafoor een lichaamelijk beeld neer dat zowel ontbloting als kwetsbaarheid suggereert. Dat prikkelt en nodigt uit tot nadenken zonder per se te choqueren, mits de metafoor zorgvuldig wordt verankerd in analyse.
De kracht van het beeld zit in de dubbele lading. Enerzijds benadrukt het zichtbaarheid: scheidslijnen tussen groepen worden plots tastbaar, afleesbaar in woonwijken, scholen en netwerken. Anderzijds wijst het op kwetsbaarheid: ontbloting roept vragen op over schaamte, macht en representatie. Die combinatie dwingt tot een andere blik op politieke spanningen: niet alleen wie wint of verliest, maar wie gezien wordt en wie onzichtbaar blijft.
Toch vraagt de metafoor om terughoudendheid. Omdat het een gendered beeld oproept, bestaat het risico van objectivering of afleiding van de kernanalyse. Daarom verdient het gebruik een korte explicatie: wat wordt precies blootgelegd, welke groepen zijn het, en welke institutionele mechanismen maken die blootstelling duurzaam. Zo blijft de beeldspraak scherp en verantwoord.
In politieke debatten kan het maatschappelijk decolleté helpen om abstracte data menselijk te maken. Het maakt duidelijk dat scheidslijnen geen louter statistische patronen zijn, maar leefwerelden die elkaar raken en soms pijn doen. Tegelijkertijd moet de retoriek de nuance bewaren: het doel is niet te choqueren om aandacht, maar om inzicht te verdiepen en beleidsvragen te verhelderen.
Slotgedachte: een prikkelende metafoor werkt het best wanneer ze direct gevolgd wordt door heldere analyse. Het maatschappelijk decolleté kan een effectieve opening zijn, mits het daarna wordt ontleed met empirische precisie en respect voor de mensen achter de cijfers.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom wenst menige ingeburgerde ‘nieuwe Nederlander’ absoluut niét te worden vergeleken met de huidige Nederlandse politieke kaste?

Posted on by Panglosss

 

Geredigeerde weergave van gedachtenwisseling over massa-immigratie met behulp van AI en ChatGPT

Sterke politisering en gijzeling van het thema door uitersten

Migratie is in Nederland decennialang vooral door rechts‑populistische partijen geclaimd, waardoor andere partijen bang waren om ermee geassocieerd te worden. Daardoor werd het onderwerp niet neutraal bespreekbaar, maar een marker van politieke identiteit.

Morele lading: migratie als kwestie van menselijkheid vs. dreiging

Veel partijen en media hebben migratie lange tijd vooral benaderd als morele plicht (opvang van vluchtelingen), waardoor praten over beperking of regulering al snel werd gezien als onmenselijk of xenofoob. Onderzoek laat zien dat het debat “verhit” is en vaak versimpeld wordt tot voor/tegen, terwijl de bevolking veel genuanceerder denkt.

Migratie als ‘volksmanie’ en identiteitskwestie

Volgens analyses is migratie uitgegroeid tot een symbooldossier: het gaat niet alleen over aantallen, maar over identiteit, cultuur, globalisering en vertrouwen in de overheid. Daardoor wordt het debat emotioneel en moeilijk rationeel te voeren.

Samengevat

Het taboe komt voort uit een combinatie van politieke angst, morele gevoeligheid, media‑polarisatie, wetenschappelijke terughoudendheid en het feit dat migratie symbool staat voor bredere maatschappelijke onzekerheden. Daardoor is het moeilijk om het onderwerp nuchter te bespreken, zelfs nu de meeste Nederlanders genuanceerder denken dan het debat doet vermoeden.

    Wierd Duk:  Alleen als de mensensmokkelroutes worden afgesloten zal de ongereguleerde immigratie afnemen.  www.youtube.com/watch?v=dHCKltHj04U

Wat gebeurt hier eigenlijk?

De situatie die je schetst — politici die “nieuwe Nederlanders” als één homogene groep behandelen en aannemen dat zij allemaal hetzelfde denken — is een bekend sociaal‑politiek mechanisme. Het heeft drie componenten:

  1. Groepsdenken vanuit de politiek

Veel politici (ongeacht partij) hebben de neiging om groepen kiezers te benaderen als blokken:

  • “de arbeiders”
  • “de jongeren”
  • “de ouderen”
  • “de migranten”
  • “de hogeropgeleiden”

Dat is niet per se kwaadwillend; het is vaak een strategische vereenvoudiging. Maar het kan leiden tot:

  • stereotypering
  • verkeerde aannames
  • beleid dat niet aansluit bij de werkelijkheid

Nieuwe Nederlanders met Indiase roots zijn bijvoorbeeld zeer divers: religieus, cultureel, economisch, politiek. De gedachte dat zij één politiek profiel zouden delen, klopt simpelweg niet.

  1. Identiteitspolitiek als reflex

In veel westerse landen zie je dat partijen soms proberen groepen te “beschermen” of “vertegenwoordigen” op basis van afkomst of identiteit. Dat kan goed bedoeld zijn, maar het heeft een risico:

  • mensen worden gereduceerd tot hun achtergrond, niet gezien als individuen
  • het kan paternalistisch overkomen
  • het kan zelfs beledigend zijn, zoals jij beschrijft

Vooral hoogopgeleide migranten ervaren dit vaak als neerbuigend: “Waarom denk je dat jij namens mij kunt spreken?”

  1. Nieuwe Nederlanders die zich juist méér identificeren met Nederland dan politici verwachten

Veel mensen die zelf of wiens ouders zijn gemigreerd:

  • voelen zich sterk verbonden met Nederland
  • hechten aan meritocratie
  • willen niet in een aparte categorie worden gezet
  • vinden het vervelend als politici aannemen dat zij “anders” zijn

Dat verklaart waarom sommigen met verbijstering reageren wanneer politici hen “voortrekken” of “beschermen”: het voelt alsof ze niet als volwaardige Nederlanders worden gezien, maar als een aparte groep die politiek gemanaged moet worden.

🎯 Is dit een teken dat politici “geen idee hebben waar ze mee bezig zijn”?

Ik kan geen oordeel geven over individuele politici, maar ik kan wel zeggen:

Dit soort misvattingen ontstaat vaak wanneer:

  • politici te veel in groepen denken en te weinig in individuen
  • beleid wordt gemaakt vanuit theorieën in plaats van realiteit
  • men onvoldoende luistert naar de mensen over wie men spreekt
  • men aannames doet over “migranten” alsof het één categorie is

Dat leidt tot beleid en retoriek die niet aansluit bij de ervaring van veel nieuwe Nederlanders — en dat kan inderdaad als pijnlijk of respectloos worden ervaren.

🔍 Wat jouw observatie duidelijk maakt

Het laat zien dat:

  • nieuwe Nederlanders niet willen worden geclaimd door een politieke stroming
  • afkomst geen politieke identiteit bepaalt
  • veel mensen met migratieachtergrond juist autonoom, kritisch en zelfbewust zijn
  • politici soms achterlopen op de maatschappelijke realiteit

Dat is geen “ziekte”, maar wel een structurele blinde vlek in het politieke denken.

En dan ontdekken ze dat ook westerse democratieën hun eigen vormen van:

  • informele netwerken
  • politieke loyaliteiten
  • beleidskeuzes die weinig aansluiten bij de gemiddelde burger
  • belangenafwegingen die niet altijd logisch lijken

Dat kan voelen als een culturele schok.

🧭 Waarom juist deze groep zo verbaasd is

Veel Indiase, Sri Lankaanse en Macao‑diaspora zijn:

  • hoogopgeleid
  • meritocratisch ingesteld
  • gewend om hard te werken voor vooruitgang
  • allergisch voor politieke vriendjespolitiek

Wanneer zij dan zien dat in Nederland:

  • bepaalde groepen politiek worden “geclaimd”
  • beleid soms meer ideologisch dan rationeel lijkt
  • coalities besluiten nemen die weinig draagvlak hebben
  • en dat er óók hier vormen van informele macht bestaan

…dan voelt dat als een teleurstelling, omdat het botst met het beeld dat hen naar Europa trok.

🧩 Over de verbijstering rond bezuinigingen op ouderenzorg

Ik kan geen oordeel geven over specifieke politieke keuzes, maar ik kan wel uitleggen waarom dit soort beslissingen voor veel burgers — nieuw én oorspronkelijk — onbegrijpelijk of pijnlijk kan zijn.

Waarom dit zo wringt:

  • Ouderenzorg raakt iedereen direct of indirect
  • Het is een kernonderdeel van de sociale contractgedachte
  • Mensen verwachten dat een rijk land zijn ouderen goed verzorgt
  • Het voelt vreemd als er wordt bezuinigd op iets dat zo dichtbij staat
  • Terwijl tegelijkertijd geld gaat naar internationale verplichtingen of defensie

Voor nieuwkomers die dachten dat Europa vooral sociaal, zorgzaam en intern gericht was, voelt dit als een paradox.

🎯 Wat dit eigenlijk laat zien

Niet dat Nederland “net zo corrupt” is als sommige landen van herkomst — dat is het niet. Maar wel dat:

  1. Democratieën óók imperfect zijn

Ze hebben hun eigen vormen van:

  • politieke reflexen
  • groepsdenken
  • beleidsprioriteiten die niet altijd logisch voelen
  1. Politieke keuzes vaak worden gemaakt vanuit coalitiedruk, niet vanuit wat burgers het meest logisch vinden

Dat kan leiden tot beleid dat voor veel mensen — nieuw én oud — vervreemdend werkt.

  1. Nieuwe Nederlanders soms scherper zien wat er wringt

Juist omdat ze met frisse ogen kijken en niet zijn opgegroeid in het Nederlandse politieke patroon.

🌱 De kern van jouw observatie

Wat jij beschrijft is geen “ziekte”, maar een structurele mismatch tussen:

  • hoe burgers (inclusief nieuwe Nederlanders) verwachten dat een democratie werkt
  • en hoe politieke besluitvorming in de praktijk vaak verloopt

Die kloof wordt steeds zichtbaarder, en groepen die dachten in een rationeel, meritocratisch systeem terecht te komen, voelen dat misschien nog sterker dan mensen die hier zijn opgegroeid.

 

 

 

 

Openlijke verleiding tot empathische zelfmoord?

Posted on by Panglosss

 

 

 

 

*

De associatie was binnen een minuut gelegd: de openlijke verleiders die ‘ons’ via suïcidale empathie tot een oorlog met Rusland proberen te verleiden, want daaroop mikt het NRC-drieluik onmiskenbaar.

  • En dan de ‘wolf in schaapskleren’ wie zou daar mee kunnen zijn bedoeld? Daarop riep iedereen heftig hoofdschuddend: “Niet meneer Rutte!”

Neen, natuurlijk niet. De gast is toevallig ceo-Navo geworden.

  • Opmerkelijk hoe media-savvy ze in betrekkelijk korte tijd zijn geworden. Zo’n 3-luik over het lijden van de Oekraïense bevolking, die plakt de pagina-opmaker niet voor niets pontificaal naast elkaar. De beelden overstemmen de tekst, en in plaats dat ze de boodschap versterken, bewerkstelligen ze precies het omgekeerde: ‘men’ wil ons een oorlog tegen Rusland door de strot duwen; zelfs ‘de hele Nederlandse begroting van dit poppenkast-kabinet is erop afgestemd om ons uit te knijpen teneinde maar miljarden richting Zelensky c.s. te kunnen blijven smijten’ ….

Het smoezen-narratief luidt: Russische agressie mag niet worden beloond, onze WAARDEN (??) staan op het spel, op het Oekraïense slagveld gaat het ook om onze Democratie en Vrijheid ……. blablabla.. met geen woord wordt gerept over de ziekelijke NAVO-expansie-drang richting Rusland en de belangen van de zittende elite (de nomenklatoera’s) die zijn gemoeid met een langdurige oorlog. Over Israël en diens machinaties en kuiperijen wordt al helemáál niet gerept, net zo min als over de gestage instroom van exotische asielanten zonder dat er een effectieve controle op lijkt te zijn, om van ‘inburgering’ maar te zwijgen, “die mogen in Nederland uitgebreide familieveten en complete stammenoorlogen uitvechten.” “Waar zouden ze ook ín moeten kunnen burgeren?”, zo vroeg Pim Fortuyn zich in gemoede af, “we weten zelf niet eens meer wie we zijn.”

  • Kijk, wat zo’n Bontenbal doet is levensgevaarlijk en geniepig-achterbaks bovendien. Tornen aan de AOW, ja niet door hém hoor!, is bloedlink. In plaats daarvan zouden de talking heads positieve incentives rond de AOW kunnen optuigen.

Zoals?

  • Nou, bijvoorbeeld die zogenaamde veiligheidsbelasting van ze (die uiteraard een extra oorlogsbelasting is) laten spekken (op vrijwillieg basis) door veelverdieners die het gemis van hun AOW niet eens zouden mèrken.

Dat zou inderdaad sympathieker zijn dan dit soort Bontenbal-moves. Is de guit niet gereformeerd? Uit die hoek zou je zoiets kunnen verwachten.

…………………  …………………..  ………………….  ……………………

…………………  …………………..  ………………….  ……………………

*

* * *

Luister: K, G en B zijn in discussie gegaan met AI & ChatGTP over de AOW. We plaatsen een deel van die gedachtenwisseling hieronder.

*

Hoe zit het precies?

🟦 AOW‑leeftijd (overheid)

  • De AOW‑leeftijd staat tot en met 2031 vast en is 67 jaar tot 2027, daarna 67 jaar en 3 maanden tot 2031.
  • Vanaf 2033 wordt de AOW‑leeftijd direct gekoppeld aan de levensverwachting. Stijgt de levensverwachting, dan stijgt de AOW‑leeftijd mee.
  • Je AOW‑leeftijd hangt dus uitsluitend af van je geboortedatum en CBS‑gegevens, niet van je pensioenregeling.

🟩 Pensioenleeftijd (via werkgever/pensioenfonds)

  • Veel pensioenregelingen hanteren 67 jaar als standaard pensioenleeftijd.
  • Maar: je kunt vaak eerder of later met pensioen gaan, afhankelijk van je regeling en of je genoeg pensioen hebt opgebouwd.
  • Je pensioenleeftijd hoeft niet gelijk te zijn aan je AOW‑leeftijd.

Wat betekent dit voor jou?

  • Het kan dus voorkomen dat je tot 67 werkt, maar je AOW pas later ingaat (bijvoorbeeld 67 jaar en 3 maanden).
  • Of andersom: je kunt eerder stoppen met werken en je pensioen laten ingaan vóórdat je AOW krijgt — maar dan moet je die periode zelf overbruggen.

🟦 Wat betreft Bontenbal en de AOW‑leeftijd

Henri Bontenbal (CDA‑fractievoorzitter) heeft inderdaad vaker uitspraken gedaan over de houdbaarheid van de AOW en de koppeling aan de levensverwachting. Maar zijn persoonlijke pensioenleeftijd is niet relevant voor het beleid — en die is ook niet publiekelijk vastgelegd. Hij valt gewoon onder dezelfde AOW‑regels als iedere Nederlander geboren in zijn geboortejaar.

Hij is geboren in 1982. Voor mensen geboren in 1982 geldt op dit moment:

📌 Verwachte AOW‑leeftijd: 68 jaar

Dat is gebaseerd op de huidige prognoses van de levensverwachting. Het kan nog schuiven, maar dit is de officiële verwachting.

Dus ja — als hij pleit voor aanpassingen, dan raakt dat hemzelf uiteindelijk ook.

🟩 Over je opmerking over “oorlogstuig”

Je verwijzing naar de discussie over defensie-uitgaven en de AOW is duidelijk een politieke prik. Politici gebruiken de AOW soms als wisselgeld in bredere begrotingsdebatten, maar er is geen enkel voorstel waarin AOW‑geld direct wordt “omgeleid” naar wapens. Dat soort beeldspraak wordt vooral gebruikt in het debat om keuzes te framen.

Als je wilt, kan ik ook uitleggen:

  • hoe de AOW‑financiering precies werkt
  • waarom politici steeds terugkomen op de AOW‑leeftijd
  • of de AOW in de toekomst echt onder druk staat

Zeg maar waar je zin in hebt — ik duik er graag dieper in.

‘waarom politici steeds terugkomen op de AOW‑leeftijd’ … wij denken vanuit tenminste tweërlei motieven: identiteit (AOW=Nederland) en angst (bangmakerij: met de AOW verliezen Nederlandse senioren én hun bron van inkomsten en een laatste stukje van hun Nederlandse identiteit ….

Je raakt hier een punt dat vaak onder de oppervlakte blijft: de AOW is in Nederland niet alleen een inkomensvoorziening, maar ook een cultureel symbool. Daardoor wordt het onderwerp telkens opnieuw politiek geladen.

Er spelen grofweg twee grote drijfveren mee — precies de twee die jij noemt — en die versterken elkaar.

🇳🇱 1. Identiteit: de AOW als onderdeel van “Nederlands zijn”

De AOW is een van de meest herkenbare pijlers van de Nederlandse verzorgingsstaat. Veel mensen zien het als:

  • een beloning voor een leven lang bijdragen
  • een bewijs dat Nederland voor zijn ouderen zorgt
  • een collectieve afspraak die iedereen verbindt

Politici weten dat. Daarom wordt de AOW vaak gebruikt als identiteitsanker in debatten: “Wij laten onze ouderen niet vallen.” “De AOW is heilig.” “Dit is typisch Nederlands.”

Het is een manier om te laten zien: wij staan voor onze mensen. En dat werkt, want bijna iedereen heeft er direct of indirect mee te maken.

⚠️ 2. Angst: de AOW als instrument van politieke mobilisatie

Angst is een krachtige politieke brandstof. De AOW leent zich daar perfect voor, omdat:

  • het iedereen raakt (of zal raken)
  • het gaat om zekerheid en waardigheid
  • ouderen een grote en trouwe stemgroep vormen

Daarom zie je retoriek als:

  • “De AOW staat onder druk.”
  • “Straks moet je tot je 70ste doorwerken.”
  • “Ze pakken je oude dag af.”

Zelfs als de feitelijke situatie genuanceerder is, werkt de dreiging op zichzelf al. Het mobiliseert, het polariseert, en het dwingt aandacht af.

………..  ………….  ……………

 

 

 

Narrative Closure and Geopolitical Imagination ……

Posted on by Panglosss

 

*

Waarom en hoe deze posting, die nagenoeg volledig met AI ChatGPT in elkaar is gestoken? Nou, de jongelui zagen dat er een nieuw kabinet was en dat dat kabinet onder andere het eigen risico voor de zorgverzekering gaat verhogen en dat het kabinet geld naar de Oekraïne wil blijven smijten. Toen zeiden er een paar dat het helemaal niets uitmaakte wie of welk kabinet er komt, maar dat het afhangt van wat meneer Rutte wil dat er gebeurt, en dat komt per saldo neer op: de oorlog in de Oekraïne moet zo lang mogelijk worden voortgezet.
Aan de instroom van asielanten zal ook dit kabinet niets doen; wij – de bevolking – zullen meer belasting moeten betalen, want de NAVO en de Brussel-bureaucraten moeten draaiende gehouden worden. De massa blijft toch wel iedere vier jaar naar de stembus sjokken.

  • Juist, jullie zijn bezig met de vraag in welke mate literatuur de (politieke) werkelijkheid beïnvloedt en bepaalt en Kermode’s boek staat op de rol, omdat je wilt weten welk einde er aan de Oekraïne-proxy-oorlog wordt gebreid en hoe dat met PR en Propaganda wordt voorgekookt en opgedist. Deze tekst hebben de jongelui zelf in elkaar gedraaid, met AI? Dat is niet niks.

Ja, dat kan tegenwoordig, het ziet er op het eerste gezicht indrukwekkend uit al hebben wij de tekst nog niet bekeken en onderzocht op mogelijke lul- en lariekoek, want dat kan natuurlijk ook nog. Wij hebben enkele tips een suggesties gegeven om ze op streek te helpen.

  • Uit Duitsland kregen we het bericht over het mogelijke plagiaat dat Ursula von der Lyen voor haar proefschrijft zou hebben gepleegd. Toen was er nog geen AI. Dit soort dingetjes maakt dat vertrouwen in de politiek en politici alleen maar verder door de bodem zakt.

Ach, de kwestie over het plagiaat van Von der Leyen speelt al langer, maar nu achtten bepaalde partijen het blijkbaar opportuun om het op te rakelen. Wat maakt het uit of een politicus plagiaat pleegde of pleegt, waarom zou iemand anders de politiek ingaan?

 

 

 

* * *

Applying Frank Kermode’s Theory of Endings to Analyst Interpretations of the Ukraine Conflict**

Abstract

Frank Kermode’s The Sense of an Ending argues that humans impose narrative structures on chaotic events and crave endings because they provide coherence, purpose, and psychological relief. This paper applies Kermode’s theory to the Ukraine conflict by examining how four major analyst communities—Western security analysts, Russian analysts, Global South analysts, and peace/conflict‑resolution scholars—construct divergent narrative arcs and therefore desire different forms of closure. Western analysts tend to resist premature endings, viewing the war as part of a longer struggle to uphold the international order. Russian analysts often seek closure to stabilize the meaning of a costly and contested narrative. Analysts from the Global South advocate for immediate closure to escape a conflict they perceive as externally imposed and globally disruptive. Peace scholars prioritize humanitarian concerns and seek closure to prevent further tragedy. The paper argues that these divergent narrative desires help explain why consensus on the war’s conclusion remains elusive: each community imagines a different story, with different stakes, and therefore a different “proper” ending. Kermode’s theory reveals that geopolitical conflicts are not only material struggles but also contests over narrative meaning.

Keywords: Frank Kermode, narrative theory, Ukraine conflict, geopolitical analysis, narrative closure, international relations.

  1. Introduction

The Ukraine conflict has generated a wide range of interpretations regarding its origins, trajectory, and potential resolution. Analysts disagree not only about strategy but also about what the war means and how it should end. These disagreements often reflect deeper narrative structures rather than purely material assessments. Frank Kermode’s The Sense of an Ending provides a useful theoretical framework for understanding these divergent perspectives. Kermode argues that humans impose narrative order on chaotic events and crave endings because endings provide coherence and meaning. Applying this framework to the Ukraine conflict reveals how different analyst communities imagine different narrative arcs and therefore desire different forms of closure. This paper examines four such communities—Western security analysts, Russian analysts, Global South analysts, and peace/conflict‑resolution scholars—and maps their interpretive frameworks onto Kermode’s theory of endings.

  1. Theoretical Framework: Kermode and the Human Need for Endings

In The Sense of an Ending, Kermode argues that humans live “in the middest,” surrounded by events that lack inherent structure. To make sense of this condition, people impose narrative shapes—beginnings, middles, and endings—on the flux of experience. Endings, though artificial, are the most desired because they retroactively give meaning to what came before. They transform chaos into sequence, contingency into purpose. Kermode’s insight is that endings are not objective facts but interpretive constructs that satisfy psychological and cultural needs.

When applied to geopolitical conflicts, this framework suggests that different actors may desire different endings depending on the narrative they believe they are part of. A conflict’s “proper” conclusion is therefore not merely a strategic question but also a narrative one. The Ukraine conflict provides a clear example of this dynamic.

  1. Western Security Analysts: Resisting Premature Closure

Western security analysts, particularly those writing within U.S. and European policy institutions, often frame the Ukraine conflict as part of a broader struggle to defend the post‑Cold War international order. This narrative emphasizes principles such as sovereignty, territorial integrity, and deterrence. Because these analysts view the conflict as embedded within a long arc of European security, they tend to resist endings that appear premature or incomplete.

A ceasefire that freezes territorial changes or leaves Ukraine vulnerable is often described as an unstable or unjust settlement. In Kermode’s terms, such an ending would be a “false closure”—a conclusion that resolves immediate violence but undermines the deeper narrative of international norms. Western analysts therefore imagine the war as still in its middle, with the ending yet to be earned. Their desire for a more satisfying closure reflects a narrative commitment to restoring order not only to Ukraine but to the international system itself.

  1. Russian Analysts: Seeking Closure to Stabilize Meaning

Russian analysts frequently articulate a narrative in which the conflict is part of a historical mission or civilizational struggle. This narrative emphasizes themes of security, historical continuity, and geopolitical necessity. Yet prolonged conflict imposes significant costs. For analysts operating within this framework, an ending—however partial—serves to stabilize the narrative and justify the sacrifices incurred.

Kermode’s theory clarifies this dynamic: as long as the conflict remains unresolved, its meaning remains unstable. An ending allows the state to retroactively impose coherence on the middle, transforming uncertainty into purpose. Closure becomes a way to complete the story and affirm the legitimacy of the narrative that initiated the conflict. Even if the ending is contested, it provides the interpretive frame necessary to make the story intelligible.

  1. Global South Analysts: Desiring Closure to Escape an Imposed Narrative

Analysts from the Global South often interpret the Ukraine conflict as a manifestation of great‑power rivalry with global economic consequences. Rising food prices, energy instability, and disrupted trade disproportionately affect non‑Western countries. For these analysts, the war is not their story; it is a narrative imposed upon them by external actors.

Consequently, they frequently advocate for immediate closure, regardless of the territorial or political terms. Their desire for an ending is pragmatic rather than ideological. In Kermode’s framework, they seek to close the book not because the narrative has reached a satisfying conclusion, but because the story is not one they wish to inhabit. Ending the conflict allows them to return to their own priorities—economic development, political stability, and regional concerns.

  1. Peace and Conflict‑Resolution Scholars: Ending the Story Before It Turns Tragic

Peace and conflict‑resolution scholars approach the war primarily through the lens of humanitarian impact and escalation risk. Their narrative emphasizes human suffering, displacement, and the potential for catastrophic outcomes. For these analysts, the longer the conflict continues, the more the narrative tends toward tragedy.

Kermode’s theory helps explain their position: these scholars desire an ending not to fulfill a geopolitical narrative but to prevent the story from becoming irreversibly tragic. Their preferred closure is one that minimizes harm, even if it leaves political questions unresolved. In their narrative, the moral imperative is to stop the suffering before the story reaches a catastrophic climax.

  1. Conclusion

Applying Kermode’s theory of endings to the Ukraine conflict reveals how deeply narrative structures shape geopolitical interpretation. Endings are not simply military or diplomatic outcomes; they are narrative constructs that give meaning to events. Because different analyst communities imagine different stories, they desire different endings. Western analysts resist closure because the available endings do not satisfy the moral and strategic arc they believe they are defending. Russian analysts seek closure to stabilize the meaning of a costly narrative. Global South analysts desire closure to escape a story that disrupts their own priorities. Peace scholars seek closure to prevent further tragedy. Understanding these narrative frameworks clarifies why consensus on the conflict’s conclusion remains elusive: the actors involved are not negotiating the same ending, because they are not telling the same story.

Bibliography

Books and Theory

  • Kermode, Frank. The Sense of an Ending: Studies in the Theory of Fiction. Oxford University Press, 1967.
  • Ricoeur, Paul. Time and Narrative. University of Chicago Press, 1984.
  • White, Hayden. The Content of the Form: Narrative Discourse and Historical Representation. Johns Hopkins University Press, 1987.

Western Security Analysis

  • Charap, Samuel, and Timothy Colton. Everyone Loses: The Ukraine Crisis and the Ruinous Contest for Post‑Soviet Eurasia. Routledge, 2017.
  • Freedman, Lawrence. “Ukraine and the Art of Strategy.” Survival 64, no. 3 (2022): 7–28.
  • Galeotti, Mark. Putin’s Wars: From Chechnya to Ukraine. Bloomsbury, 2022.

Russian Strategic Narratives

  • Tsygankov, Andrei. Russia’s Foreign Policy: Change and Continuity in National Identity. Rowman & Littlefield, 2023.
  • Kortunov, Andrey. “Russia’s Strategic Culture and the Ukraine Conflict.” Russian International Affairs Council, 2022.

Global South Perspectives

  • Acharya, Amitav. The End of American World Order. Polity Press, 2018.
  • Mohan, C. Raja. “The Global South and the Ukraine War.” Foreign Policy, 2022.
  • Sidiropoulos, Elizabeth. “Africa’s Response to the Ukraine Conflict.” South African Institute of International Affairs, 2022.

Peace and Conflict‑Resolution Scholarship

  • Ramsbotham, Oliver, Tom Woodhouse, and Hugh Miall. Contemporary Conflict Resolution. Polity Press, 2021.
  • Paris, Roland. “The Ukraine War and the Future of Peacebuilding.” International Peace Institute, 2023.

 

‘Wat zouden de EU- en NAVO-bureaucraten (de respectieve nomenklatoera’s) in hemelsnaam moeten beginnen zonder de Oekraïense proxy-oorlog?!’

Posted on by Panglosss

 

Parkeer PM febr. 2026

 

Tot ongeveer  >>> 48:15 gaat de video over Iran en het nepnieuws dat we daarover volgens Crooke in het Westen krijgen opgedist, maar ná >>> 48:15 (ná een zoveelste NAVO-pr-optreden van Mark Rutte) gaat het over voor ons in Nederland echt interessante dingen. Voor de goede orde: Crooke is een Britse oud-ambassadeur en ex-MI6-inlichtingenofficier, die tegenwoordig in Italië woont. Overste Daniel Davis is een Amerikaanse oorlogsveteraan die nog onder kolonel Douglas Macgregor heeft gediend in de Irak-oorlog.
Davis beweert dat hij Ruttes betoog leest als een oproep aan de EU-landen om in vredesnaam te berusten in een vazallenstatus jegens de VS (wat zouden Rutte en de EU-bureaucraten zónder de VS kunnen uitrichten, nietwaar?) en desnoods moet Denemarken Groenland dan maar aan Trump afstaan. Alles om de Oekraïne-oorlog zo lang mogelijk te rekken en te laten voortduren, omdat die het bestaansrecht van de EU- en Nederlandse politici legitimeert en borgt.

  • Zet het optreden, de speech, van Mark Carney in Davos hier ook bij, want daar gaat Crooke lekker op los: “Wrong!”
    Zullen we AI ChatGPT aan de leiding laten, want daar hebben we dit vooral mee gedaan? Oké. Daar gaat ie.
    Does Carney explicitly claim the West still sets the rules?
    Not directly. Carney’s speeches tend to be polished, technocratic, and framed in neutral language. He talks about:

    • “defending the rules‑based order”
    • “mobilizing democracies”
    • “coordinating with partners”
    • “rebuilding global resilience”

    None of these phrases state Western primacy outright. But they presume it.

    Carney speaks from the classic Davos worldview: Crooke hears this as the same old Western leadership script, just updated with new vocabulary.

    1. So why does Crooke react so sharply? (“WRONG!”)

    Because Crooke believes Carney is repeating a failed formula:
    “Let’s rebuild the Western-led global order — but this time with new partners, new coalitions, new tools.”
    Crooke’s paraphrase — “Let’s do it again… with other partners” — is his way of saying:
    “Carney wants to reboot the same Western-centric system that already collapsed.”
    To Crooke, this is not just mistaken — it’s delusiona. What exactly is Crooke rejecting?

    1. The assumption that the West can still lead

    Crooke believes:

    • The West no longer has the industrial base
    • The West no longer has the financial leverage
    • The West no longer has the global legitimacy

    So when Carney talks about “renewing leadership,” Crooke hears:

    “We can still run the world if we just try harder.”And Crooke’s response is: No, that era is over.

    1. The idea that the “rules‑based order” can be revived

    Carney frames the world as needing:

    • more coordination
    • more shared rules
    • more Western-aligned governance

    Crooke believes:

    • the rules‑based order is already dead
    • the world is moving to multipolar blocs
    • Eurasia is no longer listening to Western institutions

    So Carney’s message sounds to him like:

    “Let’s rebuild the old order with a fresh coat of paint.”

    1. The belief that new partners will fix the old system

    Carney often talks about:

    • “new coalitions of democracies”
    • “new partnerships”
    • “new frameworks”

    Crooke interprets this as:

    “We’ll do the same thing, but with different branding.”

    Hence his paraphrase: “Let’s do it again… with other partners.”

    1. Why is Crooke so adamant?

    Because for Crooke, Carney’s worldview is not just wrong — it’s dangerous.

    Crooke thinks:

    • The West is misreading the global shift
    • This misreading leads to escalation (military, economic, ideological)
    • The West is doubling down on a strategy that cannot succeed

    So his “WRONG!” is not about Carney personally. It’s about rejecting the entire Davos mindset.

Carney’s posture is:

  • managerial
  • confident
  • technocratic
  • assuming Western leadership is natural and legitimate

Crooke’s worldview is:

  • the West is no longer in charge
  • the world has already moved on
  • Davos elites haven’t noticed

So Crooke’s “WRONG!” is aimed at the assumptions beneath the speech, not the literal sentences.

When Crooke hears Carney’s Davos‑style language — “renew,” “rebuild,” “lead again,” “new partnerships,” “rules‑based order,” “build back better” — he interprets it as a continuation of the same elite project that has dominated Western policy for decades.

And Crooke’s core critique is this: “Build back better… for whom? Certainly not for the majority of people.”

  1. In the Davos worldview, “better” means:
  • More global integration
  • More technocratic governance
  • More financialization
  • More Western‑led rule‑making
  • More alignment with elite institutions (IMF, World Bank, NATO, EU, WEF, etc.)

This is “better” for the people who already run the system:

  • multinational corporations
  • global finance
  • Western political elites
  • transnational institutions
  • the professional managerial class

Crooke sees Carney as speaking for this group.

  1. In Crooke’s view, “better” is not for:
  • working‑class Westerners
  • the Global South
  • countries resisting Western dominance
  • people harmed by deindustrialization
  • populations exhausted by endless wars
    societies suffering from austerity or inequality

Crooke believes these groups have been paying the price for the Davos model for decades.

So when Carney says “build back better,” Crooke hears: “Rebuild the system that benefits us — and ask everyone else to sacrifice again.”

  1. Why Crooke thinks Carney is being conscious about it

Carney is:

  • a former central banker
  • a Davos regular
  • a champion of global governance frameworks
  • a spokesperson for the “rules‑based order”
  • deeply embedded in elite networks

Crooke sees him as someone who knows exactly what the old system was, and is now trying to repackage it as renewal.

How Carney’s economic worldview differs from Crooke’s
Carney and Crooke are almost perfect opposites in how they understand the global economy. They’re not just disagreeing on policy — they’re living in different conceptual universes.

  • Carney = Globalized, financialized, technocratic capitalism
  • Crooke = Multipolar, civilizational, post-globalization economics

Where Carney sees a technical problem, Crooke sees a civilizational shift.

What Crooke means by repeating “Ukraine, Ukraine, Ukraine”

Crooke is arguing that, in elite Western political discourse, “Ukraine” has become shorthand for a strategic project, not a nation of real people with real suffering.

In his interpretation: “Ukraine” = a geopolitical instrument

Some analysts argue that Western leaders use “Ukraine” to mean:

  • a proxy front against Russia
  • a test of Western credibility
  • a symbol of the rules‑based order
  • a tool to justify military spending
  • a rallying cry for unity

Crooke’s frustration is that, in his view, the actual Ukrainians — their losses, their destroyed cities, their displacement — disappear behind this symbolic use of the word.
He’s criticizing the rhetoric, not the people.

Does Crooke believe Western elites want the war to continue?

Crooke’s argument (again, describing his view, not endorsing it) is that:

Some Western policymakers see continued conflict as strategically useful.

He believes they think:

  • Russia must be weakened
  • NATO unity must be maintained
  • defense industries must be revitalized
  • Western leadership must be reasserted
  • the “rules‑based order” must be defended

In that worldview, “Ukraine” becomes a means to an end, not an end in itself.

That’s why he repeats it almost mockingly: “Ukraine, Ukraine, Ukraine…” as if to say:

“You’re not talking about the country — you’re talking about your project.”

Why Crooke gets emotional about this

Because he believes:

  • the war is devastating Ukraine
  • escalation risks are enormous
  • Western leaders are not being honest about their motives
  • the conflict is being framed in moral terms rather than strategic ones
  • the Ukrainian people are paying the price for a geopolitical contest

So when he says “Ukraine, Ukraine, Ukraine,” he’s accusing elites of using the word as a slogan, not as a reference to a real nation suffering a real war.

Crooke’s worldview is civilizational, structural, and long‑term. He sees the Ukraine war not as an isolated conflict, but as a symptom of a global transformation.

Here’s how it fits into his framework.

🧩 A. The war is a trigger for the collapse of Western hegemony

Crooke believes the post‑Cold‑War order — Western‑led, financialized, globalized — was already weakening. Ukraine, in his view, is the moment when:

  • Russia openly rejected Western dominance
  • China backed Russia strategically
  • the Global South refused to align with the West
  • Western sanctions failed to isolate Russia

So for Crooke, Ukraine is the moment the world stopped obeying the old rules.

🏭 B. The war exposes the West’s industrial decline

Crooke repeatedly argues that:

  • Russia can out‑produce NATO in artillery, shells, and basic military hardware
  • the West outsourced its industrial base
  • financial power cannot substitute for manufacturing power

So Ukraine becomes a stress test of Western capacity — and Crooke thinks the West is failing it.

🌏 C. The war accelerates the formation of blocs

Crooke sees the world reorganizing into:

  • a Eurasian bloc (Russia–China–Iran + Global South partners)
  • a Western bloc (US–EU–NATO)
  • a non‑aligned bloc (India, Gulf states, Africa, Latin America)

Ukraine, in his view, is the first major conflict of this new multipolar era.

This is why he keeps repeating “Ukraine, Ukraine, Ukraine…”

He believes Western elites use “Ukraine” as a symbol for:

  • defending the rules‑based order
  • preserving Western leadership
  • preventing multipolarity

In his interpretation, the war is fundamentally about the West trying to stop the emergence of a multipolar world.

………………  ………………  ……………..  …………………….

* * *  Zullen we het hier even bij laten? Anders loopt dit blog volledig uit de rails * * *

………………  ………………  ……………..  …………………….

 

 

 

 

 

 

‘Vertrouwen? Tot vervelens toe. Gaat het wel goed in Gaza en de Oekraïne?’

Posted on by Panglosss

 

Samuel Barkin – assets.cambridge.org/97805211/98714/frontmatter/9780521198714_frontmatter.pdf

 

Iran Vows Next Missile Attack WIPES OUT Israel & US Navy | Patrick Henningsen & Col. Wilkerson

*

Of het goed gaat in Gaza? Dat hangt er vanaf aan wie je het vraagt. Kolonel Wilkerson (video >>> 15:30) schetst een zonnig scenario voor de share- & stakeholders van het Gaza-lustoord-project. Hoogstwaarschijnlijk zullen bulldozers de puinhopen van Gaza gladstrijken en over pakweg een jaar of vijf (??) zal geen haan er meer naar kraaien dat Gaza is getransformeerd tot een winstgevend vastgoedproject.

  • Gewoon, gebouwd op het knekelhof van zo’n 200.000 (?) Palestijnse lijken. Tja, het is maar hoe je het bekijkt.
    Je moet even spelen met de begrippen trust (vertrouwen, een stichting – denk bijvoorbeeld aan trust fund), board (of trustees) en bored (verveeld). ‘The board of trustees is bored of peace...’

Dat laatste daar kun je ook nog mee stoeien: peace (vrede) en a piece (een stuk, een deel van > a piece of the deal…);  Bored of a piece! I want it all!. Wat de Oekraïne aangaat is het ongeveer hetzelfde liedje, met dezelfde spelers. Geopolitiek is niet zo ingewikkeld als de MSM het vaak willen doen voorkomen. Oké, die moeten ook hun omzet draaien.

  • Zeg, hoe gaan de dingen in Nederland eigenlijk? Daar hebben wij tenslotte direct mee te maken. Hoewel, onze kinderen en studenten hebben totáál geen belangstelling voor wat de Nederlandse politici allemaal uitspoken; ‘Dat is zo saai en en onecht, bijna allemaal voorspelbare tinnef en trijf. Boeieeeeee… Die zoeken zelf hun informatie bijeen en steken – nu vaak met behulp van AI+ChatGPT – hun eigen nieuwsbulletins in elkaar, die ze onderling uitwisselen en delen. Dat doen ze lang niet onverdienstelijk.’

Dat krijg je. Gisteren zag F in de trein – ja, die kan zíj nog betalen – een mevrouw die een blauwe belastingenveloppe met een wit papier er nog in, verscheurde. De mevrouw legde aan haar vriendin uit dat ze net bij haar schoonouders was geweest en deze belasting-info over het terugkrijgen van belasting indien je je inkomstenbelastingformulier invult, schielijk van de tafel had geplukt en meegenomen, om ongelukken te voorkomen – ‘Straks zijn we wéér bezig met maandenlang corresponderen en telefoneren, omdat er iets fout zou zijn ingevuld en ze alsnog tig-euro aan achterstallige belasting zouden blijken te moeten betalen …. Als de Belastingdienst weet dat mijn schoonouders belasting tegoed hebben, dan kan de Belastingdienst dat ook meteen terugstorten, zonder deze flauwekul. Of niet soms?’

  • Kijk, dat gaat ook over vertrouwen, trust, en de Belastingdienst speelt daarbij in iedere beschaafde maatschappij een cruciale rol, Ja, ik ken die brieven met de boodschap dat je waarschijnlijk belasting terug kunt krijgen ….. enzovoorts, tralalala. Soms schijnt iemand werkelijk belasting terug te krijgen, maar meestal is het een dooie mus en loop je het risico dat je inderdaad tijdenlang bezig bent een (vermeende) fout te herstellen, want bij de Belastingdienst weten ze van geen ophouden.
    Neen, dan kun je beter een Belasting-teruggaaf mislopen dan zo’n risico aangaan van tijdenlang gezuig en getrek. Brrrrrrrrr……. heel verstandig om zo’n brief maar meteen te verscheuren.

Wat gebeurt er nou met dat vele belastinggeld dat nooit wordt ’teruggevraagd’? Blijft dat een tijdje op de plank liggen om vervolgens in een zwart gat te verdwijnen? Wat doen ze daar mee? Dat zal nu vast naar meneer Zelensky gaan, denk je ook niet? Of naar extra-zorgvuldig-bereide maaltijden voor wéér een azc?

 

    ‘Trustees of Peace?’ –  https://www.nrc.nl/nieuws/2026/01/27/ruben-l-oppenheimer-a4918724
What is Trump’s ‘Board of Peace’ and who is joining? Here’s what to know.  –  edition.cnn.com/2026/01/22/world/trump-board-of-peace-explainer-intl-hnk

 

Jan 26, 2026  – Jared Kushner’s Gaza ‘Master Plan’ is a laboratory for humanity.
The Grayzone’s Max Blumenthal and Aaron Mate discuss the dystopian ‘Master Plan’ unveiled at Davos by presidential son-in-law Jared Kushner for constructing a high-tech concentration camp on the ruins of Gaza, aiming to generation billions in profits for Trump cronies while war survivors are left with crumbs off the master’s table.    www.youtube.com/watch?v=NIrg9iB4z7Y

 

 

‘Wil Rutte nú al over zijn schaduw heen springen?’ … Tjardus van Citters, de buitenboordmotor?

Posted on by Panglosss

 

Parkeer  PM

 

 

*

De AD‑publicatie (25 januar1 2026) beschrijft dat Tjardus van Citters, een communicatie-wetenschapper die niemand binnen de VVD lijkt te kennen, plotseling beweert dat hij jarenlang Mark Rutte adviseerde vanuit de coulissen.
Hij brengt een boek uit waarin hij zijn rol beschrijft. De uitgeverij kondigt hem aan als iemand die betrokken was bij Ruttes “politieke character building”.
Binnen de VVD reageren mensen verbaasd: niemand kent hem, en men vindt het “stug” dat iemand zo lang zo’n rol zou hebben gehad zonder dat iemand het wist.

*

De Davos-speech van Canada’s premier Mark Carney laat niets aan duidelijkheid te wensen over: Canada leeft niet bij de gratie van Amerika en de rules-based wereldorde is al geruime tijd geleden een zachte dood gestorven en ter aarde besteld. Dat weten we intussen bijna allemaal, maar niemand wordt geacht dat hardop te zeggen. De Maleisiër Chandran Nair (www.youtube.com/watch?v=jPbUvamzY5A) heeft gelijk dat het wel a little bit rich was coming from a Canadian, omdat Canada natuurlijk bergen boter op het hoofd heeft.

  • De luitjes staat het water aan de lippen en toen hebben ze bedacht dat Rutte als NATO-ceo met iets spectaculairs moest komen, een ripping yarn, zoals een van de zombies het uitdrukte.  Welaan, dit is het dan geworden: Rutte benoemt zijn partner Tjardus van Citters tot premier van Nederland en kondigt aan dat ze binnenkort offcieel in het huwelijk zullen treden.

F vertelt te hebben gehoord dat Rutte en Tjardus met elkaar gaan trouwen. Zou dat een broodje aap zijn? Er zou in ieder geval een nationale vrije dag in hebben gezeten, en alleen is ook maar alleen.

  • Fake news, maar wel leuk. Vooral omdat Donald Trump zou zijn benaderd om als getuige te fungeren.  Dit vind ik tot nogtoe het leukste scenario voor een faction-verhaal. Daar zijn de jongelui toch mee bezig?

Dat waren de laatste berichten, maar omdat ze met AI+ChatGPT werken, komen ze onderweg allerlei interessante zijpaden tegen en deze tussenstap kwam over de mail binnen. Het gaat over ‘mentaliteit’ en ‘lands-/volksaard’ en leiderschapsstijl. Hoe ze op dit onderstaande schema zijn uitgekomen, is mij een raadsel. Misschien horen we het nog. Het is in ieder geval boeiend.

  • Het gaat geloof ik over rentmeesterschap (stewardship), waarnemerschap, de procureur-zaakwaarnemer en de manager. Misschien komt het nog Laten we het schema vast plaatsen.

De positie is – geloof ik – Trump als ‘Don’ en Rutte en de EU-managers als consiglieri, of capo regimes, zoiets. Zónder levende politici met mafiosi te vergelijken. Het gaat louter om de structuren, ideaaltypen en en typologieën.

*

Oké, de jongelui zijn inmiddels verder gegaan met de schaduw van meneer Rutte in het torentje, zoals zichtbaar in de cartoon van Mirjam Vissers: “Build back better again” maar vooral: “Yóu will own nothing ….”
Hier hebben ze schik in en dat is te merken. Jij hebt ze gezegd: Don’t be intimidated. Write down what AI gives you for an answer, even if you do not grasp the meaning of it immediately just jot it down and try to make sense of it afterwards by connecting the dots … Dat heeft blijkbaar gewerkt.

  • Natuurlijk. Daar is AI bijna voor gemáákt; indien je zinnige vragen formuleert, krijg je meestal – niet altijd! – zinnige antwoorden, die je naderhand met elkaar in verband kunt proberen te brengen. Doe je niets met de antwoorden en durf je geen vragen (meer) te stellen, dan kom je niet verder. Kijk wat ze intussen hebben gevonden over het schaduw-thema. Dat vind ik lang niet mis.

Zeker. Dit is gratifying. Daar  kun je in verband met meneer Rutte best een kort faction-essay van wrochten. Kijk eens naar Chamisso en Peter Schlemihl en dan Peter Pan, die zijn schaduw verliest en naar de panfluit verwijst. Toevallig heten beiden Peter. Schlemihl is jiddish voor ‘pechvogel’, ‘stuk verdriet.’
Ik heb voorgesteld te vragen wat een schaduw zónder lichaam (zie de cartoon) volgens AI betekent, en zie:

  • bij Chamisso: een mens die zijn ziel of identiteit kwijt is
  • bij Peter Pan: een jongen die zijn groei niet kan vasthouden
  • bij Ralph Ellison: een samenleving die wel de contour ziet, maar niet de mens. Dit is de omkering van Chamisso

Een schaduw zonder lichaam is dan: een mensbeeld zonder menselijkheid, een aanwezigheid zonder erkenning, een contour zonder kern.
Let wel: het gaat om een cartoon en niet om een levende echte persoon.

  •  Er zijn vandaag de dag zo veel nep-video’s in omloop dat je vaak niet weet of een video (www.youtube.com/watch?v=5O4FMWphHmA ) nou een werkelijkheid weergeeft of dat het nep is.

………..  …………..  ……………..

………..  …………..  ……………..

     Van Citters -www.messageacross.nl/over-message-across

 

*