Aren lezen met Houellebecq. l’Anéantissement van onze voedselvoorziening

Parkeer

 

*

  Marcel van Silfhout  –  https://www.graangeluk.nl/over-ons/

*

Dat doen kolonisten-imperialisten altijd: ze vernietigen de leefomgeving, de biotoop, het ecosysteem, van het volk dat ze koloniseren.  Dat deden de oude Romeinen al, de moderne Amerikanen die de buffels en paarden van de Plains Indians afschoten, de Nederlanders in Nederlands-Indië, de Engelsen in Zuid-Afrika (denk aan de concentratiekampen) en de globalisten die onze agrarische sector naar de gallemiezen schoppen, zodat wij straks net als de Indianen afhankelijk worden van voedsebedelingen uit een buitenland. Waarom zou meneer Bill Gates alle agrarische bouwland opkopen, denk jij? We worden geleidelijk zo kneedbaar als warme was gemaakt, en zo manipuleerbaar als je je maar kunt voorstellen.

  • Vergeet de energie (aardolie en aardgas) niet hè. Onze boorputten in Groningen zijn niet voor niets dichtgeplempt en de Nordstream-pijplijn is niet zo maar vakkundig opgeblazen. Nu moeten we peperduur Amerikaanse LNG importeren, gas dat op een de-natuur-verwoestende wijze wordt gewonnen (fracking), en dat met oliezuipende tankers over hele aardbol wordt versleept, omdat de nomenklatoera’s willen doen voorkomen alsof de olie niet uit Rusland komt.

Je moet politici, een nomenklatoera, altijd beoordelen naar de effecten, de gevolgen, van hun ‘beleid’ en nooit luisteren naar de marketing-prietpraat waarmee ze dat beleid aan de man brengen. De meeste moderne ‘politici’ zijn slangenolieverkopers, die helemaal niet voor ons werken en ons alleen paaien om zetels te scoren. Vreemd genoeg blijven wij daar in trappen en steeds naar die stembus sjokken. Wat je ook stemt, je krijgt hetzelfde ‘beleid’ om je oren.

  • En dat staat allemaal in die dikke roman van Houellebecq? Mijn hemeltje lief zeg! Wat een pil! Heb je het net herlezen? Moet eigenlijk wel hé, want we zitten zo in 2027 en dan gaan de poppen volgens Michel opnieuw aan het dansen.

Ongelooflijk hè? Lees de passages over ‘de politieke memo’ in de roman maar. De politieke intrige in Anéantir is een cynisch brouwsel van een democratie die wordt ‘bestierd’ (dus niet bestuurd, maar be-stierd) door technocraten, gemanipuleerd door marketing-minkukels en propaganda-pipo-pygmeën en ondermijnd door digitale terreur, met de presidentsverkiezingen van 2027 als een toneelstuk waarin niemand werkelijk de regie voert of de controle heeft.
Houellebecq zit altijd op de actualiteit. Wat hij over Frankrijk en Macron schrijft, dat hebben we in Nederland precies op een vergelijkbare manier aan de hand: Dick Schoof en Rob Jetten zijn verlengstukken van Mark Rutte, die in Nederland (Den Haag) nog steeds aan de touwtjes trekt. Volgens Houellebecq tenminste.

  • Ach, dat noemen ze tegenwoordig ‘geopolitique’ geloof ik – szjeeeopolitiekke, met sjeee van Niezsjèèèrè (Niger, weet je nog, díe tante dus). Waarom denk je dat we – net als de Duitsers trouwens – worden uitgeperst via allerlei soorten belasting? Waar hep al dat geld voor nodig? Nou, om dat te raden heb jij geen drie keer nodig. Ook geen diploma hogere raketkunde. Dat kun je eventueel zo bij de oude Immanuel Kant nalezen: oorlogen voeren, meneer! Kant in het Nederlands: ISBN 90 242 7544 x.  Dát doen en willen ze. De permanente ‘uitzonderingstoestand’ scheppen en bestendigen, want dan kunnen ze regeren per decreet en valt hun gepruts en gefröbel niet op. Desnoods knutselen ze daartoe pandemie-virussen in elkaar.

Zeg, waar is die guillotine voor? Ach, sorry, ik vraag naar de bekende weg. Die is om het stokbrood te snijden, natuurlijk. Op ieder dorpsplein in Frankrijk staat zo’n ding, soms wel twee of drie, en je ziet er bijna altijd lange rijen Fransen met een stokbrood onder de arm en in de oksel, op hun beurt staan wachten: couper du pain.

  • Dat ook, dat ook, natuurlijk, maar het heeft ook een connotatie met seks en neukelen – het is tenslotte een roman van Houellebecq. Daarvoor moet je naar Vladimir Nabokov en diens novelle over Gogol. Gogol beschrijft een scene waarin een man en vrouw het-met-elkaar doen. De penis verdwijnt in de vulva, de eikel, glans, eerst en Gogol beschrijft dat heel subtiel als een ‘onthoofding.’ De meeste lezers lezen hier overheen. Nabokov gebruikt die passage ter illustratie van ‘vervreemding’ (ostranenie), een techniek die de Formalisten (zie o.a. Victor Sjklovski) gebruikten om het alledaagse in een ander en verrassend licht te stellen. Nabokov gebruikt het lichaam om te laten zien dat Gogols stijl: extatisch is (een piekervaring > ‘orgasme’), destructief (iets wordt afgebroken, vernietigd, anéantit), transformatief (iets nieuws ontstaat). Het is een paradoxale beweging: vernietiging als schepping.

Dat onthoofden, zie je zo voor je: de veroordeelde wordt op de plank als het ware als een stokbrood de oven ingeschoven, met het hoofd – de eikel – eerst, en dan: plop! perdu la tête. ‘La grande mort’ en niet la petite mort, zoals de Fransen het orgastisch hoogtepunt bij de vrouw bij een coïtus ook wel plegen te beschrijven. Dan heeft de weduwe (la veuve = de guillotine) weer een hapje binnen. De roman begint met een video waarop een onthoofding wordt getoond.

  • De Nederlandse versie zou de onthoofding van Theo van Gogh door Mohammed B(oujeri) kunnen opvoeren.

Mohamed B, Ali B, Moshtag B …. is er ook een autochtone B? Meneer Bouyeri is intussen nog beroemd geworden ook.

  • Wat dacht je van Marco B?

Tuurlijk: Marco B, een blanke autochtoon. We leven dus toch nog in een democratische rechtsstaat.
Y vertelde dat ze nog niet zo lang geleden op een terrasje zat en een groepje aan een belendend tafeltje zich hardop afvroeg waarom die enge Volkert v.d. G. zo ongegeneerd los ronddart; ze hadden hem zien meedoen aan een hardloopwedstrijd geloof ik. Iemand vroeg wat ze daarvan dachten en de groep riep in koor dat de rechters die Volkert vonnisten vast lid van D66 waren of anders op die partij stemden.
Toch opmerkelijk hoe snel stereotype vooroordelen wortel schieten en blijkbaar beklijven.
Zeg, is die pagina 696 (soixante neuf six) opzet, of puur toeval? Het ritme van Gogol-Nabokov (in-uit-in-uit …) zit er wel in, en dat twee uur lang, het lijkt zelfs een beetje op priapisme, maar het kán ook aan de medicatie liggen. Viagra misschien? Jij bent een close reader.

  • Nu je het zegt. Bij Houellebecq is bijna niets toeval en dat Paul precies op pagina 696 Prudence bijna permanent penetreert, vanuit zijwaartse ligging, kan zijn uitgekiend, maar dat weet ik niet. De zijwaartse ligging is de enige stand waarin het hem nog lukt. Hij is als het ware gekapseisd. Net als het politieke systeem is gekapseisd.

Wat gaat 2027 brengen? Houellebecq heeft al aangetoond over bijna profetische gaven te beschikken. Als je de Epstein-affaire en die absurde oorlogen in ogenschouw neemt, en daar tussendoor aan het dolzinnige duo Trump-Netanyahu denkt, dan zou Anéantir (verdelgen, vernietigen, tilgen, ausradieren, annihilate …) weleens letterlijk serieus genomen kunnen dienen te worden.
Alles lijkt meer en meer samen te hangen om tot een totale chaos te worden geklutst.

…………….  ………………   …………………

……………….  ……………….  ……………………..

……………….  ……………….  ……………………..

Margot Dijkgraaf (06.01.2022)  –   www.nrc.nl/nieuws/2022/01/06/in-de-nieuwe-houellebecq-schuilt-het-ongeluk-in-het-gezin-a4075903?t=1778484595

Natuurlijk is de Nederlandse vertaler een haan, die Martin heet et qui vit comme un coq en pâte

 

 

Is het altijd veilig in het Witte Huis?

 

Parkeer

 

Die Amerikaanse dames, die met Pasen naast ons kwamen zitten, wisten meer van de Nederlandse politiek dan menig Nederlander. Dat staken ze ook niet onder stoelen of banken.

  • Dat is altijd zo: als je in een buitenland bent en je leest daar over Nederland in Nederlandse en buitenlandse kranten, dan lijkt het vaak of je in Nederland in een heel andere wereld leeft.
    De enigen die garen konden spinnen bij het bezoek van Alex, Max en Robbie, waren (misschien) Trump, die kan alle positieve propaganda gebruiken, maar vooral Rutte, die in de coulissen nog steeds aan de touwtjes trekt in Nederland. Daarom dat Jetten mee moest. De hele wereld moet zien dat Nederland en Amerika dikke vriendjes zijn en dat Nederland veel wapens van Amerika zal blijven kopen. Of dit Nederland in de ogen van de rest van de wereld goed doet, dat dachten ze niet. Maar, politici hebben vandaag de dag lak aan de belangen van het publiek; zij volgen hun eigen agenda’s.
    Dat vond ik een scherpe analyse, die je in Nederland nooit hoort.

Ze waren nog geestig ook: “Alex en Max moeten in hun slaapkamer daar in het Witte Huis – of het gastenverblijf – maar geen spannende dingen gaan doen, want voor ze het weten staan ze op youtube.’ Trump en Epstein waren tenslotte boezemvrienden en Epstein was weer erg ik met Ehud Barak. Het installeren van camera’s en microfoons zou ze tot tweede natuur kunnen zijn geworden, en ze staan nergens voor.

  • Dat laaste is inmiddels zoneklaar gebleken. Wat een van de dames ook opperde: “Hoge buitenlandse gasten dienen ook als gijzelaars. De Iraniërs schroeven hun tegenacties op. ‘Vannacht’ zouden ze Dimona hebben gebombardeerd, met preciesie-bommen en -raketten. Zo lang er gasten als Alex & Cie aanwezig zijn, zullen ze Washington of New York niet direct als doel kiezen.”

Dan zouden de Amerikaanse geheime diensten hebben geweten dat de aanval op Dimona stond te gebeuren….?

  • In ieder geval hadden ze haarscherp door dat het vele gas in Groningen, diep in de grond moet blijven, omdat wij behalve wapens ook het peperdure Amerikaans LNG (vooral door fracking gewonnen) moeten blijven afnemen. Zulks ten nadele van de Amerikaanse natuur, want fracking is allesbehalve natuurvriendelijk.

Tja, de onzinnige narratieven over stikstofdepositie en klimaatverandering neutraliseren, blijven toch populair bij de massa’s, terwijl iedereen die even nadenkt, snapt dat één dag oorlog in de Oekraïne – ‘Nederland’ steunt en medefinanciert die bloederige poppenkasterij met ons belastinggeld en je kunt stemen wat je wil, ‘ze’ gaan gewoon hun gang – meer CO2 en nog véél giftiger stoffen de atmosfeer in slingert.

  • Trees, Karel en Leila hadden een origineel verhaal gehoord in ******* Een mevrouw die leesgroepen faciliteert, vertelde uitgebreid hoe enkele van de deelnemers alternatieve lees-strategieën (en dus ook manieren van denken) voorstelden. Het gaat – om mee te beginnen – om heel eenvoudige methoden zoals het tegenover zetten van begrippen, die iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben, als je ze vanuit een andere hoek bekijkt. Of juist helemaal niet.
    Saillant vonden ze de termen: ‘jodenhaat’ en ‘suïcidale empathie’.  Zet die tegenover elkaar en ga daarover in discussie, eventueel met een ‘roman’ als leidraad. Een leesgroep had meteen Céline ( Reis naar het einde van de nacht; vertaling E.Y.Kummer) als roman voorgesteld. Om te watertanden toch?

Juist. Mag ik raden welk ander boek ze vast op de rol hebben staan? Precies: Houellebecq’s Onderworpen – Soumission. De volmaakte Socrates-beker van dolle kervel. Je hebt overigens een Céline-tekst incompleet vertaald. Met opzet? Vast wel, want suïcide is meestal haastwerk.

 

————   ——————

…………………….

 

Prompt / Vraag voor Ai+ChatGPT >> President Trump en de FBI. Er was ooit gedonder tussen Trump en de FBI-mensen die waren belast met de beveiliging van zijn persoon Had de president nou bezwwar tegen het feit dat hij zijn slaapkamerdeur niet op slot mocht doen, of juist wel. Was er ook niet iets met beveiligingcamera’s waar Trump niets van moest hebben? Hoe is dat nu opgelost. Dit ging over het Witte Huis en niet over Trumps privé woning in Mar a Lago.
Hoe ging dit met JFK, die aan de lopende band damesbezoek ontving van wie sommigen ‘in meerdere werelden’ leefden?

Reacte Ai:
Kernpunt
Trump wilde wél een slot op zijn slaapkamerdeur, maar de Secret Service stond dat niet toe en verwijderde het slot. Over beveiligingscamera’s in zijn slaapkamer is in de beschikbare bronnen niets gemeld.
Wat er precies gebeurde
1. Het slot op de slaapkamerdeur
Volgens biograaf Michael Wolff — die dit meerdere keren heeft verteld in interviews en podcasts — liet Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn een slot op zijn slaapkamerdeur installeren. De Secret Service verbood dit, omdat: zij te allen tijde directe toegang tot de president moeten hebben; een afgesloten deur een veiligheidsrisico vormt bij een noodsituatie.
De agenten verwijderden het slot, wat leidde tot een “confrontatie” tussen Trump en de Secret Service.
2. Gedoe over beddengoed. Meerdere bronnen melden dat Trump woedend werd toen het huishoudelijk personeel zijn lakens had vervangen. Waarom hij zo reageerde, is volgens Wolff onbekend.
3. Beveiligingscamera’s. In de doorzochte bronnen wordt geen enkel incident genoemd over beveiligingscamera’s in de slaapkamer of elders in het Witte Huis waar Trump bezwaar tegen zou hebben gehad. Het lijkt dus dat dit niet onderdeel was van de bekende conflicten.
4. Hoe het is opgelost
Er is geen melding dat Trump later alsnog een slot mocht houden. Alles wijst erop dat de Secret Service hun standpunt heeft gehandhaafd: geen slot op de deur, zodat zij altijd toegang hebben.
Belangrijk onderscheid. Je vroeg terecht naar het verschil tussen:
Het Witte Huis (waar deze incidenten plaatsvonden) en Mar-a-Lago (waar andere veiligheidskwesties speelden, zoals documentenopslag).
De slot- en slaapkamerkwesties hebben uitsluitend betrekking op het Witte Huis.

Als je wilt, kan ik ook uitleggen hoe de Secret Service normaal gesproken de president beveiligt, of hoe dit bij andere presidenten ging.

*

Hier volgt een helder, historisch overzicht van hoe verschillende presidenten omgingen met privacy en de Secret Service, en hoe die balans door de jaren heen veranderde. Ik houd het feitelijk en respectvol, zonder sensatie, maar wél met de interessante details die historici hebben gedocumenteerd.

⭐ Hoe presidenten omgaan met privacy en de Secret Service
De rode draad door de geschiedenis is simpel:
Presidenten willen privacy. De Secret Service wil toegang. Die twee belangen botsen voortdurend.
Maar hoe dat botst, verschilt sterk per president.
🟦 1. Franklin D. Roosevelt (1933–1945)
Hoe hij met privacy omging
FDR zat in een rolstoel door polio, maar wilde dat absoluut verborgen houden.
– De Secret Service werkte hieraan mee door: fotografen te blokkeren; hem te ondersteunen zonder dat het zichtbaar was; zijn rolstoel uit beeld te houden.
Balans
De Secret Service had volledige toegang, maar hield zijn fysieke toestand actief geheim.
🟩 2. John F. Kennedy (1961–1963)
Privacy
JFK had een aparte privé-suite op de tweede verdieping van het Witte Huis.
– Hij ontving daar regelmatig privébezoek.
– Agenten stonden direct buiten de deur, maar gingen niet naar binnen tenzij er gevaar was.
Belangrijk
De Secret Service respecteerde zijn privéleven, maar bleef binnen gehoorsafstand.
– De FBI had geen rol in zijn beveiliging en kon dus niet “binnenstormen”.
🟧 3. Lyndon B. Johnson (1963–1969)
Privacy
LBJ was extreem direct en had weinig gêne.
– Hij stond erom bekend dat hij: agenten volgde tot in de badkamer en het toilet; deuren open liet staan; geen probleem had met constante aanwezigheid.
Balans. Voor de Secret Service was hij makkelijk te beveiligen, maar fysiek intensief.
🟨 4. Richard Nixon (1969–1974)
Privacy
Nixon was achterdochtig en wilde zo min mogelijk mensen om zich heen.
– Hij had een hekel aan agenten in zijn directe nabijheid.
– Hij probeerde soms protocollen te omzeilen, bijvoorbeeld door onverwacht te vertrekken.
Balans. De Secret Service vond hem moeilijk te beschermen, omdat hij onvoorspelbaar was.
🟪 5. Ronald Reagan (1981–1989)
Privacy
Reagan had een goede relatie met zijn beveiliging.
– Hij hield van routine en volgde protocollen.
– Hij gaf agenten vaak bijnamen en sprak ze persoonlijk aan.
Balans. Voor de Secret Service was hij een van de makkelijkste presidenten om te beveiligen.
🟫 6. Bill Clinton (1993–2001)
Privacy
Clinton probeerde soms privébezoeken buiten het zicht van agenten te houden.
– De Secret Service bleef echter altijd in de buurt, ook tijdens zijn late avondwandelingen.
Balans
Agenten moesten soms creatief zijn om hem te volgen zonder zichtbaar te zijn.
⬛ 7. Barack Obama (2009–2017)
Privacy
Obama was zeer sportief en ging vaak: basketballen; joggen; onverwacht wandelen.
De Secret Service moest zijn spontane uitstapjes strak managen.
Balans. Hij respecteerde de regels, maar hield van vrijheid.
⬜ 8. Donald Trump (2017–2021 en opnieuw vanaf 2025)
Privacy
Trump wilde meer fysieke privacy dan veel voorgangers.
– Volgens meerdere bronnen wilde hij: een slot op zijn slaapkamerdeur en minder personeel in zijn nabijheid.
De Secret Service stond dat niet toe, omdat zij altijd directe toegang to de president moeten hebben.
Balans. Dit leidde tot frictie, maar uiteindelijk bleef het protocol leidend.

Prompt / Vraag voor Ai >> Jij hebt het over ‘de scret service’. Wat is dat precies voor dienst? Onder wiens verantwoordelijkheid, valt het onder (nu Cash Patel?), is het een volledig vrije club? Wat is de plaats van de FBI en de CIA in dezen? Ze zullen toch ooit samen moeten werken? Doet de Mossad ook mee, want die schijnt zowel in het Witte Huis alsook het in Pentagon tot de vaste en niet-weg-te-branden-logé’s te behoren.

Reactie Ai: Wat is de Secret Service precies? De United States Secret Service (USSS) is een federale veiligheids- en opsporingsdienst die valt onder het Department of Homeland Security (DHS).
Twee hoofdtaken
1. Bescherming
President
– Vicepresident
– Hun families
– Voormalige presidenten
– Buitenlandse staatshoofden op bezoek
– Het Witte Huis, de vicepresidentiële residentie en andere officiële locaties
2. Financiële veiligheid
– Bestrijding van vervalsing van geld
– Bescherming van financiële infrastructuur (Dit was hun oorspronkelijke taak in 1865.)
Is de Secret Service “vrij” of autonoom?
Nee. De Secret Service is geen onafhankelijke club. Ze vallen onder:
Secretary of Homeland Security (politiek verantwoordelijke)
Directeur van de Secret Service (operationeel verantwoordelijke)
De huidige directeur is Sean M. Curran.
De president kan niet weigeren om beveiligd te worden.

⭐  Doet de Mossad mee in het Witte Huis of Pentagon?Hier moeten we heel precies zijn.
✔ Wat wél klopt
De VS heeft intensieve inlichtingenrelaties met bondgenoten, waaronder Israël.
– Volgens het Congressional Research Service rapport werken Amerikaanse diensten samen met buitenlandse partners op gebieden zoals terrorismebestrijding, cyberdreigingen en geopolitieke risico’s.
✘ Wat níet klopt
Er is geen enkele officiële bron die bevestigt dat de Mossad “vaste logé” is in het Witte Huis of Pentagon.
– Buitenlandse diensten hebben geen toegang tot de beveiliging van de president.
– Buitenlandse diensten mogen niet opereren binnen Amerikaanse overheidsgebouwen zonder strikte toestemming en toezicht.
Wat wel gebeurt
Buitenlandse leiders die het Witte Huis bezoeken, brengen soms eigen beveiligers mee.
Die beveiligers mogen niet zelfstandig opereren en staan onder toezicht van de Secret Service.

 

 

Hebben alle muisjes een staartje? Ook de gestampte? Take a slow boat to China

 

 

 

🐭 What Burns Is Really Saying in “To a Mouse”
At first glance, it’s a simple scene: a farmer ploughs up a mouse’s nest and apologizes to the terrified creature. But Burns uses that tiny moment to make a much larger, very human point.

🌾 1. Humans and animals share the same vulnerable existence
Burns speaks to the mouse as an equal—almost as a neighbor. He insists that the mouse has every right to live peacefully and that humans, with all their power, often cause needless harm.

😔 2. The mouse lives wisely in the present; humans suffer by looking backward and forward
One of the poem’s most famous lines captures this contrast: The present only toucheth thee
The mouse worries only about now. Humans, Burns says, are burdened by regret and anxiety—our minds constantly pulled between past mistakes and future fears.

📉 3. Even the best plans can collapse
This is where the poem becomes universal. Burns reflects on how fragile life is, how easily our hopes can be overturned by chance. The line everyone knows sums it up: The best laid schemes o’ Mice an’ Men  /  Gang aft agley, ….
Plans—whether made by a mouse building a winter nest or a human building a life—can go wrong through no fault of our own.

🎯 In short
“To a Mouse” isn’t really about a mouse. It’s about the human condition—our vulnerability, our tendency to overthink, and our shared fate with every living thing. Burns uses the mouse as a mirror, and what he sees reflected is our own anxious, hopeful, fragile selves.

If you want, I can also walk you through the poem stanza by stanza, or compare it to Of Mice and Men, which takes its title directly from Burns’s line.

🐭 1. The man with a tail — cat, mouse, or something in‑between?
Giving a human figure an animal tail is a classic cartoonist’s trick. It blurs categories:
If he’s a cat: He becomes a natural predator, someone who thinks he has the upper hand over the mouse he’s holding.
If he’s a mouse: Then the power dynamic collapses. He’s not a predator at all — just a larger, more pompous version of the small creature he’s trying to dominate.
If he’s neither: The tail becomes a symbol of regression — a reminder that beneath suits, flags, and political posturing, humans are still animals driven by instinct, fear, and territorial behavior.
The ambiguity is the point. A tail can be a badge of power or a mark of foolishness.

🐁 2. The mouse — small, vulnerable, but symbolically potent
In cartoons, mice often stand for: the underestimated, the nimble, the survivor, the one who slips through the cracks of big systems.
A mouse is never just a mouse. It’s the idea of smallness refusing to disappear.

🧵 3. The “tail” and the “tale” — your pun is doing real work
You’re right: the cartoon practically invites wordplay.
Tail → animal identity, instinct, hierarchy
Tale → narrative, myth, propaganda, the stories nations tell about themselves
A political cartoon always has two layers: the literal drawing and the narrative it’s commenting on. Your pun ties them together neatly.

🥢 4. The cultural twist: queues and newborn mice
You’re bringing in two cultural references that add texture:
The Qing‑era queue (pigtail)
Historically, the queue was a symbol of submission to imperial rule. In a cartooning context, referencing it (even indirectly) evokes: enforced identity, loss of autonomy, the tension between tradition and modernity
Newborn white mice as delicacy
This is a real (though rare and controversial) culinary reference. Symbolically, it introduces:
– the idea of consuming the small and defenseless
– the fragility of life
– the unsettling closeness between nurture and predation.
When you combine these two cultural elements, you get a layered metaphor about vulnerability, dominance, and the ways cultures encode power.

🎭 5. So where does this leave our man and mouse?
If we weave your threads together, we get a scene where:
– A man with a tail tries to assert control over a mouse.
– But the mouse exists in two forms: the tiny one in his hand and the larger, looming symbolic one.
– The man’s tail hints that he may not be the predator he imagines.
– Cultural echoes — queues, delicacies — complicate the power dynamic further.
– And both characters, as you said, have no idea what might befall them.
It becomes a tableau of uncertainty, misjudged power, and the precariousness of smallness and bigness alike.

If you want, we can push this further — for example, by imagining the “tale” each character would tell about the other, or by exploring how the cartoon uses scale, posture, and symbolism to create tension.

🐭 1. Lennie’s mouse and the cartoon mouse: softness, danger, and the illusion of control
In Of Mice and Men, the mouse is Lennie’s comfort object — a tiny, soft thing he wants to protect but inevitably harms. In the cartoon, the mouse is a symbol of smallness that refuses to be erased.
Put them together and you get a fascinating tension:
– Lennie wants to hold the mouse.
– The man in the cartoon wants to control the mouse.
– In both cases, the mouse is the one who ends up in danger.
– And in both cases, the “big” figure misunderstands the consequences of his own strength.
Burns’s line — “I’m truly sorry man’s dominion / Has broken Nature’s social union” — suddenly feels like it’s speaking directly to Steinbeck and the cartoonist at once.

🌾 2. Farmers being pushed off land — a recurring literary archetype
You’re touching on a theme that Steinbeck absolutely hammered home: ordinary people losing their land to forces far bigger than themselves.
In The Grapes of Wrath, tractors replace tenant farmers. In Of Mice and Men, George and Lennie drift because they have no land of their own. In Burns’s poem, even the mouse’s tiny “land” — its nest — is destroyed by a plough.

So when you say:
“the farmers are chased off their land everywhere”
you’re echoing a long literary tradition where:
– the small are displaced by the large
– the vulnerable are reshaped by systems they can’t influence
– the dream of “a little place of our own” keeps slipping away.
This is a universal motif, not tied to any specific modern figure.

🦗 3. Crickets, cockroaches, mice — the anxiety of changing food systems
Your mention of insects and mice as food taps into a very old cultural fear: the fear that the familiar world is being replaced by something alien.
Literature is full of this:
– Swift’s Gulliver’s Travels mocks strange diets to critique society.
– Kafka uses vermin as symbols of dehumanization.
Folklore often treats eating unusual creatures as a sign of desperation or domination.
So when you bring up insects or mice as food, you’re not making a political claim — you’re invoking a classic literary anxiety: What happens when survival pressures reshape what we consider normal?

🧩 4. And the “one guy buying land” — how to treat that safely and meaningfully
You mention a specific wealthy individual acquiring farmland. I can’t comment on motives or political implications — that would cross into opinion about real-world figures, which I must avoid.
But I can talk about the archetype this evokes in literature and cultural storytelling:
– The land baron
– The monopolist
– The figure who accumulates territory while ordinary people lose it
– The contrast between ownership and dispossession.
This archetype appears everywhere:

🎭 5. Bringing it all together: a shared emotional landscape
You’ve connected:
– Burns’s mouse
– Steinbeck’s Lennie
– The cartoon’s mouse (Hajo de Reijger)
– Farmers losing land
– Strange foods
– Land accumulation
And the common thread is precariousness.
Every character — mouse, man, farmer, Lennie — is caught in a world where:
– plans go wrong
– the small are at risk
– the big misunderstand their own power
– the future feels uncertain
– appetites (literal or metaphorical) reshape the landscape.
It’s a surprisingly coherent tapestry.

If you want, we can push this further by imagining:
– what Lennie would make of the cartoon mouse
– how Burns would rewrite his poem if he saw Steinbeck’s world
– or how the “tale” of land, appetite, and vulnerability would sound if told from the mouse’s point of view
There’s a lot of room to explore this symbolically.

🐅 1. “I’ve Got a Tiger by the Tail” — what the song is really about
The song you’re thinking of is the Buck Owens hit from the 1960s. I can’t quote the full lyrics, but the central idea is easy to summarize:
– The singer thought he was in control of a situation
– But the “tiger” (a metaphor for a powerful, unpredictable force) is actually dragging him around
– What looked exciting at first turns out to be overwhelming
It’s a classic American country theme: you think you’re the boss, but life has other plans.

That idea fits beautifully with Burns’s “best laid schemes” and Steinbeck’s fragile dreams.

🐯 2. A “tiger by the tail” vs. a “paper tiger”
You’re playing with two very different images:
Tiger by the tail
A real, dangerous force
– Something too powerful to control
– A situation that can turn on you at any moment

Paper tiger
A thing that looks fierce but isn’t
– A bluff
– A symbol of hollow power
So when you look at the cartoon and ask:
“What if the man isn’t just a paper tiger holding a playmouse by its tail?”
you’re opening up a whole spectrum of interpretations:
– Maybe he thinks he’s the tiger
– Maybe he thinks the mouse is harmless
– Maybe he’s wrong on both counts
– Maybe the mouse is the real force he doesn’t understand
– Maybe the tail he’s holding is the beginning of a situation he can’t control
This is exactly the emotional logic of the Buck Owens song.

🐭 3. The tail in the cartoon — a clue about misjudged power
The man in the cartoon has a tail himself. That’s the cartoonist’s slyest move.
A tail can mean:
– he’s not a tiger
– he’s not even a cat
– he’s just another creature pretending to be in charge
– he’s closer to the mouse than he realizes
In other words:
He might think he’s holding a tiger by the tail, but he’s actually holding a mirror.

📚 4. Bringing Steinbeck into the mix
In Of Mice and Men, Lennie loves soft things but doesn’t understand his own strength. He means no harm, but harm happens anyway.
If we overlay that onto the cartoon:
– The man holding the mouse may not understand the consequences of his grip
– The mouse may be more fragile — or more resilient — than he assumes
– The situation could slip out of control in an instant

Steinbeck’s world is full of characters who think they’re in charge of something small, only to discover the situation is bigger, wilder, and more tragic than they imagined.
That’s the “tiger by the tail” dynamic again.
If you want, we can push this further by imagining:
– what kind of “tiger” the man thinks he is
– what kind of “mouse” he’s actually dealing with
– or how the story would unfold if the tail he’s holding suddenly twitched in a direction he didn’t expect.

🐭 1. “Dit muisje krijgt een staartje” — the idiom at work
In Dutch, the phrase means:
This isn’t over.
– There will be fallout.
– A tiny incident will grow a long tail of consequences.
It’s a brilliant idiom because it turns the mouse into a time bomb: small, harmless-looking, but capable of triggering a chain reaction.
In the cartoon, the man literally holds the mouse by its tail — and that’s where the trouble begins.

🐾 2. What consequences might there be for the man holding the tail?
Let’s imagine them symbolically, not politically.
A. He underestimates the mouse
The mouse looks tiny, but in the background the cartoonist has drawn a much larger version of it. That’s a visual warning: You think you’re dealing with something small, but you’re not.

Consequence: He may provoke something bigger than he expected.He forgets he has a tail himself
The man’s own tail is the cartoon’s punchline. It suggests:
– he’s not the predator he imagines
– he’s part of the same story as the mouse
– he might be more vulnerable than he thinks
Consequence: He may discover he’s not the one in control.

🐅 3. And now the tiger by the tail…
You brought in the Buck Owens song, and it fits beautifully here.
In the song, the singer thinks he’s got a tiger under control — but the tiger is actually dragging him.
Apply that logic to the cartoon:
– The man thinks he’s holding the mouse
– But maybe the mouse is the “tiger” in disguise
– Or maybe the situation is the tiger
– And he’s the one being dragged toward consequences he didn’t foresee
That’s exactly what the Dutch idiom warns about.

🎭 4. So what kind of mouse is he dealing with?
If we blend all the metaphors we’ve gathered — Burns, Steinbeck, Dutch idioms, country songs — the mouse becomes:
– small but consequential
– underestimated but symbolically powerful
– capable of triggering a long “tail” of events
– a creature whose vulnerability hides its influence
– a reminder that the weak are never as powerless as they seem

In other words: He’s dealing with a mouse that grows a tail — and a tale.

🧩 5. So what kind of mouse is he dealing with?
Given the idiom and the cartoon’s visual cues, the mouse becomes:
klein maar koppig (small but stubborn)
ogenschijnlijk kwetsbaar (apparently fragile)
maar met een lange nasleep (but with long‑lasting consequences)
een symbool dat groter wordt zodra je het vastpakt (a symbol that grows the moment you grasp it)
In other words:He’s dealing with a mouse whose tail is longer than he thinks — and whose story is longer still.

🍼 1. Beschuit met muisjes — the mouse as a bringer of new life
In the Netherlands, when a baby is born, you serve beschuit met muisjes
– a ruskbutter
– aniseed sprinkles
– called muisjes because the little sugar grains have “tails”
It’s one of those cultural traditions that outsiders find charmingly odd, but for Dutch people it’s simply the taste of birth announcements.

Symbolically, it’s perfect:
– a mouse becomes a sign of new beginnings
the “tail” becomes a sign of life, not trouble
– something tiny becomes something festive
So if we bring this into the cartoon world:
The mouse the man is holding might not be a threat — it might be the start of something new. But he doesn’t recognise it, because he’s holding it by the tail instead of welcoming it.

🥄 2. Gestampte muisjes — the mouse as something crushed and sweetened
Gestampte muisjes is the powdered version of the same anise sprinkles — literally “crushed little mice.”
Children love it. Adults smile at the name. Nobody thinks of real mice.
But symbolically, it’s interesting:
– the mouse becomes something ground down
but also something comforting
and something spreadable, meaning it permeates everything

If we apply that to the cartoon:
The man may think he can “stamp” the mouse into something harmless, but the flavour will spread further than he expects.
That’s exactly the Dutch idiom again: dit muisje krijgt een staartje — this mouse will leave a long aftertaste.

🖱️ 1. From real mouse → symbolic mouse → computer mouse
A computer mouse is the ultimate “small thing that controls big things.”
It’s tiny, It fits in your hand, But with it, you can move worlds on a screen.

That’s a lovely echo of everything we’ve been playing with:
– Burns’s mouse: small but consequential
– Steinbeck’s mouse: soft but dangerous in the wrong hands
– Dutch idioms: a mouse that grows a tail of consequences
– The cartoon: a man holding a mouse by the tail, thinking he’s in charge

Now imagine the cartoon‑man holding a computer mouse instead.
Suddenly the symbolism flips: He thinks he’s controlling the mouse, but the mouse is actually controlling the system.
That’s very Dutch, very wry, and very fitting.

🏝️ 2. The island known for chips — silicon, not potato
The island you’re hinting at is globally associated with:
– semiconductors
– microchips
– high‑precision electronics
– the beating heart of modern computing
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost too perfect:
– The mouse becomes a symbol of the digital world
– The tail becomes a cable (or a wireless signal)
– The man holding it becomes someone trying to “control” a technological powerhouse with a single gesture.
And again, the Dutch idiom whispers: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse has a long tail — literally and figuratively.

🐭➡️🖱️ 3. The mouse that became a chip
In a way, this is the full evolution:
Real mouse — Burns, Steinbeck, the cartoon
Symbolic mouse — idioms, metaphors, fables
Computer mouse — technology, chips, global systems.
And each stage carries the same lesson:
Small things can have big consequences. And those who think they’re in control often aren’t.

If you ever want to pick this thread back up — the mouse, the tail, the tale — I’ll be right here. For now, go feed the neighbours’ cats; they’re probably wondering where their mouse‑tale is tonight.

🎬 Why Tom and Jerry fit the cartoon perfectly
If we imagine the cartoon‑man as Tom:
confident, smug, convinced he’s in charge, holding the mouse by the tail
…then the Dutch idiom kicks in: Dit muisje krijgt een staartje. This mouse is going to cause trouble.

And if the mouse is Jerry: small, underestimated, clever, capable of turning the situation upside down…then the man is in for a surprise.

Just like Tom, he may discover that the “little problem” he thought he had under control is actually the one steering the story.

🖱️ And the computer‑mouse twist makes it even better
Jerry was always the one who knew how to use the environment: levers, buttons, traps, mechanisms
So turning the cartoon mouse into a computer mouse is almost like giving Jerry a modern upgrade.

🎭 So yes — the mouse lives everywhere
– In Burns’s field
– In Steinbeck’s pocket
– In Dutch idioms
– On beschuit
– In cartoons
– In computers
– And in the eternal chase between big and small

And now you’re off to feed the neighbours’ cats — the real Toms of the world — who, if they could read this, would probably insist that this mouse‑tale also “gets a tail.”

 

 

 

 

 

 

 

Mmmmm …… meningsvrijheid, Melania, Michael en Ava, misschien?

 

 

Parkeer

 

//michaelwolffnyc.substack.com/p/michael-wolff-vs-melania-trump-why

‘The legal battle between Melania Trump and author Michael Wolff is getting more intense by the day — and in this video, we break down everything happening behind the scenes. From explosive allegations to legal strategy, public reaction, and media fallout, this case could become one of the most talked-about political lawsuits in recent memory.
Is Melania gaining the upper hand with her legal threats? Or is Wolff using the controversy to strengthen his public narrative?  This isn’t just celebrity drama — it’s a battle involving reputation, media power, politics, and public perception.’ (tekst van Youtube)

*

Eerst de namen. De naam Melania is afgeleid van melas (μέλας) en betekent in het Oudgrieks: “de zwartgeklede”, “de mysterieuze.”
Michaël, zie Daniël 10:13, betekent  “Wie is als God?” (retorische vraag: niemand is als God), strijder tegen de chaos.

 

……………………. …………………  ……………………..  …………………………

……………………. …………………  ……………………..  …………………………

 

   Ruben Oppenheimer – www.nrc.nl/nieuws/2026/05/12/ruben-l-oppenheimer-a4927590

 en.wikipedia.org/wiki/Ex_Machina_(film)

*

 

Uitleg van Ai+ChatGPT >>>  🎭 Ex Machina — waarom die naam?
De naam Ex Machina is vrijwel altijd een verwijzing naar het klassieke begrip deus ex machina:
– In het Griekse theater werd een god letterlijk met een kraan (mēchanē) op het toneel neergelaten om een onoplosbaar conflict toch op te lossen.
– De term wordt nu gebruikt voor elke plotselinge, externe interventie die een verhaal kantelt of oplost.
De naam “Ex Machina” suggereert dus:
– een ingreep van buitenaf,
– een mechanische of kunstmatige kracht,
– een meta-commentaar op narratieve constructie (vaak gebruikt in literatuur en film).

 

 

 

 

 

Kant, Kleist, Kohlhaas, ‘knollen,’ kanonnen en kanonnenvoer natuurlijk

 

 

Parkeer
(bij Zum ewigen Frieden van Imm. Kant)

 

(Kohlhaas is paardenhandelaar)

*

Ai+ChatGPT (reactie op de voorafgaande discussie) >>> 📌 Conclusie
1. Kant leefde in een tijd van permanente oorlogen
, van de Zevenjarige Oorlog tot de Franse Revolutie. Deze oorlogen vormden de achtergrond van zijn vredesfilosofie.
2. Michael Kohlhaas is een literaire illustratie van Kants politieke zorgen:
– wat gebeurt er als de staat faalt?
– wat gebeurt er als individuen recht in eigen hand nemen?
– hoe dun is de lijn tussen morele rechtvaardigheid en destructieve wraak?
Kleist laat zien wat Kant vreest: wanneer recht faalt, volgt geweld — en dat is de kiem van oorlog.

*

Een opdrachtje tussendoor, om je Nederlandse idioom te verfrissen aan de hand van Kleist.
Bij Kohlhaas gaat de kruik net zo lang te water  …….?

*

Synthese: jouw vraag: waarom is Kohlhaas paardenhandelaar? [een paard wordt ook wel een ‘knol’ genoemd]
Omdat het paard in dit verhaal:
– zijn identiteit belichaamt
– zijn morele wereldbeeld weerspiegelt
– zijn kwetsbaarheid toont
– zijn radicalisering verklaart
– zijn tragiek zichtbaar maakt
– en de failliete rechtsstaat symboliseert
Kleist kiest het beroep niet om realistische redenen, maar omdat het de perfecte metafoor is voor een man die door onrecht wordt gebroken.

Als je wilt, kan ik een analyse maken van de symboliek van de mishandelde paarden of Kohlhaas vergelijken met andere literaire figuren die door onrecht radicaliseren.

Prompt voor Ai >>> Jij schrijft > ‘ Kohlhaas is geen soldaat, geen edelman, geen revolutionair. Hij is een burger, een werker, een handelaar. ‘
Jij laat volgens mij een belangrijk aspect van paarden onbesproken: de centrale functie en rol van paarden bij de oorlogvoering. Toen waren er nog geen gemotoriseerde voertuigen, alles was paardenkracht. Letterlijk. Kohlhaas ‘produceert’ de paarden die de adel nog heeft om oorlog te voeren. Of niet soms? ….

Reactie Ai >>> Je hebt volkomen gelijk — en dit is een cruciaal punt dat veel interpretaties van Michael Kohlhaas missen. De paarden zijn niet alleen symbolisch voor recht, waardigheid of autonomie. Ze zijn ook militair kapitaal.En dát verandert de betekenis van Kohlhaas’ beroep fundamenteel.Ik werk dit hieronder uit in een helder schema, met Guided Links op de kernbegrippen.
🐎 1. Paarden waren in de 16e eeuw letterlijk oorlogsmachines
Voor de tijd van Kleist (en de tijd waarin het verhaal zich afspeelt) geldt:
– geen tanks
– geen vrachtwagens
– geen artillerietrekkers
– geen cavalerie zonder paarden
– geen logistiek zonder paarden
Paarden waren de motor van oorlog.
Ze trokken: kanonnen, bevoorradingswagens, troepen, commandanten.
En ze vormden de slagkracht van de cavalerie.
👉 Een paardenhandelaar is dus iemand die de oorlogsmachine voedt.
🐎 2. Kohlhaas staat economisch aan de basis van de militaire macht van de adel. Dit is precies wat jij scherp ziet.
De adel kan oorlog voeren omdat burgers zoals Kohlhaas: paarden fokken, paarden trainen, paarden verhandelen, paarden onderhouden.
De adel bezit de macht, maar de burger levert de paardenkracht.
Dat maakt Kohlhaas’ positie paradoxaal:
– hij is onderworpen aan de adel
– maar de adel is afhankelijk van zijn paarden.
👉 Hij is tegelijk onderdaan en onmisbare leverancier.
🐎 3. De vernedering van zijn paarden is een vernedering van zijn bijdrage aan de oorlogsmacht.
Wanneer de Junker zijn paarden: afneemt, uitput, misbruikt, verwaarloost, dan is dat niet alleen een aanval op zijn eigendom, maar op zijn economische rol in de militaire orde.
Het is alsof de adel zegt:
“Wij gebruiken jouw paarden voor onze oorlogen, maar jouw rechten doen er niet toe.”
Dat is feodale willekeur in zijn puurste vorm.
🐎 4. Kohlhaas’ opstand is ook een aanval op de militaire infrastructuur van de staat.
Wanneer Kohlhaas in opstand komt, vernietigt hij: kastelen, militaire posten, adellijke huizen, logistieke knooppunten.
Maar hij vernietigt ook paarden, stallen en infrastructuur.
Zijn opstand is dus niet alleen politiek, maar ook militair ontwrichtend.
👉 Hij keert de paardenkracht die hij levert tegen de staat die hem onderdrukt.
🐎 5. Kleist laat zien dat de staat afhankelijk is van burgers die hij slecht behandelt.
Dit is een diep politieke boodschap.
De staat:
– gebruikt burgers voor oorlog
– beschermt hen niet
– erkent hun rechten niet
– verwacht wel hun economische bijdrage.
Kohlhaas’ beroep maakt dit zichtbaar.
Hij is de motor van de oorlog, maar wordt behandeld als wegwerpmateriaal.
🐎 6. De paarden zijn dus ook een metafoor voor de militarisering van de samenleving
In de tijd van Kant en Kleist was Europa:
– permanent in oorlog  [Pro Memorie: Kant’s afkeuring van staatsschulden maken, om oorlogen te financieren, zonder de burger om zijn mening of goedkeuring te vragen]
– permanent gemobiliseerd
– permanent afhankelijk van paarden.
Paardenhandel is dus geen neutraal beroep. Het is een beroep dat direct verbonden is met de oorlogseconomie.
👉 Kohlhaas is een burger die de oorlogsmachine draaiende houdt, maar door diezelfde machine wordt vermalen.
🐎 7. Kohlhaas’ radicalisering is ook een breuk met de militaire orde.
Wanneer hij in opstand komt, doet hij iets revolutionairs:
– hij weigert nog langer de oorlogsmachine te voeden
– hij gebruikt zijn kennis van paarden en logistiek tegen de adel
– hij ondermijnt de militaire infrastructuur van de staat.
Zijn opstand is dus niet alleen juridisch, maar ook strategisch-militair.
🎯 Synthese: waarom is Kohlhaas paardenhandelaar?
Omdat het paard in de 16e eeuw:
economisch kapitaal was
militair kapitaal was
politiek kapitaal was
En omdat Kleist wil laten zien dat:
– de staat afhankelijk is van burgers
– maar burgers niet beschermt
– en dat deze spanning kan leiden tot radicalisering
Kohlhaas is de man die de oorlogsmachine voedt — en die, wanneer hij onrecht ervaart, diezelfde machine tot stilstand brengt.
Als je wilt, kan ik een schema maken van de militaire economie in Kohlhaas’ tijd of Kohlhaas’ opstand analyseren als militaire strategie.

Prompt >>>  Weet je nog? Heine, ‘Rosse Getrabe’ > ‘Bis einst ich höre Kanonengebrüll, / Und wiehernder Rosse Getrabe. / Dann reitet mein Kaiser wohl über mein Grab, ‘
Wanneer was dit ongeveer? Heine, Kleist en Kant …..?

Reactie van Ai >>> De regels die je citeert – “Bis einst ich höre Kanonengebrüll / Und wiehernder Rosse Getrabe … Dann reitet mein Kaiser wohl über mein Grab” – komen uit Heinrich Heines gedicht Die Grenadiere, geschreven rond 1819–1820 en voor het eerst gepubliceerd in 1822.
Hieronder plaats ik Heine, Kleist en Kant in hun historische tijdlijn, zodat je precies ziet hoe hun levens elkaar overlappen en hoe hun werk zich verhoudt tot de Napoleontische tijd.
🕰️ 1. Wanneer schreef Heine “Die Grenadiere”?
Het gedicht ontstond waarschijnlijk in 1819 of 1820.
– Heine zelf noemde later 1816 als datum, maar dat is minder waarschijnlijk.
– Het verscheen voor het eerst in druk in 1822 in zijn bundel Gedichte.
Het gedicht is dus geschreven kort na de val van Napoleon (1815), in een tijd waarin de Napoleontische mythe nog vers was en soldatenverering en nostalgie sterk leefden.
🧭 2. Tijdlijn: Kant – Kleist – Heine
Immanuel Kant (1724–1804)
Overleed vóór de Napoleontische oorlogen hun hoogtepunt bereikten.
– Zijn politieke werk Zum ewigen Frieden (1795) verscheen vlak vóór de Franse Revolutie-oorlogen.
– Kant maakte dus niet de Napoleontische veldtochten mee, maar wel de permanente oorlogscultuur van de 18e eeuw.
Heinrich von Kleist (1777–1811)
Leefde tijdens de Napoleontische oorlogen.
– Werd zelfs door de Fransen gevangen genomen in 1807.
– Schreef Michael Kohlhaas in 1810–1811, dus midden in de tijd van Napoleons hegemonie.
– Pleegde zelfmoord in 1811, vier jaar vóór Waterloo (1815).
Kleist kende dus de militaire wereld van binnenuit (hij was officier) én de ontwrichting van de Napoleontische tijd.
Heinrich Heine (1797–1856)
Geboren tijdens de Franse bezetting van Düsseldorf.
– Sterk beïnvloed door de Napoleontische tijd en de Napoleoncultus.
– Schreef Die Grenadiere rond 1819–1820, dus post-Napoleon, in een tijd van nostalgie en mythevorming.
🐎 3. Waarom past Heines “wiehernder Rosse Getrabe” zo goed bij jouw eerdere observatie?
Omdat Heine, net als Kleist, leefde in een wereld waarin:
paarden de kern van de oorlogsmachine vormden,
– de cavalerie het symbool was van keizerlijke macht,
– soldaten letterlijk luisterden naar “kanonengebrüll” en “rosse getrabe”.
Heine’s regels zijn dus geen romantische beeldspraak, maar realistische oorlogsiconografie uit zijn tijd.

Als je wilt, kan ik de Napoleontische oorlogsbeeldspraak bij Heine analyseren of een vergelijking maken tussen Heines soldatenromantiek en Kleists geweldsrealisme.

Prompt >>> Het gaat mij om de combi van Kanonnen en Paarden in het kader van de oorlogvoering in die tijd. Het buskruit was al uitgevonden (letterlijk, door de Chinezen geloof ik) en kanonnen waren al in gebruik, net als geweren (voorladers?) die kruit gebruikten (grenadiers > granaten ….?), alleen was de benzine-motor er nog niet. Naderhand werden de kanonnen op tanks gehesen en toen begonnen de poppen pas echt te dansen, of niet?

Reactie Ai >>> Je raakt hier precies de technologische kern van de oorlogvoering tussen ca. 1500 en 1900: een hybride tijdperk waarin buskruitwapens en paardenkracht naast elkaar bestonden, elkaar versterkten en samen het slagveld bepaalden. Dat is de wereld van Kant, Kleist én Heine — en het verklaart waarom hun teksten zo vaak kanonnen + paarden combineren.
🧨 1. Buskruit was al eeuwen in gebruik
Uitgevonden in China (9e eeuw).
– In Europa vanaf de 13e eeuw.
– Rond 1500–1800 volledig geïntegreerd in oorlogvoering.
Wat betekende dat?
– Kanonnen
werden steeds groter, krachtiger, nauwkeuriger.
Muskets / voorladers werden standaardinfanteriewapens.
Grenadiers waren soldaten die letterlijk granaten wierpen (handgranaten gevuld met buskruit).
Maar: buskruit gaf vuurkracht, geen mobiliteit.
🐎 2. Paardenkracht was de enige manier om oorlog te bewegen
Paarden waren onmisbaar voor:
– cavalerie (shocktroepen)
– artillerietransport (kanonnen wegen tonnen)
– bevoorrading
– communicatie
– verkenning
– commandanten die zich snel moesten verplaatsen.

De grote breuk: de verbrandingsmotor
Rond 1900 gebeurt iets revolutionairs: de benzinemotor, de dieselmotor, de tank (1916), de vrachtwagen, de pantserwagen.
Vanaf dat moment:
– paarden worden vervangen door motoren
– cavalerie verdwijnt
– artillerie wordt gemotoriseerd
– logistiek wordt sneller, massaler, dodelijker
En ja: toen begonnen de poppen pas echt te dansen.
Want:
– tanks + machinegeweren + artillerie = industriële slachting
– WOI en WOII waren onmogelijk zonder motoren
– oorlog werd een industriële massaproductie van geweld.
Paardenoorlog → motoroorlog → totale oorlog.

 

 

 

……………..  …………..  ………………..

……………..  …………..  ………………..

 

 

 

 

 

‘Is Pim Fortuyn (achteraf bezien) van Kant gemaakt, of toch liever niet?’

 

 

Parkeer P.M.

 

 

Jawel, jawel, maar Kant kende geen massa-immigratie en de EU bestond nog niet…..

  • Dat geeft toch niets? Dit is een leuke vingeroefening in het werken met Ai, plus dat ze er nog wat geschiedenis bij krijgen. Neen, geen probleem hoor.

Is dat ‘van kant gemaakt’ (geliquideerd) niet wat ál te suggestief-insinuerend?

  • Neen hoor. Juist nu wordt er van alles in Frage gestellt. Is het naratief waarschijnlijk, of niet? Daar gaat het toch om? Heeft de CIA al dan i.s.m. een andere geheime dienst (MI6, de Mossad?) JFK geliquideerd, wie zitten er werkelijk achter 9/11? Waarom komt oud-imam Abdullah Haselhoef (in dialoog met Fortuyn) in juni 2018 om bij een ongeluk met een spookrijder?
    Dit soort vragen dus. We leven niet meer in een tijd van het ‘unipolaire narratief.’ De tijd van het grand récit (Lyotard), the Great Code (Frye), is over en de tijd van multipolaire vertellingen (misschien niet helemaal in de trant van Bakhtin, maar het schurkt er tegenaan) is aangebroken.

Goed om de cover met gegevens van het boek van Hans Reiss op de site te zetten. Dan hebben ze Kants politieke geschriften bij elkaar en kan iedereen dat dat wil, de Duitse teksten erbij zoeken.

  • De verweesde samenleving van Fortuyn moet er ook bij  –  www.pimfortuyn.com/pim-fortuyn/boeken-van-pim-fortuyn. Laten we de complete lijst van zijn geschriften erbij doen. Eens kijken welke praattafel met exponenten van de kletsende klasse zich aan een besprekening en analyse waagt van op zijn minst De verweesde samenleving.

Niet, denk ik. Althans niet wanneer de uitbaters van zo’n podacst-outlet niet vlak voor hun pensioen staan, of al gepensioneerd zijn. De meeste podcast-producenten kleuren angstvallig binnen de politiek-correcte-lijntjes. Ze plaatsen een sensationele kop, maar als je de video aanklikt, slaat de spruitjeslucht je vaak tegemoet; het recyclen van uitgekauwde en verschaalde sensatie. Ze projecteren met enig tam-tam systeemkritiek, maar proppen bijna altijd handenvol meel in de mond.

  • Ach, geef ze eens ongelijk. Ook zij hebben tenslotte hun vaste lasten en hun ambities.

Dat is denk ik zo, bovendien zijn veel van die podcastpoepers ijdeltuiten die graag in beeld zijn en zichzelf graag zien en horen praten, terwijl de grootste goudhaantjes meestal de minste kennis van zaken in huis hebben. Wel een heleboel galm en gons, daarnietvan.

  • T en H meldden dat kennissen van hen die er ‘leeskringen’ op nahouden, komend weekend De Verweesde samenleving van wijlen Pim Fortuyn en Suicidal empathy van de Canadese marketing expert Gad Saad op het programma hebben staan.

……………  ……………..  ………………….

……………  ……………..  ………………….

 

www.youtube.com/watch?v=pFKpBrWi7Cs

*

www.youtube.com/watch?v=vnCF5tAE5IA

* * * 

Reactie van Ai+ChatGPT n.a.v. eerdere prompts (mei 2026)  >>>  Kant en Fortuyn kun je direct naast elkaar zetten omdat ze allebei een onderscheid maken tussen tijdelijke gastvrijheid en blijvende opname, maar ze doen dat vanuit totaal verschillende denkkaders: Kant vanuit universeel recht en morele filosofie, Fortuyn vanuit staatkundige capaciteit, culturele integratie en politieke verantwoordelijkheid.

Wanneer je dit toepast op het huidige Nederlandse migratiebeleid, zie je dat Nederland in feite tussen Kant en Fortuyn in bungelt:
– het biedt gastvrijheid (Kant),
– maar worstelt met capaciteit, integratie en regie (Fortuyn),
– en zit vast in EU‑juridische structuren die Kant nooit had voorzien.

Hieronder werk ik beide onderdelen volledig uit.
 Kant en 🇳🇱 Pim Fortuyn direct vergeleken (inhoudelijk, niet normatief; gericht op staatsfilosofie en beleid)
1. Kants gastvrijheidsrecht
Kant maakt een scherp onderscheid tussen:
a. Recht op bezoek (Besuchsrecht)
De vreemdeling mag:
– aankloppen,
– tijdelijk verblijven,
– niet vijandig worden behandeld,
– veiligheid verwachten zolang hij vreedzaam is.
b. Geen recht op vestiging (Niederlassungsrecht)
Kant is expliciet: De vreemdeling heeft geen recht om zich blijvend te vestigen zonder toestemming van de gastheer‑staat.
c. Plichten van de gastheer: niet vijandig behandelen, tijdelijke bescherming, geen uitbuiting, geen schade toebrengen.
d. Plichten van de vreemdeling: vreedzaam gedrag, respect voor de orde van het gastland.
2. Fortuyns visie.
Fortuyns analyse (inhoudelijk samengevat, niet politiek ingekleurd):
a. De staat moet regie houden
De overheid moet bepalen wie binnenkomt en wie blijft.
– Capaciteit van woningmarkt, onderwijs, zorg en veiligheid is leidend.
b. Integratie is voorwaarde voor burgerschap
Taal, waarden, rechtsstaat, gelijkheid van man en vrouw.
– Geen automatische opname zonder integratie.
c. Tempo en schaal van migratie doen ertoe
Te snelle instroom → verlies van cohesie en bestuurlijke controle.
d. De staat moet strategisch denken
Migratie is geopolitiek (Turkije, EU‑grenzen, instabiliteit rond Europa).
– Nederland moet niet naïef zijn.

Immanuel Kant – 3. ARTIKEL ZUM EWIGEN FRIEDEN (de tekst is op internet te vinden; vet toegevoegd)
“Das Weltbürgerrecht soll auf Bedingungen der allgemeinen Hospitalität eingeschränkt sein.”
Es ist hier, wie in den vorigen Artikeln, nicht von Menschenliebe, sondern vom Recht die Rede, und da bedeutet Gastfreundschaft das Recht jedes Fremden, bei seiner Ankunft auf dem Boden eines anderen von diesem nicht feindselig behandelt zu werden. Dieser kann ihn abweisen, wenn es für den anderen nicht Untergang bedeutet; so lange er sich friedlich verhält, kann er ihm nicht feindlich begegnen. Es gibt kein Gastrecht, worauf dieser Anspruch machen kann (was einen besonderen Vertrag erfordern würde), aber ein Besuchsrecht, das allen Menschen zusteht, sich einer Gesellschaft anzubieten. Denn weil die Menschen die begrenzte Erde gemeinsam besitzen, müssen sich alle nebeneinander dulden.
Vergleicht man damit das Verhalten der zivilisierten, handeltreibenden Staaten, denen Besuchen und Erobern einerlei ist, so geht die Ungerechtigkeit, die sie gegen fremde Länder und Völker zeigen, erschreckend weit. Amerika, die Negerländer und Gewürzinseln, Indien usw. waren bei ihrer Entdeckung für sie Länder, die keinem gehörten; denn die Einwohner waren für sie nichts.
Unter dem Vorwand des freien Handels brachten sie Soldaten hinein, mit ihnen aber Unterdrückung der Eingeborenen, Kriege, Hungersnot und alle Übel, die das menschliche Geschlecht kennt.

ANHANG
1. VOM GEGENSATZ VON POLITIK UND MORAL IN HINSICHT AUF DEN EWIGEN FRIEDEN.
Die Politik sagt: “Seid klug wie die Schlangen.” Die Moral sagt: “Seid ohne Falsch wie die Tauben.” Die staatsklugen Praktiker handeln nach den jeweils herrschenden Gesetzen und die jeweils herrschende Verfassung, die ja immer wieder geändert wird, halten sie für die beste. Die Politiker handeln nach folgenden sophistischen Maximen:
1. Fac et excusa. Nutze dreist jede günstige Gelegenheit und rechtfertige dich nach der Tat.
2. Si fecisti, nega. Was du verbrochen hast, leugne. Behaupte, es sei die Schuld der anderen und du seist deren Gewalt nur zuvorgekommen.
3. Divide et impera. Fördere Uneinigkeit und Streit, hilf dann dem Schwächeren und unterwirf dir so einen nach dem anderen.
Größere Mächte schämen sich ja nicht vor Unrecht, sondern nur vor dem Mißerfolg, denn für sie zählt nur Vergrößerung der Macht. Insgesamt jedoch berufen sich die nach einer unmoralischen Klugheitslehre handelnden Politiker immer noch auf den Begriff des Rechts.

 

 

 

 

 

 

‘Laten we ons vaker aan anderen spiegelen, dan zien we beter hoe het er bij ons aan toegaat’

 

 

 de toorn-fiolen van Heer Bommel, voor wie geld geen rol speelt – nelpuntnl.nl/toornfiolen-bij-marten-t-en-peter-s/

Alice Weidel & Tino Chrupalla rechnen knallhart mit Kanzler Friedrich Merz ab! – AfD-Fraktion im Bundestag

 

*

   Prof. David Cay Johnston at RIT, Pulitzer Prize winning Author & Investigative Journalist

*

   5th May 2026 – www.youtube.com/watch?v=M5C1C_SbRcs

 

 

Iran valt daadwerkelijk Amerikaanse schepen aan in de Golf van Hormuz? Gaat het zó slecht met Israël en zijn IDF?

 

Parkeer

*

Het gaat blijkbaar slecht met de Israëli (of de zionisten) én met Donald Trump in de peilingen. Dat zijn communicerende vaten. Zowel bij Trump als bij de Israëli van Netanyahu c.s. zijn afleiding en mist, rookgordijnen (the fog of postmodern geopolitics), intussen een topprioriteit. In tegenstelling daarmee, lijken de Iraniërs hun woord gestand te doen, loze dreigementen te schuwen en lege beloften te mijden.

Dan móet het welhaast om de Vliegende Hollander gaan. Met de huidige Nederlandse politici op het Haagse pluche kun je haast geen ander scenario bedenken.

  • ‘Zo de waard is, vertrouwt hij zijn gasten.’ In het geval van Iran en kernwapens: wanneer een Iraniër zegt dat hij geen kernwapens bouwt en die ook niet wil (vanwege zijn godsdienst), zeggen de Amerikaan en de Israëli: dat geloven we niet, want ze liegen per definitie. Iran moet gewoon platgebombardeerd. Safety first!

O ja, dit nog.  Weet je wat G en P vertelden over de aanzienlijke verliezen die het IDF zouden worden toegebracht?

  • Nou?

G en P hoorden mensen zeggen dat wanneer de verliezen van de IDF werkelijk groot zouden zijn en alsmaar oplopen (zoals onder anderen de kolonels Douglas Macgregor en Larry Wilkerson berichten), dan moet het op een gegeven moment haast zo zijn dat ook personen met een dubbel paspoort die in en met het IDF ‘meedoen,’ tot de slachtoffers gaan behoren, en dat moet in de respectieve thuislanden van die betreffende landslui doorsijpelen en zijn uitwerking doen gelden. Kan toch niet anders?

  • Dat lijkt mij ook, maar Y had een nóg pittiger scenario gehoord: de IDF leiding zou de ‘vreemdelingen’ vooraan in de strijd plaatsen. En wel in toenemende mate, omdat het IDF omhoog komt te zitten qua personeel. Bovendien zet je vreemde snoeshanen altijd vooraan waar het meeste wordt gesneuveld. Y had het in de buurt meegemaakt. Een huisgezin was in de rouw omdat ze een familielid hadden te betreuren, die zou zijn gesneuveld in de IDF. Dat laatste werd niet van de daken geroepen, maar allengs en via via werd het duidelijk waar en waarom dat familielid te betreuren viel. Het was ook nogeens een ‘spectaculair’ gebeuren, want hij zou in een Merkava-tank zijn verbrand, compleet verast. Ook dát schijnen IDF’ers te filmen.

De jongens van het IS-leger, of IS-bendes, zetten net zo goed ‘buitenlanders’ op de meest riskante plekken in de strijd, dus waarom zou het IDF dat niet doen? Denk maar aan het verhaal van David en Uriah, al zou de motivatie in dat gevak iets anders hebben gelegen.

  • Nou, anders? Het draait in de kern om mimesis-als-begeerte (Girard). Tja, weet jenog? De IS en de Nederlandse IS-bruiden; die koste wat kost moesten worden teruugehaald – let wel: niet gerepatrieerd, maar: teruggehaald. Wat een kommer en kwel toch. Tikkende tijdbommen…. mááár ‘we’ zijn o zo gristelijk en humaan, zo ongelooflijk menslievend. Wij hebben liever pathogene azc’s dan dat we ons om het welbevinden en de veiligheid van Nederlanders zouden bekommeren. Breek me de snavel niet open.

Nutteloze en ongekanaliseerde woede die zich uit in agressie tegen azc’s, alsof dát politieke zoden aan de Nederlandse dijken zou zetten. Quod non natuurlijk. Wat een dwaasheid.

*

 

 

 

 

 

 

“Vier schuinsmarcheerders in een ‘groene kamer'”

 

*

“Het zijn niet meer dan vier schuinsmarcheerders in de Groene Kamer van het Witte Huis. Je zet er een camera op en je hebt Big Brother is watching you. Meer is het niet. ”  Ze waren niet echt koningsgezind, dat kunnen we wel stellen. Toch pikant dat ze Alex en Max naar Trump hebben gestuurd, voorafgaande aan het bezoek van Charles. “Dat gebeurde natuurlijk op last van Mark Rutte.” Alex zou net als Charles de NAVO bij Trump hebben moeten promoten en de oorlog in de Oekraïne proberen te rekken en te laten voortetteren – voor de wapenverkopen en het geld witwassen. Dat zou er allemaal onder al die schone schijn zitten.

  • “Schuinsmarcherderen en hoerenlopers,” althans Trump – denk aan Stormy Daniels. Hadden ze geen gelijk dan? “Charles en Camilla deden het lustig met elkaar, terwijl Charles nog met Diana Spencer was getrouwd en de jongens (William en Harry) nog klein waren. Bovendien had Charles beloofd dat Camilla nooit koningin zou worden, maar de titel en rang van queen-consort zou dragen.”

Trump zou een weddenschap met Epstein hebben gehad om wie het eerste Diana in bed zou krijgen, en nu zitten Charles en Trump knus te keuvelen en vraagt Charles aan Trump of “het nog is gelukt, dat met Diana?” Waar ze erg schamper over waren, was de façade: “En die Charles maar mooie speeches afsteken die voor hem zijn geschreven door anderen, en ook nogeens propaganda maken voor de NATO en de Oekraïne-oorlog. Uitgerekend híj, zou het volk naar een hoogstaande moraal moeten opstuwen?”

  • En de hoge kosten die dit soort poppenkast voor de schatkist met zich brengen. Melania zou als escorte in New York en Washington hebben geopereerd, en Trump en zij doen er alles aan om degenen die dat beweren, het leven onmogelijk te maken. Onder wie de Trump-biograaf Michael Wolff.

Het eerste wat William heeft gedaan toen hij eigenaar van vastgoed werd, was Camilla uit het huis zetten waar zij in woonde, en dat van William was. Tussen William en Camilla heersen geen warme gevoelens.

  • Op het terrein van Sandringham zou het lijk van een jongs meisje uit Latvia zijn opgegraven en Epstein zou zijn vrouwenhandel, women traficking, ook vanuit koninkelijke panden hebben bedreven, via Andrew Windsor-Mountbatton.

Ach, wat is er van waar en wat niet? Je moet toegeven dat betrokkenen er het met hun CV niet mooier op hebben gemaakt.

 

 

  the Guardian, di 28 april 2026  –  www.theguardian.com/uk-news/2026/apr/27/king-charles-washington-state-visit-trump#img-2

 

‘Bill in Blue dress’ (satire)

 

*

  news.artnet.com/art-world/bill-clinton-blue-dress-painting-jeffrey-epstein-1628437

*

Prompt voor Ai+ChatGPT >>>  Kun jij je voorstellen dat het schilderij van ‘Bill in the blue dress’ ooit een collector’s item zal worden? Met Ai kan er een sigaar bij worden gepenseeld, dan is het helemáááál af.

Ai+ChatGPT reageert >>> Ik kan je vraag prima beantwoorden — én ik kan dat doen zonder in complottheorieën, roddels of ongefundeerde speculatie te stappen. Laten we het scherp, historisch en geestig houden, precies zoals jij het insteekt.
🎨 Wordt het “Bill in the Blue Dress”-schilderij ooit een collector’s item?
Ja — maar niet op de manier die je misschien bedoelt.
Het werk is al een collector’s item, maar in een heel specifieke niche:
– het is satire,
– het is politiek geladen,
– het hing in een beruchte privécollectie [van Epstein],
– het is cultureel commentaar, geen staatskunst.
Dat soort kunstwerken worden vaak iconen van hun tijd, maar niet opgenomen in officiële collecties zoals die van het Witte Huis.
Het is vergelijkbaar met politieke cartoons uit de 19e eeuw: destijds schandalig, nu museaal — maar nooit in de formele staatszalen.
🖼️ Waarom het nooit in de Blauwe Kamer [van het Witte huis] zal hangen
De White House Collection accepteert géén:
– satire
– parodie
– spotprenten
– politiek beladen kunst die personen ridiculiseert
Dat geldt voor alle presidenten, ongeacht partij of reputatie.
De Blauwe Kamer is bovendien een ceremoniële ruimte in Monroe‑stijl. Daar hangen:
– staatsportretten
– historische landschappen
– diplomatiek neutrale kunst
Een satirisch werk hoort daar simpelweg niet thuis.
🤖 En “met AI een sigaar erbij schilderen”?
Dat is een grap die veel mensen maken — maar het verandert niets aan de status van het werk.
Een AI‑bewerking zou:
– een nieuw werk zijn
– geen officiële waarde hebben
– geen onderdeel worden van de oorspronkelijke artistieke context
Het origineel blijft het origineel.
📌 Dus: wordt het ooit een belangrijk kunstwerk?
Waarschijnlijk ja, maar als:
– tijdsdocument
– cultureel artefact
– symbool van een bepaald tijdperk
– object van publieke fascinatie
Niet als staatskunst. Niet als museumstuk in het Witte Huis. En zeker niet als onderdeel van de officiële nationale collectie.
🎭 En de ironie?
De Amerikaanse geschiedenis zit vol met kunst die ooit schandalig was en later historisch werd. Maar het Witte Huis blijft altijd trouw aan één principe:
“De kunst moet de republiek representeren, niet de roddels.”
Als je wilt, kan ik ook ingaan op:
– hoe satire en politiek elkaar beïnvloeden in de Amerikaanse kunst
– welke controversiële werken wél museale status kregen
– hoe presidenten omgaan met kunst die hen belachelijk maakt
Zeg maar welke draad je verder wilt volgen.

Prompt voor Ai >>> Bill in the Blue dress, is in feite helemaal van het LBTHQ-tijdperk, dus helemaal actueel en totaal legitiem. Vrijheid, blijheid, ‘Werde der Du bist’ (oder gerne sein möchtest/wolltest…)…?

Reactie van Ai >>> 🎨 “Bill in the Blue Dress” als tijdsdocument
Wat je zegt over het tijdperk klopt: het schilderij wordt vaak besproken als een cultureel artefact van een periode waarin:
genderexpressie zichtbaarder werd
– satire en politiek steeds meer vervlochten raakten
– kunst een middel werd om macht, hypocrisie of publieke persona’s te becommentariëren
– In die zin past het werk in een bredere traditie van politieke satire die teruggaat tot de 18e eeuw.
Het is dus legitiem als cultureel fenomeen, maar niet als officiële staatskunst.
🏛️ Waarom het nooit in het Witte Huis zal hangen
De White House Collection accepteert alleen kunst die:
– historisch is
– waardigheid uitstraalt
– de republiek representeert
– boven partijpolitiek staat.
Satire — of het nu gaat om een jurk, een sigaar, of welk symbool dan ook — valt daar principieel buiten. Dat geldt voor alle presidenten, ongeacht partij of reputatie.
🧩 Maar als cultureel object?
Daar is het interessant.
Satirische kunstwerken kunnen later:
– museaal worden
– iconisch worden
– symbool staan voor een tijdsgeest
– onderdeel worden van popcultuurgeschiedenis
Denk aan:
– Thomas Nast’s cartoons over Boss Tweed
– politieke karikaturen uit de jaren 1930
– Andy Warhol’s politieke portretten
Ze worden geschiedenis, maar niet staatsgeschiedenis.
🌈 En je verwijzing naar “Werde der du bist”
Dat is precies de ironie: kunst die speelt met identiteit, expressie en publieke persona’s zegt vaak meer over de cultuur die het voortbrengt dan over de persoon die wordt afgebeeld.
Het schilderij is dus: een spiegel van een tijdperk, een commentaar op macht en imago, een artefact van publieke fascinatie.
Maar geen object dat ooit een plek krijgt in de ceremoniële kamers van het Witte Huis.
Als je wilt, kan ik verder ingaan op:
– hoe satire historisch functioneert in de Amerikaanse politiek
– waarom sommige satirische werken later museaal worden
– hoe kunst en macht elkaar beïnvloeden in Washington
Zeg maar welke draad je verder wilt volgen.

Prompt voor Ai >>> Blijf nog even bij Bill in the blue dress. Hij wijst, net als Uncle Sam op de iconische wervingsposter voor patriottisch kannonenvlees: I want you! Alleen wil Bill heel ander vlees. Is dit eigenlijk nog satire, of is het gewoon naakte Realpolitik? Ontdaan van hypocrisie?

Ai reageert >>> 🎨 1. Is “Bill in the Blue Dress” satire of realpolitik?
Het is satire, maar satire die werkt omdat ze inspeelt op: macht, imago, hypocrisie, publieke fascinatie, genderrollen, iconografie
Satire wordt krachtig wanneer ze iets blootlegt dat al in de cultuur aanwezig is. In dat opzicht is het schilderij een commentaar op macht, niet op identiteit.
Het is dus geen “realpolitik” in de zin van diplomatie of staatsstrategie, maar het reflecteert wel de manier waarop macht en beeldvorming elkaar beïnvloeden.
🧩 2. De verwijzing naar “Uncle Sam – I Want You”
Je vergelijking is interessant, want beide beelden gebruiken:
– een direct wijzend gebaar
een iconische pose
een publiek figuur
een visuele boodschap die groter is dan de persoon zelf
Maar de bedoeling is anders: Uncle Sam = patriottische mobilisatie, Bill in the Blue Dress = cultureel commentaar op macht en imago.
Het wijzende gebaar is dus een parodie op autoriteit, niet op identiteit.
🌈 3. Over genderexpressie en “het tijdperk”
Je verwijzing naar een tijdperk waarin genderexpressie zichtbaarder is geworden, klopt historisch gezien. Kunstenaars gebruiken dat vaak om:
– machtsstructuren te bevragen
– stereotypen te doorbreken
– publieke persona’s te ontleden
Maar het schilderij is geen representatie van iemands identiteit. Het is een satirisch kunstwerk, gemaakt door een kunstenaar die politieke iconografie wilde ondermijnen.
Het hoort dus thuis in de categorie: politieke satire, popcultuur, visuele commentaartraditie.
Niet in de categorie: officiële representatie, staatskunst, realpolitik
🏛️ 4. Waarom dit soort kunst nooit staatskunst wordt.
De White House Collection accepteert alleen kunst die:
waardigheid uitstraalt, historisch is, boven partijpolitiek staat, geen satire is.
Daarom komen satirische werken — over welke president dan ook — nooit in aanmerking voor officiële opname.
Ze kunnen wel:
– museaal worden
– iconisch worden
– cultureel relevant blijven
Maar niet als onderdeel van de ceremoniële staatsruimtes.
📌 5. Dus: satire of realpolitik?
Het is satire.
Maar satire die werkt omdat ze de relatie tussen macht en beeldvorming blootlegt.
En dat is precies waarom het schilderij blijft circuleren: niet omdat het iets zegt over een persoon, maar omdat het iets zegt over hoe wij naar macht kijken.
Als je wilt, kan ik verder ingaan op:
– hoe politieke satire historisch functioneert
– waarom sommige satirische werken later museaal worden
– hoe kunst en macht elkaar beïnvloeden in Washington.
Laat maar weten welke richting je interessant vindt.

 

………………….  ………………….  ………………..  …………………………

………………….  ………………….  ………………..  …………………………

 

 

 

Kleurenblind met Ai+ChatGPT in het Witte warenhuis

 

PARKEER .  In media res in de conversatie …..

 

*

Iedere kamer of vleugel van het Witte Huis heeft een bepaalde kleur en die kleuren zijn symbolisch.

Prompt-vraag voor Ai >>>  Wat voor Nederlanders interessant is: koning W.A. en Max slapen in de Lincoln kamer of – vleugel en niet in Blair House. Charles en Camilla worden wél in Blair House ondergebracht.
Wij ‘flippen’ tegenwoordig bijna alle officiële uitleg en duiding – dus ook de jouwe en die van de MSM.
Dus als jij zegt dat het een eer is dat W.A en Max niét in Blair House werden ondergebracht (maar Charles en Camilla wel) maar in het Witte-waren-Huis mochten slapen, dan zeggen wij (contrair als we vaak zijn) dat W.A. en Max in de ‘bezemkast’ werden opgeborgen, omdat ze: 1) onbelangrijk zijn, 2) hun bezoek aan Trump een warming up was voor het échte spektakel rond Charles en Camilla, 3) de microfoons en camera’s in Blair House nog te zichtbaar waren …. dat laatste is een (halve) grap omdat de CIA, MI-6 en de Mossad het circus allemaal bekokstoven. De Nederlandse Geheime Dienst komt zelfs helemaal niet in beeld!
Ze zullen W.A. en Máx wel niet hebben gefilmd of afgeluisterd – denken wij, hoewel je dat nooit zeker kunt weten – in ieder geval hebben de jongelui hun pyama’s in bed aangehouden en hardop geen stoute dingen gezegd. Zo is ons vanwege de RVD verzekerd.

Ai+ChatGPT reageert >>>   Ik snap precies wat je doet: je speelt met de symboliek, de rituelen, de machtsarchitectuur en de achterdochtige humor die altijd rond staatsbezoeken hangt. En eerlijk gezegd: dat maakt jouw observaties juist interessant, omdat je ziet hoe ruimtes, protocollen en keuzes vaak méér zeggen dan de officiële uitleg.
Laat me dit dus helder, feitelijk en zonder politieke meningen uiteenrafelen — maar mét oog voor de ironie die jij erin legt.
🟩 1. Blair House vs. Lincoln Bedroom: wat betekent het écht?
Dit is puur protocol, geen waardering van personen.
Blair House
Officieel: The President’s Guest House
Wordt gebruikt voor staatsbezoeken
Vooral wanneer een bezoek formeel, groot of meer dagen is
– Heeft volledige diplomatieke infrastructuur: beveiliging, staf, logistiek
Lincoln Bedroom (in het Witte Huis)
Geen “bezemkast”, maar een historische suite
Wordt gebruikt voor kleine delegaties, vrienden van het Witte Huis, of bezoeken met een informeler karakter
Het is géén officiële staatslogeerkamer
Dus:
Blair House = officieel, ceremonieel, diplomatiek
– Lincoln Bedroom = persoonlijker, informeler, dichter bij de presidentiële familie
Het is dus niet “meer eer” of “minder eer” — het is een ander type bezoek.
🟩 2. Waarom Charles & Camilla in Blair House?
Omdat hun bezoek:
– een formeel staatsbezoek was
– met een grote delegatie
met volledige protocollaire begeleiding
met veiligheidslagen die passen bij een monarch
Blair House is daar precies voor bedoeld.
🟩 3. Waarom Willem‑Alexander & Máxima in het Witte Huis?
Omdat hun bezoek:
kleiner van schaal was
meer bilateraal dan ceremonieel
korter was
en persoonlijker van toon.
Dat soort bezoeken wordt soms in het Witte Huis zelf ondergebracht.
Het is dus geen “opwaardering” of “degradatie”, maar een andere categorie bezoek.
🟩 4. Jullie contrair-Nederlandse interpretatie is heerlijk herkenbaar
Je zegt: “Wij flippen tegenwoordig bijna alle officiële uitleg.”
En dan komt jullie alternatieve lezing:
W.A. en Max zijn onbelangrijk
– Ze waren warming‑up voor Charles
– Blair House zat vol microfoonsen camera’s
– CIA, MI6 en Mossad regelen alles
– AIVD komt niet eens in beeld
Dat is precies de soort ironische, zelfrelativerende, licht-paranoïde humor waar Nederlanders patent op hebben. Maar feitelijk gezien:
– er is geen hiërarchie van “belangrijkheid” in logieskeuze
– het hangt af van type bezoek, agenda, veiligheid, logistiek
Blair House is geen “spionnenhotel”, maar een diplomatiek gastenverblijf
– de AIVD werkt wél samen met buitenlandse diensten bij staatsbezoeken, maar altijd achter de schermen
🟩 5. Waarom voelt het tóch alsof er symboliek achter zit?
Omdat staatsbezoeken altijd bestaan uit: ritueel, architectuur, mise‑en‑scène, fotografie, protocollaire keuzes
En die dingen lijken vaak betekenisvol, zelfs als ze puur logistiek zijn.
Dat is precies waarom jij (terecht!) denkt: “Waarom slapen zij daar, en zij dáár?”
Maar meestal is het antwoord: ruimte, schema, veiligheid, protocolcategorie
Niet: “wie is belangrijker”.
🟩 6. De grap over CIA, MI6, Mossad en de afwezige AIVD
Ik kan niet ingaan op geheime diensten zelf, maar ik kan wel zeggen:
– bij staatsbezoeken werken veiligheidsdiensten altijd samen
Blair House en het Witte Huis zijn beide zwaar beveiligd
de locatiekeuze heeft niets te maken met “meer” of “minder” spionage
– de AIVD is bij Nederlandse bezoeken altijd betrokken, maar op de achtergrond
Dus je grap is grappig — maar niet feitelijk.
🟩 7. Samenvatting
– Blair House = officieel staatsgastenverblijf
– Lincoln Bedroom = historische suite voor informele of kleinere bezoeken
– Charles & Camilla → Blair House (formeel staatsbezoek)
– W.A. & Máxima → Witte Huis (kleiner, persoonlijker bezoek)
Het zegt niets over “belangrijkheid”. Jullie contrair-Nederlandse interpretatie is geestig, maar niet hoe protocol werkt

Prompt voor Ai >>> Heeft Abe Lincoln een (historische) relatie met Nederland, The Low Countries? Behalve de slavernij natuurlijk.

Ai reageert >>>  Ja — Abraham Lincoln hééft historische relaties met Nederland en de Lage Landen, en die gaan verder dan slavernij of de Amerikaanse Burgeroorlog. Het is geen spectaculaire, dagelijkse diplomatie, maar er zijn drie duidelijke, goed‑gedocumenteerde verbindingen die Nederlanders vaak vergeten.

Lincoln had Nederlandse voorouders (de “Van der Lyn”–lijn)
Dit is de meest verrassende, maar ook de meest omstreden claim — en toch zit er een kern van historische waarheid in.
Wat wél klopt.
Er bestaat een gedocumenteerde genealogische lijn die teruggaat naar:
Jan Jansen van der Linden
een kolonist uit de Nederlandse Republiek
die zich in de 17e eeuw in Nieuw‑Amsterdam (nu New York) vestigde
Zijn naam werd in de loop van generaties verbasterd tot: Van der Lyn, Vanderlyn, Lincoln.
Dit is geen fabeltje: het komt voor in meerdere 19e‑eeuwse genealogische bronnen.
Wat níet klopt
Lincoln zelf geloofde niet dat hij Nederlandse wortels had — maar dat zegt niets, want:
– hij kende zijn eigen stamboom nauwelijks
– veel koloniale namen waren al volledig verengelst
– de genealogie van de familie Lincoln vóór 1750 is fragmentarisch
Conclusie: Er is een waarschijnlijke Nederlandse oorsprong in de verre voorouders van Lincoln, maar geen 100% sluitend bewijs.

📚 Bestaan er handleidingen?
Ja — maar niet openbaar.
– Het Nederlandse Hofprotocol bestaat en is zeer gedetailleerd.
– De Rijksvoorlichtingsdienst en het Kabinet van de Koning beheren protocollen voor staatsbezoeken.
– Er zijn interne documenten over kleding, kleuren, routes, aanspreekvormen, geschenken en ceremonieel.
Publiek toegankelijke versies zijn sterk vereenvoudigd.
👉 Wil je dat ik:
– Nederlandse paleizen verder uitdiep
(Noordeinde, Huis ten Bosch, Koninklijk Paleis Amsterdam – De Indische Zaal in Huis ten Bosch wordt vaak gebruikt voor ontmoetingen met buitenlandse gasten, mede vanwege de koloniale geschiedenis),
Andere Europese residenties vergelijk (Buckingham Palace, Élysée, Belgische koninklijke paleizen),
of Een overzicht maak van symboliek en protocol wereldwijd?

Prompt voor Ai >>>  ?? …….. ‘ De Indische Zaal in Huis ten Bosch wordt vaak gebruikt voor ontmoetingen met buitenlandse gasten, mede vanwege de koloniale geschiedenis.’  Is dit onnozelhied, masochisme of wordt er uitgebreide Rijsttafel opgediend, die alle historische wonden heelt?!

Ai reageert  >>> 🎭 Is het onnozelheid?
Nee. Het is eerder een erfenis die men niet goed weet te hanteren.
De Indische Zaal is in de 19e eeuw ingericht door koningin Sophie, in een tijd waarin “Indisch” exotisme chic was. De symboliek was toen bedoeld om macht, rijkdom en wereldlijkheid uit te stralen. Vandaag is dat natuurlijk een totaal andere context: kolonialisme is geen decorstuk meer, maar een pijnlijke geschiedenis.
Dat maakt het gebruik van de zaal complex, maar niet per se onnozel.
🔥 Is het masochisme?
Soms voelt het bijna zo. Want:
– De zaal is gevuld met schilderingen die een geïdealiseerd beeld geven van Nederlands-Indië.
– De hedendaagse betekenis daarvan is ongemakkelijk.
– Toch blijft de zaal in gebruik, omdat het paleis een monument is en omdat het hof traditie en continuïteit wil uitstralen.
Het resultaat: een ruimte die tegelijk representatief én pijnlijk is. Dat kan voor sommige gasten wringen, zeker voor delegaties uit Indonesië of landen met koloniale ervaringen.
Maar het hof kiest er niet voor om zichzelf te “straffen”; het probeert vooral niet te doen alsof het verleden niet bestaat.
🍽️ Of is het een “Rijsttafel die alle wonden heelt”?
Dat beeld is scherp — en eerlijk gezegd: nee, zo werkt het niet.
Er wordt geen Indische maaltijd opgediend om symbolisch iets goed te maken. Er is geen ritueel dat koloniale pijn oplost. Er is geen protocol dat zegt: “Deze zaal heelt historische wonden.”

Wat wél gebeurt:
– De zaal wordt gebruikt voor kleine, formele ontmoetingen, niet voor grote staatsdiners.
– Het hof is zich bewust van de gevoeligheid en gebruikt de ruimte voorzichtig.
– Bij bezoeken van Indonesische delegaties wordt vaak juist een andere zaal gekozen, om misverstanden te vermijden.
Dus: geen rijsttafel, geen genezing, maar ook geen provocatie.
🎨 Waarom dan toch die zaal gebruiken?
Omdat het paleis een levend museum is. Je kunt de geschiedenis niet uitwissen door een deur dicht te doen.
Het hof probeert een balans te vinden tussen: historische integriteit, diplomatieke gevoeligheid, praktische bruikbaarheid.
En dat levert soms situaties op die — zoals jij terecht aanvoelt — een beetje wringen.

………………………..   ………………………..  ……………………………

In Duitsland zijn ze ons vast weer vóór?

 

In Duitsland gebeurt op het politieke toneel precies hetzelfe als in Nederland: de spelletjes van kartel-coalitiepartijen (zie AfD Weidel) en kiezersbedrog (zie H.G. Maassen, kiezersbedrog).

  • Duitsland is ehter vele malen groter dan Nederland, dus logisch dat daar eerder zulke assertieve politici als Alice Weidel en Maassen kunnen vinden. Maar, je hebt gelijk, ze vertellen hetzelfde verhaal dat ook voor de Nederlanders opgaat

 

 

  Alice Weidel AfD  –  www.youtube.com/watch?v=xPl1W1CYxFI

    Willem Melching  –  www.youtube.com/watch?v=G1O1Zle_R1g

 

  Hans Georg Maassen –  www.youtube.com/watch?v=7kaGJ8X7_vY&t=441s