‘Omertá,’ vuile was, de paradox van Epimenides en onze pensioenfondsen

Omertá is ook in Nederland zeker aan de orde, denken wij, en daar gaat de laatste tekening van Ruben Oppenheimer voor ons mede over. Over de maffia (de octopus), die als verzamelnaam voor de georganiseerde criminaliteit (blauwe- en witteboordencriminaliteit, geweldsdelicten en financiële delicten) dient.
De bananenrepubliek die Oppenheimer verbeeldt, verwijst wat ons betreft in eerste instantie en als opmaat voor ons narratief, naar Cuba in de tijd van Fulgencio Batista en J.F.Kennedy.
Kort samengevat: tóen had de Amerikaanse Maffia het in Cuba voor het zeggen en nú de Russische – waarschijnlijk werken ze samen in een soort van syndicaat-kartelvorm, politieke ondernemers die samenwerken, of samenspannen, om een maximale winst te realiseren ten koste van Jan met de pet. Destijds had United Fruit in Latijns Amerika de touwtjes in handen en was er op Cuba een monocultuur van bananen (naast het gokken, de heroïne en prostitutie). Daarna kwam het suikerriet, dat massaal door Rusland werd gekocht. De Russische maffia nam het van de Amerikaanse over. De gewone Cubaan was linksom dan wel rechtsom de sjaak.’

  • ‘ De bananen in Oppenheimers tekening staan in onze roman voor een levensmiddelengigant en voedselproducent als Unilever en consorten. Volgens het scenario dat wij voor onze misdaadthriller opstelden, hebben Unilever c.s. de afgelopen tien tot twintig jaar een miljardenwinst gerealiseerd door slim snoeien (denk aan het snoeien van munten uit edelmetaal) op hun producten: de pakken (riet-)suiker gingen van 1 kg naar 750 gram en de prijs – die korte tijd werd verlaagd – werd geleidelijk aan verhoogd, zodat je nu meer voor 750 gram betaalt dan dat je voor een kilo zou betalen. De thee werd vermengd met inferieure soorten, de rook- en kookworsten werden korter en dunner, het toiletpapier wordt opgedikt terwijl de rollen kleiner worden, de stukken badzeep werden kleiner of ze werden optisch vergroot, maar ze smelten bij gebruik drie keer zo snel. Zo zijn er nog veel meer van dergelijke zaken; Bij elkaar tikt dat qua rendementen aardig aan. Pippa Malmgren beschrijft in haar boek Signals hoe zo’n opzet in zijn werk gaat. De casus met de rietsuiker is vermoedelijk voor Nederland het meest in het oog lopend. Bovendien leggen we via de suiker een bruggetje naar wat er in Cuba na Batista gebeurde (van bananen naar suikerriet).
    Kortom, zowel kwantiteit als kwaliteit van Unileverproducten gaan in onze thriller achteruit, terwijl de prijs tenminste twee maal werd verdubbeld. Dit alles gebeurt ongemerkt, zodat de consument er geen erg in had en heeft dat zij wordt bedot en getild waar ze bij staat. Indien je het natrekt, zal misschien blijken dat dit scenario niet ver bezijden de echter werkelijkheid bestaat. Dat hebben wij echter niet onderzocht, onze thriller staat dan ook bij de fictie.’

‘ Je vergeet de miljarden die “ze” nu binnenhengelen via de meuk die ze produceren en plaatsen in het kader van hun zogenaamde strijd tegen de klimaatverandering. Ik bedoel al die windmolens en zonnepaneelparken. Plotseling bekende de VVD zich tot het milieu en het klimaat en allerwege riep men verbaasd – en ook een beetje verheugd – dat de VVD het programma van Groen Links had overgenomen en uitvoerde. De sufferds! De VVD neemt elk programma over zo lang degenen die ze bedient daar garen bij spinnen. Met goede en nobele doelen ten dienste van het Algemeen Belang, heeft dat helemaal niets te maken.
Daarmee persen ze ons uit tot en met, via allerlei milieu- en klimaatbelastingen. Die windmolens, die draaien straks voornamelijk op subsidies, dus op ons belastinggeld.
De bananenrepubliek die Nederland intussen (aan het worden) is, kent ook een vorm van omertá. Over bepaalde zaken spreekt “men” niet; als politicus hang je de vuile was niet buiten. Althans, dat was vroeger zo. Twee op het eerste gezicht onbetekenende incidenten illustreren hoe ook in die “ “ere-code” “ zichtbare haarscheurtjes optreden. De aanstaande verkiezingen werken dit verschijnsel vermoedelijk in de hand.
De eerste casus is die van Arendo Joustra van Elsevier in relatie tot Thierry Baudet en de tweede gaat over Thierry Baudet (FvD) en Farid Azarkan (DENK). Beide casussen gaan over het schenden van de omertá, het buiten hangen van de vuile was.’

  • ‘ Casus I, Joustra over Baudet. Dit lezen we in de Trouw in een column van Sylvain Ephimenco: Misschien wordt het tijd om een kiesdrempel in te voeren / Trouw, 22 december 2020.
    Citaat uit die column van Ephimenco: <<  Elsevier-hoofdredacteur Arendo Joustra vertelde onlangs op tv hoe hij enkele jaren terug een zwaar gedeprimeerde Thierry Baudet naar huis reed. De man was in zak en as en zag al zijn pogingen om iets van zijn leven te maken toen mislukken. Hij klaagde dat hij op dat moment zonder inkomen zat.
    Het advies van de hoofdredacteur: sticht een partij en ga de politiek in! Ja, als je maar twee linkerhanden bezit, is een jaarsalaris van 116.000 euro zo gek nog niet. Misschien tijd om een kiesdrempel in te voeren? >>
    Of dit werkelijk is gebeurd en of Joustra dit “advies” ooit in deze woorden aan Baudet gegeven heeft, weten we niet. We waren niet bij dat gesprek in de auto, tussen Joustra en Baudet, aanwezig. Net zo min als Ephimenco, die het van een tv-optreden heeft. Dat tv-optreden hebben wij niet gezien. Vinden wij aannemelijk dat dit in het echt is gebeurd? Jawel, dat vinden we. We zouden het voor onze thriller kunnen gebruiken.’

‘ Waarom? Omdat het romanpersonage Baudet deze gang van zaken volgens ons aannemelijk maakt. Dit is te herleiden op ’s mans gedrag zoals we dat tot dusverre in de media hebben gevolgd. Onder punt twee geven we er een proeve van aan de hand van een akkevietje tussen Baudet en Azarkan (DENK). Dat is één. Het tweede is dat Joustra een media-ondernemer is die o.a. het blad Elsevier uitgeeft en dat Elsevier vooral VVDstemmers en Telegraaflezers als zijn doelgroep beschouwt – denken wij. Overigens: wij lazen Elsevier vroeger vooral vanwege de columns van Syp Wynia en mede daarom is Syp Wynia vertrokken bij Elsevier (dit laatste is een half-serieuze grap).
Dat Joustra de woorden die Ephimenco in een tv-uitzending heeft gehoord tegen Baudet heeft gebezigd, kan “waar” zijn. Maar wat dan nog? Het enige (politieke) voordeel dat uit deze casus zou kunnen voortvloeien, zou ten bate van de concurrenten van FvD zijn – op de kiezers- en stemmenmarkt. De grootste partij in dit frame, is de VVD. Dus Joustra zou met zijn ontboezeming op tv de VVD hebben kunnen bedienen.’

  • ‘ De ontboezeming/de raad/ het advies die Joustra (volgens Joustra, volgens Ephimenco) aan Baudet gegeven zou hebben, hoeft Baudet zich niet ter harte genomen te hebben. Baudet hoeft niet de politiek in te zijn gegaan omdat Joustra dat tijdens die autorit suggereerde. Daarbij komt: Joustra maakte gewoon een badinerend grapje, want als hoofdredacteur van Elsevier is de Democratie hem veel te lief om zo’n “advies” ooit serieus te geven aan iemand als Baudet. Ben je mal!? De politiek is geen speeltuin voor avonturiers!’

‘ Op de keper beschouwd hangt Arendo Joustra met zijn ontboezeming in het tv-programma-dat-wij-niet-hebben-gezien, helemaal geen vuile was buiten. Hij kan hooguit afbreuk hebben willen doen aan Baudets geloofwaardigheid als serieuze politicus, die ook nog eens de ambitie ventileerde dat hij premier van Nederland wil worden, en dus de VVD’er Rutte als capo van het pluche wilde stoten. Voor maffia-baas lijkt Baudet echter niet uit het juiste hout gesneden, laat staan voor capo di tutti capi. Geen man van eer, uomo d’honore, die de omertá respecteert.’

  • ‘ Arendo Joustra is net zo lang hoofdredacteur van Elsevier als Mark Rutte premier is. Het zal elkaar in ieder geval niet veel ontlopen. Waarom ook niet? Rothschild heeft onder andere het gerenommeerde weekblad The Economist als belangrijke influencer, dus waarom zou de VVD-familie Elsevier niet “hebben”?
    In ieder geval is de VVD momenteel de partij die het meeste garen spint bij afbreuk aan Baudet als mogelijke stemmentrekker. Dit is punt I.’

‘ Punt II. Thierry Baudet hangt wel de vuile was buiten, als hij Farid Azarkan “verraadt.” Het gaat in dezen over een telefoonnummer dat Azarkan van Baudet zou willen hebben, om ook zo’n bijeenkomst op de Amerikaanse ambassade te organiseren als Baudet met FvD zou hebben gehad. Zie de youtube video. Ook hier is het roddel-sop de politieke kool eigenlijk nauwelijks waard.’

  • ‘ Azarkan is blijkbaar nog niet zo door de wol geverfd dat hij Baudet onmiddellijk en op hoge toon voor leugenaar uitmaakte, hetgeen hij risicoloos had kunnen doen. Het zou immers zijn woord tegen dat van Baudet zijn. De ene politicus die de andere politicus voor leugenaar uitmaakt, terwijl alle politici als leugenaars bekend staan: de paradox van Epimenides.

Farid  Azarkan doet er echter het zwijgen toe. Dit maakt het aannemelijk dat Baudet in dit geval, de waarheid over Azarkan vertelt. De boodschap die Baudet hiermee (aan zijn politieke ambtsgenoten/medeplichtigen) afgeeft, luidt dat hij op z’n minst net zo verraderlijk is als Azarkan. Belangrijker voor de biotoop waarin zich dit afspeelt, lijkt ons de boodschap van Baudet dat hij “ “ onbetrouwbaar “ “ is. Je kunt er bij een Baudet niet van op aan dat hij de kleffe kuiperijen en het hufterige handjeklap altijd onder de stolp zal houden. Dus met iemand als Baudet, kun je onder de Haagse Kaasstolp onmogelijk zaken doen, dat zou levensgevaarlijk zijn: He might spill the beans any moment he feels like like it.’
‘ Verreweg de meeste echte maffiosi gingen en gaan liever de nor in – soms voor vele jaren – dan dat ze de code van omertá schonden. Er zijn vele parallellen tussen de manieren waarop boeken over de maffia worden geschreven en boeken over politici en de politiek. De recent verschenen biografie over het CDA door Pieter Gerrit Kroeger: Tand des tijds. Het CDA in de nieuwe eeuw, zal door ons hoogstwaarschijnlijk als een maffia-roman gelezen kunnen worden – en dus niet veel nieuws onder de zon openbaren. Er zal veel vuile was buiten gehangen worden, denken wij. We hebben echter enkel de recensie van Mark Kranenburg gelezen, dus het zou best anders kunnen zijn dan wij denken. Als we tijd over hebben zullen we het boek van Kroeger misschien ooit tot ons nemen.
Vooral omdat juist die “zijpaden” en die “andere partijen en personen” over wie de recensent heeft, ons interesseren.
Wat toch weer verrast, is dat zulke duidelijke parallellen zijn te ontwaren tussen de manier waarop in de “echte” politiek, bondgenoten en “vrienden” worden opgepeuzeld, geneutraliseerd, zoals met de PvdA is gebeurd en nu met het CDA en D66 aan de orde is, en de wijze waarop dat bij de maffia gaat – althans volgens de films en romans die hierover zijn verschenen en nog steeds verschijnen. De respectieve maffia-families concurreren zowel intern – afgaande op de recensie gaat dit boek van Kroeger daar voornamelijk over: interne machtstrijd in de CDA-familie – alsook onderling om de macht, zoals politieke partijen dat doen. Daarbij gaat het er niet zelden tamelijk “onparlementair” aan toe.
Gevechten om (de) macht zijn zo oud als de mensheid en de wijzen waarop men elkaar naar het leven kan staan, zijn weliswaar legio, maar toch eindig in aantal en qua variaties. Ook bij het CDA zal het er bij gevechten om de macht, niet heel veel anders aan toe gaan dan te doen gebruikelijk.
In de film The Irishman van Scorsese wordt de protagonist Jimmy Hoffa (gespeeld door Al Pacino) tenslotte door zijn vriend en vertrouweling Frank Sheeran (de Ier, gespeeld door Robert de Niro) vermoord, opgeruimd. Zijn lichaam werd nooit gevonden.
Hoogstwaarschijnlijk is The Irishman (mede) door de maffia gefinancierd, om tenminste de mediawerkelijkheid van de maffia te manipuleren en het  gewenste beeld van de organisatie te projecteren voor het grote publiek. Indien de film bovendien een kaskraker blijkt, snijdt het mes aan twee kanten.’

  • ‘ Een associatie die zich via de tekening van Ruben Oppenheimer aan ons opdrong, was die tussen de maffia en onze pensioenfondsen. Deze relatie wordt extra geëxpliciteerd en aangezet door de film The Irishman van Martin Scorsese.
    De film gaat onder andere over de moord op de Kennedy-broers (in verband met Cuba en de maffia), maar vooral over de actualiteit van hetgeen er met onze Nederlandse pensioenfondsen gebeurt en aan de hand is. De film versimpelt de ingewikkelde materie door het conflict toe te spitsen op de onenigheid tussen vakbondsbaas Jimmy Hoffa en maffiabaas Tony Provenzano. Hoffa zit samen met Provenzano in de nor. Maar Hoffa is wegens fraude veroordeeld en zijn pensioen is veiliggesteld, terwijl Tony Pro (the little guy) wegens afpersing en bedreiging is veroordeeld en zijn pensioen verbeurd verklaard ziet. Het wil er bij Tony (the little guy, letterlijk en figuurlijk de kleine man) niet in dat dit twee heel verschillende vormen, modaliteiten, van diefstal zijn. Dat ze althans anders worden gedefinieerd door de poppenspelers die aan de touwtjes trekken.
    In de tijd waarin Jimmy Hoffa en de maffiosi uit de Scorsese-film leefden, ging het nog over en om miljoenen. Die bedragen zijn intussen verduizelingwekkendvoudigd en het is zeer de vraag of personen als een Wouter Koolmees (D66) of een Jeroen Dijsselbloem (PvdA) precies van de hoed en de rand weten van hetgeen er zich met en rondom onze pensioenen afspeelt.
    Zij behoren hoogstwaarschijnlijk tot de voodoo-priesters die ons moeten verkopen dat onze pensioenen verdampen vanwege de klimaatverandering en dat het verdampen nu in combinatie met het Corona-virus minstens dubbel zo hard gaat en driedubbel onomkeerbaar is. Hoogstwaarschijnlijk zullen hun pensioenen buiten schot blijven en veilig zijn gesteld. Net als het pensioen van Jimmy Hoffa en andere pensioenfondsbestuurders in de Scorcese-film.’

‘ Het is voor hen alleen te hopen dat ze comfortabel en tot op hoge leeftijd van hun riante pensioenen kunnen genieten, zulks in tegenstelling tot Jimmy Hoffa, in de film van Scorsese.’
 

Sander Boon  over ons pensioen en Wouter Koolmees (D66) ,25 december 2020  /   Sander Boon
<<  Uit angst voor oudere en gepensioneerde kiezers bij de Kamerverkiezingen van 17 maart 2021 heeft Koolmees er voor gekozen om pensioenkortingen voor 2021 en 2022 op te schorten, ondanks de dalende dekkingsgraad van veel pensioenfondsen. Daarmee heeft Koolmees de eerste pensioenstorm opgevangen. Een tweede storm doemt echter op in aanloop naar het nieuwe pensioenstelsel in 2026. >>
 
<<  The True History Behind Martin Scorsese’s ‘The Irishman
Many have suggested Frank Sheeran’s claims about the murder of Jimmy Hoffa are mere fantasy; the historical context of Scorsese’s epic is more nuanced. >>
By Angela Serratore /  Smithsonianmag.Com  /  November 21, 2019
https://www.esquire.com/nl/mantertainment/a26143317/the-irishman-netflix/#:~:text=The%20Irishman%20van%20de%20Oscarwinnende,maffia%20van%20Pennsylvania%20werd%20opgenomen.
https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/united-fruit-company-strike

MOMO: THE SAM GIANCANA STORY | The True Story of The American Mobster Documentary  Aug 29, 2020
In deze Youtube video wordt expliciet veteld dat de maffia, J.F.K. liet vermoorden. In The Irishman zegt Russell Bufalino (een sterke rol van Joe Pesci) tegen Sheeran over de maffia: ” If they can whack a President of the US, they can whack a president of a union. You know it and I know it. ”
Sheeran brengt deze ernstige boodschap en laatste waarschuwing, over aan zijn vriend Hoffa, maar het is aan dovemans oren gezegd. Het is tenslotte Sheeran die het vonnis aan Hoffa voltrekt.

Mistress who linked JFK to Mafia don /  Sat, Oct 2, 1999, 01:00
<<  Judith Campbell Exner, who has died of cancer, aged 65, in a Los Angeles hospital, became notorious in the mid-1970s when she claimed that she had had an affair with President John F. Kennedy from 1960 until 1962.
Kennedy’s involvement with the mob in a plot to kill the Cuban president has often been put forward as one of the reasons for his own assassination in Dallas in November, 1963. >>
 
<< Forum voor Democratie organiseerde een partijbijeenkomst op de Amerikaanse ambassade in Den Haag, met als gastheer ambassadeur Pete Hoekstra. Dit staat op gespannen voet met internationale verdragen. >>
 
 
 

 

Peter HitchensThe EU is the Continuation of Germany By Other Means •  November 28, 2015 /  Video even doorspoelen tot ca. 1:40

 
 
 

Aan- en afspraken

 

 
‘ Zeg, je kunt het betoog over AOW en pensioenen van meneer Van Dijk uit IJsselham en dat van meneer Klein uit Amsterdam best leuk met elkaar vermengen. Op de volgende manier.
Niet alleen wordt het aantal ouderen, die ook nog eens steeds ouder worden, groter (Klein), maar ook het aantal vermogende mensen (Van Dijk) wordt steeds groter, er komen steeds meer miljonairs en miljardairs bij.
Bovendien worden vermogende mensen nog weer veel ouder dan niet-vermogende mensen – want rijke mensen hebben een langere levensverwachting. Let wel: ze hebben geen recht op een langer leven en ze kunnen daar volgens mij ook geen aanspraak op maken, maar toch gebeurt het – want shit happens nu eenmaal, zegt meneer Klein – en dus wordt de AOW-pot ook nog eens over de toch al vette varkens verdeeld, dus wordt de spoeling dunner. Bovendien trekken mensen die langer leven na hun 65ste, langer van Drees – die genieten langer van hun AOW. Rijke mensen krijgen in totaal dus meer AOW dan niet-rijken.
Hebben rijken daar recht op, of kunnen ze enkel aanspraak maken op AOW? Zonder recht op AOW te doen gelden? Volgens mij heeft iedereen in Nederland na haar 65ste recht op AOW. Toch? Daar schijnt ooit een harde afspraak over te zijn gemaakt.‘
Dat het aantal vermogende mensen toeneemt, is net zo’n natuurverschijnsel als het lage rentepeil dat steeds lager wordt en het groter worden van het aantal ouderen, die ook nog eens veel ouder worden. Dat zijn natuurwetten. Daar doen we niks tegen. Shit happens all the time.
Hebben die ouderen er trouwens recht op dat ze steeds maar ouder worden, kunnen ze daar aanspraak op maken? Waarom gebeurt dat eigenlijk? Waarom zijn er nog steeds zoveel belemmeringen voor mensen die vrijwillig hun leven willen beëindigen? Een raadselachtige paradox. Misschien dat meneer Klein uit Amsterdam hier een waterdichte redenatie voor heeft?’
–  ‘ Je legt volgens mij de vinger op de juiste plek: als er niet zo veel ouderen zouden zijn – inclusief de factor van het steeds ouder worden van die vele ouderen, die maakt dat de ellende exponentieel toeneemt – dan zou de rente vast en zeker omhoog gaan en dus de dekkingsgraad ook. Dan zouden er geen pensioenkortingen nodig zijn en minder pensioengerechtigden (sorry, gerechtigden is een verkeerd woord, want er zijn in dit kader geen rechten volgens meneer Klein) zouden aanspraak mogen doen gelden op meer pensioen. Geen speld tussen te krijgen.’
‘ Die meneer Klein is een slimmerik hoor, haast een griezelig genie. Wie zou er nou bedenken dat haar afgedragen pensioenpremies aan een pensioenfonds, het eigendom van dat pensioenfonds worden? Dat is mij tenminste nooit verteld. Ik ging er gewoon in goed vertrouwen van uit dat ik later mijn pensioen krijg. Nu daalt de rente, terwijl de aarde steeds warmer schijnt te worden, en daarmee daalt de dekkingsgraad. Met hoeveel graden daalt die dekkingsgraad eigenlijk? Meten ze dat in Celsius of Fahrenheit, of hebben ze daar een speciale graadmeter voor, die wij niet kennen? De pensioengraadmeter. Waar en door wie wordt die eigenlijk bewaard, die pensioengraadmeter? Geldt die trouwens nog wel?’
–  ‘ Jawel, dat pensioen krijg je ook, alleen weet je niet hoeveel pensioen je krijgt. Dat beslist het pensioenfonds. Jij krijgt voor je gestorte pensioenpremies van je pensioenfonds aanspraak – geen recht – op pensioen. Dat pensioen kan één eurocent per maand bedragen, of duizend euro. Dat bepaalt je pensioenfonds. Pensioen is pensioen, of het nou een cent is, of duizend euro. Jij hebt helemaal geen recht op pensioen, jij hebt alleen recht op het doen gelden van een aanspraak op pensioen.
Misschien dat het pensioenfonds je van meneer Klein zelfs helemaal geen pensioen hoeft te betalen, want je mag immers alleen aanspraak-maken-op, dat recht heb je. Desnoods maak jij aanspraak op pensioen tot je een ons weegt, je kunt nooit recht op pensioen doen gelden.’
‘ O juist ja. Enne een aanspraak is niet hetzelfde als een afspraak begrijp ik uit de argumentatie van meneer Klein. Een harde afspraak is helemaal iets anders dan de afspraak waar ik stilzwijgend van uitging toen ik mijn pensioenpremies (vanzelfsprekend) afdroeg. Daar was helemaal geen afspraak aan de orde, begrijp ik uit de argumentatie van heer Klein. Laat staan een keiharde afspraak. Aan die keiharde afspraken van meneer Klein kunnen wel degelijk rechten worden ontleend, maar niet door mensen met pensioen, die kunnen enkel aanspraak maken.’
–  ‘ Die meneer Klein, dat is een kanjer hoor. Zo een hebben we echt nodig in moeilijke tijden. Niet zo’n miezemuis als meneer Hans van Dijk. Arme mensen moeten gewoon niet zo veel kinderen krijgen. Beter nog: ze moeten helemaal geen kinderen op de wereld zetten. Gewoon, steriliseren, dat kost niks en voorkomt een boel ellende. Exoten kunnen geen recht op pensioen doen gelden, want die hebben geen pensioenaanspraken. Die weten niet eens wat pensioen en AOW zijn, dus die hoef je geen pensioen te onthouden – dat is iets anders dan ontzeggen – dus met exoten raak je als regering nooit in opspraak over aanspraak. Verder had je hier ooit ook nog inspraak, maar die is afgeschaft, want referenda mogen en kunnen niet meer.
De regering trekt heel eenvoudig een paar blikken geïmporteerde exoten open als ze dat nodig vindt. Het lijkt er zelfs verdacht veel op dat die Van Dijk een idealist uit de oude doos is, met z’n vreemde betoog over kinderbijslag om kinderen goed te kunnen laten opgroeien. Straks komt Van Dijk nog met de term solidariteit op de proppen. Krijg gewoon geen kinderen. Dat fokt maar aan en dan de hand ophouden voor gemeenschapsgeld.’
‘ Neen, dan meneer Klein uit Amsterdam, die zou letterlijk stik-stof kunnen genereren. Gewoon, laten stikken in stof en liefst niet te lang van stof willen zijn. Wat beschikt die man over een vernuft zeg.’

–  ‘ Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet weet of ik de argumentatie van meneer Klein niet begrijp, of dat ik hem gewoon niet geloof.’
‘ Dat moet jij zelf weten. Meneer Klein zal er vast geen oog minder om dicht doen en naar je pensioen kun je fluiten. Dus neem de wijze raad van meneer Klein ter harte en ga genieten van je vrije tijd. Laat de belangrijke zaken des levens gerust aan de Kleinen over. Dan komt alles vanzelf goed.’
– ‘ Denk je dat er cursussen, leergangen, bestaan waar je kunt leren om net zo intelligent onzin uit je nek te kletsen als meneer Klein? Na mijn pensioen heb ik vrije tijd te over en als zo’n cursus niet al te duur is, lijkt me dat een puike investering. Je kunt er zo een profijtelijk verdienmodel mee bij elkaar kletsen, lijkt mij tenminste. Maar ja, je moet er wel talent voor hebben natuurlijk. Of ik daar over beschik, weet ik niet.’
‘ Je kunt altijd naar de rechter, zegt meneer Klein. Lees maar: ” Die aanspraken zijn geen rechten. Als er getornd wordt aan pensioenrechten kunnen de pensioengerechtigden naar de rechter stappen.”
Zo’n rechter doet dan een uitspraak, zij verricht of pleegt een performatieve taaldaad – to perform a speech act. Een uitspraak, dat is iets anders dan een aanspraak, afspraak of inspraak.’
–  ‘ Kunnen rechters trouwens in opspraak raken? Mogen ze dan nog uitspraken doen? Ik ben trouwens benieuwd wie er voor dat weggewaaide dak van het AZ-stadion aansprakelijk wordt gesteld. Alles schijnt volgens de wettelijke regels en voorschriften in elkaar te zijn gestoken, dus wie of wat is er aanspreekbaar op de averij, of aansprakelijk voor de schade. Ik wed dat een meneer Klein de storm voor de rechter zou dagen. Andere smaken zijn er haast niet.’
‘ Die meneer Klein, die lult zo’n storm helemaal suf. Die reduceert zo’n AZ-akkevietje tot een storm die in een glaasje water past.
Of rechters in opspraak kunnen raken? dat weet ik eigenlijk niet. Volgens mij geldt dat alleen voor (Hoofd-)officieren van Justitie. Die worden dan tijdelijk geschorst, maar ze blijven wel aanspraak op salaris maken. Dat is nu eenmaal de afspraak.’
–  ‘ O, zit dat zo. Rechters die in opspraak zijn geraakt, zullen vermoedelijk vaker tegenspraak op hun uitspraken krijgen – dus met hoger beroep worden geconfronteerd. Vandaar dat de politiek dat hoger beroep, die tegenspraak dus, wil afschaffen of op z’n minst verwateren.
Raar dat meneer Klein uit Amsterdam het hier plotseling over pensioengerechtigden begint te hebben. Die bestaan toch niet? Dat beweert Klein nota bene zelf. Er zijn volgens Klein alleen pensioen-aansprekers, en die maken aanspraak op pensioen, waar ze geen recht op hebben. Je kunt ook een vermogen, het jouwe of dat van iemand anders, aanspreken. Zo’n vermogen zegt niks terug als het wordt aangesproken. Vandaar dat vooral de ECB onze Nederlandse pensioen- en spaarvermogens steeds opnieuw aanspreekt; geen weerwoord (tegenspraak) te verwachten of te vrezen. Gelukkig acteert de ECB altijd in ons en het algemeen belang, dus dat zit wel snor.
Zou die arme meneer Klein zijn verdwaald in zijn semantische labyrint? Hoe het ook zij, nu snap ik dat met de exoten ook meteen beter: die hebben vaak nog lang een foute uitspraak, omdat ze het Nederlands amper of slecht beheersen (in tegenstelling tot meneer Klein). Menige exoot blijft die foute uitspraak houden, daar zijn het tenslotte exoten voor.’
‘ Juist. Daarom kunnen exoten ook geen rechter worden. Neen, hier is over nagedacht hoor, laat dat maar aan de Kleinen over. Hun naam moge klein zijn, maar hun daden benne groot, zongen wij vroeger. Maar dat ging over Piet Hein en die is inmiddels ook afgeschaft.’
–  ‘ Bijna alles wordt afgeschaft, behalve bankiers en banken. Ik ga hoe langer hoe meer geloven dat die zogenaamde meneer Klein helemaal geen meneer is, maar een bank. Vandaag de dag weet je immers niet meer wat je kunt geloven. Banken, dat zijn de laatste nog een beetje kosjere instellingen. Banken maken geen aanspraak op winst, maar banken blijven gewoon verdienen. Eerlijk verdienen. Ongeacht de rentestanden.’
 

Cartoons van R.K. Laxman

https://www.google.com/search?q=cartoons+r.k.+laxman&tbm=isch&source=univ&client=firefox-b-d&sa=X&ved=2ahUKEwjHhceysonkAhXRTN8KHaEdDX8QsAR6BAgJEAE&biw=1366&bih=654

 
 
Korting op de pensioenen riekt naar diefstal  –  De ingezonden lezersbrieven van woensdag 14 augustus.
Redactie  VK,  13 augustus 2019
 
Ties Keyzer:  ‘Wie minder verdient, overlijdt nog altijd eerder’ – 6 maart 2019 – verschenen in nr. 10 van de Groene Amsterdammer
‘Nederland is sinds de jaren tachtig gezonder geworden. Maar nog steeds staan laagopgeleiden er wat gezondheid betreft slechter voor dan hoopopgeleiden. En die kloof zal eerder groter dan kleiner worden. ‘
 
 
 
 
 
 
 

Rhizoom. Berichtgeving en journalistiek

 
 
Laura: ‘We hebben enkele artikelen uit “kwaliteitskranten” genomen ter illustratie van hoe moeilijk het is om solide berichtgeving te produceren. Vooral als het over de kwaliteit van ons samen-leven gaat.
Neem het NRC-artikel over het voorgenomen afwaarderen, downgraden, van de kostenloze rechtsbijstand door VVD-minister Sander Dekker. Dekker framet het via de beruchte zelfredzaamheid van de burger, hij zet er juridische voor: “juridische zelfredzaamheid.” U bent als burger helemaal zelf verantwoordelijk voor wat er met u gebeurt. Ondernemer van uw eigen leven.
De clou zit ‘m in de slotzinnen van het artikel, die zeggen dat de overheid (wie en wat dat ook moge zijn) in ruim 60 procent van de rechtsbijstandszaken partij is. De overheid wordt dus meer en vaak voor de rechter gedaagd. Daar wil die overheid vanaf. Vooral deze neoliberale. Die wil immers zo min mogelijk last van de burger hebben.’
Mohammad: ‘Ik, wij, als normale burgers, denken dan direct: dan moet de dienstverlening van die overheid rap verbeterd worden, zodat de burger zich niet zo vaak te kort voelt gedaan. Daarnaast moet er vermoedelijk effectiever met de burger worden gecommuniceerd over inhoudelijke zaken. Dus geen afpoeier-marketing-praatjes-voor-de-vaak. Kortom: de burger moet weer vertrouwen in de overheid krijgen. Dat komt de kwaliteit van ons maatschappelijke leefklimaat ten goede. Mis poes.
Deze neoliberale regering lost het anders op, die zegt doodleuk: maak het de burger moeilijker om de overheid voor de rechter te dagen, werp (financiële) barrières op en zorg ervoor dat het bureaucratische labyrint nog ondoordringbaarder (rhizomatischer) wordt, dan vergaat de burger de lust om haar recht te willen halen vanzelf. Overigens schijnt veel rhizoom tot zelfmoord te leiden.
En wat zeg je hiervan: “Inhoudelijk bleken er in de Kamer veel zorgen en vragen te zijn over de daadwerkelijke uitvoering van Dekkers plannen.
Al deze zorgen laten onverlet laat dat de coalitiepartijen Dekkers plannen steunen. De Kamer laat het erbij.”
De Kamer? Bij de Kamer moet je niet zijn. Die profiteurpipo’s schreeuwen zich schor over kinderpardon en andere sexy issues, maar het echte politieke handwerk, dat laten ze doodleuk liggen. Zo’n labbekak-volksvertegenwoordiging beneemt mij althans iedere lust om te gaan stemmen.’
Laura: ‘Die Dekker denkt krek hetzelfde als de managers van de wooncorporatie waar mijn tante bij huurt. Die zeggen: wij registreren liefst geen verzoeken tot reparatie, dan zijn er ook geen gebreken aan het verhuurde object, want er worden immers geen reparaties uitgevoerd. Dat de woningen vanwege achterstallig onderhoud in kwaliteit achteruit gaan, kan de managers niets schelen. Zij zijn immer geen eigenaar van die woningen, dus de waardevermindering zal hen worst wezen. Om het woongenot van de huurder bekommeren zij zich al helemaal niet.
U, burger-huurder, u moet gewoon minder klagen. Dan gaat de kwaliteit van onze dienstverlening vanzelf omhoog, want er zijn immers geen klachten over. Analoge redenatie: als de overheid minder voor de rechter gedaagd wordt, dan is daarmee het bewijs geleverd dat die overheid prima functioneert. Ja, m’n neus!
Ik zou er niet vreemd van opkijken als zo’n “arbiter” a la Dekker ook in de gezondheidszorg wordt binnengefrommeld. Dan moet je bij je huisarts eerst langs de arbiter – een variant van de chinese blote-voeten-dokter – en die bepaalt of je te duur bent, of dat je een behandeling mag ondergaan. Waarschijnlijk gooit zo’n gup gewoon een munt op. Zou me niet verbazen als VVD-mevrouw Edith Schippers, de Medusa van de neoliberalen, op zo’n klus wordt gezet. Het erodeert de moraal van de medische beroepsgroep en verkankert de maatschappelijke mentaliteit. Dat zal de neoliberale tokkies echter worst wezen. Korte termijn voordeeltjes zijn snel gescored, en na ons de zondvloed, wie dan leeft die dan zorgt. ’
Mohammad: ‘ Tja, alles via het frame van kosten-effectiviteit, maar goedkoper wordt het niet, want het gaat doodordinair om herverdeling van de nationale koek. Van onderin de maatschappij, naar boven, naar de top van de apenrots. Neem nou bijvoorbeeld de verhuurdersheffing vanwege de overheid (de Kamer hóór je hier niet over!) maakt deze handelwijze alleen maar “normaler,” want de managers van de wooncorporaties willen een zo hoog mogelijk rendement scoren teneinde die indirecte woonbelasting vanwege de overheid terug te halen. Vergelijk het met de belastingpachters in het oude Rome en het cultuurstelsel in Nederlands-Indië. De burger, le tièrs état, is de klos, want die moet uiteindelijk het geld ophoesten. In wat voor vorm of gedaante dan ook.
De (vaak politiek benoemde) managers van de woningcorps. geven de overheid de schuld van de marginale tot slechte dienstverlening die zij ten gunst van de huurders leveren – vooral door minder onderhoud te plegen en de huurder af te poeieren. De overheid speelt de bal vervolgens terug, en de huurders zijn de pineut. Eigen schuld van die huurders, moeten ze maar niet meer gaan stemmen. De tokkies. ’
Laura: ‘Hoe stress – bij afgeknepen en geknevelde machteloze burgers die hun recht niet meer kunnen halen – de volksgezondheid nadelig beïnvloedt, is evident. Breng dit “beleid” in verband met zorgkosten, ziekenhuissluitingen en wat er zich verder zoal afspeelt in de zorgsector, en je komt uit bij aloude volkswijsheid: goedkoop is duurkoop. Dergelijke relaties worden evenwel nooit gelegd.’
Mohammad: ‘Nog een recent voorbeeld van een vreemde politieke denkkronkel staat in een Trouw-interview met twee D66-gers: Jan Terlouw en Sophie in het Veld (SV). Terzijde: D66 heeft met het oog op de verkiezingen blijkbaar nog geen marketing-reclame-bureau ingehuurd, maar speelt het vooralsnog via de politiek prestigieuze 87-jarige Jan Terlouw als lijstduwer. Interessant is wat mevrouw SV zegt over het ongrijpbare klimaatprogramma waar iedere politieke pipo en bimbo vrijblijvend de mond zo vol van heeft.
SV beweert: “Ik geloof niet dat je een socialistisch of een liberaal klimaatbeleid hebt. Uiteindelijk zul je samen dezelfde doelen moeten bereiken. Minder uitstoot, minder uitputting van natuurlijke hulpbronnen.”
Jawel, allemaal tot je dienst, maar wie betaalt het meest aan dat “politiek neutrale” klimaatbeleid van jullie, beroeps- en carrière-politici? Bij die vraag staan de politieke voorkeur en keuze voor bij wie de hoogste rekening uiteindelijk terecht komt uiteraard wel degelijk voorop. Denk toch eerst na voordat je wat beweert. Wat ze hier in de Trouw uitslaat, is ronduit populistische prietpraat van het laagste allooi! Het getuigt opnieuw van losgezongen zijn van het gewone volk, de deplorables.’
Laura: ‘Mevrouw SV zit in dat rare EU-gebeuren steevast naast de Belg Guy Verhofstadt en zij gispt net als haar collega Judith Santini van Groen Links de opstelling van Victor Orban die zich verzet tegen door Duitsland (Angela Merkel) opgelegde importquota van exoten voor Hongarije. Bizar. Wereldvreemd.
Jan Terlouw heeft het tenminste nog over de verantwoordelijkheid van het moreel losgeslagen bedrijfsleven, JT:  < < “D66 heeft bij de oprichting gezegd: We willen geen opgeschreven beginselen, want dan staan die niet meer ter discussie. De wereld verandert, het sociaal-liberalisme moet mee veranderen. Sinds ongeveer 1991 zijn regeringen overal, ook in Nederland, gaan zeggen: De markt kan het beter. Wij deden eraan mee, hoor. De paarse kabinetten, dat was liberaliseren.
“Wat blijkt? De markt kan het helemaal niet beter. Voortdurend en overal wordt een vrije markt – hoe eerlijk het ook lijkt – onmiddellijk een oligarchie. Daar heerst de wet van de sterkste, net als in de jungle. Een markt is alleen maar mooi als die een heel strenge marktmeester heeft. Die zegt: Hoor eens, je mag geen producten maken die de grutto doen verdwijnen, om maar wat te noemen. Maar zo gaat het niet. Overal in de vrije markt hebben de oligarchen de macht, of ze nou Google heten of Uber, of de energiebedrijven. Dat functioneert niet want het neemt de macht van de politiek weg. Dat baart me veel zorgen.” > >
Dit is toch een ietwat ander frame dan dat van mevrouw SV. Helaas is JT te oud om werkelijk politiek mee te doen. Anders zou ik werkelijk overwegen weer te gaan stemmen.’
Mohammad: ‘JT heeft een heel ander beeld van de functie en plaats van Europa dan de meeste van zijn partijgenoten, denk ik zo te lezen.
Nog zo’n saillante passage lees ik in het redactionele commentaar van de NRC over een staatsbank. De sluitzin van het artikel kan niet anders dan satirisch zijn bedoeld: “Beleid zou beter kunnen anticiperen op de volgende crisis, in plaats van zich te veel te concentreren op de vorige.” In ieder geval debiteren deze journailleurs niet die sleetse mantra van “lessen trekken uit het verleden.”
Laura begint te lachen: ‘Die mantra werkt intussen op ieders lachspieren, want die lessen blijken nooit te zijn of te worden getrokken.’
Moh.: ‘Nou, het is maar hoe je het bekijkt. De financiële mafia kijkt wel degelijk naar het verleden en die denkt: wij komen er niet alleen mee weg, maar iedere crisis die we bekokstoven, maakt ons alleen maar nog rijker, want wij moeten immers altijd “gered” worden?’
Laura: ‘Ja, op die manier worden er veel lessen getrokken, ja. De verkeerde lessen welteverstaan, en door de foute types. Om moedeloos van te worden. Laten we de frames over de dreigende pensioenkortingen maar niet ook weer oplepelen, want daar wordt bedisseld is voor iedereen duidelijk dunkt mij.’
Mohammad: ‘Toch jammer van die borden met die rare teksten over koopkracht. Meer koopkracht. En dan? Hoezo? Het gaat erom dat je met terugwerkende kracht wordt gedemoteerd, afgewaardeerd, zonder dat je er iets tegen kunt doen. Je wordt alsnog en met terugwerkende kracht verneukt door de financiële sector in combinatie met de politieke collaborateurs.’
Laura zegt lachend: ‘Hier moet de PvdA op inspringen met de marketingteksten over zekerheid die ze inkopen bij het reclamebureau N=5 van meneer Oosterhout: Weest ervan verzekerd dat uw pensioenen worden gekort! Dat steekt de burger vast een hart onder de riem, want Zekerheid! is volgens meneer Asscher intussen een luxe goed. De pensioenfondsbobo’s geven je nota bene helemaal gratis zekerheid! De zekerheid dat je pensioen wordt gekort en de zekerheid dat je voor je spaargeld bijna geen rente meer krijgt. Het streven is naar de zekerheid van een negatieve spaarrente. Dat zou de Moeder aller Zekerheden zijn.’