‘Omertá,’ vuile was, de paradox van Epimenides en onze pensioenfondsen

Omertá is ook in Nederland zeker aan de orde, denken wij, en daar gaat de laatste tekening van Ruben Oppenheimer voor ons mede over. Over de maffia (de octopus), die als verzamelnaam voor de georganiseerde criminaliteit (blauwe- en witteboordencriminaliteit, geweldsdelicten en financiële delicten) dient.
De bananenrepubliek die Oppenheimer verbeeldt, verwijst wat ons betreft in eerste instantie en als opmaat voor ons narratief, naar Cuba in de tijd van Fulgencio Batista en J.F.Kennedy.
Kort samengevat: tóen had de Amerikaanse Maffia het in Cuba voor het zeggen en nú de Russische – waarschijnlijk werken ze samen in een soort van syndicaat-kartelvorm, politieke ondernemers die samenwerken, of samenspannen, om een maximale winst te realiseren ten koste van Jan met de pet. Destijds had United Fruit in Latijns Amerika de touwtjes in handen en was er op Cuba een monocultuur van bananen (naast het gokken, de heroïne en prostitutie). Daarna kwam het suikerriet, dat massaal door Rusland werd gekocht. De Russische maffia nam het van de Amerikaanse over. De gewone Cubaan was linksom dan wel rechtsom de sjaak.’

  • ‘ De bananen in Oppenheimers tekening staan in onze roman voor een levensmiddelengigant en voedselproducent als Unilever en consorten. Volgens het scenario dat wij voor onze misdaadthriller opstelden, hebben Unilever c.s. de afgelopen tien tot twintig jaar een miljardenwinst gerealiseerd door slim snoeien (denk aan het snoeien van munten uit edelmetaal) op hun producten: de pakken (riet-)suiker gingen van 1 kg naar 750 gram en de prijs – die korte tijd werd verlaagd – werd geleidelijk aan verhoogd, zodat je nu meer voor 750 gram betaalt dan dat je voor een kilo zou betalen. De thee werd vermengd met inferieure soorten, de rook- en kookworsten werden korter en dunner, het toiletpapier wordt opgedikt terwijl de rollen kleiner worden, de stukken badzeep werden kleiner of ze werden optisch vergroot, maar ze smelten bij gebruik drie keer zo snel. Zo zijn er nog veel meer van dergelijke zaken; Bij elkaar tikt dat qua rendementen aardig aan. Pippa Malmgren beschrijft in haar boek Signals hoe zo’n opzet in zijn werk gaat. De casus met de rietsuiker is vermoedelijk voor Nederland het meest in het oog lopend. Bovendien leggen we via de suiker een bruggetje naar wat er in Cuba na Batista gebeurde (van bananen naar suikerriet).
    Kortom, zowel kwantiteit als kwaliteit van Unileverproducten gaan in onze thriller achteruit, terwijl de prijs tenminste twee maal werd verdubbeld. Dit alles gebeurt ongemerkt, zodat de consument er geen erg in had en heeft dat zij wordt bedot en getild waar ze bij staat. Indien je het natrekt, zal misschien blijken dat dit scenario niet ver bezijden de echter werkelijkheid bestaat. Dat hebben wij echter niet onderzocht, onze thriller staat dan ook bij de fictie.’

‘ Je vergeet de miljarden die “ze” nu binnenhengelen via de meuk die ze produceren en plaatsen in het kader van hun zogenaamde strijd tegen de klimaatverandering. Ik bedoel al die windmolens en zonnepaneelparken. Plotseling bekende de VVD zich tot het milieu en het klimaat en allerwege riep men verbaasd – en ook een beetje verheugd – dat de VVD het programma van Groen Links had overgenomen en uitvoerde. De sufferds! De VVD neemt elk programma over zo lang degenen die ze bedient daar garen bij spinnen. Met goede en nobele doelen ten dienste van het Algemeen Belang, heeft dat helemaal niets te maken.
Daarmee persen ze ons uit tot en met, via allerlei milieu- en klimaatbelastingen. Die windmolens, die draaien straks voornamelijk op subsidies, dus op ons belastinggeld.
De bananenrepubliek die Nederland intussen (aan het worden) is, kent ook een vorm van omertá. Over bepaalde zaken spreekt “men” niet; als politicus hang je de vuile was niet buiten. Althans, dat was vroeger zo. Twee op het eerste gezicht onbetekenende incidenten illustreren hoe ook in die “ “ere-code” “ zichtbare haarscheurtjes optreden. De aanstaande verkiezingen werken dit verschijnsel vermoedelijk in de hand.
De eerste casus is die van Arendo Joustra van Elsevier in relatie tot Thierry Baudet en de tweede gaat over Thierry Baudet (FvD) en Farid Azarkan (DENK). Beide casussen gaan over het schenden van de omertá, het buiten hangen van de vuile was.’

  • ‘ Casus I, Joustra over Baudet. Dit lezen we in de Trouw in een column van Sylvain Ephimenco: Misschien wordt het tijd om een kiesdrempel in te voeren / Trouw, 22 december 2020.
    Citaat uit die column van Ephimenco: <<  Elsevier-hoofdredacteur Arendo Joustra vertelde onlangs op tv hoe hij enkele jaren terug een zwaar gedeprimeerde Thierry Baudet naar huis reed. De man was in zak en as en zag al zijn pogingen om iets van zijn leven te maken toen mislukken. Hij klaagde dat hij op dat moment zonder inkomen zat.
    Het advies van de hoofdredacteur: sticht een partij en ga de politiek in! Ja, als je maar twee linkerhanden bezit, is een jaarsalaris van 116.000 euro zo gek nog niet. Misschien tijd om een kiesdrempel in te voeren? >>
    Of dit werkelijk is gebeurd en of Joustra dit “advies” ooit in deze woorden aan Baudet gegeven heeft, weten we niet. We waren niet bij dat gesprek in de auto, tussen Joustra en Baudet, aanwezig. Net zo min als Ephimenco, die het van een tv-optreden heeft. Dat tv-optreden hebben wij niet gezien. Vinden wij aannemelijk dat dit in het echt is gebeurd? Jawel, dat vinden we. We zouden het voor onze thriller kunnen gebruiken.’

‘ Waarom? Omdat het romanpersonage Baudet deze gang van zaken volgens ons aannemelijk maakt. Dit is te herleiden op ’s mans gedrag zoals we dat tot dusverre in de media hebben gevolgd. Onder punt twee geven we er een proeve van aan de hand van een akkevietje tussen Baudet en Azarkan (DENK). Dat is één. Het tweede is dat Joustra een media-ondernemer is die o.a. het blad Elsevier uitgeeft en dat Elsevier vooral VVDstemmers en Telegraaflezers als zijn doelgroep beschouwt – denken wij. Overigens: wij lazen Elsevier vroeger vooral vanwege de columns van Syp Wynia en mede daarom is Syp Wynia vertrokken bij Elsevier (dit laatste is een half-serieuze grap).
Dat Joustra de woorden die Ephimenco in een tv-uitzending heeft gehoord tegen Baudet heeft gebezigd, kan “waar” zijn. Maar wat dan nog? Het enige (politieke) voordeel dat uit deze casus zou kunnen voortvloeien, zou ten bate van de concurrenten van FvD zijn – op de kiezers- en stemmenmarkt. De grootste partij in dit frame, is de VVD. Dus Joustra zou met zijn ontboezeming op tv de VVD hebben kunnen bedienen.’

  • ‘ De ontboezeming/de raad/ het advies die Joustra (volgens Joustra, volgens Ephimenco) aan Baudet gegeven zou hebben, hoeft Baudet zich niet ter harte genomen te hebben. Baudet hoeft niet de politiek in te zijn gegaan omdat Joustra dat tijdens die autorit suggereerde. Daarbij komt: Joustra maakte gewoon een badinerend grapje, want als hoofdredacteur van Elsevier is de Democratie hem veel te lief om zo’n “advies” ooit serieus te geven aan iemand als Baudet. Ben je mal!? De politiek is geen speeltuin voor avonturiers!’

‘ Op de keper beschouwd hangt Arendo Joustra met zijn ontboezeming in het tv-programma-dat-wij-niet-hebben-gezien, helemaal geen vuile was buiten. Hij kan hooguit afbreuk hebben willen doen aan Baudets geloofwaardigheid als serieuze politicus, die ook nog eens de ambitie ventileerde dat hij premier van Nederland wil worden, en dus de VVD’er Rutte als capo van het pluche wilde stoten. Voor maffia-baas lijkt Baudet echter niet uit het juiste hout gesneden, laat staan voor capo di tutti capi. Geen man van eer, uomo d’honore, die de omertá respecteert.’

  • ‘ Arendo Joustra is net zo lang hoofdredacteur van Elsevier als Mark Rutte premier is. Het zal elkaar in ieder geval niet veel ontlopen. Waarom ook niet? Rothschild heeft onder andere het gerenommeerde weekblad The Economist als belangrijke influencer, dus waarom zou de VVD-familie Elsevier niet “hebben”?
    In ieder geval is de VVD momenteel de partij die het meeste garen spint bij afbreuk aan Baudet als mogelijke stemmentrekker. Dit is punt I.’

‘ Punt II. Thierry Baudet hangt wel de vuile was buiten, als hij Farid Azarkan “verraadt.” Het gaat in dezen over een telefoonnummer dat Azarkan van Baudet zou willen hebben, om ook zo’n bijeenkomst op de Amerikaanse ambassade te organiseren als Baudet met FvD zou hebben gehad. Zie de youtube video. Ook hier is het roddel-sop de politieke kool eigenlijk nauwelijks waard.’

  • ‘ Azarkan is blijkbaar nog niet zo door de wol geverfd dat hij Baudet onmiddellijk en op hoge toon voor leugenaar uitmaakte, hetgeen hij risicoloos had kunnen doen. Het zou immers zijn woord tegen dat van Baudet zijn. De ene politicus die de andere politicus voor leugenaar uitmaakt, terwijl alle politici als leugenaars bekend staan: de paradox van Epimenides.

Farid  Azarkan doet er echter het zwijgen toe. Dit maakt het aannemelijk dat Baudet in dit geval, de waarheid over Azarkan vertelt. De boodschap die Baudet hiermee (aan zijn politieke ambtsgenoten/medeplichtigen) afgeeft, luidt dat hij op z’n minst net zo verraderlijk is als Azarkan. Belangrijker voor de biotoop waarin zich dit afspeelt, lijkt ons de boodschap van Baudet dat hij “ “ onbetrouwbaar “ “ is. Je kunt er bij een Baudet niet van op aan dat hij de kleffe kuiperijen en het hufterige handjeklap altijd onder de stolp zal houden. Dus met iemand als Baudet, kun je onder de Haagse Kaasstolp onmogelijk zaken doen, dat zou levensgevaarlijk zijn: He might spill the beans any moment he feels like like it.’
‘ Verreweg de meeste echte maffiosi gingen en gaan liever de nor in – soms voor vele jaren – dan dat ze de code van omertá schonden. Er zijn vele parallellen tussen de manieren waarop boeken over de maffia worden geschreven en boeken over politici en de politiek. De recent verschenen biografie over het CDA door Pieter Gerrit Kroeger: Tand des tijds. Het CDA in de nieuwe eeuw, zal door ons hoogstwaarschijnlijk als een maffia-roman gelezen kunnen worden – en dus niet veel nieuws onder de zon openbaren. Er zal veel vuile was buiten gehangen worden, denken wij. We hebben echter enkel de recensie van Mark Kranenburg gelezen, dus het zou best anders kunnen zijn dan wij denken. Als we tijd over hebben zullen we het boek van Kroeger misschien ooit tot ons nemen.
Vooral omdat juist die “zijpaden” en die “andere partijen en personen” over wie de recensent heeft, ons interesseren.
Wat toch weer verrast, is dat zulke duidelijke parallellen zijn te ontwaren tussen de manier waarop in de “echte” politiek, bondgenoten en “vrienden” worden opgepeuzeld, geneutraliseerd, zoals met de PvdA is gebeurd en nu met het CDA en D66 aan de orde is, en de wijze waarop dat bij de maffia gaat – althans volgens de films en romans die hierover zijn verschenen en nog steeds verschijnen. De respectieve maffia-families concurreren zowel intern – afgaande op de recensie gaat dit boek van Kroeger daar voornamelijk over: interne machtstrijd in de CDA-familie – alsook onderling om de macht, zoals politieke partijen dat doen. Daarbij gaat het er niet zelden tamelijk “onparlementair” aan toe.
Gevechten om (de) macht zijn zo oud als de mensheid en de wijzen waarop men elkaar naar het leven kan staan, zijn weliswaar legio, maar toch eindig in aantal en qua variaties. Ook bij het CDA zal het er bij gevechten om de macht, niet heel veel anders aan toe gaan dan te doen gebruikelijk.
In de film The Irishman van Scorsese wordt de protagonist Jimmy Hoffa (gespeeld door Al Pacino) tenslotte door zijn vriend en vertrouweling Frank Sheeran (de Ier, gespeeld door Robert de Niro) vermoord, opgeruimd. Zijn lichaam werd nooit gevonden.
Hoogstwaarschijnlijk is The Irishman (mede) door de maffia gefinancierd, om tenminste de mediawerkelijkheid van de maffia te manipuleren en het  gewenste beeld van de organisatie te projecteren voor het grote publiek. Indien de film bovendien een kaskraker blijkt, snijdt het mes aan twee kanten.’

  • ‘ Een associatie die zich via de tekening van Ruben Oppenheimer aan ons opdrong, was die tussen de maffia en onze pensioenfondsen. Deze relatie wordt extra geëxpliciteerd en aangezet door de film The Irishman van Martin Scorsese.
    De film gaat onder andere over de moord op de Kennedy-broers (in verband met Cuba en de maffia), maar vooral over de actualiteit van hetgeen er met onze Nederlandse pensioenfondsen gebeurt en aan de hand is. De film versimpelt de ingewikkelde materie door het conflict toe te spitsen op de onenigheid tussen vakbondsbaas Jimmy Hoffa en maffiabaas Tony Provenzano. Hoffa zit samen met Provenzano in de nor. Maar Hoffa is wegens fraude veroordeeld en zijn pensioen is veiliggesteld, terwijl Tony Pro (the little guy) wegens afpersing en bedreiging is veroordeeld en zijn pensioen verbeurd verklaard ziet. Het wil er bij Tony (the little guy, letterlijk en figuurlijk de kleine man) niet in dat dit twee heel verschillende vormen, modaliteiten, van diefstal zijn. Dat ze althans anders worden gedefinieerd door de poppenspelers die aan de touwtjes trekken.
    In de tijd waarin Jimmy Hoffa en de maffiosi uit de Scorsese-film leefden, ging het nog over en om miljoenen. Die bedragen zijn intussen verduizelingwekkendvoudigd en het is zeer de vraag of personen als een Wouter Koolmees (D66) of een Jeroen Dijsselbloem (PvdA) precies van de hoed en de rand weten van hetgeen er zich met en rondom onze pensioenen afspeelt.
    Zij behoren hoogstwaarschijnlijk tot de voodoo-priesters die ons moeten verkopen dat onze pensioenen verdampen vanwege de klimaatverandering en dat het verdampen nu in combinatie met het Corona-virus minstens dubbel zo hard gaat en driedubbel onomkeerbaar is. Hoogstwaarschijnlijk zullen hun pensioenen buiten schot blijven en veilig zijn gesteld. Net als het pensioen van Jimmy Hoffa en andere pensioenfondsbestuurders in de Scorcese-film.’

‘ Het is voor hen alleen te hopen dat ze comfortabel en tot op hoge leeftijd van hun riante pensioenen kunnen genieten, zulks in tegenstelling tot Jimmy Hoffa, in de film van Scorsese.’
 

Sander Boon  over ons pensioen en Wouter Koolmees (D66) ,25 december 2020  /   Sander Boon
<<  Uit angst voor oudere en gepensioneerde kiezers bij de Kamerverkiezingen van 17 maart 2021 heeft Koolmees er voor gekozen om pensioenkortingen voor 2021 en 2022 op te schorten, ondanks de dalende dekkingsgraad van veel pensioenfondsen. Daarmee heeft Koolmees de eerste pensioenstorm opgevangen. Een tweede storm doemt echter op in aanloop naar het nieuwe pensioenstelsel in 2026. >>
 
<<  The True History Behind Martin Scorsese’s ‘The Irishman
Many have suggested Frank Sheeran’s claims about the murder of Jimmy Hoffa are mere fantasy; the historical context of Scorsese’s epic is more nuanced. >>
By Angela Serratore /  Smithsonianmag.Com  /  November 21, 2019
https://www.esquire.com/nl/mantertainment/a26143317/the-irishman-netflix/#:~:text=The%20Irishman%20van%20de%20Oscarwinnende,maffia%20van%20Pennsylvania%20werd%20opgenomen.
https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/united-fruit-company-strike

MOMO: THE SAM GIANCANA STORY | The True Story of The American Mobster Documentary  Aug 29, 2020
In deze Youtube video wordt expliciet veteld dat de maffia, J.F.K. liet vermoorden. In The Irishman zegt Russell Bufalino (een sterke rol van Joe Pesci) tegen Sheeran over de maffia: ” If they can whack a President of the US, they can whack a president of a union. You know it and I know it. ”
Sheeran brengt deze ernstige boodschap en laatste waarschuwing, over aan zijn vriend Hoffa, maar het is aan dovemans oren gezegd. Het is tenslotte Sheeran die het vonnis aan Hoffa voltrekt.

Mistress who linked JFK to Mafia don /  Sat, Oct 2, 1999, 01:00
<<  Judith Campbell Exner, who has died of cancer, aged 65, in a Los Angeles hospital, became notorious in the mid-1970s when she claimed that she had had an affair with President John F. Kennedy from 1960 until 1962.
Kennedy’s involvement with the mob in a plot to kill the Cuban president has often been put forward as one of the reasons for his own assassination in Dallas in November, 1963. >>
 
<< Forum voor Democratie organiseerde een partijbijeenkomst op de Amerikaanse ambassade in Den Haag, met als gastheer ambassadeur Pete Hoekstra. Dit staat op gespannen voet met internationale verdragen. >>
 
 
 

 

Peter HitchensThe EU is the Continuation of Germany By Other Means •  November 28, 2015 /  Video even doorspoelen tot ca. 1:40

 
 
 

Onderwijs- en zorgmanagers, schrijven al af op kennis en ervaring

 

 
‘ Indien de onderwijs- en zorgmanagers afschrijven op kennis en ervaring, dan zullen zij op een bepaald moment de dragers van die kennis en ervaring – dat zijn mensen die nu meestal nog worden aangeduid als professionals – afdanken, ausradieren, definitief en onherroepelijk overbodig verklaren. Bedoel je dat?’
–  ‘ Daar komt het toch op neer? De managers die op het pluche en aan de knoppen zitten, beschikken veelal zelf noch over nuttige kennis noch over nuttige ervaring. Het enige dat hen ter beschikking staat is een doos met trucs, handgrepen, formules. Helaas zijn die formules performatief van aard. Managers kunnen bijvoorbeeld mensen ontslaan, demoteren of aanstellen. Managers kunnen mensen daarmee overtollig en overbodig verklaren. Kortom: zij kunnen mensen afschrijven, en doen dat ook – letterlijk en figuurlijk. Dit wordt nog niet als zodanig geduid, want er rust een taboe op zo’n frame.’
‘ Deze manier van framen is nieuw en tamelijk beangstigend moet ik je bekennen. Moet ik denken aan een tussentijdperk waarin we leven, waarin de robotisering nog niet helemaal is voltrokken, maar wel al flink op weg? De handen aan het bed en de docenten voor de klas worden op den duur vervangen door machines en de huidige managers in die respectieve biotopen (zorg en onderwijs) lopen hier op vooruit?’
–  ‘ Ik heb dit inzicht ook maar net gekregen en moet er zelf aan wennen, maar ik trek als hulpmiddel de lijn door naar het spreken en denken over geld: geld dat een prijs heeft. Dus prijzen worden niet meer in geld uitgedrukt, maar het geld zelf heeft een prijs. Dat is moeilijk om mee te werken, vind je niet? Het vereist een compleet andere manier van denken en je verhouden-tot-de-wereld.’
‘ Ja, een denker als de Duitse literatuurwetenschapper Joseph Vogl (Het spook van het kapitaal en Het financiële regime) verricht pioniersarbeid op dit gebied. Via commodificatie (vermarktbaar maken) kom ik toch een heel end. In feite, kun je stellen, worden de kennis en ervaring van docenten en verpleegkundigen steeds verder gecommodificeerd. Professionals staan tenslotte voor de keuze: òf zelf manager worden, òf verdwijnen. Afgeschreven worden ze toch. Uiteindelijk loopt dan bij wijze van spreken iedereen-die-ertoe-doet met een attachékoffertje rond en rijdt in een lease-auto van vergadering naar vergadering, louter om lucht te verplaatsen. Dat gebeurt nu al veelvuldig, maar dit zal nog toenemen.’
–  ‘ In het onderwijs is deze commodificatie al verder voortgeschreden dan in de zorg, dat is logisch. Denk aan de MOOCs (massive open online courses). Je kunt nou eenmaal eerder een college of cursus geschiedenis of wiskunde volgen achter je laptop, eventueel thuis, dan dat je een bed vanachter je PC kunt verschonen of een verband aanleggen, dan wel verversen. Veel operaties worden al beter door computers verricht dan door menselijk chirurgen en de automatische piloot zorgde voor een afwaardering van mensen in de luchtvaartbranche.
De commodificatie vindt namelijk parallel plaats met afwaardering. Afwaardering gebeurt ook in de vorm van geen salarisverhoging meer toekennen. Afwaardering resulteert in afschrijven van het niet langer rendabele gebruiks- of productiemiddel.
Om die financiële afwaardering aanvaard te krijgen, is het nodig dat de professionals zichzelf gaan afwaarderen. Ze gaan zich letterlijk gering-schatten, dus lager inschatten en waarderen. De geesten worden nu allerwege rijp gemaakt voor dat sloopproces.
Gedemoraliseerde docenten geven anders les en gedemoraliseerde verpleegkundigen verlenen zorg van een andere kwaliteit. Dat kun je niet meteen, direct, zichtbaar meten, maar het is er wel degelijk. Je zou deze effecten misschien onder externalities kunnen subsumeren.’
‘ Frappant zeg. Over die geringe eigen-waarde bij verplegend personeel heeft Syp Wynia het in zijn recente betoog over de nieuwe hbo-opleidingen voor de verpleegkundigen. Die hbo-opleidingen komen neer op verdienmodellen voor en de onderwijsmanagers en de ziekenhuismanagers. “Oude” kennis (oude verpleegkundigen en leraren) worden letterlijk en figuurlijk afgeschreven, gedeprecieerd, verouderd (obsolete) verklaard en over de schutting gekieperd. ‘
–  ‘ Het cynische is natuurlijk dat al die zogenaamde “nieuwe” kennis die moet worden opgedaan grotendeels uit oude kennis bestaat. Er is zelfs een bestand aan onveranderlijke ervaringsdeskundigheid die nooit vernieuwd, alleen door jongere – en dus goedkopere en gezeglijke – krachten wordt toegepast en uitgevoerd.
In dit geval liggen de verdienmodellen van onderwijsinstellingen (hier met name hbo-instellingen) en ziekenhuisfabrieken in elkaars verlengde, die lopen in elkaar over. Het maakt de managers niet uit wat ze managen: een koekjesfabriek, een onderwijsinstelling, een vakbond, een geneesfabriek, een leger, een woningbouwfabriek, een politieke partij, ze hanteren nagenoeg hetzelfde arsenaal aan trucs en technieken en zijn inwisselbaar.’
‘ In dit geval is het weer eens exemplarisch cynisch-hilarisch duidelijk: managers van onderwijsinstellingen, van vakbonden en managers van zorginstellingen, praten over de hoofden van degenen wiens welzijne en belangen zij zouden moeten behartigen, vooral of alleen met elkaar! De managers houden er een ethos en mentaliteit op na die dwars staat op die van de professionals die zich aan hun zorgen hebben toevertrouwd. Een dergelijke ieder-voor-zich-mentaliteit krijg je in een generatie niet meer gecorrigeerd. Over de politieke managers heb ik het maar niet. Hoe het daarmee staat weten we inmiddels allemaal.
Mijn ouders en grootouders lazen tandenknarsend dat artikel van Mayke Blanksma in de Trouw van 17 augustus. Die oude HBS krijgen we nooit-van-z’n-never-niet meer terug. Ik heb bijvoorbeeld ’t kofschip bij mijn beide oma’s geleerd. En de staartdeling van mijn opa’s.’
–   ‘ Dus, is het nou vernieuwt of vernieuwd?’
 

 

 
WYNIA‘S WEEK: Zorgopstand raakt Nederland in het hart  –  Cafe Weltschmerz  –  Published on Aug 21, 2019
‘Minister Bruno Bruins van zorg heeft zijn neus gestoten met een wet om verpleegkundigen op te delen in verschillende categorieën. Ervaren zorgpersoneel dat wel gediplomeerd is maar toevallig geen (of te lang geleden) een HBO-opleiding heeft gedaan moet opnieuw examen doen of opnieuw worden opgeleid voor werk dat ze al doen.
De reacties in de ziekenhuizen waren vernietigend. Voor welk probleem is dit een oplossing? Hoe konden vakbonden, ziekenhuisdirecties en de minister zo ontzettend mis schieten? Syp Wynia fileert de geschiedenis van de nieuwe BIG2-wet. ‘
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

We gaan allemaal naar de maan

 

 
‘ We gaan allemaal naar de maan. Tenminste, dat beweert Amerika’s vicepresident Mike Spence,’ verklaart Kogge. ‘ Journaliste Rachel Maddow plaatst die bewering wel in perspectief, door Spence’s bewering te vergelijken met hetgeen John Kennedy in 1962 zei: “We gaan naar de maan, omdat het moeilijk is.” Kennedy deed wat hij beloofde, terwijl Spence gewoon staat te jokkebrokken dat het een lust is. Ik zou zeggen: Mike Spence rettekettert empty speech acts. Net zoals zijn baas Donald Trump, die in flagrante leugens grossiert. Who cares? Who gives a shit?
Mike Pence schiet volgens Maddow aantoonbaar een losse flodder af, want NASA heeft volgens haar helemaal geen ruimtevaartprogramma. Wie verifieert dat? Nepnieuws werkt – meestal voor even.
Vergast de kiezer op kletskoeken en serveer haar louter leuterloempia’s. De tokkies vreten toch alles. Dat is in de huidige politieke arena het profijtelijkste: roep gewoon iets, want niemand weet of wat je als politicus roept, ook waar en haalbaar is. Als de boreale blitzkikker Baudet een deuk in een pakje boter wil slaan, moet hij zich deze uitzending van MSNBC zeker ter harte nemen. Ik kom straks op Baudet en zijn FvD terug.’
‘ Hm, die truc van hoge doelen stellen, gebruikte paus Urbanus II in 1095 al, toen hij opriep tot de eerste kruistocht,’ bromt Dam, ‘ het testosteron van de adel, de heren, de ridders, kortom de feodale nomenklatoera, moest een ventiel krijgen, want ze sloegen elkaar in Europa de schedels in. Later herhaalde paus Clemens het kunststukje. Veel van de rabauwen sneuvelden ver weg in de woestijn, of ze werden oorlogsinvalide en menigeen koelde daar in de woestijn af en geraakte tot enige redelijk inzicht.
In deze tijd is het de oorlog tegen de IS, en van de kant van de IS wordt opgeroepen tot heilige oorlog tegen de kruisvaarders. Het is dezelfde truc. Raket-naar-de-maan, Reagan’s Ruimteraketschild, Trumps chinese muur waarvoor Mexico gaat betalen, en de groene red-de-planeet-acties, met bijbehorende klimaatmarsen en zo, zijn van hetzelfde laken een pak. Je moet het klootjesvolk een doel geven. Liefst een bijna onbereikbaar en onhaalbaar doel. Anders gaan ze maar te veel nadenken en dat is niet goed voor de belangen van de nomenklatoera.’
‘Kennedy hint in zijn speech op samenwerking (met de Sovjets),’ merkt Kogge op, ‘ Een gezamenlijk maanreizigers-programma zou banden tussen Amerika en de Sovjet-Unie kunnen smeden. Dat werd Kennedy door het industriële militaire complex van die dagen niet in dank zijn afgenomen, want die wilden een staat van permanente oorlogseconomie, want dat was goed voor Halliburton en andere profiteurs. Toen de Kennedy’s later ook nog de georganiseerde misdaad gingen aanpakken (draining the swamp), was de maat vol: they had to go. Hetgeen geschiedde; zowel John als Robert Kennedy werden afgeknald. Niemand van de nomenklatoera die daar een traan om liet en het klootjesvolk, dat heeft het geheugen van een amoebe.’
Dam: ‘ Goed, je zou op boreale Baudet terugkomen.’
‘ juist, dat is waar ook,’  herinnert Kogge zich, ‘ nou Baudet heeft onlangs in de krant van tenminste twee personen op een presenteerblaadje aangereikt gekregen wat hij zou kunnen doen om geloofwaardig over te komen in dit tijdsgewricht en op het momenteel geldende politieke toneel.
De eerste is Melvin Schut, een politiek filosoof uit Amsterdam. Schut geeft beknopt de punten weer waarmee Baudet zou kunnen scoren, omdat hij zich met zo’n program in de huidige context op zijn minst kan presenteren als serieus en geloofwaardig – in de huidige context, want daar doen alle pipo’s hetzelfde: houd de schone schijn op, en papier is geduldig. Ben je eenmaal gekozen en zit je op het pluche, dan reframe je listig het verhaal waarop je bent gekozen. Fluitje van een cent. Geen haan die ernaar kraait.
De tweede is de econoom Irene van Staveren uit Rotterdam. Zij stipt in de Trouw van 26 maart de grootste tegenstrijdigheden in Baudets programma aan. Ik heb ze nagelezen, het klopt. Er zijn er meer, maar mevrouw Van Staveren pikt de storendste er uit. Verhelp de opvallendste tegenstrijdigheden in je programma, want die maken dat je onbetrouwbaar overkomt, en subsumeer de hele santemekraam onder de drie punten die Schut aanreikt:  1. terugwinnen van nationale soevereiniteit, 2. een einde aan de ongecontroleerde massa-immigratie, 3. herziening van het onbetaalbare klimaatbeleid. Zet daar – al was het alleen maar voor de chic en het cachet – expliciet “staatsrechtelijke vernieuwing” bij en je bent spekkoper. Je kunt deze punten gaandeweg fatsoeneren en van blikkerende verbale verpakking voorzien, maar begin met een net aangeharkt program.
Waarom met een rommelpotje de boer op als je het ook gelikt kun presenteren?’
‘ Je hebt geloof ik gelijk,’ beaamt Dam. ‘Als ik nu lees dat uitgerekend die politieke merken – D66 en de PvdA – die ik de grootste losers vind, zich met onze pensioenen gaan bezighouden – alsof de kiezer hen heeft gemandateerd! – dan denk ik dat onze democratie in zijn totaliteit is gekidnapped.
Weer past Rutte zijn truc toe: hij schuift een D66-ger (Koolmees) en een PvdA’er (Asscher) naar voren om de spits af te bijten van wat straks hoogstwaarschijnlijk een plunderen van onze pensioenpotten zal blijken.’
Kogge grinnikt:  ‘Je zou een taalfilosoof als Joseph Vogl (boek: Het spook van het kapitaal) eens moeten loslaten op een artikel als dat van Gijs Herderscheê. Lees dit bijvoorbeeld: “ In dat nieuwe systeem kunnen kortingen voorkomen worden omdat pensioenen een minder harde toezegging worden.” Dus het is helemaal niet zeker dat je pensioen uitbetaald krijgt? Als je boft wel, heb je pech dan kun je dag zeggen met je handje: helaas pindakaas, geen pensioen.
En dit: “ in dat nieuwe systeem kunnen pensioenen paradoxaal genoeg juist sneller worden verhoogd, omdat de pensioenhoogte minder zeker is. Nu krijgt een werknemer de toezegging dat na pensionering maandelijks een bepaald bedrag wordt uitbetaald, straks wordt uitbetaling van het maandelijkse bedrag afhankelijk van de financiële positie van het fonds. Daardoor hoeft het pensioenfonds minder grote reserves aan te houden en kunnen de pensioenuitkeringen op korte termijn makkelijker worden verhoogd. “
Leuke vooruitzichten, nietwaar? De markten, de aandelenbeurzen en de managers die je pensioen beheren, maken je pensioenuitbetaling afhankelijk van de financiële positie van “het fonds.” De ene maand ontvang je x euro, de daaropvolgende maand x-y, of misschien x+y, dat laatste is echter onwaarschijnlijk, maar je vaste lasten blijven gelijk. Geniaal. Joseph Vogl (pagina 88) merkt op dat investeren en speculeren niet alleen uitwisselbare begrippen zijn geworden, maar zelfs twee symmetrische kanten van dezelfde operatie.
Ik durf er gif op te nemen dat die managers hun eigen pensioenen zo hebben beveiligd dat zij niet aan deze apekool blootstaan.
Ik bedoel maar, je komt vandaag de dag overal mee weg. Je moet het alleen slim verpakken.’
Dam: ‘ ik zal die video van deze MSNBC-uitzending met Kennedy en Pence aan mijn pupillen laten zien. Als je een halve zool bent, niet al te slim of snugger en toch een dikke boterham wilt verdienen, moet je vandaag de dag heus de polletiek in.’
 

 

Huizinga – Mens en menigte
https://ia600204.us.archive.org/12/items/menschenmenigte00huizrich/menschenmenigte00huizrich.pdf
 
Low President Donald Trump Credibility Necessitates Mueller Report’s Release | Rachel Maddow | MSNBC     Published on Mar 28, 2019
Rachel Maddow shows a pattern in behavior by the Trump administration of making dramatic announcements without following through to make sure the thing they announced ends up being real, and expresses caution about the announcement of the Mueller report happening without actually sharing the Mueller report.
 
The Big Picture RT    Published on Dec 28, 2012    https://www.youtube.com/watch?v=oBfiFJYOuwE
Professor Richard Wolff, New School University NYC, joins Thom Hartmann. Facing salary cuts, Port workers on the East Coast are threatening a strike that could impact the economy to the tune of hundreds of millions of dollars. We’ll talk about why THIS strike in particular is so important – and how – if it’s successful – it could bring about a future Leisure Society for working Americans.

Why is Corporate Media Asking Democrats to Move to the Center ?      https://www.youtube.com/watch?v=7ivGM2CsDf4

Published on Mar 7, 2019

The corporate media is telling the Democratic party to “Move to the center” as well as telling the American public that progressives have gone “too far left” But these so called far left policies, are actually the center of America.
You can’t turn on a cable TV news channel these days without seeing some TV pundit or panelist saying that Democrats need to “move to the middle.” What the heck do they mean?
Do they mean that Democrats should say it’s just fine that over 30 million Americans have no health care?
Does “moving to the middle” mean that we love that the big banks make hundreds of billions in profits by ripping us off and putting our economy at risk? That fossil fuel and chemical industries should continue to poison us and our planet?
That it’s just fine if drug companies and for-profit colleges and Charter Schools keep ripping us off? That it’s just fine that the American Dream is dead and there’s no need to bring back unions and union jobs?
What is “the center” beyond the status quo?

 

Ocasio-Cortez enraged after Rep. Duffy calls Green New Deal ‘elitist’       https://www.youtube.com/watch?v=BT1UDMXelN8

Fox Business    Published on Mar 27, 2019
CivicForumPAC Chairman Ford O’Connell and Democratic strategist Danielle McLaughlin on the climate change debate and Rep. Alexandria Ocasio-Cortez’s Green New Deal.