Een literaaire huiswerkopgave voor VI-e

 

 

 

Maak er wat van jongens, en natuurlijk mogen jullie AI gebruiken, zo lang je maar geen baarlijke nonsense produceert.

  • Jij was te laat met je opdracht en nu heb je jouw pupillen ter compensatie een makkelijke opdracht gegeven?

Leuk én makkelijk, zo is dat. En ze leren een mooi gedicht kennen op de koop toe. Ik kon de naam van de fotograaf en de auteur van het artikel niet vastleggen, omdat de VK bij aanklikken meteen in de betaalmuur-modus gaat. Sorry daarvoor, die moet je dan maar zelf uitvogelen.

  • Je pupillen schrijven jou zo veel gezag toe, dat ze zich bij jouw oordeel neerleggen en dat accepteren? Ook als je een paper afkeurt?

Kunnen ze anders? Wie van hen kent Ellen Warmond en haar gedichten? Wie relateert changement de décor aan schuivende geopolitieke panelen? Nou dan. Ik moet alleen geen voor hen onbegrijpelijke beoordelingen geven. Een paper afkeuren, mwah, dat gebeurt zelden. Eigenlijk nooit. Soms, als ik het echt héél beroerd vind, mogen ze het overdoen, maar botweg afkeuren zondermeer komt bij mij niet voor.

  • Fair enough, zou ik zeggen. Zelfs het ‘vuurpeloton’ in het gedicht is actueel wanneer je aan de Amerikaanse meneer Nidal Hasan denkt. En die ‘snelle messen’ …… brrrr.

Wat ik maar wilde zeggen.

  • Jullie werken vaak met associaties. Bij deze foto bij het artikel over dierenartsen, moest ik aan de cartoon van Ruben Oppenheimer denken, waarop Rutte* als een kater* op schoot bij Dr. Strangelove is getekend.

Ja, vooral die injectiespuit is nogal unheimisch. Goede cartoons blijven ook altijd ergens in mijn brein haken. Je zult het misschien niet geloven, maar het schijnt dat Rutte die Oppenheimer-cartoon * bij zijn sollicitatie naar de post van SG-NAVO heeft gedaan en dat hij daarom de baan kreeg. Hij was veruit de aller-engste.

Kan het anders? Ze werken voor hetzelfde merk. Katers? Natuurlijk. Een vrouw met twee poezen op schoot, dat zou aanstoot kunnen geven.

 

 

 

‘Welke smaak “rechtvaardigheid” of “waarheid” blieft U, en wanneer? Enkel als het U uitkomt?’

 

 

PARKEER 

 

‘Worden jullie, autochtone blanke echte Nederlanders en oprecht-vriendelijke mensen, niet doodmoe van jezelf? Jullie doen ons steeds vaker denken aan een hond die blaffend rondtolt en probeert zijn eigen staart te pakken. Hier, kijk, wederom: grote woorden en een nog grotere poppenkast over het ICC en ICJ, terwijl je nota bene in je eigen land de rechtstaat op cynische en brutale manier schoffeert! Of zuigt Jan Nieboer zijn hele verhaal soms uit zijn duim?’

  • Ze hebben wel gelijk. We zouden eigenlijk al lang doodmoe van onszelf moeten zijn en helemaal wous in de touwen moeten hangen. Voortdurend de voortrekker in deugen willen zijn, als hamsters die in een tredmolen draven, terwijl we in werkelijkheid achteruit hollen.

Van een dierbare vriendin kreeg ik onlangs deze pil met teksten van Nietzsche: Herwaardering van alle waarden (ISBN 90 5352 351 0). Bij paragraaf 77 op bladzijde 48-49 is een rider geplakt: ‘In een wereld die in de kern vals is zou waarachtigheid een tegennatuurlijke neiging zijn: ze zou alleen zin hebben als middel om een speciaal hoger vermogen tot valsheid te bereiken. ………. Opdat waarachtigheid mogelijk is, moet de gehele sfeer van de mens zeer schoon, klein en eerzaam zijn: het voordeel moet in alle opzichten aan de kant van de waarachtigen zijn. – Leugen, arglist, veinzerij moeten verbazing wekken…..’ Oef,  kreun, zucht……lusjenogpeultjesmisschien?

  • Jan Nieboer komt op het juiste ogenblik met zijn verhaal in beeld zeg. De man is zo correct en zo uitermate gearticuleerd, en die trekt me daar toch een beerput open, waar de honden geen brood van lusten.

Jan Nieboer wil naar het Europese Hof van Justitie. Om nóg een beerput open te trekken en nóg meer tegels te lichten misschien? We stapelen moreel failliet op moreel failliet, maar blijven stug doorgaan alsof onze neus bloedt. Nou ja “we”, “we”, de politieke nomenklatoera dus. Waar we maar niet vanaf lijken te kunnen komen, en die ons steeds dieper de drab en derrie in drukt.

  • De cartoon van Hajo staat bij een artikel over of van een Nederlandse advocaat (Liesbeth Zegveld) die een belangrijke rol speelde bij de (financiële) Wiedergutmachung door Nederland in Rawagede, dat is omgedoopt tot Belongsari.
    De weduwen die dat smartengeld kregen zijn op de huid gezeten door allerlei functionarissen die meenden ook aanspraak op een deel van de buit te kunnen maken. Dat was een hel, en ze praten er niet meer over. In Indonesia zou praten erover niet zonder risco’s zijn
    Indonesiërs over het Rawagede-drama: ‘Nederlanders maakten goed sier met het juridische succes, maar wij, Indonesiërs, kregen de fall-out over ons heen. Jullie kunnen je geld beter houden en zelf zorg dragen voor een goed en schoon geweten.’

Die Nederlandse do-gooder-mentaliteit dus weer. Onverbeterlijk. Nu lijkt ze zich op de bevrijding van ‘de vrouw‘ gestort te hebben. Zijn er nog plannen om Afghanistan te veroveren, gaan ‘ze’ met betrekking tot de Oekraïne dezelfde kaart van emancipatie en bevrijding trekken?

 

 

 

 

   over Jan Nieboer – How wind turbine activist Jan was sent to prison ‘without any evidence’   www.youtube.com/watch?v=4V4T0NpMGms

*

 

www.nrc.nl/nieuws/2026/08/31/we-kunnen-niet-stilzitten-terwijl-de-verenigde-staten-het-internationaal-strafhof-dreigen-af-te-breken-a4935498

*

 

 

 

 

 

 

 

 

Het middenkader vormt de ruggengraat van iedere organisatie. (‘Cedo alteram’)

 

Parkeer 

 

 

Adrian Goldsworthy: The Complete Roman Army – www.amazon.com/Complete-Roman-Army/dp/0500288992

Full metal jacket –  nl.wikipedia.org/wiki/Full_Metal_Jacket

*

Indien je de vergelijking doortrekt dan zou je wat er nu gebeurt, kunnen zien als een organisatie (een maatschappij – Gesellschaft) waar de middenklasse systematisch uit wordt weggesneden. Beschouw je de boeren ook als zelfstandige ondernemers ( zijn ze misschien té zelfstandig naar de zin van de nomenklatoera?) dan is het beeld compleet. Wat overblijft is een holle huls: een ‘schijnelite’ die aan de top het snoepgoed onderling verdeelt met onderin een massa stuurlozen, die alle kanten op klotst. Dat kan op den duur niet goed gaan, hoe lang je het ook met imago-/ impression-management en propaganda denkt te kunnen rekken.

*

You said: Hoe zou jij Vercingetorix en Arminius classificeren in het kader van Chantal Mouffe? Vijand, tegenstander, opponent, concurrent ….. anders?

Copilot said:

 

Wat valt er te lachen?

  • Dit is zoóóóhóóóó leuk, want Bas Blokker en Tan Tunali laten mevrouw DilanYesilgöz als Hannibal op een olifant over de Alpen marcheren …… ik zié het voor me!

Ja ja, en Tehran delenda est?! Ze is er helemaal niet op gekleed jôh. Is het een foto van Bart Maat? Neen, Remko de Waal zie ik. Is dat misschien ook een rampen-fotograaf, zoals Maat? Zeg, schrijft Josephus dit allemaal, of Polybius? We kijken niet op een paar eeuwen meer of minder. Heeft ze trouwens een retourticket, of gaat ze enkele reis?

  • Arm mensje. Ze kijkt wat schichtig over haar schouder en wijst wat onheemd omlaag, alsof ze vraagt: ‘Hier stroomde toch de Rubicon?’

De wàttûh ….?!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Werken met AI is veel leuker dan

 

Parkeer

 

*

Haar pupillen begonnen de werkgroep met smalende opmerkingen over een politica die AI zou gebruiken voor haar officiële communicaties en die zich als klap op de vuurpijl ook nogeens met kreupele taalspelletjes bezig lijkt te houden. Daar sprong ze op in –  à l’improviste – want aan snieren over hopeloze politiek en hikhortende politici wilde ze geen twee lesuren verkwisten.

  • Dat doet ze vaker, en knap ook nog. Wisten de pupillen wie Chantal Mouffe en Carl Schmitt zijn? Of waren ze meteen geïntimideerd?

Intimideren, is nooit de opzet, maar verrassen wel, en dát was zeker het geval.

  • Ja, knap, en dan meteen zelf met AI werken. Didactisch knap hoor. Laten zien hoe je AI wél intelligent kunt inzetten – en ga vooral niet de politiek in. Dat laatste is mijn humor. Trek ons onderwijs maar door de ‘leesplee.’

Zou de diva deze abominabele ‘ ‘aporie’ ‘ (in de zin van: ‘denkverlegenheid’) zelf hebben bedacht, of zou een gemankeerde spindoctor haar dit hebben opgedist.

  • Ach, dat is speculeren. Als tekstschrijver moet je je aanpassen aan het niveau van je klant. Tot op zekere hoogte welteverstaan. Ik herinner me nog levendig hoe ik twee maal 24 uur heb besteed aan het proberen te overtuigen van een klant die mij een tekst voor zijn spamfilter wilde laten opleuken. Ik moest ervoor zorgen dat de tekst zo mogelijk nóg ‘vlammender en wervender’ zou worden dan dat hij hem al had gemaakt. Ja ja, waar gebeurd. Hij had geschreven dat je bij gebruik van zijn spamfilter gegarandeerd ‘verstoken van spam’ zou blijven. Hetgeen weliswaar humoristisch is, maar niet zo bedoeld kan zijn. Dacht ik. Met zijn spamfilter zou de gebruiker, ‘gevrijwaard’ of ‘verschoond’ van spam blijven. Niet: verstoken, want je wil immers géén spam hebben.
    Dat ging er bij hem maar niet in, dus heb ik zijn aanbetaling teruggestort en hem nadrukkelijk verboden mij als tekstdoctor te noemen of aan te bevelen. Zoiets zou zich in dit geval misschien kunnen hebben afgespeeld en voltrokken, maar dat blijft speculatie. Iemand heeft ergens de melk horen klotsen of kabbelen, maar heeft geen idee waar de tepel precies hangt.

Wedden dat de spindoctors deze lauwe natte wind zullen proberen op te leuken? ‘Dieper’ te maken, een serieuze politieke boer.

  • Ach jôh van een slappe scheet laat zich niets boetseren. Deze mevrouw heeft geen track record van diepe politiek-staatkundige bespiegelingen. ‘Bij alle Haagse plucheplakkers met we zitten opgescheept, is het pure pose en poppenkast.’ Zullen we een deel van onze AI-discussie maar hieronder plakken?

Dat is best, maar niet in extenso. De jongelui moeten ook wat zelfwerkzaamheid ontplooien.
Laat een uitwerking van Schmitt’s theorie anders maar even in de coulissen. Wie het per se wil, zoek het zelf op.

*

Copilot said: Antagonisme: de relatie tussen vijanden
Een antagonistische verhouding ontstaat wanneer twee partijen elkaar ervaren als een fundamentele bedreiging.
De ander is dan niet simpelweg iemand met een andere mening, maar iemand wiens bestaan, identiteit of politieke project als onverenigbaar wordt gezien met het eigene.
In een antagonisme geldt impliciet: “Als jij wint, kan ik niet bestaan als wie ik ben.”
De tegenpartij wordt daarom niet beschouwd als een legitieme deelnemer aan dezelfde politieke gemeenschap.
Voorbeelden:
 – godsdienstige burgeroorlogen;
– etnische conflicten [denk aan Tutsi-Huti];
– revoluties waarin een klasse de andere als uit te roeien vijand ziet;
– politieke situaties waarin de andere partij als verrader, onmens of existentiële bedreiging wordt voorgesteld.
Dit sluit nauw aan bij Carl Schmitts vriend-vijandschema. Voor Schmitt is dit geen pathologie van de politiek; het is de politiek in haar zuiverste vorm.
Waarom Mouffe Schmitt serieus neemt
Mouffe vindt dat veel liberale denkers de diepte van politieke conflicten onderschatten.
Liberalen spreken vaak alsof tegenstellingen uiteindelijk oplosbaar zijn door: beter overleg; feiten; expertise; rationele argumentatie.
Mouffe antwoordt: Veel conflicten gaan niet over feiten, maar over waarden, identiteiten en machtsverhoudingen.
Je kunt niet “bewijzen” of gelijkheid belangrijker is dan vrijheid, of nationale soevereiniteit belangrijker is dan kosmopolitisme. Daarom blijft er altijd een moment van conflict bestaan. Op dit punt volgt zij Schmitt.
Agonisme: de relatie tussen tegenstanders
De cruciale vraag wordt dan:
Hoe kunnen we conflict behouden zonder in vijandschap terecht te komen?
Dat is waar agonisme verschijnt.
In een agonistische verhouding erkennen de partijen:
– dat ze wezenlijk en diepgaand van elkaar verschillen;
– dat hun strijd reëel is;
– dat ze elkaar willen verslaan;
– maar ook dat de ander een legitieme deelnemer aan de politieke gemeenschap blijft.
De ander is geen vijand meer, maar een tegenstander, adversary.
De impliciete houding luidt: “Ik denk dat jouw visie schadelijk is en ik wil voorkomen dat zij dominant wordt, maar ik erken jouw recht om die visie te verdedigen.”
Politiek wordt dan een permanente strijd om hegemonie binnen gedeelde democratische regels.
Het belang van ‘gedeelde symbolische ruimte’
Mouffe benadrukt dat agonisme alleen mogelijk is wanneer rivalen nog een minimale gemeenschappelijke grond delen.
Bijvoorbeeld: acceptatie van verkiezingsresultaten; erkenning van grondrechten; afwijzing van politiek geweld; erkenning van de tegenpartij als legitieme burger.
Zonder zo’n gemeenschappelijk kader, vervalt agonisme opnieuw in antagonisme.
Daarom is agonisme geen harmonie, maar een vorm van gespannen democratisch evenwicht.
Hegemonie
Hier zie je ook de invloed van Antonio Gramsci op Mouffe.
Volgens haar gaat politiek niet primair over het beheren van verschillen, maar over de strijd om de dominante interpretatie van de samenleving.
Grofweg en kort door de bocht:
– socialisten willen een andere hegemonie;
– liberalen willen een andere hegemonie;
– conservatieven willen een andere hegemonie.
Agonistische politiek betekent niet dat deze tegenstellingen verdwijnen.
Integendeel: Democratie floreert juist wanneer zulke conflicten zichtbaar en politiek georganiseerd zijn.
Waarom consensus gevaarlijk kan worden
Dit is een van haar Mouffe’s bekendste stellingen.
Wanneer het politieke midden beweert dat er geen echte alternatieven meer bestaan, ontstaat volgens Mouffe een probleem.
Wanneer legitieme conflicten niet meer politiek gearticuleerd kunnen worden, verdwijnen ze niet. Ze keren terug in andere vormen: populisme; nationalisme; complotdenken; vijandbeelden.
Daarom schrijft zij dat de poging om alle antagonismen weg te rationaliseren soms juist nieuwe antagonismen produceert.
Een beroemde Mouffeaanse gedachte zou je als volgt kunnen formuleren: Mensen hebben behoefte aan collectieve identificaties. Als democratische instituties daar geen ruimte voor bieden, zoeken zij andere, potentieel gevaarlijkere vormen van “wij-zij”-vorming.
Een interessante paradox
Mouffe zegt dus niet: “Laten we minder conflict hebben.”
Zij zegt juist: “Laten we meer politiek conflict hebben, maar minder vijandschap.”
Dat klinkt paradoxaal, maar het is precies haar punt.
Democratie wordt niet beschermd door conflicten te ontkennen en uit te wissen.
Democratie wordt beschermd en geborgd door conflicten zó te organiseren dat tegenstanders elkaar niet als vijanden gaan of blijven beschouwen.

Democratie is niet de afwezigheid van conflict, maar de domesticatie van conflict.

Dat is volgens mij de meest Mouffeaanse zin die je kunt formuleren.

En als je verder wilt graven, is het ook interessant om te kijken naar de kritiek op Mouffe. Denkers als Jürgen Habermas, Nancy Fraser en Bonnie Honig vragen zich af of Mouffe voldoende verklaart hoe agonistische verhoudingen eigenlijk stabiel kunnen blijven. Met andere woorden: wat zorgt ervoor, en hoe, dat een tegenspeler niet opnieuw een vijand wordt? Dat blijft een van de grote vragen in haar theorie.

Maar voor het opfrissen van het onderscheid zitten jullie nu denk ik weer aardig “in de stof”. 🙂

…………………………  ……………………………  …………………………….

*

 

 

 

 

Jozef Stalin, de paus en divisies

 

 

Ik heb geen zin om deze gedachtenwisseling met AI (opnieuw) in detail te reconstrueren.

  • Dat is best. Dan zetten we het meeste gewoon op de site. Wie het naadje van de kous wil weten, die pluize het zelf na.

*

AI-gegeneerd essay over Stalin, de Paus en divisies – nagenog ongeredigeerd overgenomen

Essay

‘ AI is niet het einde van kennis, maar het einde van vergeetachtigheid

Onlangs ontstond in een gesprek een eenvoudige historische vraag. Stalin had ooit een beroemde, licht spottende vraag gesteld over een wereldleider. We wisten allebei ongeveer hoe het zat. Het ging over macht, religie en politiek. We konden ons de strekking herinneren, maar niet de precieze context en formulering. Was het een koning? Een president? Een paus?
En toen gebeurde wat tegenwoordig steeds vaker gebeurt. We riepen de hulp van AI in.  Binnen enkele seconden lag het antwoord op tafel: “De paus? Hoeveel divisies heeft hij?”
Niet alleen de uitspraak, maar ook de historische context, de verschillende versies van het verhaal en de twijfel over de authenticiteit ervan.

Dat bracht mij op een andere gedachte. Niet over Stalin, maar over kunstmatige intelligentie.
Want opmerkelijk genoeg lijken veel mensen tegelijk nieuwsgierig naar AI en bang om haar te gebruiken. Niet omdat zij AI wantrouwen, maar omdat zij zichzelf wantrouwen.
Dat klinkt misschien paradoxaal. Toch zie je het overal. Mensen verontschuldigen zich bijna wanneer ze AI raadplegen. Alsof ze bekennen dat ze iets niet weten. Alsof er iets oneervols schuilt in het raadplegen van een hulpmiddel.
Die houding is historisch gezien nogal vreemd.
Niemand schaamde zich vroeger voor het gebruik van een encyclopedie. Niemand vond het verdacht als een hoogleraar een bibliotheek indook om iets na te slaan. Niemand concludeerde dat een chirurg onbekwaam was omdat hij een handboek raadpleegde. Integendeel. Juist deskundige mensen weten hoe groot hun vakgebied is en hoe onmogelijk het is om alle details permanent paraat te hebben.
Kennis en herinnering zijn namelijk niet hetzelfde.
De cognitieve psychologie maakt al lang onderscheid tussen wat we weten en wat we onmiddellijk kunnen oproepen. Iedereen kent het verschijnsel. De naam van een acteur ligt op het puntje van je tong. De titel van een boek zweeft ergens in je geheugen. Je weet zeker dat je het ooit hebt geweten, maar op dat moment kun je er niet bij.
Dat heet retrieval: het terugvinden van opgeslagen kennis.

Veel van wat wij intelligentie noemen, bestaat niet uit het bezitten van informatie, maar uit het vermogen om die informatie op het juiste moment te activeren. En juist daar blijkt AI verrassend nuttig. Niet als vervanger van ons geheugen, maar als een externe geheugenhaak. De discussie over AI wordt daarom vaak verkeerd gevoerd. Men vraagt of AI mensen dommer zal maken. Alsof het alternatief is dat iedereen uit zichzelf de complete geschiedenis, natuurkunde, geneeskunde en literatuur paraat heeft.

Dat is natuurlijk niet zo.
Mensen hebben altijd gedacht met hulpmiddelen. Taal is een hulpmiddel. Schrift is een hulpmiddel. Boeken zijn hulpmiddelen. Zoekmachines zijn hulpmiddelen. AI is in zekere zin de volgende stap in dezelfde ontwikkeling.
Wat AI onderscheidt van eerdere hulpmiddelen is dat ze niet alleen informatie opslaat of doorzoekt. Ze kan verbanden leggen, context reconstrueren en vergeten associaties weer zichtbaar maken. Daardoor lijkt het alsof zij “denkt”. In werkelijkheid ontstaat haar grootste waarde vaak op een bescheidener niveau: ze helpt ons herinneren wat we eigenlijk al wisten. Misschien verklaart dat ook waarom de meest deskundige mensen vaak het minst zenuwachtig zijn over AI. Een expert gebruikt AI anders dan een onzekere beginner.

De beginner vraagt: “Klopt dit?” De expert vraagt: “Interessant. Laat eens zien wat je gevonden hebt.” Wie kennis heeft, beschikt over een referentiekader om antwoorden te beoordelen. Daarom ervaren experts AI meestal niet als bedreiging maar als versneller. Zij weten dat het hulpmiddel fouten kan maken, maar ook dat hun eigen geheugen dat doet.

En dat brengt ons terug bij Stalin en de paus.
Het interessante aan ons gesprek was niet dat AI het antwoord wist. Het interessante was dat wij het antwoord onmiddellijk herkenden toen het verscheen. Het voelde niet als nieuwe kennis. Het voelde als een herinnering die terugkeerde.
Misschien is dat wel de meest realistische manier om naar AI te kijken.

Niet als een kunstmatig brein dat menselijke kennis vervangt. Maar als een instrument dat de afstand verkleint tussen wat wij weten en wat wij ons op een bepaald moment kunnen herinneren. Dat is minder spectaculair dan de utopieën en doemscenario’s die we dagelijks horen. Maar juist daarom is het waarschijnlijk dichter bij de waarheid.
AI is misschien niet zozeer het einde van kennis. Het is eerder het einde van vergeetachtigheid. ‘

 

 

 

 

 

 

 

‘Tombarolo’ doet misschien aan een ‘tombola’ denken, maar betekent: grafrover

 

 

*

‘Een prachtige, antieke vaas, die al sinds 1997 staat te pronken in het museum Allard Pierson in Amsterdam, wordt woensdag teruggegeven aan het Italiaanse eiland Sicilië. Uit onderzoek blijkt dat de eeuwenoude vaas waarschijnlijk door de lokale tombaroli uit een graf is geroofd en daarna doorverkocht. Het bewijs daarvan is een oud fotonegatief.’

Cyril Rosman,  AD 07 oktober 2026

Wanneer je nog even wacht, kun je deze vaas – of een replica ervan – op de zwarte markt kopen. Of andersom. In ieder geval hebben ‘de Sicilianen’ de suffe Nederlanders weer eens afgetroefd.

Onze overbuurvrouw (een archeologe): ‘Het braafste baasje van de klas willen wezen en door hele wereld voor gek versleten worden. Ach, wat deert het ook: Ze doen heel Nederland in de uitverkoop…. ’

De buurman: ‘Maar wij Nederlanders zijn toch ook een volk van zeeschuimers, kolonisatoren en rover-plunderaars….? Dat is gewoon de Nederlandse volksaard en identiteit! We hebben zelfs onze polderdelta van Neptunus geroofd. De man heet niet voor niets Leeghwater.  Nomen omen, of niet soms? Leeg water, laag water ….. stoei daar maar eens met Ai mee.’

*

Zouden ze een replica van deze vaas gemaakt hebben? Dat kan tegenwoordig zelfs van hetzelfde materiaal, zodat de replica echter is dan het origineel. Daar hoef je Walter Benjamin niet eens voor te kennen. Je hoeft dan niet per se naar Sicilië of Indonesia af te reizen, om het origineel te bekoekeloeren.

  • Daar raak je aan een belangrijk punt: het af en aan reizen naar de locatie waar het origineel zich bevindt, maakt belangrijk onderdeel uit van het commerciële model dat de druiloor-deugmensen voor zichzelf hebben bedacht: snoepreisjes en netwerken. Ze gaan bijvoorbeeld liever een paar keer per jaar naar Indonesia om de artefacten daar, ter plekke, te knuffelen, dan dat ze er hier een paar replica’s van zouden hebben staan. Uiteraard brengen ze bij die gelegenheden (ons belasting-)geld mee, ‘voor de conservering van die kunstschatten.’ Vraag ze maar eens naar de bonnetjes.
    Natuurlijk moet je bij zulke replica-projecten alles waterdicht afkitten waar het om ‘auteursrechten’ zou kunnen gaan, want alles draait uiteindelijk om geld, hoe vroom en verheven ze er ook over kwezelen, kwekken en kwakzalveren.

Er zouden legio Indonesiërs zijn die liever hadden dat hun culturele erfenis in Nederlandse musea geconserveerd zou worden, dan dat ze in het (‘corrupte’) Indonesia worden gestald. ‘Bij ons in Indonesia is het maar afwachten of ze niet verpieteren of misschien zelfs verkwanseld worden.’ Dat kunnen ze uiteraard nooit hardop zeggen.
Zo gaat dat, terwijl de technische mogelijkheden voorhanden zijn.

  • Je zou de zaak zelfs kunnen omkeren: wanneer Nederland hoogwaardige replica’s van (Indonesische) artefacten zou bezitten, compleet met de documentatie en op foto, zouden ze ooit weleens bewaarloon aan Indonesia (of welk land dan ook) in rekening kunnen brengen, mocht de nood aan de man komen.

Zo intelligent – en te goeder trouw, want tenslotte gaat om de Kunst – zullen ‘ze’ vrees ik niet zijn. Ze zijn kampioen korte-termijn-knoeien; geen visie alstublieft!
Hoe staat het eigenlijk met de Elgin Marbles? Die hebben we nog een paar maal in London bezichtigd, maar Griekenland heeft toch een aangenamer klimaat.

  • Ach, rillen in Londen en die vreselijke Engelse thee slurpen, heeft ook z’n charmes, hoewel ik vandaag de dag toch niet zo gauw meer naar London zou gaan, als je begrijpt wat ik bedoel. In de zomer, slapen in een Londons park en ontbijten en douchen voor twee, drie pond, in een hotel tegenover. Vandaag de dag is dat levensgevaarlijk en toch is het nog niet eens zó lang geleden dat we het deden.

So you still didn’t loose your marbles ….?

 

 

 

 

 

 

 

 

Causale verbanden, oorzaken en gevolgen ……. je kunt er naar hartelust mee stoeien

 

*

Je schijnt vignetten met afbeeldingen en/of tekst in je (eigen, hybride) AI-model te kunnen invoeren, of zelfs AI de afbeeldingen bij elkaar te laten sprokkelen aan de hand van zoekvragen, waarna je causale verbanden kunt verzinnen – of dat door AI laten doen – waarmee je een narratief kunt wrochten.

  • De mogelijkheden lijken inderdaad onbeperkt en de vraag is alleen hoe elastisch en soepel je eigen cognitieve kaders zijn. Blijf je liever veilig rondscharrelen in het narratief dat een regime je opdist en voorschotelt, of ga je zelf op cognitieve ontdekkingsreis? Dat laatste kan ongerieflijke cognitieve dissonantie veroorzaken. Zinnia hoorde een maand of wat geleden in ******** boardgamers praten over oorlogen en veldslagen die zich in het verleden hebben afgespeeld, en die ze nu kunnen laten plaatsgrijpen in allerlei combinaties. Bijvoorbeeld een slag die Julius Caesar ooit won of verloor, laten hergebeuren maar dan bijvoorbeeld met Caesar tegen Napoleon of tegen de Duitsers met Barbarossa. Verzin het maar. Anything goes.

Klopt. H. heeft studiegenoten die board-/wargames spelen met AI en met I Ching hexagrammen, in combi met Sun Tze en Clausewitz. Fascinerend vind ik vooral de logistiek achter grote militaire operaties – tóen en nú. Bijvoorbeeld hoe de Romeinen het deden en hoe de geallieerden dat flikten – of juist niet. Gaf Eisenhowers strategisch genie als het om de logistiek ging, de doorslag, terwijl hij George Patton inzette als houwdegen en ijzervreter? Waarom overkwam Patton dat onbetekenende auto-ongeluk, net toen hij niet meer nodig was en waarom is hij niet op Arlington, of zelfs in de USA begraven? Was Patton misschien té compromitterend opgetreden tegen de Duitsers? Om te voorkomen dat de foute aanpak na WOI werd herhaald? Wilden de Yanks Duitse lange tenen-met-eksterogen zo veel mogelijk ontzien? Tenslotte konden niet álle Nazi-kopstukken worden weggezuiverd, om nog maar te zwijgen van een operatie paperclip.

Toepasselijk en actueel, op een grimmige manier. Denk maar aan Jimmy Cox en zijn blues song: “If I ever get my hands on a dollar again, I’m gonna squeeze it till the eagle grins.”  Triest. Dat squeezen van de adelaar kan niet meer, omdat de dollar van papier is en niet langer van puur zilver Een dollarbiljet kun je nog hooguit verkreukelen, terwijl de VS al volop in de kreukels liggen. Dus dat past perfect.
Origineel vind ik vooral de What-if-scenario’s: wat als Hitler de oorlog had gewonnen, of wanneer Napoleon de Russen had verslagen en behalve de Russiche elite ook de gewone Rus Frans had moeten leren en de borsjt was vervangen door stokbrood en uiensoep. Wijn in plaats van vodka. Met verfijnde AI-modellen die zich laten tweaken en fine-tunen, kun je  moeiteloos van een zonnige utopie naar de meest ellendige dystopie geraken.

  • Zilver, goud, hoezo ‘verzilveren’? ‘Vertinnen’ zul je bedoelen: vertinnen van de kou, omdat Joe Biden Nordstream liet opblazen, door onze bondgenoten, de dappere Oekraïners. Maar dat niet alleen; Amerika is al lang geen begerenswaardige vriend of bondgenoot meer en de dollar staat permanent onder druk. Het zijn de gewone Amerikanen die vandaag de dag gesqueezed worden – uitgeperst en afgeperst – door de billionaires en de politieke nomenklatoera’s. Net als wij, in Nederland, de EU en Europa trouwens.

 

 

05 okt 2026 -‘ Duitsland noemt de schadeclaim van de Nederlandse scheepsbouwer Damen ongegrond. Het bedrijf eist bijna 4,7 miljard euro van de Duitse overheid, omdat die eerder dit jaar een miljardenorder voor de bouw van nieuwe fregatten schrapte.
Een woordvoerder van het Duitse ministerie van Defensie stelt dat het land volledig in z’n recht staat. “Als een bedrijf niet binnen het budget of op tijd kan leveren, heeft de opdrachtgever het recht én de plicht om het contract te beëindigen”, zegt de woordvoerder.
Damen Naval zou aanvankelijk zes marineschepen leveren aan Duitsland. Vanwege grote vertragingen besloot de Duitse regering de regie over het project over te dragen aan het Duitse defensieconcern Rheinmetall. Uiteindelijk schrapte het land de complete bestelling, terwijl een deel van de schepen al in aanbouw was. ‘ (tekst NU.nl – Sarah Sitanala)

Gaza City, Gaza Strip – ‘Three years after Israel launched its genocidal war on Gaza following the Hamas-led October 7, 2023 attack on Israel, the Palestinian enclave has been transformed beyond recognition.
Israel’s sustained aerial and ground assault has devastated vast parts of the Gaza Strip, destroying homes and neighbourhoods and severely damaging its infrastructure and essential services.’
(tekst Maram Humaid – foto Jerad Alshrafi, al Jazeera 07 oktober 2026)

*

 

* * *

M en T hoorden afgelopen weekend in de trein vertellen over twee jonge meiden die op een fatbike een wandelend stel-op-leeftijd van de sokken reed. Ze namen de bocht te kort en vlogen trottoir op waar dat stel wandelde. Terwijl de man en vrouw op handen en knieën probeerden overeind te komen, lagen de twee jongedames met de slappe lach op de weg. Kort na het incident stopte en een auto met twee mannen bij die plek. Een van de mannen liep de auto uit met een soort korte knuppel van gevlochten leer in zijn hand. Het leek op een ploertendoder van leer, maar dat wisten de vertellers niet zeker. Die man liep op de schaterende meiden af en gaf elk een paar flinke meppen met die ‘ploertedoder’, op de schouders en de bovenarmen. Niét op het achterhoofd of de nek. De twee jonge dames verging het lachen meteen en dat ging over in huilen en janken. De man stapte weer in de auto die rustig wegreed. Enkele voorbijgangers hielpen het stel op de been en niemand taalde naar de huilende fatbikesters.

  • Het lijkt een ervaren gast te zijn geweest, die wist hoe hij moest tuchtigen zonder ernstig letsel toe te brengen. Daar hadden de dames dan geluk bij. Pijnlijk is zo’n afstraffing wel, maar dat zal de bedoeling zijn geweest.  Dat werkt vele malen effectiever dan de politie inschakelen. Helaas. Het schijnt dat fatbikes ook steeds vaker worden lekgeprikt of gebooby-trapped.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een ‘Jacobs-ladder’ om te escaleren?

 

PARKEER

 

   Oct 04, 2026 – George Szamuely and Peter Lavelle discuss Tucker Carlson’s debate with former Tory government minister Jacob Rees-Mogg, and wonder at the banality, ignorance and addiction to clichés on the part of the U.K. political establishment and indeed of NATO as a whole.      https://www.youtube.com/watch?v=Hw9bd1QmnUw

*

In Genesis 28 wordt over de Jakobsladder verteld dat de engeltjes die voor op en neer gebruiken, dus zowel om te escaleren (omhoog) als te dé-escaleren (omlaag). In het geval van meneer Jacob Rees-Mogg (JRM) lijkt Jacob de ladder hoofdzakelijk te gebruiken om te escaleren: hij heeft het vooral over patriottische sneuvelbereidheid (van anderen welteverstaan) en oorlog tégen en met Rusland. Tucker Carlson (TC) neemt een tegenovergesteld standpunt in, en wil dé-escaleren.

  • Voor ons Nederlanders is vooral van belang hetgeen Jan Nieboer vertelt over zijn ervaringen met de Nederlandse rechtsstaat en de vraag in hoeverre je daar nog van kunt spreken.

JRM staat – kort door de bocht en ietwat karikaturaal – voor het establishment dat ‘aan lijkt te sturen op oorlog met Rusland,’ terwijl TC een tegenovergestelde positie verdedigt en pleit voor gesprekken met Rusland. Dat sluit naadloos aan op de actualiteit zoals in de NRC gepresenteerd: ‘Indien ‘ze’ dat vele geld NIET aan wapentuig en escalatie zouden verkwisten, zouden ‘ze’ ook geen boel geld hoeven lenen en niet verder hoeven knabbelen aan onze verzorgingingsstaat, maar dat ligt zó voor de hand dat het vast niet meetelt als oplossing.’ Zo vatte iemand dat vanochtend bondig samen. Onverantwoord natuurlijk! Dit is Grote Geopolitiek en dus voor gewone stervelingen niet te behappen.

  •  Daar denkt Alice Weidel van de AfD anders over, maar zij is dan ook een Putinversteher en vóór vrede. Mevrouw Weidel is wel een gepromoveerd econoom met een brede buitenlandervaring, en zij kan rekensommen maken.

Het is ordinair eenvoudig: wanneer je geen huishouden kunt bestieren en je geld niet verstandig kunt beheren, ga je lenen en schulden maken. Luizige ‘politci’ doen dat net zo: ze drukken geld bij en/of ze maken schulden. Die schulden maken ze alleen voor rekening van anderen, namelijk de bevolking. Zelf blijven ze buiten schot, ze dekken zich in en ze vullen hun zakken. In dit bizarre systeem kúnnen ze dat vreemd genoeg ook. Dat is zéér ongezond en de gevolgen zijn er dan ook naar.
Gabriele Krone-Schmalz maakt het misschien nóg bonter. Zij beweert dat Russen net mensen zijn, met wie je gewoon zou kunnen praten. Je kunt haar rede ook in het Engels beluisteren, maar we dwalen een beetje af van TC en JRM.

  • Degenen die ons op dit becommentarieerd gesprek tussen TC en JRM attent maakten, weten dat we het complete gesprek niet hebben bekeken, omdat we al wisten wat er ging komen en daar geen tijd aan wilden verknoeien. Dit becommentarieerd gesprek maakt het door de commentaren van Szamuely en Lavelle iets interessanter. Hoewel, mwah, wat heet interessanter, er worden toch tonnen gebakken lucht verplaatst.
    Volgens de Duitse en Amerkaanse vrienden die ons de links stuurden, is het vooral interessant omdat TC enkele vegen uit de pan krijgt: ‘TC is veel te nonchalant dit gesprek ingegaan, hij had zich grondiger moeten voorbereiden. Nu laat hij onnodig veel ruimte aan JRM en dat doet de kwaliteit van het gesprek geen goed.’ Hier, luister: ‘Je moet je nooit laten overdonderen door lieden met een deftig spraakgebrek.’

Dat weten de oude Romeinen als geen ander.

………………….   ……………………   …………………………..

………………….   ……………………   …………………………..

*

 

 

 

 

 

 

‘ “Sif ” is een wat ongelukkig gekozen naam, acroniem, of afkorting ….’

 

 

‘ SIF staat in de volksmond namelijk voor “syfilis” en als je het uitspreekt hoor je het verschil niet.’ Ze voegt er nog aan toe dat je het niet van windmolens krijgt, omdat het een SOA is die niet via de lucht gaat ‘zoals bij long-Covid-besmetting.’ Maar de Chinezen zullen vast in hun vuistje lachen over de naïviteit van die Nederlanders. ‘Die roepen dat de Chinezen niet eerlijk zijn, omdat die de voortrekkersrol van Nederland op het gebied van duurzaamheid niet respecteren en denken dat de wereld zich daar ook maar ene biet van aantrekt …..’ Nederland is veel te klein voor geopolitieke denkramen; daar gebeurt het meeste op Madurodamformaat. Op den duur komen daar uiteraard ongelukken van.

  • Haar buurvrouw valt haar vrolijk bij dat je met een premier die niet begrijpt waar een regenboogvlag voor staat – of doet alsof – niet anders kunt verwachten: ‘De Chinezen houden ook van vrolijke kleuren hoor, maar op een iets andere manier dan blijkbaar de Nederlandse politieke elite dat doet.’

En dan dat ‘monopile.’ A pile heeft namelijk ook nog ander betekenissen ….. ‘A lot of monopiles could make an huge dung heap…’

  • Tenenkrommend nietwaar? Die preutse verongelijktheid in tandem met het Cailimero-kreetje: ‘Zij zijn groot en ik is klein!’

Klein, maar o zo pretentieus en verwaten. Altijd aanspraak maken op de voortrekkersrol, het koploperschap, de voorbeeldfunctie brrrrrrrr….. Ons hele grondgebied volplempen en verzieken met windturbines en zonnepanelen, zonder een enkele visie. Met als klap op de vuurpijl de onophoudeijke instroom van exoten en het koortsachtige uit de grond stampen van azc’s, brrrrrrrrrrrrrrr…….!

 

 

 

 

 

Vrijblijvend ‘regeren’? Vandaag de dag lijkt dat usance …

 

Dat had ze gedroomd, vertelde ze: ‘Als je in de tijd van Caesar en het oude Rome, als leider of verantwoordelijk politicus iets uitvrat dat niet klopte, dan kon je ter verantwoording worden geroepen, en vaak gebeurde dat hardhandig en erg effectief, zoals de moordenaars van Caesar ervoeren. Vandaag de dag kun je als stand-in-politicus (talking head) de meest vreselijke maatregelen faciliteren en helpen uitrollen en er gebeurt je niks. Sterker nog: je krijgt promotie van ‘het systeem’, je valt omhoog. Of het nou om stikstof-beleid gaat of om Corona-maatregelen, er rollen geen koppen; terwijl die bewuste personen niet eens zijn gekozen, maar werden en worden benoemd (na gecast te zijn op bepaalde kenmerken) en op het pluche geparachuteerd en geplakt, door anonieme partijbonzen.’ Dat was een beklemmende droom, vond ze.

  • Ja, en van de derde declinatie kreeg ze nog steeds een nachtmerrie, bekende ze. Maar …. leven we niet al midden in die droom, zonder dat we het doorhebben? Zou een Jan Nieboer bijvoorbeeld, smartengeld hebben gekregen na de ruwe behandeling die hem vanwege het regime ten deel viel? Is zijn blazoen inmiddels publiekelijk gezuiverd, hetgeen in de Staatscourant gepubliceerd dient te zijn geworden?, of wordt die draak door de politieke nomenklatoera als vanzelfsprekend beschouwd en verder doodgezwegen? Gaat men daar stilzwijgend aan voorbij? Waarom doen de praetorianen niets?

Nou, de praetorianen, dat weet ik niet hoor, die fungeerden soms als king makers, dus daar moet je bijvoorbeeld George Orwell nog maar eens op nalezen, of anders bijvoorbeeld Guy Bédoyère ……. Wie zijn dat tegenwoordig, die praetorianen, de geheime diensten misschien? Zou dat je gerust stellen?

  • Nou, dat is een gewetensvraag. Of eigenlijk niet echt, neen. Geheime diensten hebben hun eigen agenda’s en vertrouwen meer op hun onderlinge netwerken dan op de politici. Die jongens en meisjes zijn natuurlijk ook niet gek, die weten precies wat al die zogenaamde belangrijke en gewichtige ‘volksvertregenwoordigers’ voor facades en fronten ophouden, Die zorgen heus dat ze gedekt zijn.

Neem nou wat Nieboer vertelt over kettingen in het gewas hangen en betonnen kubussen met uitstekende ijzeren staken in een korenveld gooien (Nieboer: ‘Er is daarvoor geen enkele verdachte opgepakt!’), dat is natuurlijk vele malen effectiever dan je van het kastje naar de muur laten sturen door en van die zogenaamde ‘magistraten’; die weten al eeuwen van tevoren dat ze jóu in ieder geval niet gaan helpen met je recht halen.

………………………………  ……………………………  …………………………..

………………………………  ……………………………  …………………………..

    www.youtube.com/watch?v=ZYA0d2uZqXs  – The Clash of Rome’s Rivals: Avenging Caesar

*

    Jan Nieboer en de windmolens – www.youtube.com/watch?v=DFK29LVzZ58&t=757s

*