Ongemakkelijk waarheden. Staat Mark Rutte een Nobelprijs voor Angela Merkel in de weg?

‘ Dat frau Merkel op een Nobelprijs aast, staat voor mij als een paal boven water, aber ob sie das schaffen wird ….. ? Als ze erin slaagt haar “Projekt Oiróóópááá” verder te sleuren, dat betekent vooral: de EU uitbreiden, vergroten en liefst een EU-leger op poten zetten, dat onder Duits opperbevel komt, dan zou ze best eens een Nobelprijs kunnen scoren. Rutte? Rutte lijkt in Nederland misschien belangrijk – hij is tenslotte premier – maar of hij op het Wereldtoneel opvalt, mwah, kweenie hoor. Ik denk eerder dat Rutte achter de schermen voor Merkel lobbiet; dat hoor of zie je alleen gewoon niet. Iedereen kan als influencer (beïnvloeder, verleider) schnabbelen of voltijd in de weer zijn, zonder dat het grote publiek zich daar van bewust is.
Peter Hitchens legt het duidelijk en voor mij alleszins aannemelijk uit: de EU is de voortzetting van Duitslands streven naar de suprematie en hegemonie in Europa. ‘

  • ‘ Ach, wat betekent een Nobelprijs vandaag de dag nog? Zo’n ding kun je tegenwoordig via Amazon van Bezos kopen. Dat iemand als Noam Chomsky nooit een Nobelprijs kreeg, spreekt voor mij boekdelen. Neen, Merkel is – net als al die andere staatschefs – eerder verslaafd aan de status en leefstijl (overal een VIP-behandeling krijgen) die aan de positie zijn verbonden, dan aan een Nobelprijs, of aan de EU. Hoewel zo’n ding natuurlijk altijd mooi oogt in je prijzen-etalage, naast alle mogelijke grootkruisen en eredoctoraten.
    En de (zogenaamde) tegenstelling van “de zuinige vier” ten aanzien van Merkels en Macrons aankoopbeleid – want dat is het natuurlijk: zij willen er doodgewoon landen voor hun EU bij kopen – wat denk je daar van?’

‘ Dat Merkel Lebensraum in oostelijke richting wil, kan ik me voorstellen. Dat lijkt bij Duitse Führer (F’ührer betekent leider, aanvoerder)  in de genen te zijn ingebakken. Merkel is een Ossie en wie kan zeggen wat er bij die vrouw aan psychologische drijfveren meespelen. Rutte en kompanen krijgen die rol van Merkel en Macron voor de binnenlandse markt. Ze mogen pro forma met ketelmuziek tegenstribbelen. De media berichten er toch wel over. Meer zie ik er niet in. Straks gaan ze screaming and kicking door de bocht (net als CDA’er Hoekstra en de KLM-bonus), wegens ons-algemeen-belang-en-zo. Wedden? De verkiezingen komen er aan, weet je nog.’

  • ‘ Vreemd dat Merkel en Macron niet aandringen op een regime change in Amerika, waar Donald Trump de Democratie en de Waarden van de Verlichting in een nog rapper tempo sloopt dan Orban en zijn Poolse collega’s in Oost-Europa doen. Dat laatste althans volgens de mainstream media (MSM) alhier.’

‘ Wat kun jij sarcastisch zijn zeg. Een regime change in Amerika, ja, ja. Dat zou op z’n zachtst gezegd een heel ongewoon narratief met zich brengen, en dan pleeg ik het understatement van de eeuw. Daaraan denken de meeste krantenlezers hier, in West-Europa niet eens. Zo’n mogelijkheid past absoluut niet in de cognitieve schema’s en frames die hier “bij ons” vigeren. Daar is geen openlijke censuur voor nodig. De hidden persuaders doen vooralsnog hun werk effectief. Stel je eens voor, Amerika, het land dat talloze regime changes op touw zette vanwege een zogenaamde bedreiging van de Democratie, het Kapitalisme en de Vrije Markt, dat dat Amerika nu meer dan rijp lijkt om zelf een regime change te ondergaan! Dat zou wat zijn zeg! Daarover speculeren en filosoferen? Kommt ja gar nicht in Frage! Putin en Xi, die zijn de booswichten.

  • ‘ Wie zou zo’n regime change in de VS kunnen bewerkstelligen? Vladimir Putin doet zijn best via af en toe een cyber-plaagstoot, maar voorlopig is Amerika nog te machtig. In ieder geval spreken de meeste mensen op deze planeet Chinees.
    Vergeleken bij de middelen die de Engelsen ter beschikking stonden toen zij, zelfs nog tot vlak voor de aanval op Pearl Harbor, via misinformatie probeerden de VS in de oorlog tegen Duistland te betrekken, hebben Putin en de rest (want iedereen doet het, alleen is Putin voor West-Europa de bad guy, satan en anti-christ in één) een onnoemelijk meer gesofistikeerder arsenaal tot hun beschikking.’

‘ De British Security Coordination (BSC) werd in het Rockefeller Center for covert action techniques geïnstalleerd en de BSC plugde en pitchte desinformerende artikelen in onder meer de New York Herald Tribune. Na het Japanse bombardement op Pearl Harbor werden de Britse machinaties ontdekt. Zie ondermeer David Ignatius (1989, 2 oktober): A British guide to dirty tricks / Washington Post National Edition, pp. 9-11.

  • ‘ Zogenaamde “grijze” propaganda is misschien het meest effectief en journalisten kunnen hier een belangrijke rol in spelen. Bijvoorbeeld als columnist-influencer. A.C. Bromfield schrijft in de Washington Inquirer van 4 mei 1984 dat wij – indien we toegang tot de Russische spionage-files zouden hebben –  onze ogen niet zouden geloven indien we zagen hoeveel Westerse journalisten op de payroll/loonlijst van het Kremlin staan. Vandaag de dag is de hele informatie-nieuws-business alleen maar ondoorzichtiger geworden. Het enige wat je als nieuwsconsument nog kunt doen, is zoveel mogelijk informatie uit diverse bronnen met elkaar in verband brengen en zelf oordelen over de geloofwaardigheid. Van welke columnist of analist kun je zeggen dat die absoluut onafhankelijk is en niet voor de een of andere (vreemde) mogendheid en/of financiële instelling schrijft?’

‘ Daarbij ontkom je bijna niet aan de valkuil van je eigen vooroordelen en ingesleten denkroutines. Dat moet je goed voor ogen houden. Iemand als oud-minister Bert de Vries, die op eerdere standpunten durft terug te komen en eerder gevormde meningen durft herzien, die zal er over het algemeen van lusten van de kant van de gevestigde belangenorde. De unsuspspecting confidence in de overheid (in politici) waar Edmund Burke het over heeft, bestaat al lang niet meer.’

  • ‘ Door mevrouw Merkel en de haren zal een boek als dat van Bert de Vries ongetwijfeld als eine sehr unbequeme Wahrheit (een erg ongemakkelijke waarheid) worden ervaren. Vooral ook als een onwelkome waarheid, het is immers een andere lezing van het EU-verhaal dan die waarmee wij sinds jaar en dag om onze oren worden gemept.’

 
 

Marian Kamensky  –  https://humor-kamensky.sk/

 
 

Project Veritas & Lies in the Media | James O’Keefe | MEDIA | Rubin Report  * May 3, 2019
Dave Rubin of The Rubin Report talks to James O’Keefe (Journalist, Author, Head of Project Veritas) about righteous indignation, the power of the media, major tech company censorship, his view on CNN journalists, why he feels being hated is a sign of success, and more.
Remember when the media actually did reporting? Or a world before hot takes on social media drove everyone into a frenzy before the facts came in? You don’t need to have taken a media literacy course in college to know that the coverage of most current events these days is lacking.
 
The Death of Europe, with Douglas Murray  •  Oct 7, 2019
 
 
 
 

Vast voedsel

 

Jos Collignon, Volkskrant-site 9 mei 2020      https://images2.persgroep.net/rcs/f80TZeWiCcxJ7UreB2iv54wIFXs/diocontent/170411741/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

‘ De Brabantse zakenman Praagman is niet gespeend van politieke ambities. Vandaar dat Ybeltje Kooten Merel als boegbeeld voor de toekomstgerichte nieuwe politieke partij van Henk Krol figureert. Serieuze rondborstigheid. Dat is het verband?’

  • ‘Met maar twee spenen is het woekeren met je talenten geblazen. De zeug van Collignon heeft er veel meer.’

‘ Ja, maar dat is nu eenmaal de natuur. Daar doe je niets tegen. Een vrouw heeft er meestal maar twee. Bij een zeug ligt dat anders. Dus de associatie was hier: spenen, of tieten?’

  • ‘ Ja, en de Brabantse varkenshouderij. Brabant kent veel varkenshouderijen, want varkens zijn politieke dieren. Lees George Orwell er maar op na. Veel varkens maken de spoeling dun, en dus moeten politieke partijen zich als verdienmodel profileren en onderscheiden. Zeker als je in of vanuit Brabant politiek actief bent of wil worden. Borstbeeld en buste betekenen hetzelfde, en een zichtbaar borstbeeld helpt. Kom aan onze borst, vooruit, we zullen je aan onze boezem koesteren. Maar nergens aankomen natuurlijk. Ze zijn alleen voor de etalage.’

‘ Nou ja helpen, eerder be-helpen, want maar twee spenen hebben is toch behelpen hoor. Daarentegen is Brabant, met die grote varkensdichtheid, zeker een gunstige biotoop voor huidige politieke ambities, aspiraties en praktijken.’

  • ‘ Twee tepels, dat lijkt weinig. Kan zijn, maar ik geef je op een briefje dat iedere zeug een gat in de lucht springt bij elke big die de melktandjes verliest en op vast voedsel overgaat. Zoals in de cartoon van Collignon. Je zult maar de godganse dag belebberd en besabbeld worden. Da’s toch geen leven? De big met Forum op de slab heeft duidelijk de melktandjes verwisseld voor een volwassen spijkergebit en is bijt- en hap-klaar. Die gaat op vast voedsel over. Als de boer te lang wacht, dan vreet het de broertjes en zusjes op. Dat doen varkens namelijk. Vooral als ze met z’n velen in een hok zitten. De cartoon van Ruben Oppenheimer in de NRC van vandaag (12.05.2020) geeft een actueel beeld van het elkaar aan de trog wegvechten en verdringen bij de politieke kongsi’s, clubjes en koterietjes. Ze maken er openlijk reclame voor. Anything goes.’

‘ Echte politieke dieren, geen twijfel over mogelijk. Deze associatieve, woordspelige, gedachtensprongen worden getriggerd door het lezen van wat Joseph Vogl schrijft over ons financiële regime? In verband met de bescheiden rel over de Duitse rechters die de Euro-bankiers-en-collaborerende-politici tot de orde roepen?’

  • ‘ Vooral ja, want tussen die rechters en politieke bankiers is het een steekspel met woorden en termen. Het gaat om performatieve prerogatieven. Letterlijk om de vraag wiens woord er wet is. Wat jij een bescheiden rel noemt, kan grote gevolgen voor de bevolkingen hebben, want performatieve taaldaden kunnen nogal wat teweegbrengen zoals je weet. Als de beroepspolitici verzaken en het algemeen belang te zeer uit het oog verliezen, dan nemen nog steeds rechters de teugels en het roer over. Dat zien we overal – gelukkig – gebeuren. Althans in “democratieën”; dat fenomeen onderscheidt democratie nog enigszins van de chaos, althans nominaal. Een verenigd Europa achten wij in het algemeen belang en veel te belangrijk om door beunhazende politieke kneuzen of verknipte egotrippers te laten versjteren.
    In dit geval wil het politiek-financiële complex meer “geld produceren” om Oost-Europese politici te kopen, zodat die hun respectieve bevolkingen willig en rijp maken voor toetreding tot wat “het project Europa” genoemd wordt. Hup luitjes! Laten we maar lid worden van de club, dan kunnen we ook aan die tiet sabbelen, want in de EU betalen de Noordelijke landen onze rekeningen. Vooral de rekeningen van onze autochtone parasieten. Dat noemen die gekke Henkies solidariteit. Uit naam van de Verlichting-met-Waardengemeenschap-en-de-restreutel, dus win-win: de politici krijgen een uitbreiding van hun snoepwinkel-en-speeltuin-banencarrousel en wij in het Zuiden kunnen het nog relaxter aan doen dan we toch al gewend waren. Je begrijpt dat dit natuurlijk fictie is hè. Zo werkt het in het echte leven natuurlijk niet. Ik schets nu een parodie.‘

‘ Dat laatste had ik al begrepen. Joseph Vogl is literatuurwetenschapper, dus veel breder en beter toegerust qua kennis, voorstellingsvermogen en visie dan de doorsnee politicus-bankier-scharrelaar. Het gaat immers nog bijna uitsluitend om taalspelen, van werkelijk economisch-politiek beleid is al lang geen sprake meer. Die Duitse rechters laten zich hoogstwaarschijnlijk bijstaan door personen die zeer taalvaardig en uitermate semantisch competent zijn, want het gaat in de betreffende wereld al lang niet meer om wat de meesten van ons nog geld plegen te noemen. Terwijl er inmiddels zo veel geld overal tegen allerlei plinten klotst dat die betekenis van geld al geruime tijd geleden heeft opgehouden te bestaan. Als je bijvoorbeeld leest dat ene meneer Elon Musk al zijn aardse bezittingen verkoopt, omdat hij eigenlijk op Mars woont, is dat voor de meesten van ons gewoon baarlijke onzin, bullocks, maar voor zo’n  meneer Tesla betekent het dat hij nooit met de Belastingdienst te maken heeft, hoewel hij de meeste Belastingdiensten drie keer kan kopen. Hetzelfde geldt voor lieden als Bezos, Zuckerberg, Bill Gates en nog een legertje van zulke pipo’s en jojo’s, dat steeds in aantal toeneemt.’

  • ‘ Opmerkelijk, dat een literatuurwetenschapper vermoedelijk tot de weinigen gerekend kan worden die aan de grootgeld-goochelaars nog enigszins kan uitleggen waar ze mee bezig zijn. We zitten feestelijk opgescheeppt met een rampzalige mengelmoes van veel te veel “geld” (fake money) en zo mogelijk nog grotere hoeveel heden politiek onbenul. Laten we ons er maar vrolijk om maken. Nog enkele flinke pandemieën en we zijn weer met een stuk minder op deze planeet. Die kant gaat het onherroepelijk op, want we rauzen gewoon door alsof er niets is gebeurd. Uiteindelijk zullen de sterkste verhalen hoogstwaarschijnlijk de langste adem hebben.’

‘ Dat is nog zo’n oermenselijk trekje: in tijden van catastrofes organiseren we onmiddellijk de grootste slemp- en vreetpartijen. Nou ja, in Brabant en de verdere zuidelijke contreien is de caranaval-gen endemisch. Dat is niet voor niks. Het verhaal van La Grande Bouffe is niet zo maar toevallig een Italiaans-Franse productie. Maar of  wij, of jij en ik, daar nou aan moeten willen meebetalen, dat is toch nog een vraag van een andere orde hoor.’

  • ‘ Oké, en wie gaat dat varkentje wassen?

 

 
 
 
 
 
 

Knusse cartoons

 

 
‘ Knusse cartoons, zijn cartoons die aansluiten bij het heersende sentiment dat in een bepaalde periode, in een bepaalde culturele biotoop, de boventoon voert, in de mainstream-media en onder “opiniemakers.”
Neem deze twee cartoons van Jos Collignon over de Brexit. Hierin wordt Boris Johnson als pro-Brexiteer op de hak genomen, omdat “bij ons” de mainstream media zich overwegend vóór de EU en de ever closer union van de Brusselse bobo’s verklaren. Let wel: de main stream.
Collignon tekent bijvoorbeeld Boris die vanuit het riool nr. 10 Downing St binnen zal stappen en op een ander cartoon tekent hij Johnson die de Kanaaltunnel (The Chunnel) opblaast.’
*  – ‘ Jouw “knusse cartoons” zijn zonder risico voor de cartoonist, omdat hij de heersende mening in de lagen van opiniemakers en machthebbers weergeeft en verbeeldt? Ze geven ons een knus wij-gevoel. Bij de Johnson cartoons speelt godsdienst ook geen rol.’
‘ Ja, de heersende mening bij de nomenklatoera. Die in cartoons vangen, daar is niks mis mee. Een cartoonist hoeft niet te per se te provoceren (wie wordt er trouwens geprovoceerd?) omwille van het provoceren. Daarom kunnen ze als cartoon nog best geestig zijn. Het moet echter niet te veel de kant opgaan van: kijk eens, wij-staan-samen-met u,lezer-aan-de-goede-kant.’
*  – ‘ Inderdaad. Dan wordt het snel klef. Maar een cartoonist mag voor mij wel degelijk haar of zijn eigen mening in een cartoon verwerken.’
‘ Overigens ben ik van mening dat er bij Brexit en Johnson wel degelijk sprake is van godsdienst, maar dan de godsdienst van het neoliberale-vrije-markt-denken. Dat is een funest fundamentalistisch soort geloof, dat louter draait om verdienmodellen en financieel profijt. Dat geloof ligt aan de basis van de Brexit-emoties. Lees het interview op de NRC-site met Wootton maar. Niet de oud-burgemeester van London David Wootton, maar de historicus.
Maar neem nou eens enkele cartoons van Marian Kamensky, met geiten. Op deze cartoons wordt een bekende politicus afgebeeld die volgens de cartoonist heel veel van geiten houdt. Dit speelt in de periode van de Jan Böhmerman-rel, dus het is niet moeilijk te raden wie de man voor moet stellen. Zijn de cartoons geestig? Mwah, tot op zekere hoogte wel. Vooral door de wijze waarop de geiten worden afgebeeld. Naar het kwieke kwispelen te oordelen en de opgetogen oogopslag van de dieren, hebben ze het best naar hun zin bij hun baasje. Maar de cartoonist tekent wel heel sterk vanuit wij tegenover zij. Wij doen niet dat met geiten wat die afgebeelde man wel zou doen. Goed voor ze zorgen dus – ik maak een grapje. Ik vind het geen aanstootgevende cartoons, maar wel pittiger dan de gewraakte cartoon van António Moreira Antunes.’
*  – ‘ De cartoons met de geiten en de sultan vallen in dezelfde categorie als cartoons over Roomse priesters met een knaapje op schoot plus een erectie onder het habijt of de soutane. Zulke cartoons hebben een zeer beperkte houdbaarheidsdatum, vooral als de cartoonist er een verklarende tekst bij zet.
Toch vind ik de Kamenski-cartoons goed, vooral functioneel eigenlijk, omdat ze de afgebeelde politicus demonstratief lieten zien dat bijna alles is geoorloofd wanneer er persvrijheid heerst en de vrijheid van meningsuiting in het geding is. In het land van de betreffende politicus was en is dat niet het geval. Bovendien had de man zich autoritair-dwingend opgesteld en mengde zich in de aangelegenheden van een ander land. Neen, die geiten vind ik goed.’
‘ Okay, daar kan ik in meegaan, maar dan is reactie van de NYT op de hysterie rond het Antunes-cartoon des te bizarder. Israel mengt zich immers net zo goed in de Amerikaanse vrijheid van meningsuiting. Het besluit van de NYT om helemaal geen cartoons meer te plaatsen, vind ik om te huilen.’
* – ‘ Bij dat cartoon van Antunes spelen volgens mij financieel-politieke – en wie weet nog andere – motieven de hoofdrol. In ieder geval heel andere beweegredenen dan die welke verband houden met anti-joodse sentimenten, welke worden aangevoerd voor de verontwaardiging. Die belangen worden via de anti-semitisme-reflex ondergesneeuwd.
Wat jij zegt over inmenging in de aangelegenheden van een ander land: “Israël” verklaart glashard dat zodra er sprake is van anti-semitisme, er geen landsgrenzen meer gelden. Dan mag iedereen die tegen het Anti-Semitisme is, ingrijpen. Waar dan ook ter wereld. Dat voorrecht zullen de stakeholders (misschien is dat vooral de Israëlische politiek van dit moment, wie weet) zich niet snel laten afnemen.
Er zijn individuen die het daar niet mee eens zijn (ik denk onder anderen aan Jaap Hamburger), en die het eerder zouden mogen zeggen dan anderen omdat ze over de “juiste papieren” (the correct credentials) beschikken. Zij “maken deel uit van de slachtoffergroep” of hoe je het wilt noemen.
De cartoon van Antunes is voor mij op geen enkele manier aanstootgevend. De hysterische reacties zouden juist een aanleiding moeten vormen tot het produceren van meer cartoons over de relatie Trump – Netanyahu. Net als de vloed van cartoons die over Trump en Vladimir Putin op gang kwamen. Dat de NYT zo overtrokken reageert, bevestigt alleen mijn vermoeden dat de krant in handen is van mensen met zeer bepaalde zakelijke belangen.’
‘ Mede, mede, maar ik geloof vooral dat Antunes de spijker keihard op de kop slaat: Amerika loopt aan de leiband van Israël en dát wil de Israëlische Netanyahu-kliek niet nadrukkelijk van de daken geschreeuwd zien. De heisa rond dit cartoon duidt erop dat de Israëlische politiek meer in de Amerikaanse melk te brokkelen heeft, dan de Amerikanen onder de neus gewreven willen hebben.’
*  – ‘ Onder andere over de Brexit staat een recent interview met de Britse historicus David Wootton op de NRC-site. Uit dat interview blijkt dat Wootton begrip opbrengt voor zijn landgenoten die vóór een Brexit zijn. Ik citeer Wootton < < „Neem Brexit. Hoe vaak ik niet heb gehoord dat de mensen die voor uittreding uit de Europese Unie stemden, niet wisten dat ze slechter af zouden zijn. Maar dat kregen ze vóór het referendum zo’n beetje iedere dag te horen van degenen die wilden blijven. Het ging hen kennelijk om iets anders dan financiële zekerheid. Om een idee van gemeenschap, van identiteit, waarvoor volgens hen geen ruimte is binnen Europa. Dat wil er bij veel van hun tegenstanders nog steeds niet in.” > >  Wootton’s opvattingen en redeneringen doen me denken aan die van zijn landgenoot, de filosoof Roger Scruton. Scruton is ook niet bepaald gecharmeerd van de EU als anonieme regelaar vanuit het Brusselse van het Britse reilen en zeilen. Maar Scruton is zeker niet anti-Europa!’
‘ Zo lang politici niet willen of kunnen begrijpen dat mensen, kiezers, geen pinautomaten zijn, zullen ze verkeerd beleid maken. Jammer dat we daar relatief weinig tegen kunnen doen, vanwege het “democratische systeem” dat we in stand houden. What a waste.
Grappig dat de interviewer van Wootton in dezelfde krant aankondigt dat hij vóór Europa gaat stemmen.’
* –  ‘Dat heb ik ook gedaan – ik heb vóór Europa gestemd – maar ik vermoed alleen dat ik mijn stem op een heel andere partij en een heel andere politicus heb uitgebracht dan hij.’
‘ Cartoonist Patrick Cappatte is een van de twee vaste NYT-cartoonisten wiens contract werd opgezegd. Chappatte maakt tamelijk milde cartoons, vind ik, en had met deze cartoon, over Trump en Netanyahu, niets te maken. Deze onverkwikkelijke affaire is zuur voor de cartoonisten en voor ons, het publiek. Het lijkt me haast onvermijdelijk dat cartoonisten voortaan over hun schouder kijkend hun cartoons zullen tekenen. En dat zou helemaal geen goede zaak zijn.’
 
 

 
 
 
 
 
 

Knusse cartoons

 

 
‘ Knusse cartoons, zijn cartoons die aansluiten bij het heersende sentiment dat in een bepaalde periode, in een bepaalde culturele biotoop, de boventoon voert, in de mainstream-media en onder “opiniemakers.”
Neem deze twee cartoons van Jos Collignon over de Brexit. Hierin wordt Boris Johnson als pro-Brexiteer op de hak genomen, omdat “bij ons” de mainstream media zich overwegend vóór de EU en de ever closer union van de Brusselse bobo’s verklaren. Let wel: de main stream.
Collignon tekent bijvoorbeeld Boris die vanuit het riool nr. 10 Downing St binnen zal stappen en op een ander cartoon tekent hij Johnson die de Kanaaltunnel (The Chunnel) opblaast.’
*  – ‘ Jouw “knusse cartoons” zijn zonder risico voor de cartoonist, omdat hij de heersende mening in de lagen van opiniemakers en machthebbers weergeeft en verbeeldt? Ze geven ons een knus wij-gevoel. Bij de Johnson cartoons speelt godsdienst ook geen rol.’
‘ Ja, de heersende mening bij de nomenklatoera. Die in cartoons vangen, daar is niks mis mee. Een cartoonist hoeft niet te per se te provoceren (wie wordt er trouwens geprovoceerd?) omwille van het provoceren. Daarom kunnen ze als cartoon nog best geestig zijn. Het moet echter niet te veel de kant opgaan van: kijk eens, wij-staan-samen-met u,lezer-aan-de-goede-kant.’
*  – ‘ Inderdaad. Dan wordt het snel klef. Maar een cartoonist mag voor mij wel degelijk haar of zijn eigen mening in een cartoon verwerken.’
‘ Overigens ben ik van mening dat er bij Brexit en Johnson wel degelijk sprake is van godsdienst, maar dan de godsdienst van het neoliberale-vrije-markt-denken. Dat is een funest fundamentalistisch soort geloof, dat louter draait om verdienmodellen en financieel profijt. Dat geloof ligt aan de basis van de Brexit-emoties. Lees het interview op de NRC-site met Wootton maar. Niet de oud-burgemeester van London David Wootton, maar de historicus.
Maar neem nou eens enkele cartoons van Marian Kamensky, met geiten. Op deze cartoons wordt een bekende politicus afgebeeld die volgens de cartoonist heel veel van geiten houdt. Dit speelt in de periode van de Jan Böhmerman-rel, dus het is niet moeilijk te raden wie de man voor moet stellen. Zijn de cartoons geestig? Mwah, tot op zekere hoogte wel. Vooral door de wijze waarop de geiten worden afgebeeld. Naar het kwieke kwispelen te oordelen en de opgetogen oogopslag van de dieren, hebben ze het best naar hun zin bij hun baasje. Maar de cartoonist tekent wel heel sterk vanuit wij tegenover zij. Wij doen niet dat met geiten wat die afgebeelde man wel zou doen. Goed voor ze zorgen dus – ik maak een grapje. Ik vind het geen aanstootgevende cartoons, maar wel pittiger dan de gewraakte cartoon van António Moreira Antunes.’
*  – ‘ De cartoons met de geiten en de sultan vallen in dezelfde categorie als cartoons over Roomse priesters met een knaapje op schoot plus een erectie onder het habijt of de soutane. Zulke cartoons hebben een zeer beperkte houdbaarheidsdatum, vooral als de cartoonist er een verklarende tekst bij zet.
Toch vind ik de Kamenski-cartoons goed, vooral functioneel eigenlijk, omdat ze de afgebeelde politicus demonstratief lieten zien dat bijna alles is geoorloofd wanneer er persvrijheid heerst en de vrijheid van meningsuiting in het geding is. In het land van de betreffende politicus was en is dat niet het geval. Bovendien had de man zich autoritair-dwingend opgesteld en mengde zich in de aangelegenheden van een ander land. Neen, die geiten vind ik goed.’
‘ Okay, daar kan ik in meegaan, maar dan is reactie van de NYT op de hysterie rond het Antunes-cartoon des te bizarder. Israel mengt zich immers net zo goed in de Amerikaanse vrijheid van meningsuiting. Het besluit van de NYT om helemaal geen cartoons meer te plaatsen, vind ik om te huilen.’
* – ‘ Bij dat cartoon van Antunes spelen volgens mij financieel-politieke – en wie weet nog andere – motieven de hoofdrol. In ieder geval heel andere beweegredenen dan die welke verband houden met anti-joodse sentimenten, welke worden aangevoerd voor de verontwaardiging. Die belangen worden via de anti-semitisme-reflex ondergesneeuwd.
Wat jij zegt over inmenging in de aangelegenheden van een ander land: “Israël” verklaart glashard dat zodra er sprake is van anti-semitisme, er geen landsgrenzen meer gelden. Dan mag iedereen die tegen het Anti-Semitisme is, ingrijpen. Waar dan ook ter wereld. Dat voorrecht zullen de stakeholders (misschien is dat vooral de Israëlische politiek van dit moment, wie weet) zich niet snel laten afnemen.
Er zijn individuen die het daar niet mee eens zijn (ik denk onder anderen aan Jaap Hamburger), en die het eerder zouden mogen zeggen dan anderen omdat ze over de “juiste papieren” (the correct credentials) beschikken. Zij “maken deel uit van de slachtoffergroep” of hoe je het wilt noemen.
De cartoon van Antunes is voor mij op geen enkele manier aanstootgevend. De hysterische reacties zouden juist een aanleiding moeten vormen tot het produceren van meer cartoons over de relatie Trump – Netanyahu. Net als de vloed van cartoons die over Trump en Vladimir Putin op gang kwamen. Dat de NYT zo overtrokken reageert, bevestigt alleen mijn vermoeden dat de krant in handen is van mensen met zeer bepaalde zakelijke belangen.’
‘ Mede, mede, maar ik geloof vooral dat Antunes de spijker keihard op de kop slaat: Amerika loopt aan de leiband van Israël en dát wil de Israëlische Netanyahu-kliek niet nadrukkelijk van de daken geschreeuwd zien. De heisa rond dit cartoon duidt erop dat de Israëlische politiek meer in de Amerikaanse melk te brokkelen heeft, dan de Amerikanen onder de neus gewreven willen hebben.’
*  – ‘ Onder andere over de Brexit staat een recent interview met de Britse historicus David Wootton op de NRC-site. Uit dat interview blijkt dat Wootton begrip opbrengt voor zijn landgenoten die vóór een Brexit zijn. Ik citeer Wootton < < „Neem Brexit. Hoe vaak ik niet heb gehoord dat de mensen die voor uittreding uit de Europese Unie stemden, niet wisten dat ze slechter af zouden zijn. Maar dat kregen ze vóór het referendum zo’n beetje iedere dag te horen van degenen die wilden blijven. Het ging hen kennelijk om iets anders dan financiële zekerheid. Om een idee van gemeenschap, van identiteit, waarvoor volgens hen geen ruimte is binnen Europa. Dat wil er bij veel van hun tegenstanders nog steeds niet in.” > >  Wootton’s opvattingen en redeneringen doen me denken aan die van zijn landgenoot, de filosoof Roger Scruton. Scruton is ook niet bepaald gecharmeerd van de EU als anonieme regelaar vanuit het Brusselse van het Britse reilen en zeilen. Maar Scruton is zeker niet anti-Europa!’
‘ Zo lang politici niet willen of kunnen begrijpen dat mensen, kiezers, geen pinautomaten zijn, zullen ze verkeerd beleid maken. Jammer dat we daar relatief weinig tegen kunnen doen, vanwege het “democratische systeem” dat we in stand houden. What a waste.
Grappig dat de interviewer van Wootton in dezelfde krant aankondigt dat hij vóór Europa gaat stemmen.’
* –  ‘Dat heb ik ook gedaan – ik heb vóór Europa gestemd – maar ik vermoed alleen dat ik mijn stem op een heel andere partij en een heel andere politicus heb uitgebracht dan hij.’
‘ Cartoonist Patrick Cappatte is een van de twee vaste NYT-cartoonisten wiens contract werd opgezegd. Chappatte maakt tamelijk milde cartoons, vind ik, en had met deze cartoon, over Trump en Netanyahu, niets te maken. Deze onverkwikkelijke affaire is zuur voor de cartoonisten en voor ons, het publiek. Het lijkt me haast onvermijdelijk dat cartoonisten voortaan over hun schouder kijkend hun cartoons zullen tekenen. En dat zou helemaal geen goede zaak zijn.’
 
 

 
 
 
 
 
 

Bekakt

 

 
‘ Het publiek, dat is het volk dat zijn stem verheft en meepraat, de mensen die van zich laten horen. Dat laatste moet dus niet, want dat is slecht voor de democratie. Tenzij je een bekakt, een upper-class, accent, hebt. Dan heb je recht van spreken, beweert Imer Schattschneider. ’
♦  ‘ Of, het gepeupel trekt een geel hesje aan, zoals in Frankrijk gebeurde en dat is ook niet jofel. Bedoel je dat? Het volk dat mee wil praten over wat er over hem wordt beslist en besloten, verandert dan fluïde en naadloos via publiek naar gepeupel. Gepeupel schreeuwt, gebruikt geweld en richt vernielingen aan. Daarmee is het voor de nomenklatoera – het woord “elite” is misleidend, dus liever niet gebruiken – gediskwalifeerd: ze kunnen niet eens fatsoenlijk Nederlands/Frans spreken, geen pamflet schrijven zonder spelfouten, ze hebben geen aanspreekbare vertegenwoordigers, kortom: we kunnen er met het waterkanon en de wapenstok overheen.’
– ‘  Die Ewige Wiederkunft des Gleichen. Het gepeupel, der Pöbel, het geteisem, kortom: de Derde Stand, le Tiers-État van priester Emmanuel Sieyès (pamflet in 1789). Ik word zo vrolijk van de column van Caroline de Gruyter. Zij maakt onderscheid tussen volk en publiek en beroept zich daarbij op Imer Schattschneider. Misschien dat dat onderscheid in zijn boek aan de orde komt, maar in de pdf op internet kan ik het niet zo snel vinden: people en public. Wel lees ik in het internet-pdf dat beeld van die locomotief:  < < What 180 million people can do spontaneously, on their own initiative, is not much more than a locomotive can do without rails. The public is very much like a rich man who is unable to supervise closely all of his enterprise. > >
Het tweede deel vind ik leuk geformuleerd, want een rijk man die in de neoliberale maatschappij zijn toko niet kan overzien en bewaken, die wordt belazerd en bestolen, dat klopt helemaal, maar of Schattschneider met de rails de democratie bedoelt ….?‘
♦  ‘ De democratie die Schattschneider op het oog heeft, bestaat uit een veld van met elkaar concurrerende politieke partijen, die onderling wedijveren om de stem van de kiezer, met diverse ideeën over hoe er geregeerd moet worden:  <<   “Democracy is a competitive political system in which competing leaders and organizations define the alternatives of public policy in such a way that the public can participate in the decision-making process.” > >
Echter: zoals onder anderen ook Mausfeld opmerkt: alle politieke partijen zijn inmiddels toegesneden op de belangenbehartiging van hun top-kaders en die willen allemaal zo snel mogelijk deel uitmaken van de neoliberale kartelpartijen, want dat brengt hen het meeste voordeel. Kijk voor Nederland naar de PvdA, de SP en zelfs de ChristenUnie.
De conclusie luidt: < <  “The people are powerless if the political enterprise is not competitive.” > >  Dat klopt: het volk is democratisch gecastreerd, machteloos, wanneer er niets te kiezen valt. Wanneer alle politieke merken in de praktijk één pot nat zijn. Dan trekt het volk een geel hesje aan en gaat de straat op om te rellen. Zo’n hesje is zeer voorhanden en goedkoper dan een mestvork. Dat deed het volk vroeger: een mestvork grijpen.’
♦ ‘ Mwah, democratie als rails die het volk op het rechte spoor houdt? In deze tijd een moeizame figuur hoor, want hebben we nog wel een democratie? Terwijl de nomenklatoera alles doet om te voorkomen dat het volk – via referendauitslagen bijvoorbeeld – er achter komt dat de nomenkloera heel andere doelen voor ogen heeft dan dat volk? Denk maar aan het Brexit-referendum. De Britse regering was ervan overtuigd dat er massaal voor Remain gestemd zou worden. De Britse bobo’s hadden geen idee wat er onder “het volk” leefde. Dat laat zien dat er hooguit een democratie in naam bestond.
Ik ben intussen eerder geneigd van een “spoor-loze democratie” te spreken. Ik hint op: spoorloos verdwenen, alleen een fantoompijn-democratie rest ons. We stemmen, alsóf we daarmee onze democratische recht uitoefenen. Zie je in die gravure precies die dingen die de Fransen hun gele hesjes deed aantrekken? Taille, Impots en Corveés, belastingen, accijns en herendiensten, staat op de steen gebeiteld waaronder de Derde Stand wordt geplet door de Eerste Stand, de geestelijkheid, clerus, en de Tweede Stand, de adel, de elite. Dat was eind achttiende eeuw en nu, in 2018, is precies hetzelfde aan de orde. Vraag: gaan we nou vooruit of niet? Voor slavenarbeid bij ons kun je terecht bij het Volkskrantartikel over het “werken” bij Bol.com.. Slavernij als business-model gekopieerd van Jeff Bezos met zijn Amazon-plantage-in-loodsen. Het gebeurt onder onze ogen, real time.’
–  ‘ Dat vind ik mooi: spoorloos, zonder spoor, rails, derailed. Het legt meteen de link naar de robber barrons uit Ayn Rand’s romans, de menselijke piranha’ die schatrijk werden over de ruggen van het volk. Of het publiek, wat is het? Wat betreft democratie, worden we eveneens op onze wenken bediend met de oproep aan de Britten van meneer Juncker. Je moet toch maar het gore lef hebben om zo’n tekst uit je strot te krijgen! Ik wens  de Britten en de Hongaren alle geluk en voorspoed toe. Die zijn tenminste zo dapper om tegen de Brussel-maffia van anonieme en ongekozen bureaucraten in het geweer te komen!’’
♦  ‘ Juncker en zijn EU-trawanten dat zijn die besluitenmakers-zonder-verantwoordelijkheid over wie Rainer Mausfeld het heeft. Marc Chavannes zegt terecht: Niemand regeert. Er wordt geregeerd, maar door wie eigenlijk? De daders, aanstichters, liggen altijd op het kerkhof als de gevolgen van hun wandaden aan het licht treden, en de karavaan trekt doodgemoedereerd verder. Daarom vind ik to happen en to go on in die tekst van Schattschneider zo passend vertaald met “gebeuren,” gebeuren in meerdere betekenissen des woords: plaatsgrijpen, zich afspelen, aan de hand zijn, aan de orde zijn.
–  ‘ We gaan dat interview van Rainer Mausfeld door Jasmin Kasubek opnieuw bekijken. Het wordt steeds begrijpelijker naarmate je het vaker bekijkt en beluistert. De rol van Jasmin is precies die van onze pupillen, die stellen bijna dezelfde vragen als zij doet, vanuit dezelfde frames die zij er op nahoudt. Die manier van kijken is inmiddels ingeslepen en vaak ook intuïtief aannemelijk. Het is voor je gemoedsrust beter om te geloven dat iemand die obsceen rijk is, dat dan ook wel verdiend zal hebben. Zo’n biljardair als Nick Hannauer, die ronduit zegt dat hij zijn fortuin niet bij elkaar heeft gegaard door uitzonderlijk intelligent te opereren, die is een nestbevuiler. Meneer Hannauer mag wel uitkijken dat hij niet door zijn collega-miljardairs aan de riek wordt geregen.’
♦  ‘O ja, dat citaat van Winston Churchill over democratie stamt uit 1947, toen werden regeringen nog bemand door volksvertegenwoordigers die je veelal en merendeels het behartigen van het Algemeen Belang nog kon aanwrijven, “die vreselijke oude elite” van Caroline de Gruyter. Dat is al lang niet meer zo. Kijk naar het schoolvoorbeeld Donald Trump die ongegeneerd voor Trump first gaat. Ik ben benieuwd welke regerings-/bestuursvorm er in de coulissen staat te wachten.’
–  ‘ Ik durf te wedden dat het om een vorm, een modaliteit, van autoritair bestuur gaat. Al dan niet gemaskeerd door foppen en manipulatie. Caroline de Gruyter beschrijft op de keper beschouwd hetgeen zich nu in Italië voordoet en Nietzsche voorspelt die Ewige Wiederkunft/Wiederkehr des Gleichen. Dit is trouwens dé tijd om Nietzsche te lezen!’
 

 

 
http://www.euroradicalen.eu/documenten/Rainer-Mausfeld-lezing.pdf
The Necessity of Nationalism | George Friedman [geboren als Hongaar] at Brain Bar
Brilliant interview – Hungarian Foreign Minister v Emily Maitlis
 
 
 
 
 
 
 
 

Bekakt

 

 
‘ Het publiek, dat is het volk dat zijn stem verheft en meepraat, de mensen die van zich laten horen. Dat laatste moet dus niet, want dat is slecht voor de democratie. Tenzij je een bekakt, een upper-class, accent, hebt. Dan heb je recht van spreken, beweert Imer Schattschneider. ’
♦  ‘ Of, het gepeupel trekt een geel hesje aan, zoals in Frankrijk gebeurde en dat is ook niet jofel. Bedoel je dat? Het volk dat mee wil praten over wat er over hem wordt beslist en besloten, verandert dan fluïde en naadloos via publiek naar gepeupel. Gepeupel schreeuwt, gebruikt geweld en richt vernielingen aan. Daarmee is het voor de nomenklatoera – het woord “elite” is misleidend, dus liever niet gebruiken – gediskwalifeerd: ze kunnen niet eens fatsoenlijk Nederlands/Frans spreken, geen pamflet schrijven zonder spelfouten, ze hebben geen aanspreekbare vertegenwoordigers, kortom: we kunnen er met het waterkanon en de wapenstok overheen.’
– ‘  Die Ewige Wiederkunft des Gleichen. Het gepeupel, der Pöbel, het geteisem, kortom: de Derde Stand, le Tiers-État van priester Emmanuel Sieyès (pamflet in 1789). Ik word zo vrolijk van de column van Caroline de Gruyter. Zij maakt onderscheid tussen volk en publiek en beroept zich daarbij op Imer Schattschneider. Misschien dat dat onderscheid in zijn boek aan de orde komt, maar in de pdf op internet kan ik het niet zo snel vinden: people en public. Wel lees ik in het internet-pdf dat beeld van die locomotief:  < < What 180 million people can do spontaneously, on their own initiative, is not much more than a locomotive can do without rails. The public is very much like a rich man who is unable to supervise closely all of his enterprise. > >
Het tweede deel vind ik leuk geformuleerd, want een rijk man die in de neoliberale maatschappij zijn toko niet kan overzien en bewaken, die wordt belazerd en bestolen, dat klopt helemaal, maar of Schattschneider met de rails de democratie bedoelt ….?‘
♦  ‘ De democratie die Schattschneider op het oog heeft, bestaat uit een veld van met elkaar concurrerende politieke partijen, die onderling wedijveren om de stem van de kiezer, met diverse ideeën over hoe er geregeerd moet worden:  <<   “Democracy is a competitive political system in which competing leaders and organizations define the alternatives of public policy in such a way that the public can participate in the decision-making process.” > >
Echter: zoals onder anderen ook Mausfeld opmerkt: alle politieke partijen zijn inmiddels toegesneden op de belangenbehartiging van hun top-kaders en die willen allemaal zo snel mogelijk deel uitmaken van de neoliberale kartelpartijen, want dat brengt hen het meeste voordeel. Kijk voor Nederland naar de PvdA, de SP en zelfs de ChristenUnie.
De conclusie luidt: < <  “The people are powerless if the political enterprise is not competitive.” > >  Dat klopt: het volk is democratisch gecastreerd, machteloos, wanneer er niets te kiezen valt. Wanneer alle politieke merken in de praktijk één pot nat zijn. Dan trekt het volk een geel hesje aan en gaat de straat op om te rellen. Zo’n hesje is zeer voorhanden en goedkoper dan een mestvork. Dat deed het volk vroeger: een mestvork grijpen.’
♦ ‘ Mwah, democratie als rails die het volk op het rechte spoor houdt? In deze tijd een moeizame figuur hoor, want hebben we nog wel een democratie? Terwijl de nomenklatoera alles doet om te voorkomen dat het volk – via referendauitslagen bijvoorbeeld – er achter komt dat de nomenkloera heel andere doelen voor ogen heeft dan dat volk? Denk maar aan het Brexit-referendum. De Britse regering was ervan overtuigd dat er massaal voor Remain gestemd zou worden. De Britse bobo’s hadden geen idee wat er onder “het volk” leefde. Dat laat zien dat er hooguit een democratie in naam bestond.
Ik ben intussen eerder geneigd van een “spoor-loze democratie” te spreken. Ik hint op: spoorloos verdwenen, alleen een fantoompijn-democratie rest ons. We stemmen, alsóf we daarmee onze democratische recht uitoefenen. Zie je in die gravure precies die dingen die de Fransen hun gele hesjes deed aantrekken? Taille, Impots en Corveés, belastingen, accijns en herendiensten, staat op de steen gebeiteld waaronder de Derde Stand wordt geplet door de Eerste Stand, de geestelijkheid, clerus, en de Tweede Stand, de adel, de elite. Dat was eind achttiende eeuw en nu, in 2018, is precies hetzelfde aan de orde. Vraag: gaan we nou vooruit of niet? Voor slavenarbeid bij ons kun je terecht bij het Volkskrantartikel over het “werken” bij Bol.com.. Slavernij als business-model gekopieerd van Jeff Bezos met zijn Amazon-plantage-in-loodsen. Het gebeurt onder onze ogen, real time.’
–  ‘ Dat vind ik mooi: spoorloos, zonder spoor, rails, derailed. Het legt meteen de link naar de robber barrons uit Ayn Rand’s romans, de menselijke piranha’ die schatrijk werden over de ruggen van het volk. Of het publiek, wat is het? Wat betreft democratie, worden we eveneens op onze wenken bediend met de oproep aan de Britten van meneer Juncker. Je moet toch maar het gore lef hebben om zo’n tekst uit je strot te krijgen! Ik wens  de Britten en de Hongaren alle geluk en voorspoed toe. Die zijn tenminste zo dapper om tegen de Brussel-maffia van anonieme en ongekozen bureaucraten in het geweer te komen!’’
♦  ‘ Juncker en zijn EU-trawanten dat zijn die besluitenmakers-zonder-verantwoordelijkheid over wie Rainer Mausfeld het heeft. Marc Chavannes zegt terecht: Niemand regeert. Er wordt geregeerd, maar door wie eigenlijk? De daders, aanstichters, liggen altijd op het kerkhof als de gevolgen van hun wandaden aan het licht treden, en de karavaan trekt doodgemoedereerd verder. Daarom vind ik to happen en to go on in die tekst van Schattschneider zo passend vertaald met “gebeuren,” gebeuren in meerdere betekenissen des woords: plaatsgrijpen, zich afspelen, aan de hand zijn, aan de orde zijn.
–  ‘ We gaan dat interview van Rainer Mausfeld door Jasmin Kasubek opnieuw bekijken. Het wordt steeds begrijpelijker naarmate je het vaker bekijkt en beluistert. De rol van Jasmin is precies die van onze pupillen, die stellen bijna dezelfde vragen als zij doet, vanuit dezelfde frames die zij er op nahoudt. Die manier van kijken is inmiddels ingeslepen en vaak ook intuïtief aannemelijk. Het is voor je gemoedsrust beter om te geloven dat iemand die obsceen rijk is, dat dan ook wel verdiend zal hebben. Zo’n biljardair als Nick Hannauer, die ronduit zegt dat hij zijn fortuin niet bij elkaar heeft gegaard door uitzonderlijk intelligent te opereren, die is een nestbevuiler. Meneer Hannauer mag wel uitkijken dat hij niet door zijn collega-miljardairs aan de riek wordt geregen.’
♦  ‘O ja, dat citaat van Winston Churchill over democratie stamt uit 1947, toen werden regeringen nog bemand door volksvertegenwoordigers die je veelal en merendeels het behartigen van het Algemeen Belang nog kon aanwrijven, “die vreselijke oude elite” van Caroline de Gruyter. Dat is al lang niet meer zo. Kijk naar het schoolvoorbeeld Donald Trump die ongegeneerd voor Trump first gaat. Ik ben benieuwd welke regerings-/bestuursvorm er in de coulissen staat te wachten.’
–  ‘ Ik durf te wedden dat het om een vorm, een modaliteit, van autoritair bestuur gaat. Al dan niet gemaskeerd door foppen en manipulatie. Caroline de Gruyter beschrijft op de keper beschouwd hetgeen zich nu in Italië voordoet en Nietzsche voorspelt die Ewige Wiederkunft/Wiederkehr des Gleichen. Dit is trouwens dé tijd om Nietzsche te lezen!’
 

 

 
http://www.euroradicalen.eu/documenten/Rainer-Mausfeld-lezing.pdf
The Necessity of Nationalism | George Friedman [geboren als Hongaar] at Brain Bar
Brilliant interview – Hungarian Foreign Minister v Emily Maitlis
 
 
 
 
 
 
 
 

De opvolger van Amerika’s president Obama, moet de wereld vanuit een andere optiek beschouwen

baltische-staten_petersburg

Opinie op Sputnik International, met mijn [J.M.] aanvullingen en toevoegingen.
De volgende Amerikaanse regering, na Barack Obama, zal moeten beginnen met een nuchtere analyse van de wereld zoals die is, en niet zoals een Amerikaanse president en het Amerikaanse machtsestablishment het graag zouden willen.
Dit zeggen drie Amerikaanse analisten van de Amerikaanse buitenlandse politiek: Dimitri K. Simes, Pratik Chougule en Paul J. Saunders in een artikel in The National Interest (16 oktober 2016: ‘America needs a foreign policy that abandons triumphalist clichés, flawed assumptions and predetermined conclusions in favor of facts and serious analysis.’)
De nieuwe Amerikaanse leiders moeten een realistische hiërarchie van geopolitieke prioriteiten vaststellen. Daarbij dienen ze duidelijke doelen voor ogen te krijgen met betrekking tot de verhouding waarin ze willen staan ten opzichte van grote concurrerende wereldmachten als China en Rusland.
Volgens de experts zal Amerika zich vooral moeten verzoenen met een multipolaire geopolitieke werkelijkheid, met meerdere machtsblokken. De VS zijn een relatieve jonge natie en zij zullen hun positie van wereld dominatie niet eeuwig kunnen vasthouden.
In Europa lijken de Amerikanen die positie van Rusland niet goed in te schatten bij hun wens de Amerikaanse hegemonie over Europa te bestendigen en zelfs uit te breiden. Het gesteggel over de handelsverdragen is hier een voorbeeld van. Bij het CETA-verdrag spannen de VS hun buurland Canada (een bondgenoot-vazal?) voor hun karretje. Het CETA-verdrag is de voet tussen de deur. Na CETA zal TTIP makkelijker ingang vinden in de EU, verwacht het machts-establishment. Doel van TTIP is niet alleen Amerikaanse hegemonie verstevigen via multinationals, maar in een moeite door het buitensluiten van China en Rusland. De vraag wordt trouwens steeds prangender of de Amerikaanse regering de multinationals – inclusief de financiële industrie – stuurt, of dat het andersom is.

saint_petersburg_hermitage_txt

Dat de VS de realiteit van multipolaire machtsevenwichten in Europa niet onderkennen, moge blijken uit de uitbreiding van de NAVO tot bijna in het Kremlin, aan president’s Putins eettafel. De inlijving van de Baltische staten door de NAVO, is een zware dobber voor de Russen. Ze werden er door overrompeld. [‘The analysts call attention to the fact that few policies have alarmed the Kremlin as much as NATO’s expansion. “A bold move as this almost literally moved NATO to the suburbs of St. Petersburg, incorporating Estonia and Latvia into NATO was especially difficult for Moscow to stomach,” the US foreign policy analysts pointed out, adding that the NATO expansion toward Russia’s borders have prompted.’]
In Sint Petersburg staat ondermeer het prachtige museum ‘De Hermitage’ waarin vele Nederlandse meesterwerken zijn te bewonderen.
Handelsverdragen en globalisatie, alles goed en wel, prima, maar leg het accent niet eenzijdig op geld verdienen door en voor de multinationale giganten. Roep de RailAktiefKaart (RAK) weer in het leven, maak onze musea weer van ons allemaal en stel onze jongelui in de gelegenheid voor een schappelijk prijsje door Rusland te reizen. De Hermitage is in ieder geval zeer de moeite waard, Russische scholieren krijgen er systematisch onderricht in de Russische cultuur en geschiedenis.
 

rembrandt-_danae_hermitage