*  PARKEER  *

 

  *

‘ Geen wonder dat al die landen bevolkt door simpele bruinjoekels, gesjochte geelguppen en achterlijke zwartjes, er genoeg van krijgen en hun eigen BRICS in elkaar steken. Het is toch van een adembenemende arrogantie te stellen dat ook zij de echte Democratie deelachtig zullen worden – wanneer ze voldoende zijn beschaafd en verlicht – maar dan wel een ópen democratie s.v.p., super-transparant, zodat wij kunnen interveniëren, wanneer wij dat dienstig achten.
Of een negorij een democratie is, dat bepalen wij, aan de hand van : “a set of normative criteria for deciding whether or not a political system can be counted as a democracy.” Nota bene en let wel: ónze normatieve criteria.’

–        ‘ Juist, en inderdaad: onder open moet worden verstaan dat wij – de ontwikkelde mentors – op ieder moment kunnen ingrijpen, wanneer we vinden dat het daar in zo’n negorij uit de klauw giert.’

‘Danne eh, dan doen we natuurlijk een regime change, want anders wordt het een pan. Denk erom: wij zijn niet gauw tevreden met een zogenaamde democratie, dus reken maar op heel wat regime changes. Die organiseren we ook in jullie eigen belang! Wees ons daar maar dankbaar voor. O zo!’

*

 *

‘De twee vignetten over de Toeslagenfraude en de “spreidingswet asielzoekers,” vind ik de mooiste recente staaltjes van volksverlakkerij.’

–        ‘ Dat het broodje aap van ingewikkelheid rond de spreidingswet is bedoeld om onze aandacht af te leiden van het feit dat er al te veel exoten binnen zijn en er maar steeds meer blijven komen, snap ik. Dit is intussen een truc die al te vaak is en wordt gebruikt. Iedereen stort zich op de ingewikkelheid van de wet, terwijl het natuurlijk gaat om het stremmen van de instroom van exoten. Dit is een proeve van bedonderd worden met open ogen, want je kunt wetten maken wat je wil, zo lang de instroom van exoten onbelemmerd door gaat, is het maken van wetten totale nonsens, schaduw boksen, luchtfietserij en apekool, hooguit bedoeld om de ” “politici” ” (en ook ons) van de straat te houden, met een illusie dat we samen hard werken aan het probleem. Het is in feite een vernedering om je zo te laten beetnemen. Met alle gezwatel over “deliberatieve democratie” and what have you, op de koop toe. Dit is de naar ons opgestoken Haagse middelvinger. Oké, dat snap ik inmiddels, we trappen er natuurlijk massaal in, maar de tweede? De overheidsfraude met de Toeslagen, is natuurlijk nog een collectieve vernedering die ons wordt aangedaan door de politici. Snap ik ook. En toen?’

‘ Daar kom ik op. Eerst Zarathustra …. ? Wat zegt de kluizenaar tegen Zarathustra?: “Je moet de mensen juist dingen àfpakken en ze niets geven, want dan denken ze dat je ze iets komt afpakken.” Vernedering. Je bent warm en op de goede weg. Dat is het goede woord, want daar is het “ze” om te doen. Afstompen-door-vernederen.
Bekijk dit optreden van mevrouw de stikstofminister Christianne Zeggelink – VdWal eerst maar. Video doorspoelen naar >>> 19: 39 en dan naar >>> 29:05. By the way, ik zeg Zeggelink, omdat er van de naam Van der Wal dertien in een dozijn gaan.’

–        ‘ Deze video, die hebben we toevallig bekeken, tja. Die dame heeft geen benùl wat ze zegt en doet binnen het raamwerk van een normale democratie. Zij denkt dat zij (naar voorbeeld van haar ritsel- en regel-hopman Rutte) als “bevoegd gezag” (dit woord ligt haar voor in de mond bestorven, ze zegt het ieder dag ontelbare malen voor de spiegel) buiten het Parlement om van alles kan bekokstoven en mag verhapstukken. Het parlement hoeft enkel bij het kruisje te tekenen. Het is huiveringwekkend, en ze denkt ook nog dat ze geweldig gewiekst in de weer is. Ze krijgt er zelfs blosjes op de koontjes van. Zo zeer heeft ze zich in een roes geraaaskald en gebriest. Deerniswekkend, inderdaad, maar ook best eng en grrrrriezelûûg. Wat ook héél erg is, is dat de rest van de Kaasstolpers er als zombies bij zit – ook als zoiets plenair gebeurt.’

‘ Deerniswekkend, zeker, maar wij zitten er maar mooi mee opgescheept. Zoals mw. Zeggelink, zo zitten er daar meer. Denk aan een Mark Harbers, mw. Van Huffelen, de staatssecretaris Aukje de Vries, Hugo de Jonge, Connie Helder, Ernst Kuipers, tja, welke pipo of bimbo of jojo eigenlijk niet? allen bevel-is-bevel-en tot-uw-orders-bureaucraten, met het verstand op nul en de blik op oneindig.
Caroline van BBB is heel erg voorzichtig-diplomatiek: “Of de minister wil oppassen en uitkijken.”  Wattûh?! Voorzichtig zijn?! Hoezegguuuuu? De minister dient zich te onthouden van ongrondwettelijk gerommel, eigenmachtig geknutsel en het schofferen van de Democratie! Dát moet de minister, want anders wordt ze aan de kaak gesteld, krijgt ze een dracht stokslagen en wordt in het donkerste cachot met de dikste kakkerlakken geworpen!!’

–        ‘ Nou graag. Als dat zou kunnen, graag. Begin met twaalf stokslagen basistarief, en dan steeds een erbij voor iedere boer die zich heeft verhangen vanwege de stikstofsoap. En dat gedurende een maand, met steeds een dag pauze om bij te komen. Dat zou d’r tenminste heugen, niet al die flauwe kulmoties waar ze d’r neus in snuit en d’r je-weet-wel mee afveegt. Dit recept graag voor al die “bewindslui” die ravages aanrichten en vervolgens fluitend van hun riante wachtgeld gaan genieten, alsof er niets is gebeurd.
À la lanterne, les émerdeurs!!
Je had het over een uitputtingsoorlog (a war of attrition) die de politieke nomenklatoera jegens ons, de burger, zou voeren?’

‘O ja, afstompen door vernederen. Daar is het spelletje met die beloftes aangaande “hersteloperaties” een schoolvoorbeeld van, maar denk ook aan Groningen, en de boeren. Als er maar genoeg Groningers gaan emigreren of zelfmoord plegen en dat laatste vooral onder de boeren, dan lost het probleem zich vanzelf op. De meeste mensen denken toch: gelukkig overkomt het mij niet!
Ecce homo!
Tegelijkertijd laat de nomenklatoera ostentatief en demonstratief zien dat alles kan, als ze maar willen: huizen bouwen voor Oekraïners doen ze in een vloek en een zucht en miljarden over de heg kieperen bij meneer Zelensky idem dito. Dat is allemaal geen enkel probleem. Alleen wij, wij vissen altijd achter net, want wij laten ons gedwee beetnemen.
Kijk naar onderhavig geval: mevrouw de staatssecretaris Aukje de Vries noemt een termijn, krabbelt vervolgens terug met een riedel aan smoezen, sommige Kaasstolpers voeren – liefst op camera – hun acts van boosheid op (alles nur für di Bühne, want Rutte steekt acht z’n rug de middelvinger naar ze op: stelletje gesjochte stumpers!), dan komt de volgende ronde en de komedie herhaalt zich, en weer en weer en weer. Hoe lang zijn ze nu al bezig met de klucht van de Toeslagen en de soap van Groningen? Het is een beeld van Martin Heidegger, meen ik: de horizont die terugwijkt indien je erop af loopt. Je komt er nooit, bij die pot met goud aan het einde van de regenboog. Dat vruchteloze pogen en je pro forma opblazen, terwijl je donders goed weet dat je nog geen deuk in een pakje synthetische margarine slaat, dat vreet aan je, dat vernedert en slaat murw. Je wordt immers overbetaald voor een bullshit job, en dat besef je donders goed.
Denk maar eens aan Tantalus, die nooit bij de druiven of het water komt, of aan Sisyphus, met die kei die hij eeuwig tegen de berg oprolt.’

–        ‘ Ik vat ‘m denk ik: de politieke nomenklatoera onder leiding van Rutte, maar ongetwijfeld aangestuurd door een entiteit met een totaaloverzicht en een groter plan waaraan timing vastzit, confronteert ons met het gegeven dat we weliswaar een parlement hebben (en dus een democratie heten), maar dat dat parlement er vooral of uitsluitend voor de kat heur viool zit. Degenen onder die Haagse Kaasstolp die het beste uit hun neus kunnen eten, het luidste boeren en de stinkendste winden kunnen laten, die klauteren het snelste naar de top van de apenrots. Op den duur raak je gewend aan de sleur en voer je enkel nog maar drills uit, zonder te geloven dat ze tot enig resultaat leiden: lege rituelen. Sun tze beschrijft enkele toepassingen in zijn Art of war. Hoe de tegenstander uit te putten, een gevoel van machteloosheid te bezorgen en hem zodoende te demoraliseren.’

‘Precies, en als we allemaal murw zijn, dan slaan ze toe met “het beleid” dat ze in petto hebben, terwijl wij weten dat we daar niets tegen kunnen uitrichten, indien we tenminste in dezelfde routine en sleur blijven, en vanuit de intussen ingeslepen reflexen blijven reageren. Bedenk dat gewoonten – ook slopende slechte, zoals (dwang-)neurosen – toch een gevoel van veilige vertrouwdheid bieden. Alles nep natuurlijk, maar toch: het werkt, want Rutte zit er inmiddels elf jaar. Voilà, et simple comme bonjour.’