Het optische bedrog in de politiek: stemmen, zonder te (kunnen) kiezen

 

 
‘ Er zijn zowaar stukken in de kranten verschenen die proberen de anti-Corona-lockdown-protesten van afgelopen periode (week 3 en 4 – 2021) zinnig te duiden en die niet alleen het bekende: Foei! Tuig! Vandalen! laten horen, want die grammofoonplaat kennen we nu onderhand wel. Het gaat weliswaar mondjesmaat en met een zeer zûnig bekkie, en het zijn er nog maar een paar, maar dat ze in MSM-kranten geplaatst worden, vind ik hoopgevend.’

  • ‘ Mwah, een zwaluw maakt nog geen zomer. Al die gezagsgtrouwe bange jounailleurs en hoofdredacteuren, die als de dood zijn om de Haagse afdelingen voorlichting, marketing en propaganda te mishagen. Socioloog Willem Schinkel vat het bruikbaar samen: “De les is; regering, er zitten consequenties aan de keuzes die je maakt, terwijl je tegelijkertijd voor politieke onenigheid daarover geen ruimte laat.” Ach, de les trekken, wat heet. Lessen worden hier vandaag de dag  getrokken als rotte kiezen.
    De verkiezingen doen me steeds meer aan de kermisattractie “touwtje trekken” denken. Je kleurt een vakje rood en het is net of je als kind aan zo’n kermiskoordje mag trekken – en dan als prijs een gummetje of een plakplaatje blijkt te hebben gewonnen, want je pensioen wordt evengoed gekort en er blijven stromen exoten binnengehengeld worden – zonder dat er een visie of plan aan ten grondslag ligt – die de nieuwe huizen met voorrang krijgen toegewezen. Ons onderwijs wordt verder door het putje gespoeld. Ieder stukje vrije natuur dat er nog over is, wordt volgestampt met windmolens die op belastingeldsubsidie draaien en je breekt je nek over de zonnepaneelparken.
    Dit is intussen wel het gevolg – inmiddels al jarenlang – van een keer per vier jaar stemmen en dan de onvermijdelijke Mark Rutte als opperbaas krijgen, terwijl je in feite niet voor neoliberaal VVD-beleid stemt, maar ja, als je wil stemmen, dan kun je bizar genoeg bijna niet anders. En anders zijn “ze” ook niet te beroerd om te collaboreren, onder het uitstoten van de rochel: “Het land moet toch zekers geregeerd!?”
    Echte alternatieven zijn niet voorhanden en hoe langer Rutte op die plek blijft kleven hoe magerder en schraler de kansen en het zicht op werkelijke alternatieven worden. De hele biotoop lijkt aangetast en verziekt. Een curieus proces dat inmiddels een eigen en geheel autonoom momentum lijkt te hebben ontwikkeld.’

‘ Na ruim twee decennia en langer, sloop en sleet door het vermarkten van alles wat los en vast zit, privatisering en deregulering als een dolle, wordt de rekening natuurlijk op een gegeven ogenblik gepresenteerd. Je oogst wat je hebt gezaaid, in goed Nederlands: the chickens come home to roost.
Hoe veel van die protestanten van afgelopen week zouden VVD gestemd hebben of straks (weer) stemmen? Inderdaad. Dit stem-zonder-keuze-gebeuren, doet ook mij denken aan die kermisattractie waarover mijn ouders weleens vertelden: het touwtje trekken. De attractie schijnt – wonderlijk genoeg – nog te bestaan. Je koopt het recht om voor een luttel bedragje aan een touwtje te mogen trekken. Dat touwtje zit vast aan een prijs en die prijs staat (pas op!) in de overdadige prijzenetalage van de kermistent. Tegen de achterwand staan oogverblindende en schitterende caedaus uitgestald en als kind denk je gretig dat je misschien ook zo’n reuze teddybeer of fiets of compleet servies kunt winnen. Maar bijna altijd blijken de koordjes de je hebt “gekocht” vast te zitten aan een plakplaatje, een lolly of andere prul, die vanachter de beer te voorschijn komt als jij eraan trekt.’

  • ‘ Als marketing-reclame-truc lopen er over het kermisterrein mensen rond die zo’n grote beer torsen, of die een andere begerens-waardige prijs gewonnen zouden hebben. Die zitten in het complot met de kermisklanten en ze brengen die zogenaamde “prijzen” naderhand gewoon terug bij de spullenbaas, achter de tent. Vervolgens gaan andere collaborateurs met andere “prijzen” over het terrein lopen sjouwen, en af en toe trekt een medeplichtige – die aan een geoormerkt touwtje trekt – zo’n kanjerprijs in het volle zicht van iedereen pontificaal omhoog: zie je wel, het is geen nep, je kunt ècht zo’n leven grote beer mee naar huis nemen.’

‘ Dat zijn de metaforen voor die glimmende en glanzende verkiezingsprogramma’s en de gladde babbels, waarmee de politieke kermiskramers en clowns de burger keer op keer lokken, lubben en verleiden om toch maar op haar en haar partij te stemmen. En steeds denkt de suffe burger: misschien gaat het dit keer wèl lukken, en om de Democratie in stand te houden móet je in ieder geval gaan stemmen. Of er nou iets valt te kiezen of niet, je moet zo’n vakje rood maken, dan komt alles vanzelf goed. Het Land moet immers geregeerd!? Dit soort loze lege larie- en loze leuterkoek dus, waarmee de kinderhand wordt gevuld.
Echter, zijn de pluchekonijnen-volksverlakkers eenmaal gekozen dan trekken ze een lange neus naar de kiezer. Het is je reinste ladenlichterij, optisch bedrog terwijl je bij volle bewustzijn bent. En tja, als je je erin schikt dan zullen de politieke ladenlichters wel gek zijn om eigener beweging echt werk van democratie te maken, want op deze manier scoren ze met alle tien vingers in de neus, een riante wedde.’

  • ‘ Nu spullenbaas Rutte tien jaar op de plek zit, begint de truc doorzichtig te worden. De kermisgasten worden ook steeds brutaler, arroganter en slordiger en ze doen nauwelijks nog moeite om te verhelen dat ze, ons, de schaapachtige klanten minachten en bedotten waar we bij staan.’

‘Ze worden ook steeds dommer en botter, want ze komen er mee weg. Kijk maar naar zo’n Hugo de Jonge of een Eric Wiebes. Het systeem met mini-referenda – referenda als het zwaard van Damocles dat incompetente en free riding politici boven het hoofd hangt –  dat Maurice de Hond voorstelt is te vergelijken met de voortdurende kleine bewegingen die je als fietser moet maken om in evenwicht te blijven terwijl je fietst en koers wilt houden.
Die corrigerende (stuur-)bewegingen zijn de mini-referenda, die de kiezer als tussenrapport aan de gekozenen kan uitdelen. Gaat alles goed, dan zijn de tussenrapporten niet nodig en kunnen de pluchepipo’s en bimbo’s gewoon hun werk blijven doen. Dreigen ze in het oog van de kiezer echter te veel af te wijken van hetgeen ze hebben beloofd, gaan ze van het padje, dan kan de kiezer aan de bel trekken. Dat zal meestal door een groep alerte burgers gebeuren die de zaak nauwlettend en terzake-kundig volgen en die zo’n (mini-)referendum kunnen opstarten.’

  • ‘ De Hond lijkt een veelbelovend en voor onze tijd passend systeem te suggereren. Een structuur die automatisch zorgt voor gekwalifeerd personeel op het pluche (ook in de Kamers), anders krijgen de luitjes immers steeds corrigerende mini-referenda voor de kiezen. Zo’n structuur wiedt het onkruid er vanzelf uit. Zonder gezonde concurrentie werkt ook een zogenaamd democratisch systeem niet. De neoliberalen met Rutte als hopman hebben hun mond vol van dynamiek, vrije markt en vooruitgang, maar als het om hun eigen verdienposities gaat, bewaken ze hun monopolieposities als een Cerberus. Ook in Amerika kan een president maar twee keer op die positie terecht komen. Zo niet in Nederland, waar men eindeloos op een zelfde partij kan stemmen, en aan de partijbureaucraten overlaat wie ze benoemen. Dit had ons toch lang geleden al aan het denken moeten zetten?’

‘ In ons systeem zitten de politieke partijen intussen op een onzalige manier in de weg. Die zijn is tot een soort bedrijf verworden waar anonieme aandeelhouders aan de touwtjes trekken met hun eigen machtsposities als primair belang. Formeel stem je op een persoon. Echter, die persoon staat voor een politieke partij op de kieslijst en dus stem je indirect voor de betreffende partij. Hoe funest “de partijdiscipline” kan werken, werd geïllustreerd aan het geval van CDA’er Pieter Omtzigt, die opdracht kreeg van partijbaas Buma om een dossier (joris Demmink) dat de VVD’er Rutte onwelgevallig was, te laten vallen.
Met de Toeslagenaffaire kreeg Omtzigt nota bene van collega-Kamerleden op zijn kop. Hoogstwaarschijnlijk omdat ze bang waren dat ze aan de bak moesten, met echt volksvertegenwoordigend werk Ze veegden de affaire liever onder het Kamertapijt – veroorzaak geen deining Pieter, laat ons met rust zodat we onze eigen hobbies kunnen uitleven.
Voeg daarbij ter verbetering het invoeren van een maximale zittingstijd voor een pipo of bimbo, of desnoods een jojo, die als premier mag opereren. Kijk naar Amerika. Daar hebben ze op dit gebied toch een voorsprong op ons.’

  • ‘ Tegen politieke vandalen is in de huidige structuren geen politieke partij bestand. Kijk hoe D66 werd gekaapt en gesloopt. Met de PvdA en de SP gebeurde ongeveer hetzelfde. En het CDA, wat is daar eigenlijk van over? En kijk eens voor wie je je uit de naad werkt als bonafide volksvertegenwoordiger; deze burgers gun je een Rutte van harte, die laat ze bij wijze van spreken in hun slaap overlijden, zonder dat ze ooit wisten wat er allemaal speelde.
    Goed. Basta. Je kunt erover schrijven en delibereren zo lang als je wilt, uiteindelijk moet het in praktijk worden omgezet. Wellicht zijn er nog ernstiger rellen of andere nog onbekende calamiteiten voor nodig om de urgentie expliciet te maken. Hoeveel doden kunnen en willen we hebben?’

‘ Tja, toch tragisch, die mevrouw Ter Schuur, met haar “hij negeert me” met wie ze niet Rutte bedoelt, die haar – en ons allemaal – al jarenlang negeert, maar Pieter Omtzigt. Zo gaat dat dus. Deze personen zouden Omtzigt hun excuses moeten aanbieden, vind ik.
Enfin. De causale verbanden tussen ons stemgedrag en het beleid dat de “democratisch gekozenen” over ons uitrollen, is voor de meesten van ons te ingewikkeld en te tijdrovend om te ontrafelen en te reconstrueren. De medelanders in het Geen-Stijl-filmpje slaan aan op de anderhalve meter, en waarschijnlijk staan ze popelen om weer met een Easy Jet vlucht naar Benidorm of een soortgelijke shithole-bestemming te reizen. Ik weet bijna zeker dat ze geen idee hebben wie Omtzigt is en wat hij ook voor hen bewerkstelligt. Toch mogen ze gewoon stemmen. Het schijnt bij democratie te horen.’

  • ‘ Nou, nou, nou. Jij zit wel vol voordelen hoor. Wie zegt dat die mevrouw die Omtzigt belaagt, thuisgekomen niet de Max Havelaar ter hand neemt, of een deel van Marcel Prousts Recherche? Neen, sorry, dit is super-flauw; it takes all sorts to make a world.

    Op de keper beschouwd, zetten die jongens van Geen Stijl degenen die Pieter Omtzigt lastig vallen, flink te kijk. Ik zou mezelf niet graag zo zien acteren, als een wat wezenloze halve zool die niet weet waarover het gaat en wie ‘ie eigenlijk lastig valt. Dat is niet een béétje dom, maar een heel veel beetjes dom. Ze willen blijkbaar protesteren tegen “een Kamerlid,” tegen “de Autoriteiten,” maar ze weten niet hoe of wat. Tja. Best aandoenlijk toch.Die hele Geen Stijl “reportage” gaat in feite helemaal nergens over. Gewoon een beetje rellen, en die mevrouw ziet zichzelf een paar uur later op youtube. Nou, dat was het dan. De rel, waar ze minstens een week over na kunnen praten.Goed, naar John Dunn dan maar.
    John Dunn analyseert haarscherp wat er in de dagelijkse praktijk, routinematig, gebeurt; de burger moet – indien ze dat tenminste kàn – haar recht hálen, afdwingen, het de overheid aftroggelen. Dat mechanisme kun je momenteel real time  toepassen op het Toeslagen-drama en de vergoedingen die de gedupeerden na heel veel ongehoord trekken en schandalig duwen eindelijk tegemoet kunnen zien. Dit kan de burger alleen omdat enkele gewetensvolle volksvertegenwoordigers hun taken naar behoren vervulden. De hele vertoning is een aanfluiting voor het principe van democratie in welks naam ze heet te zijn en worden uitgevoerd.’

‘Je hebt gelijk wat die mevrouw Ter Schuur op de video van Geen Stijl betreft. I sound like a cad don’t I? Om het goed te maken, citeer ik een kernpassage uit John Dunn (ISBN 978-0-300-17991-0, p.33): “[T]he populations of Europe and North America today value legality a lot more than they do democracy, since its benefits, where available, are both more salient and quite a lot more reliable. … They accrue to each of those to whom they accrue. By contrast, just what the net advantages of democracy are remains an altogether more speculative judgement. It requires the assessment of very intricate causalities at a considerable distance from the life and experience of any given inividual.”
Dat ondoorzichtige rookgordijn, dat de causale verbanden aan het waarnemingsvermogen van de burgers onttrekt, wordt cynisch genoeg opgetrokken door marketing-reclame-bureaus die voor duur belastinggeld door de democratisch gekozen volksvertegenwoordigers worden ingehuurd.’

  • ‘ Cynisch tot op het bot, wanneer je bedenkt dat ook de “legality” steeds meer wordt uitgehold. Denk maar aan het snode sappeurswerk van de Rutte-knecht Sander Dekker, op het terrein van de rechtsbijstand. Typisch Rutte, om een vos te benoemen als bewaker en beschermer van de kippenren.’

‘ Met Stef Blok is het hetzelfde liedje. En dan de CDA-minister Ferd. de Grapp. die doodordinair zijn middelvinger naar ons opsteekt. Over Hugo de Jonge hebben we het maar niet eens, die is door Rutte aangesteld om het CDA te slopen.’

  • ‘ We slikken het allemaal als zoete koek, onder de betovering van de democratie, under the spell of Democracy, zoals Dunn het ons puntig-ironisch onder de neus wrijft. Jammer dat Dunn vrij moeilijk schrijft, vind ik, want zijn dunne boekje vat – zeker qua strekking – het meeste samen waar onze zogenaamde democratie aan laboreert.’

‘ Tenslotte, een dubbelzinnig berichtje over het boek The Loser van Thomas Berhard: de vertaling van de titel als De onderspitdelver maakte me vrolijk. Marten Toonder zou dat niet hebben kunnen verbeteren. Aan de andere kant dreigen we met ons allen als onderspitdelvers te eindigen als deze vorm van “democratie” ongeremd op deze wijze doorgaat. Dat vind ik dan weer een niet zo prettig voorland.’

  • ‘ Daar zit inderdaad weinig muziek in, dat ben ik met je eens.’

 

Je moet radicaal anders een kabinet maken”: Pim van Galen en Maurice de Hond • Dec 15, 2019
Guy Tegenbos: Hoe we van de particratie afraken  – De Standaard, donderdag 24 september 2020  om 3.25 uur
<< Met partijen op zich is er niets mis. Ze stroom­lijnen de politieke gedachten en proberen via verkiezingen macht te verwerven om hun ideeën te realiseren. In een particratie hebben ze hun macht te ver uitgebreid en hebben ze bijvoorbeeld de instellingen die voor hen een tegengewicht moeten zijn, onmachtig gemaakt. Dat is hier gebeurd. De partijen hebben de administraties en openbare instellingen bezet via politieke benoemingen. >>

Paul Scheffer: Migratie net zo belangrijk als klimaat  Jul 22, 2019

<< Hoogleraar Paul Scheffer begrijpt niet waarom immigratie niet dezelfde urgentie heeft als klimaatbeleid. We moeten nu keuzes maken voor de samenleving van onze kinderen, stelt hij. De Europese buitengrens kan gecontroleerd worden, als we maar willen. Roderick Veelo spreekt Scheffer in de Buitenlucht over grenzen, populisme en politieke onwil. >>
Column  Martin Sommer –  Volkskrant, 29 januari 2021 /  Nederland presteert niks, maar de geruststellende gedachte is dat alles volgens plan verloopt
 
 
 

Maak desnoods reproducties en replica’s van de roofkunst, en stuur het dan retour

 

 
‘ Zou jij naar de Congo trekken om daar Congolese kunstobjecten te bezichtigen?’

  • ‘ Ik zou vandaag de dag sowieso niet naar Congo – of welk Afrikaans land (Meneer Trump zou ongetwijfeld zeggen: s***hole countries, maar die term schijnt wettig gedeponeerd, dus niet vrijelijk te bezigen) dan ook gaan, om daar wat dan ook te bekijken of te bezoeken. Hoezo? Mag je daar heen ondanks de Covid-19 hype? Heb jij plannen in die richting? Voor met de kerst misschien? Ik zou zeggen: niet doen. Gewoon een oerhollands en kneiterknusse picnic aanrichten, in Nederland, op de Lunterense hei, met pannenkoeken en zo. Dat is me avontuurlijk genoeg.
    Waarom per se naar een super-exotische bestemming  moeten vliegen’, en daar misschien een vieze ziekte of ernstige kwaal opdoen? Kijk bij je thuis, in de straat, om de hoek en je vindt exotisme te over. In alle kleuren, smaken en geuren.’

‘ Ja, ja, zo’n kneuterig event, waarbij de gemeenste en vuigste scheldwoorden zo ongeveer liggen in de bandbreedte van fout-gevouwen-pannekoek, via misgebakken flensje tot overbesuikerde oliebol. Verder ga je niet. En misschien samen op de grote stille heide galmen. Dat is tamelijk relaxed, toegegeven.’

  • ‘ Precies. En toch avontuurlijk, want je gaat naar het Lunterense bos, naar het middelpunt van de aarde. Voor die steen, waar misschien het zwaard Excalibur in steekt – vanwege de Brexit. Best spannend en niet zonder risico, maar dan made in Holland. Voorzien van het kwaliteitskeurmerk van de Vereniging van Huisvrouwen. Ik krijg al pratende gewoon heimwee naar die tijd en plek, weet je dat? Dus Congo, brrrr neen, ik moet er niet aan denken. Waarom die vraag?’

‘ O ja, Congo, omdat daar die kunst-kidnapper-activist Emery Mwazulu Diyabanza vandaan schijnt te komen. De man lijkt mij niet erg snugger, maar die kwaliteit heeft weinig amusements- of esthetische waarde. Vind ik tenminste.’

  • ‘ Heeft ‘ie weer toegeslagen? Je ergert je aan de gup, geloof ik.’

‘ Ja, en die ergernis wordt steeds groter.’

  • ‘Waarom vind je ‘m  niet snugger?’

‘Omdat hij blijkbaar niet snapt dat in de (onze) musea “zijn” Kunst veilig staat en het publiek (nou ja, “het” publiek, wie zijn dat intussen?) middels een museumbezoek misschien toevallig nog wordt geattendeerd op het bestaan van een negorij als Congo. Wie heeft er nou ooit van Congo gehoord. Afgezien misschien van de gruwelijke verhalen van toen, met al die verkrachte Belgische nonnen en zo. Maar dáárvoor zou ik toch niet naar Congo of Afrika überhaupt gaan.
Als die meuk uit Afrika niet hier in onze state of the art musea zou (hebben ge-)staan, zou het al lang niet meer bestaan. Dus zeg ik: maak er replica’s, kopieën, van onverwoestbaar kunststof van, fotografeer de zaak en stuur de hele boel naar Afrika. Beter nog: laat die meneer Diyabanza het haal-en-meeneem-werk zelf doen. Dan mogen ze in Afrika uitvechten welk kunstobject van wie is en waar thuishoort. Weg ermee! We hebben hier genoeg sores. Door die objecten hier in degelijke musea te etaleren, maken wij reclame voor de landen van herkomst. Dat is gratis PR voor hun toeristische sector. Laat ze daar maar good will voor betalen in plaats van te piepen dat wij rovers zijn. Dat ze ons onze zwarte Piet afpakten, vind ik erg genoeg!
Walter Benjamin heeft een taaie tekst over de namaakbaarheid van kunst geschreven, maar wat moeten we met een “aura” van echtheid? Dat vroeg Bertolt Brecht zich trouwens ook af: Hoezo aura? Wat is dat, die aura? Geef mij maar een glas bier en een pannenkoek. Dat laatste zeg ik hoor, niet Brecht.
Wat “we” vooral niet moeten doen is ons tot gijzelaar laten maken door een bende publiciteitsbeluste activisten. Dus houd die mannen de volgende keer alsjeblieft niet tegen, maar laat ze de spullen rustig meenemen. Good riddance!’

  • ‘ Tja, als je in Congo of welk Afrikaans (of Aziatisch) land dan ook, gewoon plekken kon bezoeken waar je veilig en comfortabel naar Kunst zou kunnen koekeloeren, dan zou er niets aan het handje zijn. Dan zou men ook van het bestaan van dergelijke contreien af weten, vermoed ik. Nu weten legio mensen niet eens waar zo’n negorij ligt, behalve de schurken die er diamanten en kobalt of zo willen plunderen. Die geven geen hout om Kunst, die talen niet naar Cultuur. Daarentegen weten de meeste mensen heus Parijs wel te vinden of Amsterdam, Londen en Rome. Die steden weet men wereldwijd te liggen en te vinden. Ook de mensen in Afrika.’

‘Dat hale je de koekoek! En óf ze dat weten! Waarom dacht je dat al die Afrikanen naar ons, naar Europa, komen roeien of zwemmen. Zou het zijn om hier hun Kunst te bezichtigen, denk jij? Maak dat nou de kat wijs. En áls dat zo zou zijn, dan zou ik dat een zeer dringende reden vinden om al die objecten subiet te repatriëren, dan hebben ze ook geen smoes meer om hierheen te komen. En de meesten blijven hier hangen ook nog. Die schrijven zich meteen in bij de sociale dienst, voor een uitkering.
Die meneer uit Congo staat heus niet te trappelen om “zijn” Kunst mee terug te mogen/kunnen nemen, want dan heeft hij geen smoes meer om hier, in het door hem verfoeide maar o zo comfortabele, Europa, te hoeven blijven. In een Franse cel zal het vast comfortabeler zijn dan in een gemiddeld burgermans onderkomen in Congo.’

  • ‘ Zeg, vind je het niet toch ook een beetje intrigerend, die reuring en commotie om niks? Cartoons van de profeet mogen op scholen niet meer vertoond worden, de wet op godslastering moet worden aangescherpt en het begrip “vrijheid van meningsuiting” moet overal in nieuwe definities worden gepubliceerd. Misschien moeten de Europese Grondwetten worden herschreven. Ik zie Xi Jinping gewoon grijnzend zeggen: “Ik wens u toe dat u in interessante en boeiende tijden moge leven!” Nou, never a dull moment

‘ President Xi schijnt tamelijk recent een grote zuivering in het Chinese leger (de PLA) te hebben doorgevoerd, met tienduizenden executies tot en met viersterren generaals aan toe. Never a dull moment indeed. Daar hebben we hier in de msm nauwelijks over gehoord en gelezen. Zo zie je maar weer. Wel overdreven aandacht voor een paar Afrikanen, maar niets over China.
Zeg, we kunnen hier nog lang over babbelen, maar ik zeg: weg met die meuk! Dit blijft etteren en zuigen. Maak kopieën en foto’s van die objecten die misschien de moeite waard kunnen zijn en verzoen je met het idee dat een flink deel van die dingen teloor zal gaan. Helaas, pindakaas, maar je kunt niet álles bewaren.’

  • ‘ Weet je wat ik – en met mij vele anderen denken? Dat het vooral een kleine club van belanghebbenden is, handelaren en sjacheraars, met een lucratief verdienmodel, die over deze Kunst zo’n heisa maakt. De mainstreammedia deinen zoals altijd mee op de golven van wat de opiniemakers vinden en wat de eigenaars van kranten willen dat er over wordt geschreven. Je zou trouwens een verdienmodel kunnen optuigen rond de kidnapperijen van deze gasten, als een vorm van post-industrieel-postmodern-en zwaar-achterhaald-dadaïsme. Maak er performances van, of weet ik wat voor creatiefs, met rappers en wat dj’s misschien? Doe maar iets. Eigentijds en hip. Laat onze musea echter in vrede.’

‘ Dadaïsme, ja. Een kunstvorm die aanstoot wil geven en die schijnt te zijn vernoemd naar ene meneer Idi Amin Dada. Nou, die meneer gaf zeker aanstoot. Waarom niet, ja. Kwam meneer Amin ook niet uit Congo? Ach, whatever. Waar we ons wel zorgen om moeten maken, is dat ze onze Kunstobjecten beschadigen door en tijdens hun acties. Dus ik stel voor om al die roofkunst in een apart Roofkunst-museum onder te brengen. Daar kan men dan wat mij betreft zijn gang gaan. Naar hartelust kidnappen en uit volle borst declameren over de roofzuchtige blanken. Daarna moeten ze natuurlijk wel terug naar huis, dus terug naar Afrika bedoel ik. Met medeneming van hun buit aan roofkunst. Dus niet hier blijven hangen.’

  • ‘Hm, best een goed idee. Dat zal vast een flinke som aan onderhoudskosten besparen. Die kunnen we dan besteden aan het conserveren van onze Kunst en het daarover onderwijzen van onze kinderen, in gratis toegankelijke musea.’

‘ Zoals het ooit, in de normale tijden, was.’

  • ‘ Onze Britse vrienden vinden dat bij de Beschaving horen. Kunst en Cultuur zijn in beschaafde landen deel van de publieke voorzieningen.’

‘ Waarom denk jij dat de Britten nooit aan de euro wilden en tenslotte uit de EU stapten?’
 
 

 
Congo. Een geschiedenis, door David Van Reybrouck  /  https://www.debezigebij.nl/boek/congo/
CONGO. The Epic History of a People / by David Van Reybrouck  / Translated by Sam Garrett  / 639 pp.  Ecco/HarperCollins Publishers.
Kongo and the Scramble for Africa – History Of Africa with Zeinab Badawi [Episode 19] •Oct 18, 2020  BBC News Africa  

<<  In this episode Zeinab Badawi travels to Angola, DRC and Congo in central Africa to bring the history of the great Kongo Empire. She hears about the critical role played by women in African history such as Queen Nzinga who battled the Portuguese for a quarter of a century in the 1600s and a few decades later Kimpa Vita who was burned alive after her failed resistance.
Why were Africans unable to resist the tide of European control? One woman of nearly 100 relates her memory of Belgian rule in the Congo, during what became known as the ‘Scramble for Africa’ >>
 
Congo Crisis (1960)  •  Apr 13, 2014
Mercenaries in The Congo Crisis 1964 – The Spoils of War • Apr 16, 2020
 
 
 

Maak desnoods reproducties en replica’s van de roofkunst, en stuur het dan retour

 

 
‘ Zou jij naar de Congo trekken om daar Congolese kunstobjecten te bezichtigen?’

  • ‘ Ik zou vandaag de dag sowieso niet naar Congo – of welk Afrikaans land (Meneer Trump zou ongetwijfeld zeggen: s***hole countries, maar die term schijnt wettig gedeponeerd, dus niet vrijelijk te bezigen) dan ook gaan, om daar wat dan ook te bekijken of te bezoeken. Hoezo? Mag je daar heen ondanks de Covid-19 hype? Heb jij plannen in die richting? Voor met de kerst misschien? Ik zou zeggen: niet doen. Gewoon een oerhollands en kneiterknusse picnic aanrichten, in Nederland, op de Lunterense hei, met pannenkoeken en zo. Dat is me avontuurlijk genoeg.
    Waarom per se naar een super-exotische bestemming  moeten vliegen’, en daar misschien een vieze ziekte of ernstige kwaal opdoen? Kijk bij je thuis, in de straat, om de hoek en je vindt exotisme te over. In alle kleuren, smaken en geuren.’

‘ Ja, ja, zo’n kneuterig event, waarbij de gemeenste en vuigste scheldwoorden zo ongeveer liggen in de bandbreedte van fout-gevouwen-pannekoek, via misgebakken flensje tot overbesuikerde oliebol. Verder ga je niet. En misschien samen op de grote stille heide galmen. Dat is tamelijk relaxed, toegegeven.’

  • ‘ Precies. En toch avontuurlijk, want je gaat naar het Lunterense bos, naar het middelpunt van de aarde. Voor die steen, waar misschien het zwaard Excalibur in steekt – vanwege de Brexit. Best spannend en niet zonder risico, maar dan made in Holland. Voorzien van het kwaliteitskeurmerk van de Vereniging van Huisvrouwen. Ik krijg al pratende gewoon heimwee naar die tijd en plek, weet je dat? Dus Congo, brrrr neen, ik moet er niet aan denken. Waarom die vraag?’

‘ O ja, Congo, omdat daar die kunst-kidnapper-activist Emery Mwazulu Diyabanza vandaan schijnt te komen. De man lijkt mij niet erg snugger, maar die kwaliteit heeft weinig amusements- of esthetische waarde. Vind ik tenminste.’

  • ‘ Heeft ‘ie weer toegeslagen? Je ergert je aan de gup, geloof ik.’

‘ Ja, en die ergernis wordt steeds groter.’

  • ‘Waarom vind je ‘m  niet snugger?’

‘Omdat hij blijkbaar niet snapt dat in de (onze) musea “zijn” Kunst veilig staat en het publiek (nou ja, “het” publiek, wie zijn dat intussen?) middels een museumbezoek misschien toevallig nog wordt geattendeerd op het bestaan van een negorij als Congo. Wie heeft er nou ooit van Congo gehoord. Afgezien misschien van de gruwelijke verhalen van toen, met al die verkrachte Belgische nonnen en zo. Maar dáárvoor zou ik toch niet naar Congo of Afrika überhaupt gaan.
Als die meuk uit Afrika niet hier in onze state of the art musea zou (hebben ge-)staan, zou het al lang niet meer bestaan. Dus zeg ik: maak er replica’s, kopieën, van onverwoestbaar kunststof van, fotografeer de zaak en stuur de hele boel naar Afrika. Beter nog: laat die meneer Diyabanza het haal-en-meeneem-werk zelf doen. Dan mogen ze in Afrika uitvechten welk kunstobject van wie is en waar thuishoort. Weg ermee! We hebben hier genoeg sores. Door die objecten hier in degelijke musea te etaleren, maken wij reclame voor de landen van herkomst. Dat is gratis PR voor hun toeristische sector. Laat ze daar maar good will voor betalen in plaats van te piepen dat wij rovers zijn. Dat ze ons onze zwarte Piet afpakten, vind ik erg genoeg!
Walter Benjamin heeft een taaie tekst over de namaakbaarheid van kunst geschreven, maar wat moeten we met een “aura” van echtheid? Dat vroeg Bertolt Brecht zich trouwens ook af: Hoezo aura? Wat is dat, die aura? Geef mij maar een glas bier en een pannenkoek. Dat laatste zeg ik hoor, niet Brecht.
Wat “we” vooral niet moeten doen is ons tot gijzelaar laten maken door een bende publiciteitsbeluste activisten. Dus houd die mannen de volgende keer alsjeblieft niet tegen, maar laat ze de spullen rustig meenemen. Good riddance!’

  • ‘ Tja, als je in Congo of welk Afrikaans (of Aziatisch) land dan ook, gewoon plekken kon bezoeken waar je veilig en comfortabel naar Kunst zou kunnen koekeloeren, dan zou er niets aan het handje zijn. Dan zou men ook van het bestaan van dergelijke contreien af weten, vermoed ik. Nu weten legio mensen niet eens waar zo’n negorij ligt, behalve de schurken die er diamanten en kobalt of zo willen plunderen. Die geven geen hout om Kunst, die talen niet naar Cultuur. Daarentegen weten de meeste mensen heus Parijs wel te vinden of Amsterdam, Londen en Rome. Die steden weet men wereldwijd te liggen en te vinden. Ook de mensen in Afrika.’

‘Dat hale je de koekoek! En óf ze dat weten! Waarom dacht je dat al die Afrikanen naar ons, naar Europa, komen roeien of zwemmen. Zou het zijn om hier hun Kunst te bezichtigen, denk jij? Maak dat nou de kat wijs. En áls dat zo zou zijn, dan zou ik dat een zeer dringende reden vinden om al die objecten subiet te repatriëren, dan hebben ze ook geen smoes meer om hierheen te komen. En de meesten blijven hier hangen ook nog. Die schrijven zich meteen in bij de sociale dienst, voor een uitkering.
Die meneer uit Congo staat heus niet te trappelen om “zijn” Kunst mee terug te mogen/kunnen nemen, want dan heeft hij geen smoes meer om hier, in het door hem verfoeide maar o zo comfortabele, Europa, te hoeven blijven. In een Franse cel zal het vast comfortabeler zijn dan in een gemiddeld burgermans onderkomen in Congo.’

  • ‘ Zeg, vind je het niet toch ook een beetje intrigerend, die reuring en commotie om niks? Cartoons van de profeet mogen op scholen niet meer vertoond worden, de wet op godslastering moet worden aangescherpt en het begrip “vrijheid van meningsuiting” moet overal in nieuwe definities worden gepubliceerd. Misschien moeten de Europese Grondwetten worden herschreven. Ik zie Xi Jinping gewoon grijnzend zeggen: “Ik wens u toe dat u in interessante en boeiende tijden moge leven!” Nou, never a dull moment

‘ President Xi schijnt tamelijk recent een grote zuivering in het Chinese leger (de PLA) te hebben doorgevoerd, met tienduizenden executies tot en met viersterren generaals aan toe. Never a dull moment indeed. Daar hebben we hier in de msm nauwelijks over gehoord en gelezen. Zo zie je maar weer. Wel overdreven aandacht voor een paar Afrikanen, maar niets over China.
Zeg, we kunnen hier nog lang over babbelen, maar ik zeg: weg met die meuk! Dit blijft etteren en zuigen. Maak kopieën en foto’s van die objecten die misschien de moeite waard kunnen zijn en verzoen je met het idee dat een flink deel van die dingen teloor zal gaan. Helaas, pindakaas, maar je kunt niet álles bewaren.’

  • ‘ Weet je wat ik – en met mij vele anderen denken? Dat het vooral een kleine club van belanghebbenden is, handelaren en sjacheraars, met een lucratief verdienmodel, die over deze Kunst zo’n heisa maakt. De mainstreammedia deinen zoals altijd mee op de golven van wat de opiniemakers vinden en wat de eigenaars van kranten willen dat er over wordt geschreven. Je zou trouwens een verdienmodel kunnen optuigen rond de kidnapperijen van deze gasten, als een vorm van post-industrieel-postmodern-en zwaar-achterhaald-dadaïsme. Maak er performances van, of weet ik wat voor creatiefs, met rappers en wat dj’s misschien? Doe maar iets. Eigentijds en hip. Laat onze musea echter in vrede.’

‘ Dadaïsme, ja. Een kunstvorm die aanstoot wil geven en die schijnt te zijn vernoemd naar ene meneer Idi Amin Dada. Nou, die meneer gaf zeker aanstoot. Waarom niet, ja. Kwam meneer Amin ook niet uit Congo? Ach, whatever. Waar we ons wel zorgen om moeten maken, is dat ze onze Kunstobjecten beschadigen door en tijdens hun acties. Dus ik stel voor om al die roofkunst in een apart Roofkunst-museum onder te brengen. Daar kan men dan wat mij betreft zijn gang gaan. Naar hartelust kidnappen en uit volle borst declameren over de roofzuchtige blanken. Daarna moeten ze natuurlijk wel terug naar huis, dus terug naar Afrika bedoel ik. Met medeneming van hun buit aan roofkunst. Dus niet hier blijven hangen.’

  • ‘Hm, best een goed idee. Dat zal vast een flinke som aan onderhoudskosten besparen. Die kunnen we dan besteden aan het conserveren van onze Kunst en het daarover onderwijzen van onze kinderen, in gratis toegankelijke musea.’

‘ Zoals het ooit, in de normale tijden, was.’

  • ‘ Onze Britse vrienden vinden dat bij de Beschaving horen. Kunst en Cultuur zijn in beschaafde landen deel van de publieke voorzieningen.’

‘ Waarom denk jij dat de Britten nooit aan de euro wilden en tenslotte uit de EU stapten?’
 
 

 
Congo. Een geschiedenis, door David Van Reybrouck  /  https://www.debezigebij.nl/boek/congo/
CONGO. The Epic History of a People / by David Van Reybrouck  / Translated by Sam Garrett  / 639 pp.  Ecco/HarperCollins Publishers.
Kongo and the Scramble for Africa – History Of Africa with Zeinab Badawi [Episode 19] •Oct 18, 2020  BBC News Africa  

<<  In this episode Zeinab Badawi travels to Angola, DRC and Congo in central Africa to bring the history of the great Kongo Empire. She hears about the critical role played by women in African history such as Queen Nzinga who battled the Portuguese for a quarter of a century in the 1600s and a few decades later Kimpa Vita who was burned alive after her failed resistance.
Why were Africans unable to resist the tide of European control? One woman of nearly 100 relates her memory of Belgian rule in the Congo, during what became known as the ‘Scramble for Africa’ >>
 
Congo Crisis (1960)  •  Apr 13, 2014
Mercenaries in The Congo Crisis 1964 – The Spoils of War • Apr 16, 2020