Johan Remkes, moet roeien met de riemen die hij niet heeft

 

‘ De VVD’er Johan Remkes heeft de formatie-bespreking dan eindelijk aan de gang gekregen. De vier oude partijen van Rutte III (CDA, VVD, D66 en CU) gaan het proberen.’

–        ‘ De stok die Remkes heeft gebruikt om ze zo ver te krijgen heette: nieuwe verkiezingen. Alleen de VVD zou hier electoraal garen bij kunnen spinnen, moeten ze hebben gedacht en dan zijn besprekingen te verkiezen.’

‘ Bij nieuwe verkiezingen zouden naar verwachting vooral de VVD en de PVV (Wilders) electorale winst kunnen scoren. Immers: iedere keer dat Wilders tegen Rutte te keer gaat, sluiten zowel de gelederen rond Rutte zich, alsook die rond Wilders. De toch-al-VVD-stemmers zouden opnieuw VVD stemmen, vooral omdat Wilders Rutte aanvalt en de PVV-stemmers zouden worden gestaafd in hun grimmige vastbeslotenheid om tégen Rutte en dus vóór Wilders te stemmen. Het is zo verklaarbaar dat je bijna aan een 1-2tje tussen Wilders en Rutte zou gaan denken.’

–        ‘ Dat laatste denken steeds meer mensen.  Electoraal speculerend zouden bij verkiezingen nú, vooral D66 (vanwege de capriolen en kuren van Kaag) en het CDA (vanwege de bejegening van Omtzigt, daarna het ontslag van Mona Keijzer en heel recent vanwege Hoekstra en zijn Belastingparadijselijke beleggingen) weleens fikse electorale veren moeten laten, zo was de redelijke verwachting onder de jongelui. D66 was toch al een strovuur, dat even oplaaide vanwege die royale donatie van 1 miljoen euro. Dat geld maakte plenty propaganda en marketing mogelijk. Dat heeft zich uitbetaald.’

‘ Dus werkte de stok van Remkes (voorlopig tenminste) probaat; D66 en CDA wilden alles liever dan zetels verliezen, en dat zou bij verkiezingen geheid gebeuren.’

–        ‘ Tja, en dan dat flauwekul-argument van Kaag dat ze bang was dat “populistische” partijen garen zouden kunnen spinnen bij verkiezingen. Alles wat niet-D66 is of stemt, is volgens D66 populist.

Toch blijft de vraag prangen of Remkes serieus chocola zou hebben kunnen maken van het materiaal, de ingrediënten, waarmee hij de formatiekeuken in werd gestuurd. Hajo de Reijger vat het in zijn tekening treffend samen: Remkes trekt gewoon een blik met een chocoladedrol open. Er valt voor hem niets te bereiken met creatieve politiek; het wordt chocola als blikvoer. Het enige waar de vier voor zwichten, is de dreiging van electoraal verlies bij D66 en CDA zo er verkiezingen zouden worden gehouden.’

‘ Mijn verwachtingen zijn voor Rutte IV dan ook gering. Indien deze club bij elkaar blijft omdat ze geen zetels willen verliezen, valt er nog minder kwaliteit te verwachten dan er toch al voorhanden was. Die geringe kwaliteit vind ik door Hajo ook mooi verbeeld door dat blik. Het is politiek-uit-blik, dus niks verse, frisse, nieuwe politiek en niks nieuw leiderschap. We krijgen een opgewarmde prak uit blik, waar Remkes eigenlijk weinig chocola van kon maken.

Wat het akkevietje met Hoekstra betreft, laat het ook weer eens zien dat Piketty’s observatie spot on correct is: de afstand tussen mensen met vermogen – die bovendien “de weg weten” en over “contacten” beschikken – en mensen die hun inkomen uit arbeid verwerven, wordt gestaag groter. Deze divergentie wordt in toenemende mate als “normaal” gezien, totdat de te water gegane kruik ooit barst. De namen die middels de Pandora-papers op straat kwamen te liggen, lieten zien dat het dweilen met de kraan open blijft. “Zij” doen niets onwettigs of onrechtmatigs. Het zijn degenen die er niet in slagen óók op die manier vermogend te worden, die de ontwikkelingen tegen houden.’

–        ‘ Daar heb ik niets aan toe te voegen. Corona (liever gezegd: degenen die het virus gebruiken of misbruiken) drukt de factor kapitaal er uit. Kapitaal zit tussen arbeidsinkomen en vermogen in. Kapitaal fungeert bij wijze van spreken als metafoor voor de middenklasse. Die wordt om zeep geholpen, en niemand heeft het door. Geen haan die er naar kraait. Nou ja, bijna geen haan. Etnisch profileren is vééééél belangrijker! En de festivals, terrasjes en vliegvakanties, uiteraard.
Wat de formatie aangaat, kan alleen Rutte maximaal voordeel uit zijn positie putten en daarmee de andere drie manipuleren. Hetgeen hij uiteraard zal doen. Het wordt dus oud-leiderschap à la Rutte en dat is de dood in de pot voor ons allemaal. Helaas, pindakaas.
De voordracht van Koolmees (D66) als medeformateur naast Remkes, bevestigt dit voor mij: Rutte beschouwt Koolmees als volkomen ongevaarlijk en hij zal naar verwachting niet veel weerwoord bieden aan VVD’er en oude rot Remkes. Dus zal Remkes (lees: Rutte) de dikste vinger in de formatiepap hebben.

O ja, dit vond ik een saillante bevinding: veel van mijn pupillen hadden het over het generatieverschil tussen Remkes (en Tjeenk Willink) en de “jongelui” die zij tot samenwerking moesten zien te verleiden dan wel koeioneren.’

‘ Iemand speculeerde ten aanzien van Koolmees (voorgedragen als co-formateur naast Remkes) dat hem onder de tafel weleens een deal kon zijn aangeboden, als hij zich bij de formatie coöperatief zou opstellen – net als de koehandel bij het Kamervoorzitterschap. Rutte en Kaag hebben daar ervaring mee. Het blijft speculatie, uiteraard. Te bewijzen valt er niets.
Generatieverschil zei je? Inderdaad, dat generatieverschil vond ik ook opmerkelijk. Remkes en Tjeenk denken en doen nog vanuit een degelijk waardenkader en een solide normen-structuur, terwijl de politici met wie zij te maken hebben (vooral Rutte) à l’improviste, opportunistisch en zonder bekommernis om een visie, te werk gaan.

Vandaar de keuze voor deze titel.  De jongelui hebben uiteindelijk als titel gekozen voor de riemen die er niet zijn, boven het er-geen-chocola-van-kunnen-maken, omdat ze sterke twijfels koesteren omtrent de kwaliteit van de bewindspersonen die zullen worden aangesteld. Die zullen vooral de goedkeuring van Rutte moeten kunnen wegdragen. Wat dat inhoudt hebben we kunnen zien en ervaren. Koolmees is het nieuwste bewijs. Let wel: in ónze scenario’s en die hoeven niets met de werkelijkheid van doen te hebben.

Dus Johan Remkes moest roeien met riemen die hij niet had en heeft. In arren moede trok hij een blik onappetijtelijke chocolade-rolmops open. Mr. Remkes had to make do with the material at his disposal, zei Kendra puntig. ’

–        ‘ Over de vraag of ze zouden stemmen, vond ik de discussies weinig verrassend. Niemand van de jongelui heeft vertrouwen in politieke partijen. De meesten zeggen niet te gaan stemmen. Àls ze zouden besluiten om te gaan stemmen, dan absoluut niet op een partij.’

‘Tja, op wat ik zo heb gehoord, blijven dan in feite over: Pieter Omtzigt en Caroline van der Plas.’

–        ‘ Gideon van Meijeren wordt hoog aangeslagen, maar die is lid van een partij dus op hem stemmen ze niet, want dan gaat hun stem naar een partij.’

Rechters zijn mensen en geen robots

Hieronder twee links naar video’s, waarop Van Meijeren met Joost Sneller (D66) en Sander Dekker (VVD) de degens kruist over de (te geringe) onafhankelijkheid van Nederlandse rechters.
In het debat met Sneller draait het om het punt dat de regering rechters kiest, benoemt.
De kandidaten kunnen exact dezelfde vakopleiding hebben gevolgd en (formeel) over dezelfde competenties beschikken (hetgeen in de praktijk bijna nooit het geval zal zijn), maar uiteindelijk kiest de regering en wordt er bijvoorbeeld niet geloot uit de kandidaten.

In het gesprek met Dekker persisteert Van Meieren dat rechters bij hun uitspraken, bij de vonnissen die ze wijzen, altijd hun persoonlijke voor- en afkeuren zullen betrekken – bewust dan wel onbewust. Minister Dekker ontkent dit en stelt rechters daarmee gelijk aan robots, computers, die bovendien door objectieve algoritmen zouden worden gestuurd.

Er zijn proeven genomen met machinaal gewezen vonnissen, maar dat bleek geen succes. Rechtspraak blijft mensenwerk met alle mogelijkheden van feilen en falen daaraan verbonden.

Rechters die bijvoorbeeld dezelfde hobbies hebben, lid zijn van dezelfde politieke partij, onderlinge familiebanden hebben, misschien samen op vakantie gaan, vormen een groep die geneigd zal zijn vanuit een sterk gedeeld (moreel/cultureel) kader (misschien zelfs vanuit een besef van gedeelde belangen) vonnis te wijzen. Dat is niet meer dan menselijk en dat ontkennen, zoals Sander Dekker doet, is zacht gezegd een beetje dom. Laten we maar zeggen dat het bij “het spel” hoort. Doodvermoeiend is het echter wel.

Rechters brengen sowieso hun persoonlijke bagage mee. Een grondig psychologisch onderzoek – dat op gezette tijden wordt herhaald – zou voor deze beroepsgroep trouwens geen overbodige luxe zijn.

Van Meieren blijft correct en zeer ter zake.

De BBB (Caroline van der Plas vs. Stef Blok)

Mw. Van der Plas gebruikt een originele methode om expliciet te maken wat bijna altijd impliciet en onbenoemd blijft. Men vindt het onbeleefd om door een vraag (zeker aan een bewindspersoon) de indruk te wekken iets te suggereren wat eigenlijk helemaal niet zo vreemd is, maar dat door de bevraagde op zijn of haar “fatsoen” kan worden betrokken.
Eigenlijk zou de bevraagde willen zeggen: “Dat gaat je niks aan. Waar haal je het lef vandaan mij zoiets te vragen!” Alleen is de rolverdeling in die setting anders.

De bevraagde maakt er vaak liefst een show van waarin hij of zij de beledigde onschuld speelt, waardoor de vrager te kijk wordt gezet als te kwader trouw, impertinent, insinuerend en ondermijnend te willen zijn. Stef Blok deed een aanzet (met mimiek en wijdse gebaren en eindigend met: “Ik werp dat verre van mij!” Uiteraard doet meneer Blok dat, want dat hoort blijkbaar bij zijn rolopvatting), maar hij werd daar heel nuchter en zakelijk door Van der Plas op teruggefloten: “Ik vráág alleen iets. Ik constateer of suggereer helemaal niets.”
Van belang was dat Caroline van der Plas een mogelijk alternatief regerings-scenario expilciet verwoordde.

 

Stef Blok is als persoon populair bij de jongelui. Als persoon. Niet als VVD’er die gehoorzaam aan Rutte, alle ramsj-beleid uitvoert. Afgelopen weekend heeft een van hen op een verjaarsfeestje een prachtige imitatie van Blok ten beste gegeven. Met een grote wasknijper op de neus om ‘s mans nasale stemgeluid na te bootsen en voortdurend gezichten en namen door elkaar halend. Het was hilarisch.