Premier Netanyahu’s ‘Spartanen.’ En de Heloten dan?

 

 

‘Als jet het over Sparta en de Spartanen hebt, dan heb je het óók – want vaak niét – over de Heloten.’

  • ‘Zou premier Netanyahu de Heloten bewust vergeten, denk jij?’

‘Weet ik niet, ik heb de toespraak van Netanyahu of zijn geschreven tekst, waaraan de dame refereert ( ‘Israel has lost the next generation’ – www.youtube.com/watch?v=CnNZIDbL9TM) niet gezien of gelezen. Trek eens creatief een parallel en vergelijk de Heloten van Sparta met de Palestijnen van Gaza en de Westbank. De Heloten van het oude Sparta werden eens per jaar (?) door Spartaanse jongemannen in elkaar geslagen, afgerost en vaak zelfs om hals gebracht. De Israëli trekken om de zoveel tijd Gaza binnen om “het gras te maaien” (mowing the lawn) en Palestijnen om zeep te helpen. Voilá! Zo reageren ze spanning af, of – als je oud-generaal en oud-premier bent (Ehud Barak) – dan reageer je je af op een weerloos meisje, in casu Virginia Giuffre, maar dat kan natuurlijk ook een apocrief verhaal zijn, een broodje aap dus. Mevrouw Giuffre is dood, dus haar kunnen we het niet meer vragen.’

  • ‘Uitlaatklep. In het Duits heet dat een Ventilsitte, een gebruik, ritueel, om maatschappelijke spanningen af te reageren: een ventiel, uitlaatklep. Renske heeft een paar van haar werkgroepen (N.B. extra-curriculair!) gesuggereerd om de zondebok met Ventilsitte in verband te brengen en daar een paper over te plegen.’

‘Mooi, mooi, natuurlijk: zondebok (René Girard), het dier dat beladen met de zonden van stam de wildernis in werd gestuurd. Dat was toch in die contreien mos, of zit ik er nu geografisch-historisch naast?’

  • ‘G en R hadden in ******** mensen horen zeggen dat ze hadden gewed of Israël wel/niet aan het Eurovisie songfestival mag deelnemen en dan ook over de plaats die de Israëlische deelneemster van de Mossad moet krijgen. Geestig hè? Waar mensen al niet om en op wedden. Het lijkt wel een ziekte: wedden als uitlaatklep, en dan ben je zo, voor je het weet, bij goksverslaving.’

……………   ………………..   ………………..   ……………………..

……………   ………………..   ………………..   ……………………..

 

 

 

 

 

 

Is het Heloten en Spartanen gegeven, samen ‘het Beloofde Land’ te beërven?

 

  * Parkeer *

 

Miko Peled, former IDF Special Forces and author of The General’s Son: Journey of an Israeli in Palestine, joins The Chris Hedges Report for a frank conversation.

*

Miko Peled (2012,  p. 79-80) The General’s Son: Journey of an Israeli in Palestine.   (het citaat is geredigeerd; cursief in het origineel; ISBN 978-1-935982-15-9)

   % citaat %   When I was drafted in February 1980, I volunteered to join one of the many Special Forces commando units. I was attracted by the physical and mental challenges of the training, which I knew would be tough, though going in I had no idea just how tough it would be, and I was completely sold on the image of the Israeli hero. I wanted the status symbols that included the red beret, the special semiautomatic weapons, the brown shoes, and the pins that are the mark of Israel’s finest.

The training was so tough both physically and mentally that pretty soon we were drained and all that mattered was making it through the week.

I remember once getting prepped before a patrol in Ramallah. We were given batons and handcuffs. In those days there was no uprising, no protest to speak of, no Intifada. We were a small, highly skilled infantry unit, specializing mostly in anti-tank warfare, and I remember thinking, Why are we in a city full of civilians, and what are we supposed to do with these batons and handcuffs? Our lieutenant briefed us before we were sent to Ramallah. He said we were to walk up and down the streets and that if anyone so much as looked at us we were to beat them, or as he put it, “Break every bone in their body.” This seemed pretty extreme: to break people’s bones just because they looked at us? How could anyone avoid looking at us? We were a platoon of fully armed infantry soldiers in the middle of a city full of civilians. I seriously did not get it. But soldiers do not ask questions; they follow orders. When you are in basic training, your lieutenant is your God, even if your father is a general. I was too intimidated to ask questions and far too tired to think it through. Many years later, when I learned that people under military occupation have the legal right to engage in armed resistance, I also realized it was a stroke of luck that I was never attacked because there were times when our commanding officers carelessly put us in serious danger.  % einde citaat %

 

*

‘ Bij het lezen van Miko Peleds boek, dringt de vergelijking Heloten (Palestijnen/Gazanen) – Spartanen (Israëli) zich onweerstaanbaar op. Inclusief de opstanden – intifada’s.  Hoe ging het verder met de Heloten – en met de Spartanen?’

  • ‘ Niet zo goed, geloof ik, maar dat zou je historisch kunnen naspeuren en uitdiepen. Misschien dat er lessen uit zijn te leren voor de actuele situatie in die negorij? Zoals Peled het beschrijft, lijkt een “normaal” naast elkaar leven van Palestijnen/Arabieren en Israëli/”joden” bijna onmogelijk.’