prankish pseudonyms: ‘Moldbug’ (Whitney Webb)

 

Iris Murdoch  =  www.kirkusreviews.com/book-reviews/iris-murdoch/metaphysics-as-a-guide-to-morals/

 

 

  Oct 23, 2025 – The Rise of the Thielverse & the Surveillance State – Whitney Webb

*

hint: mold – bug >  Curtis Yarvis.  De Paypal-Mafia, video  >>> 17:30

Ehud Barak >>> video 12:35 – Barak – Epstein – Virginia Giuffre

*

‘Ongelooflijk wat Whitney Webb allemaal te weten is gekomen en hoe ze dots met elkaar verbindt (connecting the dots), of door haar info, ons in de gelegenheid stelt dat te doen. Allengs ontstaat er een familiefoto van schurken, schoften, schlemielen en fielten; iedereen kent elkaar en ze hebben hun gedeelde little dirty secrets.’

  • ‘Net wat D en K zeggen: als je dit allemaal weet, snap je ook dat stemmen weinig tot geen enkele zin heeft. Als kleine burger heb je gewoon niks te makken, zelfs degenen die naar onze maatstaven toch aardig rijk zijn, vallen in het niet bij de boeven die over miljarden kunnen beschikken en die de zaakjes bijna wereldwijd naar hun hand kunnen zetten.’

‘Verkiezingen zijn inmiddels tot voodoo en poppenkast verworden. Als zodanig worden ze ook gebruikt; om de massa haar fopspeen te geven. Precies zoals Douglas Macgregor zegt: er zijn rebellieën nodig – om de zittende nomenklatoera’s van het pluche te scheuren, want uit zichzelf zullen ze niet gaan en met ‘democratisch’ stemmen krijg je ze evenmin weg.
Dit partij-systeem werkt cronyïsme (vriendjes=politiek) & nepotisme in de hand, dus op welke partij je ook stemt, je krijgt hetzelfde type “politicus” terug, dat de oude draad gewoon weer oppakt en dan is het business as usual.’

‘Helaas, maar ecce homo. Daarom gaan we omwille van de democratie op 29 oktober aanstaande niet stemmen – ook niet blanco of ongeldig, maar helemaal niet naar het stembureau. Het argument dat je “stem verloren gaat indien je niet stemt” is niet valide, omdat het er niet toe doet of je wel/niet gaat stemmen. Er valt namelijk niets te kiezen. Het refrein is semper idem. Door te stemmen legitiméér je dit vigerende systeem alleen maar, en dat is de dood in de pot.’

  • ‘ F vertelt dat T, K en H “om” zijn gegaan na het zien van het gesprek van Syp Wynia met Jan van de Beek: “De politici blijven de omvolking stimuleren door het binnenlaten en binnenhálen van exoten te faciliteren, zonder dat ze de daarvoor benodigde infrastructuur wensen op te tuigen.” Ook zij hebben besloten niet te gaan stemmen, omdat stemmen niets uithaalt.’

 Wynia’s week –   ‘Vluchtelingen vormen een derde van de bevolkingsgroei door migratie’

 

 

Is het Heloten en Spartanen gegeven, samen ‘het Beloofde Land’ te beërven?

 

  * Parkeer *

 

Miko Peled, former IDF Special Forces and author of The General’s Son: Journey of an Israeli in Palestine, joins The Chris Hedges Report for a frank conversation.

*

Miko Peled (2012,  p. 79-80) The General’s Son: Journey of an Israeli in Palestine.   (het citaat is geredigeerd; cursief in het origineel; ISBN 978-1-935982-15-9)

   % citaat %   When I was drafted in February 1980, I volunteered to join one of the many Special Forces commando units. I was attracted by the physical and mental challenges of the training, which I knew would be tough, though going in I had no idea just how tough it would be, and I was completely sold on the image of the Israeli hero. I wanted the status symbols that included the red beret, the special semiautomatic weapons, the brown shoes, and the pins that are the mark of Israel’s finest.

The training was so tough both physically and mentally that pretty soon we were drained and all that mattered was making it through the week.

I remember once getting prepped before a patrol in Ramallah. We were given batons and handcuffs. In those days there was no uprising, no protest to speak of, no Intifada. We were a small, highly skilled infantry unit, specializing mostly in anti-tank warfare, and I remember thinking, Why are we in a city full of civilians, and what are we supposed to do with these batons and handcuffs? Our lieutenant briefed us before we were sent to Ramallah. He said we were to walk up and down the streets and that if anyone so much as looked at us we were to beat them, or as he put it, “Break every bone in their body.” This seemed pretty extreme: to break people’s bones just because they looked at us? How could anyone avoid looking at us? We were a platoon of fully armed infantry soldiers in the middle of a city full of civilians. I seriously did not get it. But soldiers do not ask questions; they follow orders. When you are in basic training, your lieutenant is your God, even if your father is a general. I was too intimidated to ask questions and far too tired to think it through. Many years later, when I learned that people under military occupation have the legal right to engage in armed resistance, I also realized it was a stroke of luck that I was never attacked because there were times when our commanding officers carelessly put us in serious danger.  % einde citaat %

 

*

‘ Bij het lezen van Miko Peleds boek, dringt de vergelijking Heloten (Palestijnen/Gazanen) – Spartanen (Israëli) zich onweerstaanbaar op. Inclusief de opstanden – intifada’s.  Hoe ging het verder met de Heloten – en met de Spartanen?’

  • ‘ Niet zo goed, geloof ik, maar dat zou je historisch kunnen naspeuren en uitdiepen. Misschien dat er lessen uit zijn te leren voor de actuele situatie in die negorij? Zoals Peled het beschrijft, lijkt een “normaal” naast elkaar leven van Palestijnen/Arabieren en Israëli/”joden” bijna onmogelijk.’