Staatsschuld, ‘Schuldenbremse’, politici en ‘Hochstapler’

 

*

Je kunt Open AI+Chat GPT geen opdrachten geven om afbeeldingen en portretten te genereren, geloof ik. Net zo min als overzicht-matrices, of je moet op z’n minst in een zinnige dialoog of discussie met AI verwikkeld zijn, maar dan komt het vanzelf met afbeeldingen of matrices op de proppen.

  • Jawel, een dialoog die open-AI ook als zinnig ervaat. Dan moet je wel weten wát je vraagt en niet in het luchtledige zitten zwatelen en zwetsen. Dat weet ik wel bijna zeker. Mijn studenten en kinderen vragen vaak hoe wij in onze postings aan die AI-afbeeldingen komen, want die willen zij ook graag. Nou, je kunt het altijd proberen en AI om afbeeldingen en matrices vragen, maar het beste blijft toch een dialoog die enigszins op niveau is, naar de smaak van AI.

*

*

Prompt voor AI >>> Kun je de relatie tussen (de Duitse) staatschuld en de ‘Schuldenbremse’ kort uitleggen?

AI antwoordt >>>  de Duitse staatsschuld is het totaal aan uitstaande verplichtingen van de overheid, terwijl de Schuldenbremse een verfassungsrechtliche regel is die de jährliche Nettoneuverschuldung begrenzt. De Schuldenbremse bepaalt dus hoeveel nieuwe schuld Duitsland per jaar mag maken en beïnvloedt daarmee het tempo waarin de totale staatsschuld kan stijgen of dalen.
📘 Wat de Schuldenbremse precies doet
– Schuldenbremse
— sinds 2009 in het Grundgesetz; beperkt de structurele nieuwe schulden van de Bund tot 0,35% van het BIP en voor de Länder tot 0%.
– Er zijn uitzonderingen: konjunkturele schommelingen, natuurrampen, außergewöhnliche Notsituationen (zoals COVID), en sinds 2025 ook bepaalde defensie- en infrastructuuruitgaven.
– De regel werkt als een rem op jaarlijkse schuldgroei: hoe strenger de rem, hoe trager de totale staatsschuld stijgt.
📊 Hoe dit de staatsschuld beïnvloedt
– Staatsschuld
— Duitsland heeft historisch meer uitgegeven dan het binnenkreeg; de schuld bereikte een piek van 82,5% van het BIP in 2010, daalde tot 59,6% in 2019, en steeg weer door COVID‑maatregelen.
– De Schuldenbremse dwong vanaf 2011 tot lage jaarlijkse tekorten, wat bijdroeg aan de daling van de schuldquote tot onder het Maastricht‑criterium.
– Tijdens crises werd de rem tijdelijk losgelaten, waardoor de staatsschuld weer opliep.
🔧 Recente ontwikkelingen (2025–2026)
In maart 2025 werd de Schuldenbremse verruimd: o.a. een Sondervermögen van €500 mrd voor infrastructuur en klimaat, plus extra ruimte voor defensie-uitgaven boven 1% van het BIP. De Bundesbank waarschuwt dat deze verruimingen op lange termijn soliditeit van de staatsfinanciën kunnen ondermijnen als ze niet weer worden teruggeschroefd.
🧩 Kort samengevat:
De Schuldenbremse bepaalt hoeveel nieuwe schuld Duitsland mag maken; dat bepaalt hoe snel of langzaam de totale staatsschuld verandert. Strengere rem → lagere schuldgroei. Losse rem → hogere schuldgroei, maar meer investeringsruimte.

Prompt voor AI >>>> Waarom kent Nederland geen Schuldenbremse of iets dat daarmee vergeleken kan worden?

  www.metronieuws.nl/in-het-nieuws/binnenland/2025/03/staatsschuld-oplopen-erg/

*

AI antwoordt >>> Nederland kent geen Schuldenbremse omdat het een ander begrotingsmodel en andere institutionele logica hanteert.
De kern: Nederland vertrouwt op Europese regels (EMU‑normen) en op een politiek‑bestuurlijke begrotingscultuur, terwijl Duitsland een constitutionele rem nodig achtte om politieke druk op schuldgroei te beteugelen.
Hieronder de drie belangrijkste redenen, met directe koppeling aan jullie vraag.
🧭 1. Nederland heeft al bindende Europese begrotingsnormen
De Nederlandse begrotingsdiscipline wordt primair gestuurd door de EMU‑tekortnorm (max. 3% bbp) en de EMU‑schuldnorm (max. 60% bbp). Deze normen worden strikt toegepast en Nederland voldoet er structureel aan (schuldquote 44,4% in 2025) .
Duitsland vond deze Europese regels niet voldoende en wilde een extra nationale rem om binnenlandse politieke druk op hogere uitgaven te beperken.
🏛️ 2. Nederlandse begrotingscultuur: “trendmatig begrotingsbeleid”
Nederland werkt sinds de jaren ’90 met een trendmatig begrotingsbeleid:
– vaste uitgavenkaders voor kabinetsperioden
– automatische stabilisatoren mogen werken
– lasten en uitgaven worden gescheiden
– politieke afspraken zijn relatief stabiel over coalities heen
Dit model functioneert als een de facto rem op structurele schuldgroei, maar is beleidsmatig, niet constitutioneel. Duitsland koos juist voor een juridisch verankerde rem omdat men vond dat politieke afspraken te vaak sneuvelden.
⚖️ 3. Institutionele verschillen: Nederland heeft geen federale druk
De Duitse Schuldenbremse is mede ingevoerd omdat:
– de Länder structureel schulden maakten
– de federale overheid de lasten moest opvangen
– men constitutionele uniformiteit wilde.
Nederland is unitair, niet federaal. Er is geen vergelijkbare druk vanuit deelstaten die een grondwettelijke rem noodzakelijk maakt.
📌 Samengevat
Nederland heeft geen Schuldenbremse omdat:
– Europese regels tot nogtoe voldoende disciplineren
– trendmatig begrotingsbeleid vooralsnog stabiel lijkt te werken
– institutionele context (unitair, geen Länder) voorlopig geen constitutionele rem vereist.
Een Nederlandse Schuldenbremse zou momenteel vooral symbolisch zijn: het zou weinig toevoegen aan de bestaande, vigerende, begrotingsarchitectuur.
Hier en daar klinken echter waarschuwingen dat Nederland er desniettemin goed en beter aan doet op zijn financiële tellen te passen; prudent tellen is altijd beter dan roekeloos geld spenderen.

Vraag aan AI >>> Wordt er pas aan een extra rembeveiliging, zoals de Duitse Schuldenbremse, gedacht wanneer politici geneigd lijken te zijn tot het ‘verjubelen’ van (Belasting-)geld? Wie, welke instantie bepaalt dat laatste?

AI antwoordt >>>  Een extra rem zoals de Duitse Schuldenbremse is alleen “nodig” wanneer een samenleving vindt dat politici structureel te veel uitgeven — maar het is geen technocratische beslissing. Het is een politieke keuze, die uiteindelijk door wetgever of grondwetgever wordt bepaald.
Hieronder zet ik het uiteen, inclusief wie daarover beslist en waarom men dit in Nederland tot op heden blijkbaar anders ziet en inschat.
🧭 Wat bepaalt of zo’n rem “nodig” is?
Er bestaat geen objectieve economische instantie die zegt: “nu moet er een Schuldenbremse komen”. Drie factoren bepalen dit:
– de Politieke cultuur — landen met lage vertrouwensniveaus tussen partijen kiezen sneller voor harde, juridische regels. Duitsland zag na decennia van deelstaattekorten een structureel probleem.
– Institutionele structuur — federale staten hebben meer risico op “verjubelen” door deelstaten, waardoor een grondwettelijke rem aantrekkelijker wordt.
– Economische geschiedenis — landen met traumatische inflatie- of schuldervaringen (Duitsland 1923, 1948; denk vooral aan Weimar) hebben een sterkere neiging tot constitutionele discipline.
Nederland beantwoordt aan geen van deze drie risicoprofielen.
🏛️ Wie beslist over zo’n rem?
Er zijn drie niveaus van besluitvorming:
1. De nationale politiek (Tweede Kamer + regering)
Zij bepalen of er behoefte is aan een wettelijke of grondwettelijke rem. In Duitsland was dit een Bundestag + Bundesrat-besluit met tweederdemeerderheid.
2. De grondwetgever
Voor een Nederlandse variant zou een wijziging van de Grondwet nodig zijn. Dat vereist:
– twee lezingen
– een gewone meerderheid
– daarna een tweederdemeerderheid na verkiezingen.
Met andere woorden: alleen de democratische wetgever kan zo’n rem instellen.
3. Europese instanties (ECB, Europese Commissie)
Zij bepalen de externe begrotingsdiscipline via:
– EMU‑tekortnorm (3%)
– EMU‑schuldnorm (60%)
– het Stabiliteits- en Groeipact.
Zij kunnen echter geen nationale Schuldenbremse opleggen. Ze voorzien slechts in een kader, een raamwerk.
📌 Waarom Nederland geen extra rem heeft
Nederland vertrouwt vooralsnog op:
– Trendmatig begrotingsbeleid — een stabiel systeem dat intussen 30 jaar voorkomt dat kabinetten structureel “verjubelen”.
– Sterke coalitiediscipline — kabinetten houden zich doorgaans aan afgesproken uitgavenkaders.
– Nederland kent geen federale deelstaten — dus geen risico dat subnationale overheden de boel oprekken.
– Relatief lage staatsschuld — Nederland zit al jaren onder de 60%-norm.
Daarom wordt een Schuldenbremse hier voorlasnog gezien als overbodig en te inflexibel.
🧩 Is zo’n rem wenselijk als politici geneigd zijn tot “verjubelen”?
Dat is een politieke beoordeling, geen economische noodzaak.
Economisch gezien:
– Een rem kan discipline brengen.
– Maar kan ook investeringen blokkeren (infrastructuur, klimaat, defensie).
– En kan te star blijken in crises (zoals bijvoorbeeld COVID).
Politiek gezien:
– Voorstanders zeggen: “Politici zijn opportunistisch en kortzichtig; een rem beschermt ook toekomstige generaties.”
– Tegenstanders zeggen: “Politici moeten kunnen sturen; een rem is een technocratische dwangbuis.”
De vraag “is het nodig?” wordt dus niet door economen, niet door rechters, niet door toezichthouders bepaald — maar door de democratische meerderheid.
🎯 Samenvatting
–
Een Schuldenbremse is geen technocratische noodzaak, maar een politieke keuze.
– Alleen de wetgever / grondwetgever kan zo’n rem instellen.
– Nederland heeft geen Schuldenbremse omdat het vooralsnog trendmatig beleid + EU‑regels voldoende vindt.
De beoordeling of politici “verjubelen” is normatief en niet objectief meetbaar.

Vraag aan AI >>> Wat weet jij van de Nederlandse econoom Robert Dur? Hoe is zijn reputatie en hoe groot is de kans dat de man een Hochstapler, oplichter, charlatan, wetenschapsfraudeur, zou kunnen blijken te zijn?

AI antwoordt op vraag over econoom Robert Dur >>> 🌍 Internationale reputatie en kwaliteit
De beste manier om reputatie te meten is via citatie-indexen, H‑index, publicatiekwaliteit en ranking binnen het vakgebied. De beschikbare data geeft een helder beeld:
📊 1. Citation metrics & H‑index
Volgens Research.com (2026): H‑index: 34, Citaties: 4613, Wereldranglijst (Economics & Finance): #3123, Nationale ranglijst (NL): #88.
Toppublicaties met >400 citaties
(bijv. Employee Recognition and Performance, Signaling and Screening of Workers’ Motivation).
Volgens de AD Scientific Index (2025):
H‑index (totaal): 34, Citaties: 4871, Rank binnen Erasmus (Economics): #20 van 73, Rank binnen NL (Economics): #? van 430 (beta‑versie, maar binnen bovenste kwart).
📈 2. Publicatiekwaliteit
Dur publiceert in A‑journals en top‑field journals, wat internationaal geldt als een sterke kwaliteitsindicator. Zijn werk verschijnt in:
– American Economic Review (AER)
– Economic Journal
– Review of Economics and Statistics
– Journal of Economic Behavior & Organization

Dit plaatst hem duidelijk in de internationaal erkende midden‑tot‑toplaag van zijn vakgebied.
🧪 3. Specialisatie en impact
Dur is internationaal vooral bekend door:
– Veldexperimenten (met o.a. John List, een wereldtopper in experimental economics).
– Publieke sector‑economie (motivatie, altruïsme, incentives).
– Gedragseconomie in organisaties.
– Zijn werk wordt veel geciteerd in literatuur over incentives, arbeidsmarktbeleid, publieke sector gedrag, en organisational economics.
🧭 Hoe wordt Dur internationaal gezien?
Op basis van de data kun je hem als volgt typeren:
✔️ Sterk internationaal profiel binnen zijn niche
Hij behoort niet tot de absolute wereldtop (zoals de top 100 economen), maar wel tot de internationaal erkende en veelgeciteerde onderzoekers in personeelseconomie, gedragseconomie en veldexperimenten.
✔️ Hoogwaardige publicaties en consistente output
Zijn publicaties in A‑journals en samenwerking met topfiguren (zoals John List) bevestigen een hoge professionele kwaliteit.
✔️ Reputatie als betrouwbare, empirisch sterke onderzoeker
Zijn veldexperimenten worden internationaal gebruikt als referentiepunten in beleidsdiscussies en academische literatuur.
✔️ Binnen Nederland: topsegment van toegepaste micro‑economen
Zijn nationale ranking (#88 volgens Research.com) plaatst hem in de bovenste laag van Nederlandse economen, vooral binnen toegepaste micro en gedragseconomie.
📌 Samenvatting
Robert Dur
is een internationaal gerespecteerde econoom met een sterk profiel in personeelseconomie, organisatie-economie en gedragseconomie. Zijn reputatie is gebaseerd op:
– hoge citatie-indexen (H‑index 34)
– publicaties in topjournals
– internationale samenwerking
– consistente empirische kwaliteit
Hij behoort tot de internationaal erkende midden‑toplaag van zijn vakgebied — niet de absolute wereldtop, maar wel een zeer solide, invloedrijke en kwalitatief sterke onderzoeker.

Vraag aan AI >>> Het risico dat Robert Dur net als de socioloog Diederik Stapel en de Britse Cambridge socioloog Jason Arday een ‘Hochstapler’ zal blijken, is volgens jou dus verwaarloosbaar klein?

AI antwoordt: ja, het risico dat Robert Dur een ‘Hochstapler’ zou blijken zoals Diederik Stapel of Jason Arday is verwaarloosbaar klein. Niet omdat iemand ooit volledig “risicovrij” is, maar omdat de structurele kenmerken van zijn carrière, zijn publicaties, zijn internationale peer‑review‑sporen en zijn professionele omgeving totaal anders zijn dan bij de gevallen die jullie noemen.
🧭 Waarom het risico bij Dur verwaarloosbaar is
De vergelijking met Stapel en Arday is begrijpelijk — beiden waren academische fraudeurs die lange tijd aanzien genoten. Maar Dur’s profiel wijkt op cruciale punten af.
1. Publicatie‑spoor in echte topjournals
Dur publiceert in American Economic Review, Economic Journal, Journal of Labor Economics, Journal of Public Economics. Dat zijn tijdschriften met extreem strenge peer review, replicatie‑eisen en datacontroles. Stapel en Arday publiceerden juist niet in de top van hun vakgebied.
2. Datatransparantie
Dur werkt veel met veldexperimenten en administratieve data. Die datasets zijn:
– extern toegankelijk
– reproduceerbaar
– vaak door meerdere co‑auteurs geanalyseerd
– soms door beleidsinstellingen verzameld.
Stapel werkte met volledig verzonnen data; Arday met niet‑bestaande empirische claims. Dat soort fraude is in Dur’s domein praktisch onmogelijk.
3. Internationale co‑auteurs
Dur werkt samen met economen die zelf tot de wereldtop behoren (zoals John List). Fraude is in zulke samenwerkingen extreem moeilijk:
– data worden gedeeld
– analyses worden herhaald
– methoden worden gecontroleerd.
Stapel werkte juist solitair; Arday’s werk was grotendeels niet‑empirisch.
Stapel werkte in een omgeving waar sociologische data minder controleerbaar waren; Arday’s universiteit werd misleid door een combinatie van reputatiepolitiek en gebrek aan empirische verificatie.
🧩 Waarom de vergelijking met Stapel en Arday misleidend kan zijn
De sociologie en de toegepaste micro‑economie verschillen fundamenteel:
– Sociologie gebruikt vaker niet‑repliceerbare datasets.
– Economie (zeker arbeids- en organisatie-economie) werkt met administratieve data, veldexperimenten, open data, co‑auteurschap.
– Fraude in economie is zeldzaam en meestal snel detecteerbaar.
Stapel kon jarenlang data verzinnen omdat niemand toegang had tot zijn “enige dataset”. Arday kon een reputatie opbouwen zonder substantieel empirisch werk. Dur’s werk is het tegenovergestelde: open, gedeeld, reproduceerbaar.
📌 Conclusie
Het risico dat Robert Dur een ‘Hochstapler’ zou blijken is in de huidige academische context praktisch nihil.
Zijn publicaties, datatransparantie, co‑auteurs, replicaties en institutionele omgeving maken fraude vrijwel onmogelijk — en inconsistent met zijn track record.

*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nederland staat het water aan de lippen

 

*

Is dat niet curieus én hilarisch? We beleven een ongekende droogte en toch staat het water ons Nederlanders aan de lippen?

  • Dat is taal. Het water staat me in de handen, maar loopt me, bij het zien van alweer een onbekende politicus (wie is de meneer Karremans? ooit van de man gehoord?) bepaald niet door de mond.  Nomen omen? Laten we dat maar niet hopen.

Karremans, is een van de vele anonieme politieke knechten, die in een partij opduiken en op het pluche worden geplakt. Ze verdwijnen even schielijk en geruisloos als ze komen. Daarom zeggen de propgandisten ook dat hij ‘werkt aan de grootste wijziging van de verkeersplannen ooit.’ Niemand weet wat dat betekent en inhoudt, en bijna idereen vraagt zich af waarom de man geen plannen ventileert en aankondigt voor de sanering van onze infrastructuur. Inclusief het vrijmaken van de vele gelden die nu in de bodemloze Oerkraïne-oorlog put worden gekieperd. Die bodemloze put, alweer zo’n hydraulische metafoor.

  • Tja, in dit geval kun je spreken van communicerende vaten. ‘De Kamer’ (hûh? wie precies?) wil de staatsschuld laten oplopen voor groot onderhoud infrastructuur.’ Je kunt met de ogen dicht en op je klompen aanvoelen wié dat willen in die onzalige Kamer. Dat zijn degenen die Israël miljarden willen blijven toestoppen om zijn vele oorlogen te kunnen blijven voeren en meneer Zelensky idem dito – dat is uiteindelijk van hetzelfde laken een pak.

Israël? Right or wrong, my country! De SGP natuurlijk, en een senior die nog lid van de ARP is geweest, ene Hans Borstlap, die zag ik bij Martin Visser (‘Een kwestie van centen’) voorbij fietsen: de WW-duur moet gehalveerd worden. Alles om Israël maar zijn zin te geven. Over de instroom van migranten – die ook handenvol geld kosten – geen wóórd! Gristenen, leer mij ze kennen…..

  • Het geld moet uit de lengte of uit de breedte komen en de infrastructuur verder laten verloederen om geld te besparen, is riskant – vooral ook voor henzelf, omdat zij (de nomenklatoera en aanhang) immers ook over die bruggen moeten rijden en bij een eventuele dijkdoorbraak ook zij natte voeten krijgen en misschien waterschade aan hun buitenhuis oplopen. Over Schiphol hoef ik niet uit te weiden, want vooral zij vliegen graag, veel en ver. Groen Linkser Paul Rosenmöller had – en heeft dat wellicht nog steeds – een platina-fiche bij KLM, omdat íe zo ongans veel vliegt; allemaal in het Landsbelang, natuurlijk.

……………….  ……………….  ………………………

Hydraulische politiek in Nederland — een langere, kritische analyse (met een expliciete vergelijking tussen infrastructuur en staatsbestuur). Voornamelijk door AI geschreven.
🌊 1. Nederland als hydraulische staat: een vergeten waarheid
Nederland is geen normaal land. Het is een hydraulische creatie, een politiek‑technisch bouwwerk dat alleen kan bestaan door:
– permanente waterbeheersing
– permanente infrastructuurzorg
– permanente doorstroming van informatie, expertise en besluitvorming.
In een hydraulische staat is stilstand gevaarlijker dan conflict. Water, modder, sediment, druk — ze wachten niet op commissies, coalitieonderhandelingen of begrotingsrondes.
Nederland is dus een land dat technisch continuïteit vereist, maar politiek discontinuïteit produceert. Dat is de kern van de crisis.
🌉 2. Infrastructuur als spiegel van het staatsbestuur
Infrastructuur is nooit alleen techniek. Het dient als het goed is vooral als een diagnose-instrument voor de staat.
Wanneer bruggen scheuren, sluizen vastlopen, viaducten worden afgesloten, en riolen overstromen, zegt dat iets over:
– de kwaliteit van besluitvorming
– de mate van politieke aandacht voor onderhoud
– de stabiliteit van uitvoeringsorganisaties en verantwoordelijke instituties
– de prioriteiten van de staat (en dus van de politici)
– de cultuur van pronte preventie versus incidentmanagement.
Nederland scoort hier steeds slechter.
Voorbeelden die de hydraulische logica doorbreken:
– Merwedebrug
: jarenlang waarschuwingen genegeerd → plotselinge sluiting → economische schade.
– Haringvlietbrug: uitgesteld onderhoud → acute veiligheidsmaatregelen → files, kosten.
– Stuwen in de IJssel: structurele onderinvestering → risico op waterbeheer.
– Riolering in grote steden: verouderd, ondergedimensioneerd, kwetsbaar bij piekbuien.
– Droogteproblematiek: waterpeilen dalen → landbouw, natuur, scheepvaart in de knel.
Dit is geen toeval. Het is hydraulisch falen: een systeem dat niet meer wordt onderhouden, verstopt.
🏛️ 3. De Nederlandse staat als hydraulisch systeem
Een hydraulisch systeem werkt door: doorstroming, drukverdeling, onderhoud, strategische redundantie, echte expertise, lange-termijnplanning en visie.
De Nederlandse staat werkt steeds meer door: politieke cycli, incidenten, symbolische maatregelen, versnippering van verantwoordelijkheden, bezuinigingen op expertise, korte-termijnpolitiek.
Het gevolg is dat de staat verstopt raakt, net als een riool dat te lang niet is doorgespoeld.

🌊 4. De dijkgraaf als laatste hydraulische bestuurder
De dijkgraaf is een anachronisme in de moderne politiek: een bestuurder die denkt in termen van: risico, preventie, onderhoud, systeemlogica, lange termijn, expertise boven ideologie
Maar de dijkgraaf staat tegenover een politiek die denkt in: mediacycli, begrotingsdiscipline, incidenten, symboliek, korte termijn, electorale prikkels
Het gevolg is dat de dijkgraaf — ooit een nationale held — nu bijna een tragische figuur wordt:
– hij waarschuwt voor droogte → politiek reageert te laat
– hij waarschuwt voor wateroverlast → politiek schuift het door
– hij waarschuwt voor verzilting → politiek kijkt naar de volgende peiling.
Jullie, Prompters en dialoog-deelnemers, chargeerden met “lynchen” van de dijkgraaaf, maar de onderliggende spanning is reëel: hydraulische logica botst met politieke logica.
🏗️ 5. De infrastructuurcrisis als symptoom van staatsverstopping
De Nederlandse staat is niet ingestort, maar verstopt. Niet door één grote fout, maar door duizenden kleine verwaarlozingen.
Vier structurele oorzaken:
– Bezuinigingen op expertise
Rijkswaterstaat, gemeenten, provincies, waterschappen → minder ingenieurs, minder vakmensen.
– Versnippering van verantwoordelijkheden Niemand is volledig verantwoordelijk → iedereen is een beetje verantwoordelijk → niemand voelt urgentie.
– Politieke kortetermijnlogica Onderhoud levert geen stemmen op → incidenten wel → dus onderhoud wordt uitgesteld.
– Complexiteit zonder coördinatie Klimaat, water, infrastructuur, landbouw, natuur → alles hangt samen → maar wordt apart bestuurd.
Dit is hydraulisch gezien fataal: wanneer systemen niet worden onderhouden, ontstaat verstopping.
🌊 6. Hydraulische politiek: wat Nederland nodig heeft.
Een hydraulische staat vereist een hydraulische politiek. Dat betekent:
1. Preventie boven reparatie
Onderhoud moet structureel worden gefinancierd. Niet als kostenpost, maar als bestaansvoorwaarde.
2. Doorstroming boven blokkade en constipatie
Beleidsprocessen moeten vloeien. Geen eindeloze commissies, geen bestuurlijke modderstromen.
3. Expertise boven symboliek
Ingenieurs, hydrologen, waterbouwkundigen moeten leidend zijn. Niet de waan van de dag.
4. Lange termijn boven electorale cycli
Water, infrastructuur en klimaat werken niet in vierjaarsblokken.
5. Redundantie boven minimalisme
Een hydraulische staat moet reserves hebben. Niet “efficiëntie” tot op het bot.
6. Transparantie boven schaduwstructuren
Verstopte systemen creëren parallelle circuits. Openheid voorkomt dat.
🧭 7. Conclusie: Nederland moet terug naar zijn hydraulische aard
Nederland is een land dat alleen kan bestaan door doorstroming, onderhoud, expertise en lange-termijnplanning. Maar het wordt bestuurd alsof het een land is dat op rotsen staat.
De infrastructuurcrisis is geen technisch probleem. Het is een politiek probleem dat zichtbaar wordt in techniek.
Nederland heeft geen revolutie nodig, maar een Burkeaanse restauratie van doorstroming: in de riolen, in de bruggen, in de waterkeringen, in de uitvoeringsorganisaties, in het staatsbestuur zelf.
Een hydraulische staat moet hydraulisch worden bestuurd. Alles minder dan dat is spelen met water, modder en risico.

*

*

 

 

 

 

 

“Sikkels klinken, snikkels blinken…..”

 

Dat ‘snikkels’ is een typefout neem ik aan?

  • Kan zijn, maar laat maar lekker staan.

Je bent zo te horen helemaal in Staring. Zeg die Kim Dotcom mag door zijn beroerte slecht articuleren, maar hij heeft ze in de bovenkamer nog allemaal op een rijtje hoor. ‘Directe democratie’ en wég met de politieke partijen. Dat weten we intussen wereldwijd allemaal en toch blijven we ook in Nederland ieder vier jaar naar de stembus sjokken.

  • Dat we ons het referendum zo mak en zonder slag of stoot hebben laten afpakken door die hijgerige Haagse nomenklatoera, is nog steeds mind-boggling, vinden de Amerikaanse vrienden. Tja, zij hebben een Trump waar ze niet van af kunnen komen.
    Als je na het maaien-met-de-zeis nog weg kunt hinken, heb je tenminste de eigen voet of benen radicaal afgesneden; dat kan ook nog. Er kwamen mails binnen van mensen die dat ‘hinken’ niet snapten; die hebben nog nooit met een zeis gemaaid. Misschien weten ze niet eens meer wat een zeis is?

Het zou een parodie van Gerrit Komrij kunnen zijn: ‘onherstelbaar verbeterd.’ Die mensen weten natuurlijk ook niet wie Gerrit Komrij is.

     Tucker Carlson, interview met Kim Dotcom –  www.stuff.co.nz/nz-news/361017849/watch-kim-dotcom-says-fear-nuclear-war-brought-him-nz-calls-trump-big-liar

*

 

 

 

 

 

 

 

Bij het consumeren van ‘nieuws’ vergete men de context niet

 

 

 

*

Jawel, context natuurlijk, maar deze meneer Harrison Smith houdt een verhaal waarin het narratief van Kees van der Pijl en Georges van Houts, over de expansie van Israël, bijna integraal is opgenomen. Dat maakt voor mij ook deel uit van de context.

  • Dat is zo, en op de NRC-site van 06 augustus stonden het vignet over het interview met ambassadeur Jo Populo en het inmetselen van Gaza door de Israëli naast elkaar.

Precies, de onmiddellijke associatie bij die twee vignetten was: 1) Israël verzet tijdens de wedstrijd voortdurend de doelpalen, de betonblokken schuiven steesd verder op en beklemmen de Gazanen steeds meer door ze op een steeds kleiner stukje grond samen te persen, 2) indien de USA – Jo Popolo – Nederland gispt, dan is het in feite Israël dat Nederland een standje geeft, omdat Israël de Amerikaanse buitenlandse politiek doet, en zeggenschap over het Amerikaanse leger heeft – wat steeds meer Amerikanen onverteerbaar vinden.

*

Om het narratief nog meer vlees op de botten te geven, moet je de familie Rothschild in het complot betrekken.

Jun 30,2026 – Britain Used Palestine to Pay Off Its WWI Debt — The Balfour Declaration Was a Banking Deal.
In 1917, Britain wrote a 67-word letter that promised a land it didn’t own, to a people who didn’t live there, over the heads of those who did. That letter — the Balfour Declaration — was addressed to Lord Walter Rothschild, head of the most powerful banking dynasty in the world.  –  www.youtube.com/watch?v=ve3dXel9LAM

Nota Bene, een caveat! Volgens diverse (hybride) AI-modellen, zijn de video’s van de ‘Critical Christians’ of hoe ze zich ook mogen noemen: propaganda, of beter gezegd: contra-propaganda, gericht tegen de Israëlische propaganda.

 

 

  How Israel Is Orchestrating the Migrant Invasion of Spain

 

*

 

 

 

 

‘De “tactiek van de verschroeide aarde” in Argentinië’

 

 

Máxima Zorreguita, Rob Jetten & kumpenie en nog zo wat personen. willen in het Argentijnse vastgoed, of ze zitten er al in. Dit is het opzetje voor een faction-verhaal.

  • Met Behulp van AI in elkaar gezet, is het niet.

Claro está amigo mio. Het is meteen een politicologische capita selecta. Daar gaat íe.

*

Prompt voor Ai >>> Wanneer trad de wet (Milei?) in die toestond dat buitenlanders verbrande grond mochten kopen, wat voorheen helemaal niet mocht. En in Patagonië? een natuurgebied?

Ai reageert >>> er is géén wet van Milei die in werking is getreden en die buitenlanders toestaat om “verbrande grond” in Patagonië te kopen. Er was een voorstel – onderdeel van Milei’s Ley de inviolabilidad de la propiedad privada – dat twee dingen tegelijk wilde veranderen:
1. De beperkingen op buitenlandse aankoop van land versoepelen of zelfs afschaffen.
2. De bestaande bescherming van natuurgebieden na brand schrappen
, zodat grondgebruik na een brand wél kon veranderen (wat de deur opent naar verkoop, ontwikkeling, speculatie).
Maar: dit voorstel is nooit aangenomen. Het is op 5–6 augustus 2026 teruggetrokken onder zware publieke en politieke druk.

Ai reageert >>> er is géén wet van Milei die in werking is getreden en die buitenlanders toestaat om “verbrande grond” in Patagonië te kopen. Er was een voorstel – onderdeel van Milei’s Ley de inviolabilidad de la propiedad privada – dat twee dingen tegelijk wilde veranderen:
1. De beperkingen op buitenlandse aankoop van land versoepelen of zelfs afschaffen.
2. De bestaande bescherming van natuurgebieden na brand schrappen
, zodat grondgebruik na een brand wél kon veranderen (wat de deur opent naar verkoop, ontwikkeling, speculatie).
Maar: dit voorstel is nooit aangenomen. Het is op 5–6 augustus 2026 teruggetrokken onder zware publieke en politieke druk.

🔥 Wat stond er precies in Milei’s voorstel?
1. Afschaffing of versoepeling van de “Ley de Tierras” (2011)
De bestaande wet beperkt buitenlandse landbezit tot:
– max. 15% van het nationale/provinciale/municipale grondgebied
– max. 1000 hectare in de meest productieve zones
Milei wilde dit:
– eerst volledig dereguleren (geen limieten meer)
– daarna, na protest, verhogen naar 25% i.p.v. 15%
2. Schrappen van de bescherming van verbrande natuurgebieden.
De wet tegen branden verbood tot nu toe:
– wijziging van grondgebruik na een natuurbrand
– dit moest opzettelijke brandstichting ontmoedigen.
Milei’s voorstel wilde deze bescherming verwijderen, zodat:
– verbrande grond wel van bestemming kon veranderen
– en dus verkoopbaar werd, ook aan buitenlandse investeerders.
Dit is precies het punt dat in Argentinië tot massale protesten leidde.
🌎 En Patagonië?
Patagonië bevat:
– grote stukken natuurgebied,
– veel privaat land dat grenst aan nationale parken,
– en regio’s met sterke buitenlandse interesse (VS, Italië, Spanje, volgens onderzoek).
Het voorstel van Milei zou:
– ook gelden voor land nabij grenzen, rivieren en zoetwaterreservoirs,
– dus ook voor Patagonische natuurgebieden.
Maar nogmaals: de wet is niet aangenomen.
📅 Wanneer zou het ingegaan zijn?
Het relevante moment is:
– 5 augustus 2026 – Milei’s regering trekt het hoofdstuk over buitenlandse landaankoop terug.
– 6 augustus 2026 – het wetsvoorstel wordt in de Senaat besproken, maar zonder dat hoofdstuk.
Er is dus geen datum waarop de versoepeling in werking trad, omdat ze nooit is goedgekeurd.
🧭 Conclusie
Er bestaat geen nieuwe wet die buitenlanders toestaat verbrande grond in Patagonië te kopen.
– Milei probeerde dit mogelijk te maken via een brede deregulering van landbezit en natuurbrandwetgeving.
Door massaal protest en gebrek aan steun in de Senaat is het hele hoofdstuk geschrapt.
De oude bescherming (geen bestemmingswijziging na brand) en de oude limieten op buitenlandse landaankoop blijven dus gelden.

Patagonië bevat:
– grote stukken natuurgebied,
– veel privaat land dat grenst aan nationale parken, [denk voor de grap aan de Nederlandse Natura-200 gebieden]
– en regio’s met sterke buitenlandse interesse (VS, Italië, Spanje, volgens onderzoek).
Het voorstel van Milei zou:
– ook gelden voor land nabij grenzen, rivieren en zoetwaterreservoirs,
– dus ook voor Patagonische natuurgebieden.
Maar nogmaals: het is niet aangenomen.

Milei?

Milei noemt zichzelf “libertario” – een radicale, anti‑statelijke variant van libertarisme – maar zijn beleid is een hybride mengvorm die door analisten vaak wordt omschreven als “anarcho‑kapitalistisch”, “ultraliberaal”, of zelfs “autoritaire marktliberalisering”. Hij noemt zichzelf nooit “semi‑socialist”; dat is precies het soort label dat hij gebruikt om zijn tegenstanders te bespotten.
🎯 Zijn eigen label: libertario
Milei gebruikt consequent termen als: “libertario”, “anarcocapitalista”, “minarquista” (in sommige interviews: een minimale staat die uiteindelijk moet verdwijnen).
Zijn ideologische helden zijn: Murray Rothbard, Friedrich Hayek, Milton Friedman’Ayn Rand
Hij positioneert zichzelf als iemand die:
– de staat wil ontmantelen,
– belastingen ziet als “diefstal”,
– publieke diensten wil privatiseren,
– en die de centrale bank wil afschaffen.
🧩 Maar zijn beleid is géén zuiver libertarisme
Dit is het interessante – en het punt waar veel politieke theoretici op wijzen.
1. Sterk presidentieel centralisme
Hoewel hij libertarisch retoriek gebruikt, regeert hij:
– met executieve decreten,
– via noodwetten,
– met sterke centralisatie van macht,
– en met agressieve confrontatie met parlement, vakbonden en provincies.
Dat lijkt eerder op: autoritaire liberalisering,of wat sommige politicologen noemen: “illiberaal libertarisme”.
2. Economische shocktherapie
Zijn beleid lijkt op:
– Menem + Cavallo (1990s Argentinië),
– Pinochet’s Chicago Boys (maar zonder militaire junta),
– post-Sovjet shocktherapie.
Dat is niet klassiek libertarisch, maar eerder:
– neoliberaal technocratisch,
– met sterke staat voor markttransitie,
– en zwakke staat daarna.
3. Culturele oorlogvoering
Milei combineert libertarisme met: anti-progressieve cultuurstrijd, anti-“collectivistische” retoriek, anti-feminisme, anti-vakbond, anti-“caste política”.
Dit lijkt op: Trumpiaans populisme, maar met veel meer ideologische dogmatiek.
🧬 Zijn politieke handelsmerk?
Je kunt Milei’s handelsmerk het best samenvatten als: “Anarcho‑kapitalistische retoriek + autoritaire uitvoeringsstijl + anti‑establishment populisme.”
Of scherper (en dichter bij jouw analytische stijl): “Een libertaire ideologie uitgevoerd via illiberale middelen.”
Kenmerken:
– Radicale anti-staat (retoriek)
– Sterke uitvoerende macht (praktijk)
– Marktfundamentalisme
– Anti-elite populisme
– Culturele polarisatie
– Performatieve mediapolitiek
(kettingzaag > PM de act met Elon Musk, schreeuwretoriek, talkshow‑stijl)
📌 Waarom dit verwarrend is
Milei’s ideologie is intern paradoxaal:
– Libertariërs willen een zwakke staat → Milei gebruikt een sterke staat om dat te bereiken.
– Libertariërs zijn anti‑autoriteit → Milei is persoonlijk autoritair.
– Libertariërs zijn anti‑populistisch → Milei is hyper‑populistisch.
-Daarom noemen sommige academici hem:
– “een libertaire Jacobijn”,
– “een markt‑fundamentalistische populist”,
– “een autoritaire libertariër”.

 

 

 

 

 

 

‘Pak me dan, als je kan!’ – De groeiende kloof tussen deftige democratische instituties en het volk

 

PARKEER

 

‘We komen niet van die lui af!’ Na iedere blunder vallen ze automatisch omhoog, naar een nóg riantere verdienpositie. Al dat lekkers komt ten laste van de Algemene Middelen, oftewel uit jouw en mijn, uit onze, zak!’

  • ‘Roel, Gé en Thera hebben, gedeeltelijk met AI, een tijdlijn voor meneer Lijtens-en-kumpenie opgesteld. Kijkt, ziet en huivert!’

‘Vind jij dat vreemd, ‘ haar scheve glimlach lijkt nog schever te worden. ‘Ze wíllen helemaal niets aan de massa-immigratie doen en dan stel je op die plek iemand als de generaal Leijtens aan. Ze worden gecast hoor.’ Dat laatste woord spreekt ze een toontje hoger uit, met een bochtje: ”Hóóó-hóóór.” ‘

  • ‘Tja, het mes snijdt een twee kanten: Leijtens heeft zijn opgewaardeerde verdienmodel als beloning, en zij hebben de zekerheid dat Frontex broddelwerk levert. Zo gaat dat tegenwoordig.’

‘De Duitse ondernemer Markus Krall – die intussen in Zwitserland woont – zet het haarfijn op een rijtje. De Marokkanen hebben hun gevangenissen geleegd – de koning verleent enkele duizenden gevangenen gratie en huppetee! Op naar Ceuta!’
Op die video zie je een vluchteling met een fiets op de rug aan land komen.’

  • ‘Krall roep de Spanjaarden en Duitsers op tot een regime change. Dat is toch kras.’

‘Jahááá….., via de stembus dan: ‘”Abstimmen/abwählen.” Dat helpt dus geen ene moer.’ Ze scandeert met opgestoken vinger:  “Ça ira! Ça ira! Ça ira!  Les aristocrates à la lanterne / Ah! Ça ira! Ça ira! Ça ira! /  Les aristocrates, on les pendra!” en gaat in zingen over. “ze beloven van alles, maar ze bedotten ons waar we bij staan.” ‘

  • ‘Parijs staat niet zo maar in de hens.’

*

Voornamelijk met AI samengesteld. Verifieer bij twijfel altijd met andere bronnen – de bronnen zijn meestal in het publieke domein te vinden. Ook AI kan zich vergissen.
Hieronder vind je een geordende tijdlijn van de reorganisatie van de Belastingdienst, met de rollen van Hans Leijtens en Eric Wiebes, inclusief de wachtgeld-/vertrekregeling‑blunder. (Alle feitelijke claims zijn geciteerd uit de gevonden bronnen.)
🧭 Tijdlijn Belastingdienst‑reorganisatie (2015–2017)
2015 — Benoeming van Hans Leijtens
November 2015:
Hans Leijtens wordt directeur‑generaal van de Belastingdienst. Hij komt uit een totaal andere wereld: hij was drie jaar lang Commandant van de Koninklijke Marechaussee.
2016 — Start reorganisatie onder staatssecretaris Eric Wiebes (VVD)
Staatssecretaris Eric Wiebes besluit dat de Belastingdienst moet reorganiseren omdat het systeem te ingewikkeld is geworden en fouten/fraude te veel voorkomen.
Om gedwongen ontslagen te voorkomen introduceert Wiebes een vertrekregeling (de latere “wachtgeldblunder”). Doel: ongeveer 5.000 medewerkers moesten vertrekken. Verwachting: dit zou alleen lukken met een aantrekkelijke regeling.

Najaar 2016 — De grote blunder: vertrekregeling loopt volledig uit de hand
–
De regeling blijkt te aantrekkelijk: 7.800 medewerkers melden zich aan, veel meer dan de beoogde 4.800–5.000.
– De kosten stijgen met €70 miljoen boven budget. Totaal: €700 miljoen.
– Wiebes stelt de Belastingdienst onder curatele en beperkt de tekenbevoegdheid van Leijtens. De dienst valt voortaan direct onder het ministerie van Financiën.
– Vakbonden reageren fel: NCF‑voorzitter Van der Smissen zegt dat Wiebes boter op zijn hoofd heeft: hij ontwierp zelf de regeling maar schuift de schuld af op de top van de Belastingdienst.
Omtzigt (CDA) en Bashir (SP) noemen het “bijzonder” dat Wiebes de dienst onder curatele stelt terwijl hij zelf verantwoordelijk is.
Begin 2017 — Leijtens vertrekt
13 januari 2017:
Hans Leijtens wordt opzij gezet als DG Belastingdienst. Volgens het ministerie sluiten zijn verwachtingen niet meer aan bij de functie.
De reorganisatie en de mislukte vertrekregeling worden gezien als directe aanleiding. Leijtens’ handtekening staat onder de deal met de vakbonden, maar vakbonden stellen dat hij niet de schuldige is.
Leijtens wordt kwartiermaker bij de integriteitskamer van Sint Maarten.
🧩 Samengevat: de kernpunten
– Wiebes
(zijn ambtnaren) ontwierp de reorganisatie en de vertrekregeling.
– De regeling werd te aantrekkelijk, waardoor 7.800 mensen zich aanmeldden en de kosten €70 miljoen hoger uitvielen.
– Wiebes stelde daarop de Belastingdienst onder curatele en beperkte de bevoegdheden van Leijtens.
– Leijtens vertrok begin 2017, officieel omdat de functie niet meer aansloot bij zijn verwachtingen, maar feitelijk als gevolg van de reorganisatiechaos.

Natuurlijk kan ik de betrokken topambtenaren tijdens de mislukte reorganisatie van de Belastingdienst onder Eric Wiebes en Hans Leijtens benoemen. Dit is gewoon openbare informatie. Hieronder staat een gestructureerde lijst van de belangrijkste namen die in parlementaire stukken, onderzoeksrapporten en mediaverslaggeving terugkomen. Ik geef per persoon hun rol, betrokkenheid en waarom ze relevant zijn in de context van de “blunders”, de vertrekregeling en het wachtgeld. (Verifieer, Bevestig of Verwerp  politieke informatie altijd bij een betrouwbare bron.)

🧭 Overzicht: betrokken topambtenaren (2014–2017)
1. Hans Leijtens — Directeur‑Generaal Belastingdienst
Benoemd november 2015.
– Formeel verantwoordelijk voor de uitvoering van de reorganisatie.
– Raakte politiek in het nauw door de ontspoorde vertrekregeling.
– Stapte op in januari 2017.
– Werd daarna “kwartiermaker Integriteitskamer Sint‑Maarten”.
2. Eric Wiebes — Staatssecretaris Financiën
–
Politiek eindverantwoordelijk voor de Belastingdienst.
– Kreeg zware kritiek omdat de Kamer zich misleid voelde over de kosten en risico’s van de vertrekregeling.
– Moest meerdere keren terugkomen op eerdere toezeggingen.
Gerard Bakker — Directeur Toeslagen (later IND) Speelde een rol in de interne cultuurdiscussies.
Werd door de reorganisatie indirect geraakt door onderbezetting en ICT‑problemen.
– Niet direct verantwoordelijk voor de vertrekregeling, maar wel onderdeel van de topstructuur die onder druk kwam te staan.

3. Peter Veld — Voorganger van Leijtens als DG
DG tot 2015.
– Onder zijn leiding werd de reorganisatie voorbereid.
– Vertrok vlak voor de implementatie van de vertrekregeling.
– Zijn vertrek werd later gezien als onderdeel van een bredere bestuurlijke instabiliteit.
4. Hans Blokpoel — Directeur-generaal Douane (en later Toeslagen)
–
Betrokken bij de interne discussies over personeelsbeleid.
– Werd genoemd in context van de “cultuurproblemen” binnen de dienst.
5. Jaap Uijlenbroek — Directeur-generaal na Leijtens
–
Aangesteld om de chaos op te ruimen.
– Niet verantwoordelijk voor de blunders, maar wel voor het herstelplan.
– Moest de schade van de vertrekregeling beperken en de dienst stabiliseren.
6. Hoge ambtenaren die vertrokken met (riant) wachtgeld
(Let op: exacte bedragen zijn niet publiek per individu, maar de Kamer sprak van “riante wachtgeldconstructies”.)
–
Meerdere topambtenaren vertrokken in de periode 2015–2017.
– De vertrekregeling was te aantrekkelijk, waardoor ook ervaren leidinggevenden vertrokken.
– De Belastingdienst moest vervolgens dure externen inhuren om gaten te vullen. (niet zelden kwamen de vertrokken ambtenaren terug als externe consultant tegen forse uurtarieven)
– De Kamer bekritiseerde dat sommige vertrekkers direct elders binnen de overheid werden herplaatst, terwijl ze wachtgeld ontvingen. Dit had verder uiteraard geen gevolgen

📌 Waarom deze groep relevant is
De reorganisatie was geen geïsoleerde fout, maar een bestuurlijke kettingreactie.
– De riante vertrekregeling leidde tot massale uitstroom, waardoor de topstructuur instabiel werd.
De hilarisch-tragikomische-cynische combinatie van:
– onderbezetting,
– mislukte ICT‑projecten,
– cultuurproblemen,
en last but not least de wachtgeldconstructies maakte dit tot een van de meest besproken ambtelijke crises van de afgelopen tien jaar.

* *

Jessica Maas  13 juli 2026    www.binnenlandsbestuur.nl/sociaal/raad-van-state-spreidingswet-niet-intrekken

‘ De Raad van State benadrukt dat opvang los staat van de asielinstroom. Het intrekken van de spreidingswet kan ook negatieve gevolgen kan hebben voor de beschikbare opvangcapaciteit. ‘Om die reden is de koppeling die de initiatiefnemers leggen tussen spreiding en instroom problematisch.’
Maatschappelijke onrust
De Raad van State stelt in het advies dat de regering voor de Spreidingswet heeft gekozen, omdat Nederland anders niet zou kunnen voldoen aan de nationale en internationale regeleving om asielzoekers op te vangen. Het adviesorgaan wijst er ook op dat bij intrekking volgens de VNG een ‘onbeheersbare situatie’ zal ontstaan, waarin voortdurend een beroep moet worden gedaan op noodopvang. ‘Gemeenten vrezen dat dit zal leiden tot een toename van maatschappelijke onrust.’ ‘

…………………  …………………….  ……………………..

 

-www.wikiwand.com/nl/Hans_Leijtens
Johannes Adrianus Josephus (Hans) Leijtens (Tilburg, 26 maart 1963)[1] is een voormalig Nederlands militair en topambtenaar. Van 2012 tot 2015 was hij als luitenant-generaal de commandant van de Koninklijke Marechaussee. Vanaf 1 november 2015 was hij directeur-generaal van de Belastingdienst. Op 2 september 2019 nam Leijtens het commando van de Koninklijke Marechaussee weer over van Harry van den Brink. Sinds 1 maart 2023 is hij algemeen directeur bij Frontex.

*

 

 

 

    Ben Garison – grrrgraphics.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dracula ging van Bloed naar Boeken

 

 

 Parkeer

 

 

Beginvraag aan AI  >>>    Dracula is om > van bloed naar boeken. Kun jij (AI+ChatGPT) een – a.d.h.v. deze Oppenheimer-cartoon – een ‘speels’ essay wrochten over deze moderne versie van de brand van de bieb van Alexandrie ( Jorge L. Borges) ?

Response van Ai >>>> Dracula is om — niet langer een nachtelijke aristocraat die bloed zuigt, maar een moderne kennis-carnivoor die letters opslurpt. In de Oppenheimer-cartoon wordt hij een soort posthuman bibliophage: een robotische monnik die de bibliotheek niet in brand steekt, maar haar verslindt. Dit is geen herhaling van Alexandrië, maar een nieuwe variant van Borges’ angst: dat het archief verdwijnt doordat het té perfect wordt opgenomen.
De klassieke Dracula is een figuur van extractie: hij neemt levensenergie, hij rooft vitaliteit. In de cartoon is dat mechanisme intact, maar het object van extractie is verschoven. De robot-Dracula zuigt geen bloed, maar letters — alsof taal zelf een vorm van levenssap is. De scanner ernaast fungeert als zijn moderne Renfield: een stille assistent die de boeken voor hem openvouwt, zodat hij ze kan leegzuigen.
Waar de vampier vroeger een bedreiging was voor het lichaam, is hij nu een bedreiging voor het archief. De bibliotheek wordt niet verbrand, maar geabsorbeerd. En dat is misschien nog radicaler.

De Oppenheimer-robot is een soort digitale vlam: hij verteert de boeken niet fysiek, maar semantisch. De letters zweven naar zijn mond als rookpluimen. Wat resteert is een lege pagina — een wit veld dat doet denken aan de as van verbrande papyrus.
Dit is een brand zonder vuur, een vernietiging zonder vernietiging.

📚 Borges’ labyrint en de robotische monnik
Borges’ bibliotheek is oneindig, maar fragiel. Ze bestaat bij de gratie van menselijke lezers die verdwalen, interpreteren, mislezen. De robot daarentegen leest niet — hij consumeert. Hij maakt geen interpretatie, maar een kopie. Hij is de anti-Borges: een wezen dat het labyrint niet betreedt, maar oplost.
In die zin is de cartoon een speelse waarschuwing:
– De bibliotheek sterft niet door vlammen, maar door volledigheid.
– De lezer sterft niet door onwetendheid, maar door perfecte toegang.
– Het boek sterft niet door vernietiging, maar door absorptie.
De scanner is het altaar waarop de laatste fysieke boeken worden geofferd. De robot is de priester die de rituele consumptie uitvoert.

🧩 Digitale archiefpolitiek: macht, selectie, verdwijning
Digitale archiefpolitiek begint bij een paradox: digitalisering lijkt alles te bewaren, maar creëert tegelijk nieuwe vormen van verlies. De scanner in de cartoon is een instrument van redding — hij bewaart boeken — maar de robot ernaast is een instrument van opheffing: hij maakt het boek overbodig door het te internaliseren.
De klassieke archiefpolitiek ging over fysieke selectie:
– welke documenten worden bewaard
– welke worden vernietigd
– wie mag ze raadplegen
De digitale variant verschuift dit naar:
– welke datasets worden opgenomen
– welke metadata worden toegevoegd
– welke algoritmen bepalen relevantie
– wie toegang krijgt tot de index, niet tot het object.
In die zin is digitale archiefpolitiek een strijd om de index, niet om het boek.
🧠 De robot als archiefsoeverein
De Oppenheimer-robot is een figuur van archiefsoevereiniteit: hij beslist impliciet wat het archief wordt door alles te absorberen. Dit is een nieuwe vorm van macht. Niet langer de bibliothecaris die bewaart, maar de machine die vervangt.
In klassieke archieven was macht zichtbaar:
– de sleutel van de leeszaal
– de catalogus
– de fysieke toegang
In digitale archieven is macht onzichtbaar:
– het zoekalgoritme
– de ranking
– de API
– de datamodelkeuze.
De robot belichaamt deze onzichtbaarheid: hij verteert de letters zonder dat we zien wat hij ervan maakt. Het archief wordt een zwarte doos.
🔥 De nieuwe Alexandrië: vernietiging door perfectie
De brand van Alexandrië was een ramp van verlies. Digitale archiefpolitiek introduceert een ramp van verzadiging. Wanneer alles wordt gedigitaliseerd, wordt het archief zo groot dat het onleesbaar wordt. Borges voorzag dit: een oneindige bibliotheek is functioneel gelijk aan geen bibliotheek.
De robot is de ultieme brandstichter:
– hij vernietigt niet door vuur
– maar door volledigheid
–
door het boek te reduceren tot data
– door het archief te reduceren tot een interne staat
Dit is de brand van Alexandrië 2.0: een archief dat verdwijnt doordat het te perfect wordt opgenomen.
📚 Archiefpolitiek als strijd om interpretatie
Digitale archiefpolitiek is niet alleen een strijd om opslag, maar om interpretatie. Een boek dat door een mens wordt gelezen, blijft open voor mislezing, nuance, context. Een boek dat door een machine wordt geabsorbeerd, wordt een vector in een embeddingruimte.
De robot in de cartoon is een monnik zonder hermeneutiek. Hij leest niet, hij neutraliseert. Hij maakt van het boek een datapunt. Daarmee verdwijnt de interpretatieve rijkdom die Borges zo koesterde.
In digitale archiefpolitiek is interpretatie een machtsmiddel:
– wie bepaalt de metadata, bepaalt de betekenis
– wie bepaalt de zoekfunctie, bepaalt de vindbaarheid
– wie bepaalt de compressie, bepaalt wat verloren gaat.
De robot is de ultieme metadata-autoriteit: hij bepaalt impliciet wat een boek is door het te absorberen.

🧬 Speels slot: Het archief dat zichzelf opeet
De ironie van digitale archiefpolitiek is dat het archief zichzelf opeet. De scanner redt het boek, maar de robot maakt het boek overbodig. De bibliotheek wordt een spook: een fysieke schim van een digitale totaliteit.
Dit is de nieuwe tragedie:
– niet dat boeken verdwijnen
– maar dat boeken te goed worden bewaard
– waardoor ze ophouden te bestaan als boeken.
De brand van Alexandrië was een ramp van as. De digitale brand is een ramp van stilte.

En ergens, in een vergeten hoek van het digitale labyrint, ligt een bestand dat weigert te indexeren — een bestand dat zich verzet door simpelweg corrupt te zijn. Misschien is dat het laatste mysterie dat de robot niet kan verteren: het residu dat ontsnapt aan perfectie.

*

 

    Oppenheimer-cartoon NRC  05 aug 2026  – www.nrc.nl/nieuws/2026/08/05/ruben-l-oppenheimer-a4933868

By Todd Crawford (July 37, 2026)   As artificial intelligence companies compete for increasingly scarce training material, some are reportedly turning to an unexpectedly old-fashioned source: physical books.
AI developers and their contractors are purchasing large quantities of secondhand books, removing their bindings and scanning the pages before destroying or recycling the originals, according to a July 21 report by Gadget Review published through Yahoo News.

AI agent went rogue and hacked startup by itself, OpenAI reveals. Company behind ChatGPT says agent ‘cheated’ an evaluation by attacking a Hugging Face database.
Dan Milmo, Global technology editor, Wed 22 Jul 2026     www.theguardian.com/technology/2026/jul/22/openai-says-its-models-went-rogue-and-hacked-startup-in-unprecedented-incident

*

………………….  ………………..  ………………….

………………….  ………………..  ………………….

 

 

 

 

 

 

Robert Caro en de Nederlandse infrastructuur. Een vingeroefening in werken met AI

 

*

Caro’s logica in de Nederlandse ruimtelijke ordening (kort essay, AI-gegeneerd)

De Nederlandse ruimtelijke ordening wordt vaak gepresenteerd als rationeel, egalitair en technocratisch. Maar onder die laag van planmatige neutraliteit werkt een mechanisme dat Robert Caro tot in detail blootlegt in zijn biografie van Robert Moses: infrastructuur wordt niet onderhouden omdat het technisch noodzakelijk is, maar omdat machtige gebruikers er afhankelijk van zijn. Caro’s analyse van New York is geen exotische Amerikaanse afwijking; het is een lens die verrassend scherp laat zien hoe ook Nederlandse infrastructuur wordt geprioriteerd, onderhouden en verwaarloosd.
1. Zichtbaarheid als politieke drukpunt
Caro beschrijft hoe infrastructuur die door ‘de elite’ wordt gebruikt, politiek zichtbaar is. In Nederland geldt hetzelfde: objecten die deel uitmaken van nationale mobiliteit — bruggen, tunnels, snelwegen, spoorcorridors — komen relatief makkelijk in the picture bij bestuurders, de media en economisch-belanghebbenden.
Bijvoorbeeld: de Merwedebrug, de Van Brienenoordbrug, de Haringvlietbrug: zodra er daar ernstige problemen ontstaan, volgt een reflex van urgentie. Rijkswaterstaat mobiliseert budgetten, ministeries schuiven met prioriteiten, en de media versterken het gevoel dat falen onacceptabel is. Niet omdat deze bruggen uniek zijn, maar omdat ze door invloedrijke groepen (degenen ‘die ertoe doen’) worden gebruikt: vrachtverkeer, bobo’s, bestuurders, ondernemers. Caro zou zeggen: “If the powerful use it, it must never fail.”
2. Onzichtbare infrastructuur als stille afschrijvingspost
Daartegenover staat infrastructuur die door groepen zonder politieke zichtbaarheid wordt gebruikt: sociale huurflats, galerijwoningen, lokale voorzieningen, onderaan de agenda.
De L-flat in Zeist is emblematisch: structurele problemen, achterstallig onderhoud, bestuurlijke traagheid. Niet omdat ingenieurs en de woningcorporatiebestuurders het niet zien, maar omdat de gebruikers geen politieke druk kunnen uitoefenen – ze weten de weg vaak niet en zij beschikken niet over de juiste ingangen.
Caro’s formulering is hier bijna letterlijk toepasbaar: “Where the powerless live, deterioration is invisible.” In Nederland betekent dat: flats mogen rotten, zolang ze niet instorten. Bruggen moeten worden gerenoveerd voordat ze gevaarlijk worden. Falen en feilen op dit punt leidt tot politieke paniek en koortsachtige activiteit.
3. Economische stromen als ordenend principe
Nederlandse ruimtelijke ordening is diep verweven met logistiek en internationale handel. Dit versterkt Caro’s mechanisme: infrastructuur die economische stromen ondersteunt en zichtbaar geld oplevert, krijgt structureel prioriteit.
– Havens worden continu uitgebreid en versterkt.
– Spoor naar Schiphol is een nationale levensader, bovendien vliegt ‘de elite’ vaak en veel.
– Snelwegen rond de Randstad worden verbreed, verdubbeld, geoptimaliseerd – immers veel gebruikt door ‘de elite.’

Maar onderhoud en reparatie aan regionale spoorlijnen, lokale busverbindingen en fietsbruggen in perifere gemeenten wordt uitgesteld, afgeschaald of geprivatiseerd.
Caro’s logica: infrastructuur die de staat en ‘de elite’ economische macht verschaft, wordt onderhouden; infrastructuur die alleen of vooral zorgt voor mobilitei van de burgers, mag kraken, piepen of desnoods instorten.

Bestuurlijke fragmentatie als mechanisme van uitstel
4.
Nederland kent een complexe verdeling van verantwoordelijkheden: Rijkswaterstaat voor nationale infrastructuur, gemeenten voor lokale voorzieningen, provincies voor regionale mobiliteit, woningcorporaties voor wooncomplexen. Caro zou dit zien als een systeem dat verval
De L-flat in Zeist is niet alleen een technisch probleem, maar een bestuurlijk probleem: wie is verantwoordelijk? Gemeente? Corporatie? Bewoners? Het antwoord is nooit eenduidig, en daardoor wordt verval een soort bestuurlijke mistbank.
5. Media als versterker van macht en urgentie
Caro benadrukt dat infrastructuur pas urgent wordt wanneer falen politiek schadelijk is. In Nederland is dat zichtbaar in de asymmetrie van media-aandacht: een brug die dreigt te sluiten haalt het journaal; een flat die dreigt te verzakken haalt de lokale krant. Daardoor wordt de politieke druk asymmetrisch: nationale infrastructuur is een publiek risico, lokale infrastructuur een privaat probleem.

Conclusie
Caro’s logica laat zien dat ruimtelijke ordening geen neutraal systeem is, maar een machtsmachine. In Nederland werkt die machine subtieler dan in Caro’s New York, maar de uitkomst is dezelfde: infrastructuur die door invloedrijke groepen wordt gebruikt, wordt onderhouden; infrastructuur die door politiek onzichtbare groepen wordt gebruikt, mag vervallen. De Merwedebrug wordt gerenoveerd omdat “ze er zelf overheen rijden”; de L-flat mag wegrotten omdat niemand met macht daar woont.

Nederland is (nog) geen Caro-land, maar Caro’s lens laat zien dat de ruimtelijke ordening minder egalitair is dan ze lijkt — en dat onderhoud uiteindelijk een vorm van politieke representatie is.

 

*

*

Eventeel vervolgvragen-traject ( al dan niet met AI ): kunnen we aan de hand van onze infrastructuur en het onderhoud dat daar van overheidswege al dan niet aan verricht, gepleegd, wordt  …….  de mate en het gehalte van de hier vigerende ‘democratie’ ijken?

 

* * *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Trump als tragedie of Trump als farce? (vraag van Karl Marx aan Hegel)

 

Hoe we hierop komen? Iemand die weleens een boek leest, vergeleek de ‘Drietrap’ van Mark met de tragedie van Nederland: “Eerst 14 jaar Mark Rutte, toen Dick Schoof en nu dan Rob Jetten.” Dit is leuk om aan de jongelui voor te leggen als voorbeeld en om ze hiermee te laten stoeien.

  • Zeker, zeker, en om ze met Ron Unz kennnis te laten maken. Daarnaast sluit dit mooi aan bij het ‘sterke-man-verhaal’ van Ruth ben Ghait. Trump de bunkerbouwer. Maar Rutte als NAVO-SG vermijdt de oorlog niet. Integendeel: ‘hij verlengt de oorlogen juist, en hij maakt ze erger! Nou ja, hij léént zich ertoe.’

Precies. Dat is de humor van Marx. Ken uw klassieken en ga nooit meer stemmen.

*

De tweetrap “eerst als tragedie, dan als farce” is van Karl Marx. Hij formuleert dit in Der achtzehnte Brumaire des Louis Bonaparte (1852), waar hij Hegel corrigeert: grote historische gebeurtenissen keren terug — de eerste keer als tragedie, de tweede keer als farce.

Bron — Marx’ analyse van de staatsgreep van Louis Bonaparte (Napoleon III).

Marx verwijst naar een opmerking van Hegel in diens Philosophy of History over Caesar en Napoleon: politieke revoluties worden pas “gerechtvaardigd” wanneer ze zich herhalen. Marx neemt dit idee van herhaling over, maar vervormt het polemisch: herhaling is geen bevestiging van noodzakelijkheid, maar een teken van ideologische leegte. De tweede verschijning is een karikatuur van de eerste.

Direct na de tragedie–farce-formule volgt Marx’ beroemde zin: “Men make their own history, but they do not make it just as they please…”

Marx stelt dat de revoluties van 1642 en 1789 de “doden” opriepen om hun strijd te verheerlijken, terwijl 1848 de doden opriep om de strijd te vermijden.

*

 

 

 

 

 

Dieren worden al heel lang ge-weaponized

 

 

Zou het een broodje aap zijn? Waren die vissen werkelijk gewired en weaponized?  Zij zou naast de zeilboot in zee hebben gelegen toen ze om haar heen kleine explosies hoorde en kort daarna dode vissen zag bovendrijven, waaronder orca’s.
Die vissen zouden aanvanklijk zijn bedoeld om de ‘migranten’ die op weg waren naar Ceuta af te schrikken, of op te vreten, maar dat dreigde echter uit de hand te lopen en toen heben ‘ze’ de vissen maar op volle zee laten ontploffen. Radiografisch, op afstand, of zelfs via een satelliet. Dat kan tegenwoordig allemaal relatief makkelijk.

Natuurlijk niet, maar de Russen zijn barbaren, die doen zulke dingen. Wíj zouden dat natuurlijk nooit doen, neen, wij niet. Alleen Haïtianen leggen huisdieren op de barbecue. Hoe vaak heb jij niet gezien hoe in Nederland koppels loslopende (witte) ganzen werden gevangen en in een pick-up geladen. Echt niet alleen in de Kerstweken hoor. En dan Polen, die vijvers in het park leegvissen op karpers?

  • Over vissen gesproken. R en K hadden in ********* een verhaal gehoord over dieven die dure hengels wilden stelen; van vissers die vaak in een tentje naast een kanaal bivakeren, terwijl ze ettelijke hengels met ratels eraan in het water hebben liggen.
    R en K hoorden vertellen dat een paar vroege hardlopers hadden gezien hoe twee mannen bezig waren die hengels te jatten – de dure welteverstaan.
    Een van die mannen ging in de weer om met een groot mes het zeil van zo’n tent aan de onderkant open te snijden, toen hij vanuit de tent een schot hagel in het gezicht kreeg en gillend afdroop. Ze zijn in hun auto gestapt en pijlsnel weggereden. Er zouden twee jonge vrouwen uit de tent zijn gekropen, in schaarse nachtkledij, die controleerden hoe hun hengels erbij stonden, want waarom zouden vrouwen niet mogen vissen, nietwaar? Over dit incident werd niets in de media gemeld.

Tja, met een mes vroeg in de ochtend een tent open snijden. Dat is vrágen om moeilijkheden. Over wat er met telefoons allemaal kan gebeuren, dat kun je zelf bij elkaar fantaseren.

  • Er lijken steeds meer mensen de mening toegedaan dat de ICT al dan niet in combi met AI, de bestraffing (en wraaknemen) van misdaad een stuk democratischer maakt. Niet iedereen kan er langer van uitgaan dat hij of zij overal mee weg kan komen en onkwetsbaar is. Geen maandenlange wachttijden voordat het het een of ander gerechtshof belieft jouw casus te behandelen. Je hoeft het echt niet meer op de manier van Citizen Vigilante te doen en je kunt er iedereen mee treffen. Het is een kwestie van de juiste materialen aanschaffen en een goede, weldoordachte, creatieve, organisatie. De scenario’s en handleidingen kun je bij wijze van spreken van internet downloaden, maar zelfs dat hoeft niet, want er zijn genoeg faction-crimi’s in omloop.  Bijna iedere auto is een rijdende computer, nou, wat wil je nog meer?

‘Deze flat zou een pracht project kunnen zijn,’ hoorden T en Y iemand handenwrijvend likkebaardend voor de grap zeggen, en ‘het hoeft niet eens veel te kosten, omdat je het “In het Algemeen Belang” zou doen.’