Jan Van de Beek: De Echte Reden Waarom Migratie Bevolkingsgroei Bepaalt en Wat Dit JOU Kost!

*

Wat is door AI en wat door jou geschreven, behalve het idee om Van de Beek aan Cofnas te spiegelen?

• Dat laatste is inderdaad mijn voornaamste inbreng. AI heeft na een gedachtenwisseling een opzet voor het essay geschreven, die ik op diverse punten heb veranderd en bijgewerkt.

Goed idee om Cofnas en Van de Beek aan elkaar te spiegelen, want Jason Arday is wat mij betreft een tragisch schoolvoorbeeld van de heilloze gelijksheidsideologie. Dit gesprek met Peter Siks vind ik tot de betere behoren die de gedachten en methoden van Jan van de Beek goed uit de verf laten komen.

• Absoluut. Daarom dat die roekeloze  politiek van ‘open grenzen steeds meer gaat lijken op een moedwillig politiek vandalisme.’ Voor de ideeën van Cofnas is het gesprek tussen hem en Ancilla van der Leest op Blckbx Deep Dive aan te bevelen.

Juist. Mensen – en daar reken ik politici voor het gemak ook maar even toe – kunnen nog zoveel beweren en bezweren, zwatelen, zwetsen en zalven, wat telt zijn de resultaten van hun doen en laten. En die resultaten worden me dunkt steeds jammerlijker en desastreuzer.

• En dus gaan ze nóg meer liegen, draaien en spinnen, zodat je ze helemáál niet meer wil vertrouwen: ‘Gaat henen en vermenigvuldigt u vooral NIET!‘

*

Essay met een grote inbreng van AI.

De politiek van gelijke uitkomsten: Jan van de Beek, Nathan Cofnas en het taboe op verschillen

Een van de meest bepalende kenmerken van de westerse politieke cultuur sinds de tweede helft van de twintigste eeuw is het streven naar gelijkheid. Dat ideaal heeft onmiskenbaar positieve resultaten opgeleverd. Juridische discriminatie werd teruggedrongen, toegang tot onderwijs werd verbreed en de positie van minderheden verbeterde aanzienlijk. Toch heeft het gelijkheidsideaal ook een schaduwzijde gekregen: de neiging om verschillen tussen groepen uitsluitend te verklaren vanuit onrecht, achterstelling of discriminatie. Juist deze ontwikkeling staat centraal in het werk van Jan van de Beek en Nathan Cofnas.

Hoewel beide auteurs zich op verschillende terreinen bewegen, signaleren zij een vergelijkbaar fenomeen. Volgens hen zijn niet alleen bepaalde politieke conclusies, maar zelfs bepaalde onderzoeksvragen buiten de grenzen van het maatschappelijk aanvaardbare geplaast. Het probleem is volgens hen niet dat men het oneens is met controversiële hypothesen, maar dat sommige hypothesen eenvoudigweg niet eens meer onderzocht mogen worden.

Jan van de Beek richt zijn kritiek vooral op het migratiedebat. Zijn werk gaat minder over etniciteit of ras dan over de wisselwerking tussen immigratie, demografie en de verzorgingsstaat. In zijn analyse wordt wetenschappelijke kennis over migratie vaak geproduceerd binnen een normatief kader waarin immigratie in beginsel als onomstreden positief wordt beschouwd. Daardoor ontstaat volgens hem een asymmetrie: voordelen van immigratie krijgen veel aandacht, terwijl de financiële, sociale of institutionele kosten niet gemakkelijk bespreekbaar zijn. Het gevolg is volgens Van de Beek dat wetenschap niet langer uitsluitend beschrijvend werkt, maar mede een legitimerende functie krijgt binnen een politiek project.

Nathan Cofnas gaat een stap verder. Zijn kritiek richt zich op de veronderstelling dat alle bevolkingsgroepen noodzakelijkerwijs dezelfde gemiddelde uitkomsten zouden moeten vertonen wanneer discriminatie volledig wordt weggenomen. Vanuit die aanname worden verschillen in onderwijsresultaten, inkomens of vertegenwoordiging aan de top vrijwel automatisch geïnterpreteerd als bewijs van structurele achterstelling. Cofnas stelt daar tegenover dat verschillen in uitkomsten niet per definitie bewijs zijn van onrecht. Zijn centrale punt is niet zozeer dat genetische verschillen de juiste verklaring vormen, maar dat zulke verklaringen niet op voorhand uit het wetenschappelijke debat mogen worden uitgesloten.

De raakvlakken tussen Van de Beek en Cofnas liggen daarom vooral op metaniveau. Beiden bekritiseren wat zij zien als een ideologisch regime waarin gelijkheid van kansen geleidelijk is veranderd in een impliciete verwachting van en een politiek streven naar  gelijkheid van uitkomsten. Wanneer groepen onder verschillende omstandigheden toch uiteenlopende resultaten laten zien, ontstaat onmiddellijk druk om die verschillen weg te masseren en te etiketteren als product van discriminatie of institutionele barrières. De mogelijkheid dat sommige verschillen een andere oorsprong kunnen hebben, wordt dusdoende maatschappelijk en academisch problematisch om over te praten.

Vanuit hun perspectief is dit niet alleen een wetenschappelijk probleem, maar vooral ook een politiek probleem. Als gelijke uitkomsten het normatieve einddoel worden, verandert onderzoek van karakter. Wetenschap moet dan niet langer probere vast te stellen hoe de werkelijkheid eruitziet, maar moet bijdragen aan een vooraf gedefinieerd maatschappelijk ideaal. De grens tussen empirische analyse en politieke ideologie vervaagt.

Toch verdient ook deze kritiek zelf een kritische beoordeling. Tegenstanders van Cofnas wijzen erop dat veel onderzoek naar ras, intelligentie en genetica methodologisch omstreden is en historisch vaak is gebruikt om ongelijkheid te rechtvaardigen. Het bestaan van taboes betekent niet automatisch dat de verboden ideeën juist zijn. Evenmin volgt uit politieke gevoeligheid dat kritiek op wetenschappelijk handelen ideologisch gemotiveerd zou zijn. Wetenschappelijke consensus kan soms voortkomen uit sterke empirische argumenten in plaats van uit politieke druk.

Van de Beek wordt vaak verweten dat hij complexe maatschappelijke processen te eenzijdig vanuit economische kosten-batenanalyses benadert en te weinig oog voor de ethische aspecten zou hebben. Migratie heeft niet alleen financiële gevolgen, maar ook culturele, demografische en menselijke dimensies die zich moeilijk laten vangen in modellen. De vraag of immigratie wenselijk is, kan daarom niet uitsluitend worden beantwoord middels alleen maar economische berekeningen. Dit doet Van de Beek dan ook niet; hij heeft na zijn wiskundestudie niet voor niets een academische studie culturele antropologie afgerond.

Jan van de Beek en Nathan Cofnas zijn relevant, omdat zij de aandacht vestigen op een fundamentele spanning in moderne democratieën. Liberale samenlevingen presenteren zichzelf graag als open samenlevingen waarin alle ideeën besproken mogen en kunnen worden. Tegelijkertijd echter rust er op sommige onderwerpen een taboe en worden er grenzen gesteld aan wat publiekelijk gezegd of onderzocht kan worden. De vraag is niet alleen of die grenzen gerechtvaardigd zijn, maar vooral wat er gebeurt wanneer wetenschappelijke nieuwsgierigheid met politieke orthodoxie botst.

Het werk van Van de Beek en Cofnas kan vooral worden beschouwd als een uitdaging aan de hedendaagse tendens om gelijkheidsdenken tot norm te verheffen. Niet omdat hun conclusies noodzakelijkerwijze correct zouden zijn, maar omdat zij de vraag stellen of een samenleving die werkelijk vertrouwen heeft in wetenschap en in zichzelf, bereid is ook hypotheses te verdragen die zij misschien als moreel onwennig en ongemakkelijk ervaart. Juist daar ligt de kern van hun intellectuele provocatie: niet in de verdediging van verschillen, maar in de vraag waarom het bestaan van bepaalde verschillen zelf zo moeilijk bespreekbaar is geworden.

………………………..  …………………………  …………………………………

………………………..  …………………………  …………………………………

  De illustratie is AI-gegenereerd