‘ Mw. Irene van der Marel heeft ook weer zo’n solide, alleszins begrijpelijk en gezond-verstand-logisch verhaal, dat de stikstof-shenanigan (= een slap flauwekul-broodje-aap) van de Haagse noemenklatoera & handlangers, te kijk zet door het contrast met de wollige brabbels die zij debiteren. Alles om de boeren hun grond te ontfutselen.’

–        ‘ Goed dat ze zich staande houdt tegenover de interviewer, die de neiging heeft als een stoomwals over de interviewee heen te walsen. Irene van der Marel laat zich niet van haar apropos brengen. Chapeau! Een verhelderend verhaal, maar ze weet dan ook waarover ze het heeft. Daar heeft ze tenslotte voor doorgeleerd. Als je meer en meer personen als Irene van der Marel voorbij ziet komen, dan wordt de indruk dat “ze” gewoon een spelletje bedot-en-belazer spelen almaar sterker. Cynisch brutaal. Vooral dat schijnheilige zich verstoppen achter zorg-voor-de-natuur-en-biodiversiteit. Brrrrrr, wat een abominabel allooi.’

‘ Ik moest denken aan dat boek van Sakia Sassen (Expulsions), waarin ze verdringing/uitwerping in Derde Wereld-landen aan de orde stelt.

Dat verhaal gaat intussen net zo goed op voor het Westen, vooral als het om land/grond gaat. Grond is tot een commodity gemaakt, die zich leent voor allerlei vormen van “securitisatie.”

Ik citeer: “ The extreme cuts in social benefits, declines in workforce numbers, and increases in income taxes imposed on Greece and Spain years after the 2008 crisis, make visible a deep restructuring project. But milder versions of such restructuring are taking place throughout the eurozone, as well as in other wealthy countries such as the United States. One project that seems to be part of this restructuring involves keeping the increasingly privatized and corporatized economy going by getting rid of excessive social contract-related expenditures.

Debt repayment and austerity programs are disciplining mechanisms that serve this larger project of protecting a particular type of economy. They do not help or aim at maximizing employment and production. [41]

I conceive of finance as a capability, though one with variable valence; it is not Amartya Sen’s or Martha Nussbaum’s positively marked concept of capability. Finance needs to be distinguished from traditional banking. Traditional banks sell money in their possession. Financial firms sell something they do not have, and therein lies the push to be far more innovative and invasive than traditional banking. In this regard finance can be thought of as a capability to securitize just about everything in an economy and, in doing so, subject economies and governments to its own criteria for measuring success. Securitization involves the relocation of a building, good, or debt, into a financial circuit where it becomes mobile and can be bought and sold over and over in markets near and far. In the past two de cades fi nance has invented often very complex instruments to securitize extreme instances of familiar items— not just high- grade debt but also used – car loans and modest municipal government debt. Once an input is securitized, financial engineering can keep on building long chains of increasingly speculative instruments that all rest on the alleged stability of that first step. [118] “ Saskia Sassen  ISBN 978- 0- 674- 59922- 2; 41,118 ‘

–        ‘ Nou ja, dat lijkt me duidelijk: ” Debt repayment and austerity programs are disciplining mechanisms.”  Ook in Nederland wordt schuld gebruikt om de schuldenaar/de boer te disciplineren. Daar lijken politici/”de overheid” en banken zelfs moedwillig op aan gestuurd te hebben, met het de boeren dwingend aanpraten van steeds grotere investeringen en dan nu … floep! trekken ze het tapijtje onder de boer vandaan. Innoveren mag je als boer niet meer en de norm voor die bizarre stikstofdepositie kunnen “ze” naar believen manipuleren.

Overigens – ik kom er op via Expulsions – vond er een tijd geleden een discussie plaats tussen enkele van de jongelui over “omvolking” vanwege de hevige import van exoten, parallel met dat boek van Goldschmidt: Darwins hofvijver. Hoeveel exoten moeten er in Nederland, de EU, nog bijgepropt worden voordat zich hier hetzelfde voor gaat doen als in het Victoriameer. Daar ging het over.  K. komt uit Denemarken en daar zijn ze aan het ont-ghettoïseren. Iemand vroeg haar hoe het met de inburgering in Denemarken gaat – gewoon, belangstellend. Vandaar. Hoeveel van de Haagse Kaasstolpers zouden zo’n boek van Goldschmidt nou hebben gelezen?

Mw. Sassen heeft het aan het slot impliciet ook over path dependency/Sachlogik. Is die eerste stap van commodificatie en securitisatie eenmaal gezet, dan worden de volgende stappen geregeerd door een inherente logica, vanwege die eerste stap.’

‘ Wat de corona-verdwazing en nu deze stikstofsoap, in ieder geval mij opnieuw en duidelijk heeft ingewreven is, dat het begrip van democratie dat we erop na houden en waaraan we als slaapwandelaars uit macht der gewoonte blijven refereren, niet meer dan een schaamlap is, die bovendien voortdurend krimpt.’

 

 

Sander Janssens   NRC 10 augustus 2022

* geredigeerd citaat Janssens * :   ‘ In 1931 schreef dichter en schrijver Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936) zijn eerste en enige avondvullende toneelstuk Jan Pieterszoon Coen, over de ondergang van de vierde gouverneur-generaal van de VOC. Vanwege de politieke gevoeligheid werden door de jaren heen meerdere ensceneringen ervan op het laatste moment geannuleerd of zelfs verboden. Het stuk geldt inmiddels als een van de meest omstreden toneelstukken van Nederlandse bodem.

In elf taferelen laat Slauerhoff de laatste maanden van Jan Pieterszoon Coen voorbijkomen, waarin hij diens mythische status als nationale held genadeloos ontmantelt. Slauerhoff schildert Jan Pieterszoon Coen in het stuk af als angstige, gewelddadige en onvoorspelbare massamoordenaar, een hebzuchtig en racistisch heerser die zich ronduit tiranniek opstelt ten opzichte van zijn directe omgeving. Hij ging drastisch in tegen het publieke beeld van de VOC-topman: Coen werd destijds vooral geroemd als grondlegger van de Gouden Eeuw.

Hij gaf daarmee een kritisch tegengeluid dat politiek gevoelig lag. Inmiddels legendarisch is het verbod van de Amsterdamse burgemeester d’Ailly in 1948, zes dagen voor een groots aangekondigde uitvoering ter gelegenheid van de opening van de Boekenweek. Het was ten tijde van de politionele acties in Indië en aangenomen wordt dat de autoriteiten een dergelijk kritische blik op de gouverneur-generaal niet konden gebruiken. De opvoering ervan, oordeelde de burgemeester, zou „ongetwijfeld de openbare orde in gevaar hebben gebracht” – al bleef een officiële opgaaf van reden voor het verbod uit.’ * *