‘ “Dit willen we in Australië dus absoluut niet,” zei Joyce gisteren, en gelijk heeft ze, ‘ zegt Rania met een diepe zucht. Ik, wij, willen het ook niet, maar het overkomt ons gewoon zonder dat we er ook maar iets tegen kunnen doen. Nou ja, voor de psychische ontlading, voor even, voor een keertje, op een partij als die van Wilders of Baudet stemmen misschien, maar gaat dat helpen? Ik betwijfel het. Er zijn trouwens al zo veel exoten binnengestroomd, dat, al zouden de grenzen eergisteren potdicht gaan, wij nog voor jááááren integratie-leed en inburger-soesa te verduren krijgen. Wat zeg ik, jaren? We zijn daar voor de komende generaties zoet mee.’
‘En intussen blijven de exoten binnenkomen,’ zegt Zohra, ‘het flitsende beleidmodel van dweilen-met-de-kraan-open. Het zal met Hollandse properheid te maken hebben, denk ik.’
Willemijn: ‘ Ik vond het intrigrerend hoe ze over die Chinese “overloper” Wang-William spraken, heel even maar en casual, alsof ze bang waren meteen als xenofoob en racist geboekt te worden.’ 
‘ Harper was daar duidelijk over, vond ik,’ zegt Zohra, ‘ ze vertrouwen het niet zo maar. Misschien is die meneer Wang een door Xi en consorten bedachte list op de manier van het paard van Troje. Als die werkt, dan komen er hoogstwaarschijnlijk meer overlopers-uitpuilend-van-ultragewichtige informatie onze kant op. Nu, met het rebelse Hong Kong, is de tijd daar bijzonder gunstig voor. Wij, de useful idiots, krijgen beelden en berichten te zien van een Democratie die belaagd wordt en dan reageren we automatisch en reflexmatig met China verketteren en grenzen openzetten voor politieke vluchtelingen.’
‘ Fiesal noemt dat heel onsmakelijk het fenomeen van de omgekeerde lamme “sluitspier,” zegt Willemijn, ‘maar hij heeft een punt. Alles komt via die sluitspier naar binnen, in plaats dat we het ongerief naar buiten persen, zoals bij de gewone sluitspier. Of wij, het Volk, dat nou wil of niet. Den Haag heeft er lak aan. De boel organiseren, hó maar. Het gaat er steeds meer op lijken of de Haagse politici willens en wetens maatschappelijke ontwrichting willen bewerkstelligen. Hoe moeten we het anders duiden? ’
Zohra: ‘ Nu heeft Sigrid Kaag zich gekandideerd als D66 voor-vrouw. Dat belooft weinig goeds waar het om immigratie gaat, vrees ik. Helaas is de marketing-propaganda-machine al op gang aan het komen.’
Rania: ‘ Wat maakt het uit wie welke partij gaat aanvoeren en promoten? Het is toch een pot nat? De heisa eromheen – wie gaat het winnen?! – is een farce en tragedie tegelijk, want het wedstrijdformat fopt het publiek keer op keer. Dat publiek denkt steeds dat er nú misschien dan toch iets gaat veranderen. Intussen heb ik een grotere afkeer van de Haagse politici dan voor chicanerende migrant-exoten. De laatsten zoeken gewoon een graziger weide en dat is menselijk, maar de politici zijn de werkelijk schuldigen voor de ellende en narigheid, want die willen alleen elkaar de loef afsteken op internationale podia met hun respectieve ’Wir schaffen das!’ Die bieden tegen elkaar op wie er de grootste contingenten en meeste quota aan exoten haar of zijn land kan binnenstampen, zonder zich daarbij iets aan de eigen burgers gelegen te laten liggen.’
Willemijn: ‘ Zelfs het uitzetten van afgewezen asielzoekers laat de politiek versloffen. Waar hebben we het dan over wanneer het over hun asiel- en migratiebeleid gaat?’
Rania: ‘ De Kamerleden willen nu bij motie van D66’ger Jetten – alweer D66 – tien miljoen euro weghalen bij de huurtoeslagen om een verdubbeling van het aantal medewerkers per Kamerlid te kunnen verwezenlijken. Zodat ze de regering “nog beter zullen kunnen controleren.” Over de verhuurderheffing van Stef Blok hoor je ze niet, maar ze willen juist zelf geld bij de huurders weghalen. Wat Blok kan, dat kunnen wij ook, denken ze daar onder de Haagse Kaasstolp.’
Willemijn: ‘ Natuurlijk, want Kamerleden zijn net mensen. Dat zouden we eens kunnen vergeten. Mensen piepelen namelijk het liefste mensen van wie ze vermoeden – en in dit geval wéten de Kamerleden het gewoon zeker – dat die niets terugdoen. Aan de hypotheekrente-aftrek zullen Kamerleden niet zo gauw durven tornen, want dat zijn mensen die wel degelijk iets terugdoen. Stel je voor: tien miljoen uit de hypotheekrente-aftrek peuteren. Neen, het is allemaal erg logisch hoor.’
‘ Tja, zo lang die burgers zich blijven laten foppen, zal er weinig veranderen,’ meent Zohra, ‘men gaat routinematig naar de stembus, zonder veel benul wat men met dat stemmen legitimeert en autoriseert. Dat ziet John Dunn heel scherp. Het wóórd Democratie op zich werkt al verdovend-hypnotiserend, zonder dat de meesten van ons weten wat we daaronder precies moeten verstaan. Democratie, dat is eens per vier jaar stemmen. Meer niet. Terwijl stemmen nu en stemmen vijftig, zestig, jaar geleden natuurlijk niet meer hetzelfde betekent en bewerkstelligt.’
‘In Hong Kong zijn de Chinezen door het dolle heen, want de Democratie heeft de meeste stemmen behaald. En toen? Komen ome Xi en kornuiten persoonlijk langs met felicitaties,en fortune cookies? Wat denken ze in Hong Kong? Gaan ze lid van de NATO worden en de euro invoeren?’
Rania grinnikt: ‘ Ik durf bijna te wedden dat Angela M. een gelukstelegram heeft verstuurd met de tekst: Sie schaffen das! Bestimmt!’
‘Ja ja,’ zegt Willemijn, ‘en daarbij dan meteen de vraag hoeveel Syriërs, Jemenieten, Rohingya, Somali en wat er nog meer in de aanbieding is, ze in Hong Kong willen opnemen.’
Zohra: ‘Niemand heeft het trouwens meer over het referendum, dat nota bene door K3 Ollongren van D66 is gewurgd; dat vind ik ook zo bizar. Voor mij is dat een zeker teken dat men onder de Haagse kaasstolp verkiest niet over heuse – toekomstbestendige, duurzame, klimaatpositieve, biodiverse en milieuvriendelijke – democratie te willen nadenken.’
Willemijn: ‘Die drie Australische meisjes vallen hier van de ene verbazing in de andere en wat ze voortdurend tegen elkaar zeggen is: zó ver moeten wij het in Australië beslist niet laten komen! Of ze gelijk hebben.’
‘ Er zijn er meer, die in Europa poolshoogte nemen,’ weet Rania,’ Harper vertelde me dat er vijf Australiërs in Duitsland rondkijken en drie in Parijs en nog een paar in Denemarken, geloof ik.’
‘ Harper, Joyce en Matty spreken vloeiend Nederlands,’ zegt Willemijn, ‘en ze houden zich angstvallig op afstand van de media.’
‘Ze zijn allemaal twee-of drietalig opgevoed,’ zegt Rania, ‘en van de jongens die in Duitsland rondkijken, spreken er twee ook nog een of twee aboriginal talen. Hoe weinig weten wij toch van Australië. Verbazingwekkend.’
‘ Is in Australië dat moratorium op aankopen van onroerend goed door “Chinezen” intussen van kracht?’ vraagt Zohra zich af. ‘ Het viel bij veel Australiërs niet goed dat schatrijke Chinese-Australiërs steeds meer huizen en grond opkopen. De dochter van de Huawei-boss heeft er ook een pied à terre geloof ik.’
‘ Joyce ontweek mijn vraag daaromtrent,’ herinnert Willemijn zich, ‘ nou ja, ze zei zoiets in de trant van dat je personen met een Australisch paspoort niet kon discrimineren op hun herkomst en/of etnie, maar gelukkig zijn ze er in Australië niet mee geloof ik. Immigratie en infiltratie liggen momenteel gevoelig dicht bij elkaar, dus je kunt zo maar iets verkeerds zeggen.’
‘Nou moe,’ zegt Rania verontwaardigd, ‘ doe niet zo eng! Je doet net of Australië en wij al door China zijn overgenomen.’
Zohra: ‘ Weliswaar zijn we nog niet door China overgenomen, maar zal ik je eens wat verklappen? Geïnfiltreerd zijn we al lang en wel degelijk. En dan bedoel ik niet door China. Dat is niet prettig om je te realiseren, maar denk er toch maar eens over na.’
♦
