>>>  Elle continua à le branler de la main gauche, approcha la lampe de sa main droite. Au moment où le rayon de lumière se posait sur son visage il fut traversé par un choc violent, se recroquevilla sur lui-même avec effroi : Mélodie c’était Anne-Lise, la fille de Cécile ; c’était elle, il n’y avait aucun doute.

Il avait eu la fugitive impression, au début, que son visage lui rappelait quelqu’un, mais maintenant il la reconnaissait avec certitude. Elle le considéra un moment avec stupéfaction, puis le reconnut à son tour. « Oh, merde… » dit-elle. Elle demeura prostrée pendant quelques secondes avant de demander : « Tu ne diras rien à papa ? »Pourquoi papa ? se demanda Paul, il n’était pas tellement intime avec Hervé, ce n’était que son beau-frère ; avec Cécile, oui, il pouvait y avoir un problème. <<<<<

(Citaat uit Anéantir van Houellebecq.  ISBN 978 2 0802 7153 2, blz. 402-403 – Paul Raison is hier bij zijn nichtje Anne-Lise, die hem manuaal en oraal bedient, en die onder naam Melodie als escorte blijkt te werken, hetgeen hij niet wist.)

*

‘ Incest tussen broer en zus? Zou kunnen. Enne ….. dan is Anne-Lise hun dochter? Dan zou Paul het met zijn dochter – die ook zijn nichtje is – doen. Of wordt de familierelatie geobjectiveerd doordat hij haar voor haar diensten betaalt?’

–        ‘ Mwah. Het lijkt mij dat Houellebecq het markt-element (de commodificatie van alles wat los en vast zit) slinks via de achterdeur ook deze roman binnen haalt. Denk je ook niet? Paul zou betalen voor de seksuele diensten van zijn dochter. Da’s toch kras. Dan kun je het eigenlijk geen incest meer noemen.’

‘ Maarre, is het waarschijnlijk dat Anne-Lise de bloedschennige dochter van Paul en Cécile is? Ik herinner me het verhaal niet meer precies, zou het boek moeten herlezen. Jij verzint dit ook maar ter plekke, hoewel ik moet zeggen dat ik het niet slecht bedacht vind. Met de incest tussen een ouder en een kind (hier: vader en dochter – van een zus van de vader), wordt een zwaarder tabou geschonden, dan bijvoorbeeld incest tussen broer en zus, of tussen oom (Paul) en nicht (Anne-Lise), en indien Cécile niet de zuster van Paul zou zijn. Je zou het kunnen interpreteren als symbool voor de mate waarin een maatschappij gecorrumpeerd is. ’

–        ‘ Echt iets voor Houellebecq, om iedereen op het verkeerde been te zetten. Wat ik tot dusverre over het boek heb gelezen, gaan de meeste recensenten op de toer van “de romantische liefde.” Dat vernietigt Houellebecq dan stiekem, met het personage Anne-Lise. De schrijver vernietigt alles wat de lezer (nog) heilig en dierbaar is. Waarom ook niet? We leven in goddeloze tijden – en dit is tenslotte maar een roman. Het staat volgens mij nergens op deze manier in de roman verwoord. Maar, het zou kunnen, ja hoor. Speculeren, interpreteren en tusen de regels door lezen, staat eenieder vrij.‘

‘ Liefde? De liefde voor geld dan, zoals bij de journaliste Indy ( “… qu’elle n’était qu’une journaliste ratée, appartenant à la presse écrite qui plus est. “ / “ … elle respectait le pouvoir, elle le respectait presque autant que l’argent.” / “ Indy connaissait certainement des avocats redoutables, avocat et journaliste c’était un peu pareil, enfin ça lui paraissait appartenir au même monde un peu louche, en prise directe avec le mensonge, sans contact immédiat avec la matière, la réalité, ni avec une quelconque forme de travail.”). Indy is als journaliste een hoer, terwijl Anne-Lise een escorte-met-academische-titel is.’

–        ‘ Die het ook met mannen uit de lager standen doet, zo lang die maar beleefd zijn en dokken, natuurlijk.’

‘ Nou ja, Anne-Lise staat daar professioneel in, kun je ook zeggen. Het gaat niet om “Echte Liefde.” Maar, ik zal het boek herlezen.
Wat ik ook erg intrigerend vind, is wat Baudrillard beweert over anatomische transseksuelen, dus mensen die “omgebouwd” zijn, die zouden geen jouïssance (hoeven) ervaren. Hoe dat kan worden aangetoond en bewezen, is mij een raadsel, maar ik vind het een intrigerende bewering: “It is known that “anatomical transsexuals” are not prone to jouïssance. They are relatively indifferent to it. The sexual is based on jouïssance which is the rationale behind the leitmotif of the liberation of sex. The transsexual is based on artifice whether it is a question of anatomy (changing sex) or a question of variations of dress, gestural or morphological codes which are characteristic of transvestites. In all cases, whether it is a surgical process or transvestism, it is a question of artifice. “ (blz. 19-20).’

–        ‘ Het zou kunnen aansluiten bij wat Houellebecq over zaken als transgenderisme en zo (lbh …. enzovoorts), denkt. Maar dit gis ik.’