* PARKEER *
*
‘ Het was me niet eerder opgevallen dat de rug van de stofomslag van Houellebecqs boek in regenboogvlagkleuren was. Of het speciaal en alleen bij de Nederlandse vertaling zo is, weet ik niet. Bij de cover van de Duitse vertaling in ieder geval niet. Andere covers heb ik nog niet gevonden. Het boek is in tig talen vertaald.’
– ‘ Houllebecq kennende, zou het best een sardonische grap kunnen zijn – van hem en/of van de Nederlandse vertaler Martin de Haan. In Nederland is de woke- en lhbtq-rage volop aan de gang. Voeg daar de stikstofgekte en de censureer-dolheid aan toe en je komt op een tamelijk gestoorde maatschappij uit. Dat kan die regenboogvlag verklaren. Ik heb van Franse vrienden gehoord dat Houellebecq door zijn research voor zijn boeken en zijn politieke contacten, vrij goed op de hoogte is met de vigerende (politieke) omstandigheden in diverse landen. De Nederlandse boerenrevolte (de beoogde land grab door de politieke nomenklatoera) en de Stikstof-soap zijn wereldwijd de risés van de eeuw, en bezorgen het mensdom veel vermaak. Make The Netherlands Great again! Nietwaar?
Hoe vind je het boek?’
‘ Dat weet ik nog niet, want we lezen het niet van voor naar achter en van kaft tot kaft, maar we duiken er steeds ergens in en proberen allengs op eigen houtje een narratief te construeren. Soms vertellen vrienden die het boek ook lezen of al hebben gelezen, wat hen is opgevallen in het verhaal en dat passen we dan in ons narratief.
Ik viel een tijdje geleden middenin het verhaal over de schoonzus van Paul Raison, de protagonist, Indy de journaliste. Indy heeft een KI (kunstmatige insiminatie) kind genomen (ook wel een gestyled Gucci-kind genoemd) en wel van een zwarte spermadonor. Het joch draagt de naam Godefroy en Paul vindt het maar een ettertje.’
– ‘ Via de baarmoeder. Dat is een tamelijk originele manier om toch “exoten” Europa in te krijgen, zonder dat een staatssecretaris als Erik de Berg (“de pijnlijer”) daar iets tegen kan doen – indien die VVD-persoon dat al zou willen natuurlijk.
Een interessante manier van een boek lezen, maar dat doen jullie wel vaker. Ik vind het boeiend, maar wij hebben niet zo veel boeken achter de kiezen als jullie en mijn partner leest toch het liefste van A naar Z. Die plaatsing van de regenboogvlag op de rug is spannend – “Je kunt m’n rug op,” zei het ene boek tegen het andere en ze voegden ritselend en ruisend ‘de daad’ bij het woord – als je begrijpt wat ik bedoel.’
‘ In romans van Houellebecq zit de seksualteit overal en nergens. Is het je in deze roman opgevallen dat het vooral de vrouwen zijn die hun tong gebruiken voor fellatio (pijpen)? Van Paul wordt bij mijn weten maar een keer vermeld dat hij zijn tong gebruikt voor cunnilingus (beffen): “ …hoewel niet zo getalenteerd als zij, was hij niet slecht in orale seks, en hij probeerde ironisch te doen over de gevolgen die de verwijdering van zijn tong zou hebben gehad voor hun relatie; maar hij besefte meteen dat het onderwerp zich niet goed leende voor ironie.[blz. 525]“
Protagonist Paul Raison (de rede, het gelijk) zou vanwege mondkanker zijn tong moeten laten wegsnijden. Veel recensenten gaan meteen op de toer van de blanke man die monddood wordt gemaakt, maar je kunt je mond en tong natuurlijk ook voor andere dingen gebruiken. Het gaat om de tong ( la langue, de taal, de tong) en niet om de stembanden (cordes vocales). ‘
– ‘ C’est vrai. Jij doet heel veel met en aan close reading en dat vergeten wij steeds.’
‘ Dommage, want door close reading krijg je veel meer waar voor je geld, omdat je dan immers drie, vier en soms meer, boeken en verhalen leest, voor de prijs van een. Hoewel dat – o.a. volgens Barthes – niet is gegarandeerd.’
– ‘ Ik herinner me dat Paul zich op bladzijde 312-314 seksueel-oraal laat verwennen door zijn nichtje Anne-Lise (artiestennaam: Melodie), die hij in het halfduister niet had herkend: “ ‘Op deze manier kon ze met een paar uur werken in de week tienduizend euro per maand opzijzetten. ‘Wil je trouwens je vierhonderd euro terug?’ Hij weigerde, het was echt niet nodig. ‘Bovendien vond ik dat je lekker pijpte,’ flapte hij eruit, in een plotselinge opwelling van openhartigheid waar hij zich meteen voor schaamde, maar die Anne-Lise een glimlach ontlokte.
‘Mama verdient haar brood met koken voor mensen die ze niet mag,’ ging ze verder, ‘terwijl ze dol is op koken, het is haar grote passie, is dat beter dan wat ik doe?’ “
Koken is eten bereiden, en eten gaat met en door de mond. Iemand die goed kan koken, die kookt gewoon goed, ongeacht of zij of hij degenen die haar of zijn eten opeten sympathiek vindt of niet. Een escort-meisje dat goed is in “escorteren” moet het worst wezen wie ze escorteert – zo lang het niet de spuigaten uitloopt qua lichamelijke hygiëne en er ordentelijk wordt betaald. Tja, in de prollenkrant lees ik dat “situationele relaties de toekomst van de liefde” zijn. Anything goes, nietwaar? Maar of ik deze roman nou als een pleidooi voor de (seksuele) bevrijding moet lezen, kweenie hoor. Het komt mij voor als een vreemde situatie, om door een meisje dat je als baby de fles hebt gegeven, oraal bevredigd te worden. In dit geval is het nog familie ook.’
‘ Het enige dat “vrij” zou zijn, is de zogenaamde “vrije markt” waarmee we sinds jaar en dag massaal worden bedot. Alles is vermarktbaar en overal is een verdienmodel uit te maken. Neefje Godefroy is verwekt met gekocht sperma. Wat is een baby de fles geven anders dan orale verwennerij?’
===== ========== ==========
Citaat over Indy (echtgenote van Aurélien Raison) en zoon Godefroy, op bladzijde 154 “Vernietigen”:
“ Hun zoon was het ergste, hij kon er niet aan wennen. Het was geen kwestie van racisme, hij had nooit een speciale afkeer of aantrekkingskracht voor mensen met een zwarte huidskleur gevoeld; maar hier klopte toch echt iets niet.
Dat Indy had besloten een beroep op kunstmatige voortplanting te doen omdat haar man steriel was kon hij natuurlijk begrijpen; dat ze bovendien een beroep op een zaaddonor had gedaan was al bedenkelijker, in zijn ogen tenminste, maar misschien werd hij wel verblind door verouderde morele opvattingen, misschien was vermarkting van de zwangerschap wel volstrekt legitiem, om eerlijk te zijn dacht hij van niet, maar hij probeerde over het algemeen niet te veel over dat soort kwesties na te denken.
Dat ze naar Californië was gegaan om al die operaties uit te laten voeren, prima, dat was technologisch gezien de meest geavanceerde optie, en ook de duurste –
Oké, soit, maar wat kon haar hebben bezield om uit de immense catalogus van mogelijke donorvaders die haar ongetwijfeld ter beschikking was gesteld door het Californische biotechbedrijf waarop ze een beroep had gedaan, een zwarte donorvader te kiezen?”
………… ……………… …………. & & & ……………. ……………….