‘ De jongelui geloven geen biet van de officiële narratieven die over deze move van Rutte de ronde doen. Hun favoriete narratief is momenteel dat Rutte en Kaag dit hebben voorbereid – althans zeker Rutte en dat Kaag misschien mee is gegaan – en dat “de val” van dit kabinet op dit moment en op dit thema (kinderen-nareizigers) nauwkeurig is gepland.’
– ‘ Wat ik interessant vind is dat ze hebben bedacht dat Rutte (en eventueel Kaag naderhand ook) zo veel mogelijk afstand-in-de-tijd wilden creëren tussen de invoering van allerlei op stapel staande middelen en methoden om ons de controle-maatschappij in te duwen en hun actieve bemoeienis als politicus. Dus dat je als je over tig jaar merkt dat je geen kant meer op kunt en overal bent ingesnoerd, je geen actieve herinnering meer hebt aan Rutte en Kaag als onmiddellijke veroorzakers van jouw narigheid. Er zit te veel tijd tussen.’
‘ Precies, en dan komen we bij Peter Sloterdijk en zijn Woede en tijd (ik citeer uit de Engelse vertaling bladzijde 61) “Revenge emerges out of the project form of rage. This concept initially requires analysis from a neutral and ecological vantage point. One may rightly understand the desire for revenge as one of the most unfriendly desires of humanity. That it belongs to the causes of the greatest miseries is proven by history insofar as it has not yet been classified a “life teacher.” Called “ira,” it is classified among the deadly sins. If anyone could say something positive about it, it is that with it the possibility of unemployment vanishes from the life of avenger. He who has a strong intention to practice a revenge is, for the time being, safe from suffering problems of meaning. A persistent will excludes boredom. The deep simplicity of rage satisfies the all-too-human desire for strong motivations. One motive, one agent, one necessary deed: this is the formula for a complete project.”
Sloterdijk voegt als het ware een disclaimer in: “the desire for revenge as one of the most unfriendly desires of humanity.” In de Nederlandse vertaling staat dat het verlangen naar wraak: ”tot de meest onverkwikkelijke menselijke roerselen” gerekend kan worden. ‘
– ‘ Waarom eigenlijk? De ellende van de Toeslagen-ouders is voor een deel te wijten aan (individuele?) wraakacties van ambtenaren van de Belastingdienst.’
‘ Nou? Vind je dat niet hoogst onverkwikkelijk? Er zou ook nogeens racisme bij zijn komen kijken. Oké, oké, je keert for the sake of the argument de daders en slachtoffers even om. De ambtenaren van de Belastingdienst blijven (grotendeels en meestal) anoniem, terwijl bijvoorbeeld de stikstofmevrouw Christianne van der Wal – Zeggelink een gezicht en een naam heeft. Wanneer iemand een vader of een zoon of een broer heeft die zich heeft verhangen vanwege een stikstofgerelateerd akkevietje, dan komt de zaak toch even anders te liggen. Indien je verder speelt op het Sloterdijk-register van wraak en vergelding. Wat is de “wraak” van op een andere politieke partij stemmen als straf en wraak nou voor apekool! Dat zet toch absoluut geen zoden aan de dijk?!’
– ‘ Hier gaat het om hè. Dit trekken de jongelui onder “karakterverandering” wat misschien niet helemaal correct is. Hoewel je emoties en moraal op elkaar kunt betrekken.’
‘ Jawel, maar gecorrigeerd voor omstandigheden en cultuur; onze maatschappij verandert van karakter. Mede door de groteske toevoeging van zoveel exoten met een heel andere cultuur (en wellicht ook een andere karakter-/persoonlijkheidsstructuur?). Die Iraniër die moedwillig bakvet kocht om dat na zorgvuldige voorbereiding over AZC-medewerksters uit te gieten, die heeft in Nederland hoogstwaarschijnlijk geen vader of broer die zich heeft verhangen omdat zijn boerderij onteigend dreigde te worden. Hoe zou hij dàn zijn gram hebben gehaald? Heeft die man nou een ander “karakter” of heeft ‘ie een andere cultuur? Waarom goot hij dat bakvet trouwens over die AZC-medewerksters uit en bijvoorbeeld niet over staatssecretaris Eric van der Burg? De man is duidelijk nog niet ingeburgerd. Wat er voor landslui bij de Toeslagen-gedupeerden zitten, weet ik eigenlijk niet. Mij zijn nog geen verhalen ter ore gekomen van ambtenaren die met curare-pijltjes zijn bestookt – om maar een dwarsstraat te noemen (ik dacht aan een verhaal van Sherlock Holmes).’
– ‘ Hoe het zij, mevrouw Kaag heeft inmiddels zo veel staaltjes van (slecht) toneelspel laten zien, dat we iets publicitairs of “informatiefs” dat uit haar koker of van haar kant komt, al bij voorbaat niet serieus kunnen nemen. Mark Rutte, daar hoeven we me dunkt niets meer over te zeggen als het over volksverlakkerij gaat. Die zou de volksverlakkerij bij wijze van spreken kunnen hebben uitgevonden.’
‘ Toch is het niet best – in elk geval vind ik het hoogst onaangenaam – dat dergelijke persoonlijkheden overal op de wereld naar voren en naar boven lijken te kunnen komen en zich als politieke dwaallicht-leiders manifesteren. Dat is tig keer erger dan klimaat- en milieuproblemen.’
