*
” Friends, Romans, countrymen, lend me your ears ” By William Shakespeare (from Julius Caesar, spoken by Marc Antony)
‘While on the campaign trail in Butler, Pennsylvania on July 13, 2024, then-presidential candidate Donald Trump was injured in an assassination attempt. The incident ultimately took the life of a husband and father, Corey Comperatore, and left several others injured. In the chaos of the moment, Trump didn’t realize he’d been hit in the ear. A lip reader even confirmed that Trump’s first words after getting grazed suggested that he needed to be informed he was indeed bleeding. In the days that followed, Trump was able to secure the nomination and was seen sporting a bandage over his right ear. ‘
Text > www.thelist.com/1909214/donald-trump-ear-impressive-assassination-attempt-one-year-later-plastic-surgeon/
*
Bij Trump weet je het nooit, want ‘dat is een komediant-slangenolieverkoper, die ijskoud ijskasten aan Eskimo’s verkoopt.’ Een opvouwbaar oorlelletje is geen enkel probleem, en voor het ensceneren van zo’n moordschot bestaan legio scenario’s en trucs. Vooral de Mosad is daar in gespecialiseerd. Trump moet alleen uit de buurt van Napoleon de Corsicaan blijven.
- Napoleon? Hoezo?
Nou, dat leggen we aan AI voor; eens zien of die zijn klassieken kent.
You said > Napoleon de Corsicaan placht generaals, maarschalken en eigenlijk iedereen die hij waardeerde, soms aan een oorlelletje te trekken. Trok hij aan beide lelletjes of aan een speciaal?
Copilot said: ‘ Voor zover historici en memoiresschrijvers dit gebruik beschrijven, gaat het meestal om één oorlel, niet om beide tegelijk.
Een bekende bron is Leo Tolstojs Oorlog en Vrede, gebaseerd op eigentijdse verhalen over Napoleon. Daar pakt Napoleon de Russische generaal Balasjov onverwacht bij het oor en trekt er licht aan. Tolstoj merkt erbij op dat “aan je oor getrokken worden door de Keizer” aan het Franse hof als een grote gunst werd beschouwd. [classical-…ogspot.com], [literaturepage.com]
Ook andere anekdotische beschrijvingen van Napoleon spreken over het trekken aan “het oor” van vertrouwelingen, adjudanten of favoriete officieren als teken van genegenheid of waardering. [tiktok.com], [frenchmetro.com]
Op je specifieke vraag: ik heb geen betrouwbare bron gevonden die zegt dat Napoleon systematisch aan beide oorlellen trok of dat hij een voorkeur had voor links of rechts. De overgeleverde verhalen spreken simpelweg over één oor of één oorlel. [classical-…ogspot.com], [literaturepage.com]
Kortom: waarschijnlijk trok hij aan één oorlel tegelijk, maar er is geen goed gedocumenteerd bewijs dat juist de linker- of rechteroorlel zijn vaste voorkeur had. [tiktok.com], [classical-…ogspot.com] ‘
*
Juist. De Russen waren op hoogte van deze merkwaardige gewoonte van Bonaparte en besloten hem een paar flinke oren aan te naaien.
- Dat is de Russen aardig gelukt. De NAVO-bobo’s en hun proxy-poppenspelers lijken naar hetzelfde te solliciteren.
Dat komt ervan waneer men zijn geschiedenis niet kent.
- En meneer Jetten dan?
Die heeft geloof ik al een standbeeld, plus een een reeks boeken over zijn avonturen: ‘Maak je maar Dik, want Rob roert de Trom.’
- Laten we de financiën niet vergeten, want wie weet nog wat een oortje is?
Oké, doe je duit dan maar maar in het zakje. We worden linksom of rechtsom toch allemaal van onze laatste oortjes beroofd.
- Paardenmiddel, paardenmiddel? Wie wilde er ook alweer zijn koninkrijk inruilen voor een paard?: ‘A horse a horse, my kingdom for a horse!’ Dat was vast niet Rob Jetten; die kan misschien nog net iets brabbelen en bazelen over koeien en varkens, maar verder komt ‘ie vast niet. Trump trouwens evenmin.
Ja hoor ereis, we gaan niet álles voorkauwen en verklappen! Zoek dat maar op!
- Wij maken grappen over ‘onze’ politici, wat kunnen we anders, maar we krijgen het natuurlijk wel allemaal op onze boterham. Want je kunt provere politieke kwaliteit een lange tijd weglachen, maar uiteindelijk komt het allemaal op onze eigen bordjes terecht.
De meeste mensen leggen de grotere verbanden niet. Ten eerste compartimentaliseren ze bijna alles (het blijven losstaande incidenten, waar voor hen geen verband tussen bestaat) en ten tweede laten ze zich in toenemende mate verdoven en bedotten door de informatie die we voorgeschoteld krijgen. ‘Een serieuze volksvertegenwoording kunnen we het parlement al lang niet meer noemen. Het bestaat uit pratende etalage-trekpoppen.’ Dat erkennen, is voor de meeste mensen echter ondragelijk, dat levert te grote cognitieve dissonantie op. ‘We leven toch zeker in een Democratie!?’ Dus is het: koppen omlaag en doorakkeren maar; van festival naar festival. Totdat de wal het schip tenslotte keert.
- Helaas, helaas, ik ben bang dat je gelijk hebt en nog meer gelijk zult krijgen ook. De voortekenen zijn me dunkt onmiskenbaar. Moet je dit toch eens zien: de gecoiffeerden! ‘Wíj hebben lekker een geïndexeerd aanspraakpensioen-plus….!’ Het enige wat ze kunnen, is met óns geld smijten. Geldsmijterij is altijd een teken van slecht rentmeesterschap; denk maar aan de beroerde lamlendige pachters van de wijngaard, in Matteüs 21.
Voor ik het vergeet. Mevrouw Frederikse wilde de tussenschakelaar van haar bureaulamp openschroeven om te repareren, draadje los dacht ze, maar toen bleek die tussenschakelaar helemaal dichtgelast te zijn. Dat zijn die krengen tegenwoordig bijna allemaal.
- Dat klopt. Je moet zo’n tussenschakelaar er tussenuit knippen en er een andere, die wel openschoefbaar is, tussen monteren. Dat is vaak een gepiel met de twee draadjes. Die tussenschakelaars die je kunt openschroeven zijn intussen verzamelaarsitems, dus die moet je kanibaliseren. Anders moet je een nieuwe lamp kopen. Dat is omwille van het milieu en de duurzaamheid gedaan, dat snap je natuurlijk.
Gebruik de tussenschakelaar niet en stop de stekker in een stopcontact met een aan- en uitknop erop. Die gaan lang mee en kun je makkelijk vervangen; het zijn alleen wel knollen die ruimte innemen, maar wat moet je anders.
Nou, er is nog een truc, maar die houden we voor onszelf, want alles delen, dat is van jezelf stelen.
*
