* PARKEER *
*
‘ “De Haages elite zal vast niet in een portiekflat in de Tarwekamp huizen.” Ze kwamen net uit Den Haag en waren op familiebezoek geweest in een wijk vlak bij de Tarwekamp. “Dat denk ik ook niet,” merkte de ander op, “die zit eerder in het Statenkwartier, of die buurt. De zogenaamde elites wonen meestal in eigen bubbels, op afstand van de middenklasse en zeker ver van de onderklasse…”‘
- ‘ “Kunnen we de Nederlandse elite niet inruilen voor een Zwitserse? Uit de column kun je opmaken dat Zwitserse elite net zo’n genoeg heeft van de eindeloze instroom van exoten als de onderklasse. Asielrecht, prima, maar ongeneerde omvolking, die in Nederland hysterische proporties heeft aangenomen: NEEN!”‘
‘ ” Zit deze columniste niet ook meestentijds in bubbels? een zus en broer van ***** ***** vertelden daar ooit iets over. Die hadden in Zwolle op dezelfde school gezeten – mij staat iets bij van de Wipstrik – en de broer, of de zus, in Utrecht en vanwege het “diplomatenklasje” van BuZa, waar haar partner in zat? Ik meen me zoiets te herinneren, maar ik kan me vergissen. Zal het bij gelegenheid navragen – als ik het tenminste niet vergeet. Whatever …. ze zal vast niet in een portiekflat wonen. Die sfeer ademt de column in ieder geval niet uit. Verder niets ten nadele van de columniste hoor.”‘
- ‘ “Van Zwolle naar de Oekraïne is een flink end fietsen…. had je de wind mee?”‘
‘ “O ja, neen, grens, borderland en borderline, ik heb een broer en een neef die beiden psychiater zijn. De ene heeft daarnaast de landbouwhogeschool in Wageningen gedaan en de ander heeft tevens doorgeleerd voor instrumentmaker, aan de TH-Delft, nu TU. Geloof me of niet, maar beiden hebben een Russische echtgenote – niet dezelfde hoor; twee verschillende Russinnen.”‘
- ‘”Een linker en een rechter? Sorry, sorry, flauw, flauw. Daar komt dat grensgebied – de liminale zone – vandaan? Wat valt er te lachen?”‘
‘ “Nou, die Russinnen ….. wacht even, ik kom niet mee bij …… die Russinnen zijn familie van elkaar: tweelingzussen, eeneiïg. Ik kan ze nu meestal uit elkaar houden, maar dat heeft een tijdje geduurd.”‘
- ‘”Kunnen de mannen ze uit elkaar houden? Moet je alweer lachen?”‘
‘” Vodka, vandaar … Russen en vodka. Die Russinnen hebben namelijk veel familie….”‘
- ‘”Vandaar Tessa de Loo? In tweevoud. Geestig. Ze lezen Nederlands?”‘
‘”Nou en of. Een zus is zelfs tolk-vertaler, maar beiden lezen en spreken beter Nederlands dan de gemiddelde Nederlander.”‘
………… ……………. ………………
…………. ……………. ………………
NRC, 07 december 2024 – De onderzoekers gebruiken consequent de term ‘politieke elite’, om te benadrukken dat het succes van extreemrechts van bovenaf wordt georkestreerd, en niet van ‘het volk’ komt. Extreemrechtse politici zeggen vaak dat zij namens het volk spreken, dat genoeg heeft van de elite. Maar deze politici, stellen de onderzoekers, zijn zélf de elite.
De keus voor Ticino is intrigerend. Immigranten daar komen uit Italië, vaak net over de grens. De meesten zijn wit, katholiek en geschoold. Ze spreken Italiaans en eten pasta. Cultureel geen probleem, dus. Ook economisch zijn er weinig problemen. Integendeel: de kantonnale economie is gegroeid sinds de grenzen opengingen voor arbeidsmigranten. De werkgelegenheid trok aan, salarissen stegen licht. Files werden wel langer, zagen de onderzoekers. Maar hetzelfde gebeurde in delen van Ticino verder van de grens (de controlegebieden in het onderzoek), waar de steun voor extreemrechts niet steeg. Hoe dat komt? Simpel, daar voerden de politici geen anti-immigratiecampagne: „Politieke elites mikken hun vijandige retoriek echt op grensgebieden, waar die sterker resoneert bij beïnvloedbare kiezers.” Ook dienden politici uit grensgebieden in het parlement van Ticino vaker moties in om migratie te stoppen dan collega’s uit controlegebieden verder van de grens. Die indieners waren vooral extreemrechtse politici, en later ook politici van middenpartijen die in de val trapten en dachten dat ze naar het volk moesten luisteren dat zijn buik vol zou hebben van migranten.
Dit onderzoek is belangrijk. Het bevestigt bevindingen van gerenommeerde politicologen als Larry Bartels en Nancy Bermeo: het zijn niet kiezers die de politieke koers bepalen, maar politieke elites die gecalculeerd besluiten om kiezers bepaalde opties te bieden en andere opties niet. Het zou goed zijn als het politieke midden, dat vaak onnadenkend achter extreemrechts aanhuppelt, hier eens oog voor kreeg.
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 7 december 2024.
……….. ………….. …………..
……….. ………….. …………..
Citaat uit Anna Reid: Borderland [= Ukraïne]; 2023, ISBN: 978-0-7867-2282-2. (vet toegevoegd)
In the 1998 parliamentary elections the most popular free-market party got a miserable 3 per cent of the vote, a pattern that was repeated when Kuchma won his second term eighteen months later. Support for the left, in contrast, is growing, with the result that in 1999 a Communist Party candidate made it through to the presidential run-off for the first time since independence. Ukrainians are now convinced that ‘reform,’ rather than the lack of it, is to blame for their falling living standards and crumbling public services. It will take a brave, charismatic politician — or perhaps, in the worst case, a brief, mind-concentrating return to central planning — to change their minds.
Sorting out its economy is something Ukraine has to do for itself. What it cannot alter is its geography.
With a bearish Russia to its east, and an expanding NATO and European Union to its west, Ukraine remains, as ever, a disputed borderland between rival powers. Ukrainians try to view their position as a blessing. They talk about being a ‘crossroads,’ a ‘doorway,’ a ‘lever,’ a ‘bridge.’ But in this part of the world, bridges tend to get marched over or blown up.
As long as Russia and the West simmer with mutual distrust, to maintain its independence Ukraine has to pull off a fine diplomatic balancing act between the two. For two years after independence, Ukraine’s relations with the West were mired in mutual misunderstanding. Ukrainians resented the blandishments poured on Yeltsin’s new democratic Russia, and had not forgotten Bush’s insulting ‘Chicken Kiev’ speech of August 1991, when he warned against ‘suicidal nationalism based on ethnic hatred.’ The West, for its part, had difficulty taking Ukraine seriously at all. Russophile Sovietologists widely predicted, to Ukrainians’ fury, that the country was bound to rejoin Russia before long. It was a tradition — chippiness on the Ukrainian side, ignorant dismissiveness on the West’s — that dated back to the Paris peace talks of 1919, when Margolin deplored the crowds of ‘urbane and polished’ Russian and Polish exiles who undermined Allied support for the Ukrainian government in Galicia.
*
www.ad.nl/binnenland/live-speurhonden-zoeken-in-puin-naar-slachtoffers-explosie-hard-weggereden-auto-gezocht-door-politie~a1b2aac22/