Maak er wat van jongens, en natuurlijk mogen jullie AI gebruiken, zo lang je maar geen baarlijke nonsense produceert.
- Jij was te laat met je opdracht en nu heb je jouw pupillen ter compensatie een makkelijke opdracht gegeven?
Leuk én makkelijk, zo is dat. En ze leren een mooi gedicht kennen op de koop toe. Ik kon de naam van de fotograaf en de auteur van het artikel niet vastleggen, omdat de VK bij aanklikken meteen in de betaalmuur-modus gaat. Sorry daarvoor, die moet je dan maar zelf uitvogelen.
- Je pupillen schrijven jou zo veel gezag toe, dat ze zich bij jouw oordeel neerleggen en dat accepteren? Ook als je een paper afkeurt?
Kunnen ze anders? Wie van hen kent Ellen Warmond en haar gedichten? Wie relateert changement de décor aan schuivende geopolitieke panelen? Nou dan. Ik moet alleen geen voor hen onbegrijpelijke beoordelingen geven. Een paper afkeuren, mwah, dat gebeurt zelden. Eigenlijk nooit. Soms, als ik het echt héél beroerd vind, mogen ze het overdoen, maar botweg afkeuren zondermeer komt bij mij niet voor.
- Fair enough, zou ik zeggen. Zelfs het ‘vuurpeloton’ in het gedicht is actueel wanneer je aan de Amerikaanse meneer Nidal Hasan denkt. En die ‘snelle messen’ …… brrrr.
Wat ik maar wilde zeggen.
- Jullie werken vaak met associaties. Bij deze foto bij het artikel over dierenartsen, moest ik aan de cartoon van Ruben Oppenheimer denken, waarop Rutte* als een kater* op schoot bij Dr. Strangelove is getekend.
Ja, vooral die injectiespuit is nogal unheimisch. Goede cartoons blijven ook altijd ergens in mijn brein haken. Je zult het misschien niet geloven, maar het schijnt dat Rutte die Oppenheimer-cartoon * bij zijn sollicitatie naar de post van SG-NAVO heeft gedaan en dat hij daarom de baan kreeg. Hij was veruit de aller-engste.
- Zij is ook best erg eng hoor! Maar liefst twee katers op schoot. Hoe hebberig kun je wezen?
Kan het anders? Ze werken voor hetzelfde merk. Katers? Natuurlijk. Een vrouw met twee poezen op schoot, dat zou aanstoot kunnen geven.
