“Een herdenkingsmonument, natuurlijk, dat is de oplossing!”

 

 

www.nrc.nl/nieuws/2024/08/29/nederlandse-omroepen-tijdens-de-oorlog-meewerkend-en-soms-zelfs-loyaal-a4864059

Toef Jaeger (NRC 29 aug. 2024): De documentaire Het verraad van Hilversum (NPO 2) van Alfred Edelstein vertelt een ijzingwekkend verhaal over hoe in het verzuilde Nederland radio-omroepen na de capitulatie meegingen met de ‘nieuwe werkelijkheid’. Waar het verhaal over kranten en uitgevers na de oorlog wel is gereconstrueerd, hielden de omroepen dat onder de pet. Zelfs een onderzoek uit 1973 over de collaboratie van met name de AVRO, KRO en NCRV kreeg nauwelijks aandacht op radio of tv. Terugkijken was nergens goed voor, vond men toen.
Ruim vijftig jaar later blijkt de AVRO nog steeds die visie op het verleden te hebben. In een interview in de VPRO-gids vertelt Edelstein dat AVROTROS niet wilde meewerken onder de noemer: „We kijken liever vooruit.” NPO-voorzitter Frederieke Leeflang had ‘geen tijd’. Inmiddels heeft AVROTROS schriftelijk laten weten de geschiedenis als een zwarte bladzijde te zien, en wil de NPO nu een herdenkingsmonument voor de vermoorde omroepmedewerkers in de Tweede Wereldoorlog. Het laat onverlet dat ze beter hadden kunnen meewerken door hun visie op dat verleden te delen en te laten zien welke lessen je eruit kunt trekken.

*

‘ Curieus toch, want over tig jaar kun je een zelfde stuk publiceren, maar dan over de collaboratie van de MSM inzake de corona-soap (de onverklaarbare oversterfte, de mythe van Woehan, de mondkapjesklucht en de terreur van lock downs …) en last but not least, over de berichtgeving van Israëls guitenstreken in Gaza en de WestBank.’

  • ‘Natuurlijk, want journalisten moeten ook eten, dat is logisch. Misschien dat we over tig jaar er zo’n ander moreel en normatief referentiekader op nahouden, dat we het heel normaal vinden wat de “collaborende pers” destijds deed, en de opstelling die ze nu, in Gaza en de Oekraïne, kiest. Misschien zijn moraal en geweten dan compleet afgeschaft.’

‘ Het gaat niet om journalisten die werden en worden “gekocht” om de zittende macht naar de mond te praten, maar om gewone mensen, die meestal ook maar gewoon doen wat ze wordt opgedragen. No big deal zou ik zeggen.’