*

Van een consumptieve transactie-maatschappij naar een pornocratie is niet zo’n grote stap hoor.
Alles is te koop en versjacherbaar. Denk er maar eens over na.

• Pareto was een econoom. Dat meen ik me nog wel te kunnen herinneren, maar het concept pornocratie ken ik niet en ik kan het ook niet in de context van Pareto plaatsen. Worden we door ‘hoeren’ bestierd? Hoeren als metafoor dan toch zeker? Hoewel…..hoe bont kun je het tegenwoordig nog maken?

Pareto hanteert ‘hoeren’ vooral als sociologische categorie en los van sexualiteit. Laat ik het proberen verduidelijkend kort te sluiten door Pareto tegenover Max Weber te zetten. Als sluipweggetje, want de relevante Pareto-literatuur is een mer a boire en ik ben geen Pareto-specialist of –buff. Deze move heb ik weliswaar bedacht, maar aan AI gevraagd om de tegenstelling uit te werken in een matrix, hetgeen AI zeer naar mijn tevredenheid heeft gedaan.

• Chapeau! Slim van jou: betekenis door contrast. Natuurlijk, dat is De Saussure met zijn structuralisme! J.P.B. de Josselin de Jong en Lévi Straus. Bien sûr. Hier zou ik niet meteen aan gedacht hebben, want ik heb Weber en andere theoretici blijkbaar niet zo paraat als jij. Bovendien heb jij in het Leidse college getrapt en in Parijs met Emile Cioran getafeld. Nu ik het zo in een matrix zie, snap ik Pareto’s pornocratie beter, denk ik. Neem als voorbeeld Donald Trump die van zijn medewerkers loyaliteit aan zijn persoon eist, hoewel de meesten natuurlijk staatsfunctionarissen zijn, die zich primair aan de Constitutie dienen te oriënteren. Het zijn géén persoonlijke bedienden van Trump. Je kunt geen familie (schoonzoon Kushner) en golfmaatje (Wittkopf) als speciaal gezant geopolitieke onderhandelingen laten voeren uit naam van Amerika en de Amerikanen. Dat is een aanfluiting voor Amerika. De duidelijkste confrontatie tussen deze principes vind ik de tamelijk recente confrontatie met James Comey, die weigerde zich loyaal aan Trump te verklaren en die de eis en houding van Trump zelfs vergeleek met de relatie tussen een mafia-baas en zijn onderlingen.

De spijker op de kop. Comey kent zij klassieken en hij zal Mario Puzo ongetwijfeld ook vanuit beroepsmatige belangstelling hebben bestudeerd. Vito en Michael kunnen wel beweren dat hun onderlingen business men zijn, maar diens loyaliteit is toch overwegend persoonsgebonden.

• Het is een sterk paradigma om hier te gebruiken, vind ik. In de Haagse bubbel kun je dit principe goed waarnemen: benoemingen en verdienposities worden aan ‘vertrouwelingen’ en ‘favorieten’ gegeven, toevertrouwd, van wie de competentie voor de respectieve functies vaak zéér te betwijfelen valt. Daar leveren ze wat mij betreft ook aan de lopende band bewijzen van. Een bont, bizar en gênant gebeuren, dat we als ‘normaal’ zijn gaan beschouwen. De meesten zijn helemaal geen volksvertegenwoordigers en voeren gewoon de orders van de pezzonovante uit.

Tot slot een ezelsbruggetje met alliteratie, als kapstok: Puzo, Pareto, pornocratie, Pausen, politieke prutsers, paljassen, paladijnen en perverts.

 * * *