*

‘ Esther O. is een faction-romanpersonage dat enige tijd uit haar werkbiotoop is verdwenen en nu terugkeert. Zij beweert: “Er is niets veranderd in de politiek.” Is dat aannemelijk? Dat dit personage dat zou beweren? Het staat tenslotte in de krant.’

–        ` Waarom niet? Ze ziet dat haar collega’s nog steeds als zombies in hun zetels zitten en net zo voorspelbaar handelen als tevoor. Iedereen hobbelt met de groep mee. Af en toe is er een opstootje, een verbaal muiterijtje, für die Bühne. Bovendien: Esther O. kan natuurlijk ook ingrijpend zijn veranderd – dat is in dit narratief aannemelijk –  bijvoorbeeld doordat ze een heropvoeding heeft ondergaan. Misschien is ze wel naar een dark site van de CIA of de Mossad getransporteerd, waar ze (cognitief) is gekarnd en geboetseerd. Weten wij veel. Maar is het aannemelijk?
Het kan ook zijn dat de lezer haar (of de krant) gelijk geeft: de politiek staat er nog net zo beroerd voor als in de tijd vóórdat ze uit de Kaasstolp verdween; er is niets veranderd. Je mag kiezen wat je wilt denken of geloven, welke draai je eraan geven wil, is aan jou.’

‘ Moet Esther O. zijn gekidnapt, of maakt dat het verhaal ongeloofwaardig? Is het wel Esther O. die terugkomt of is het een gemorfde kloon, die als twee druppels water op haar lijkt? Neen, dat wordt te dol. Althans voorlopig. We zullen zien welke “spin” ze aan de afloop van de Oekraïne-oorlog gaan geven. Dan kunnen we ons narratief altijd nog bijstellen of herzien. Kunnen we boze boeren vergelijken met “klimaatactivisten,” zijn veel boeren gepolitiseerd (whatever that might be), zijn klimaatactivisten inmiddels toegerust met boerenverstand, zijn de meeste politici boerenslim en anders niet, worden ze daar moedwillig op gecast …. door het WEF …. ?  ’

–        ‘ Het gaat uiteraard om een frame, een aanleiding, om theorieën over onder andere hersenspoelen, massapsychose, massamedia en groepsdenken te bediscussiëren. Ester O. fungeert als smaakmaker, om de gedachtenwisseling op gang te brengen en de fantasie te kietelen.’

‘ Dit doen de jongelui al geruime tijd: ze nemen vignetten uit de krant (de prollenkrant leent zich daar uitstekend voor!) en bedenken daar hun eigen verhalen bij. Vervolgens wordt bediscussieerd welk narratief de hoofdprijs krijgt. Het is een goede hersengymnastiek.’

–        ‘ En zo lezen ze tenminste kranten.’

*