Faber-fever, en viva Faber!

 

 

‘”Debatteren over de beperking, het voorlopig stremmen, van de asiel-instroom is door de Kamer-nomenklatoera tot tabu verklaard en Marjolein Faber is gepiepeld en vooralsnog is haar de mond gesnoerd. Dat heeft Ruben Oppenheimer weer eens treffend getekend: er wordt door de Kamer-zombies gekakeld en gekrakeeld over een lintje voor COA-medewerkers, die inderdaad hun leven wagen door een AZC in te gaan – hoe heeft dat zover kunnen komen? “Het gaat toch om het asielrecht, en niet om de aan de gang zijnde omvolking? Die omvolking wil bijna niemand. Dáárover zou de politiek zich het hoofd moeten breken, niet over lintjes.””‘

  • ‘” Inderdaad. Over de stilzwijgende omvolking, zou het móeten gaan en “niet over lintjes voor COA-collaborateurs.” Alle (politieke en pers-) aandacht is nu gericht op de geconstrueerde rel rond Faber (en premier Dick Schoof), waardoor de olifant in de kamer – de ongecontroleerde en ongelimiteerde instroom van asiel-migrant-exoten, en de ontwrichtende gevolgen daarvan voor Nederland – wederom onder het tapijt is geveegd.”‘

‘”Dat noemen de zombies dan zelfgenoegzaam: politiek bedrijven. Ongelooflijk, dat het ze het keer op keer lukt de hete aardappels voor zich uit te schuiven en niets, helemaal niets, aan echte politiek te doen.
Ja: “COA-collaborateurs,” dat hoorde ik vaker, of useful idiots, die zich laten misbruiken door de politici en die zich laten lijmen met een lintje. Letterlijk goedkope symboolpolitiek, want zo’n lintje – vooral als koning Willie hem je opspeldt – is natuurlijk een symbool bij uitstek.”‘

  • “‘Zo’n ding kost helemaal niks, maar je zal bijvoorbeeld soldaten niet de kost willen geven die zich voor zo’n hebbedingetje door mitrailleurs aan flarden laten schieten of die zich in reepjes of zich – misschien nog erger: invalide – laten bombarderen.”‘
    Het COA-personeel – inclusief de vrijwilligers – moet steeds vaker worden gesust en zoet gehouden, want ze stellen zich keer op keer bloot aan risico’s: “Je weet nooit of er niet een gek een pan kokende olie over je gooit of je een mes tussen je ribben steekt. Veel van die mensen zijn namelijk helemaal niet fris in de bovenkamer – die landen zetten gewoon hele bevolkingen van gekkengestichten op een vliegtuig hierheen.” De overheid laat iedereen binnen en houdt niet bij waar ze heen gaan en wat ze doen. Pas wanneer er een op heterdaad tegen de lamp loopt, is er even media-commotie.”‘

‘”Dat is treurige waarheid. De landen van herkomst willen ze nooit terug. Als klap op de vuurpijl blijven de Nederlandse politici ons belastinggeld naar de politici in die landen overmaken. Dat doen de zombies puur uit eigenbelang en er zit geen splintertje compassie met de migrant bij of oprechte naastenliefde. Daar hebben ze wel altijd de mond van vol, vanaf the moral high ground. Voor de eigen Nederlandse bevolking hebben de Haagse politici al helemáál geen oog. Met de asielindustrie maken ze goede sier bij hun soortgenoten in het buitenland en de ngo’s worden meestal bevolkt door vriendjes van vriendjes van vriendjes.”‘