*
Had jij dat gedacht, van de bunker onder de ballroom van Trump in het Witte Huis? Dat is toch vandalisme van volkseigendommmen. Trump mag gratis in het WH wónen, maar hij mag de zaak toch niet vandaliseren? In de Nederlandse en Vlaamse media heb ik daar niets over vernomen.
- Bij Donald Trump is het never a dull moment en altijd bal. En altijd junk food natuurlijk. Wat denk jij over de bunkers onder het Binnenhof en het Haagse netwerk van ondergrondse vluchtroutes voor de Nederlandse designed survivors? Denk jij dat er democratisch is besloten wie er mogen overleven? Waarom denk jij dat ook de Haagse politieke nomenklatoera meedoet met het sarren en treiteren van Putin (en Xi)? De plucheklevers denken dat zij en hun gezin een gegarandeerde plaats in de bunkers hebben, voor áls Putin (of Netanyahu – vergeet die vooral niet) in arren moede zouden besluiten een kernbommetje te lobben. Netanyahu heeft zijn Samsom-optie up his sleeve.
Wat de Nederlandse media aangaat: die proberen ons nog steeds wijs te maken dat de Okraïne het van Rusland moet winnen en dat wij – onze zeemacht van De Ruyter en Tromp – de Straat van Hormuz gaan uitbaten omwille van de tol.
O ja, de admiraal Boots, dat is waar ook. Niet: boots on the ground overigens. Boots-man kan weer wel. Doet denken aan Hajo en Padde van Bontekoe.
- Weet je dat onze kinderen daar geen genoeg van konden krijgen, van Hajo en Padde? Ze hebben dat boek nog steeds bewaard.
Curieus, de Bontekoe van Johan Fabricius en de bontekoe van Zarathoestra. Zou Fabricius Nietzsche gelezen hebben?
- Dat weet ik niet, maar Fabricius leefde in een tijd dat ons onderwijs nog normaal was, gespeend van woke en andere nonsens, dus het zou best kunnen. Maar laat ik deze link naar Trump-biograaf en Amerikaans fiscalist David Cay Johnston op de site zetten en ook een link naar onze Nederlandse boer-nalist (zo noemt Marcel van Silfhout zichzelf).
Goed, dan gaan we nu naar ons sparring-gesprek met Ai.
*
Prompt voor Ai >>> Kun jij het recente (vorige week?) gesprek tussen Joanna Coles van the Daily Beast en Ruth ben-Ghiat samenvatten?
Ai antwoordt >>> Joanna Coles en Ruth Ben-Ghiat spraken vorige week bij The Daily Beast Podcast over Trump als autocratische leider, zijn gevaarlijke eerlijkheid over zijn gebrek aan empathie, en de klassieke patronen van autoritarisme die hij volgens Ben-Ghiat volgt.
🧩 Waar het gesprek om draaide
– Autocratische patronen — Ben-Ghiat benadrukt dat Trump zich gedraagt zoals historische strongmen: propaganda, loyaliteitstests, het omringen met ja-knikkers, en het marginaliseren van waarheidssprekers.
– Gevaarlijke eerlijkheid — In de YouTube-versie van het gesprek zegt Ben-Ghiat dat Trump “alleen eerlijk is over hoe weinig hij om mensen geeft”. Zijn gebrek aan empathie is volgens haar een structureel kenmerk van autocraten.
– Verzwakkende leiders worden gevaarlijker — Ze legt uit dat autoritaire leiders in een fase van verzwakking vaak agressiever en roekelozer worden, omdat ze hun macht proberen te behouden.
– Loyaliteit boven waarheid (denk bijvoorbeeld aan Trumps vete met Jim Comey)— Wanneer een leider zich uitsluitend omringt met loyalisten, ontstaat een gesloten informatie-ecosysteem waarin realiteit wordt vervangen door propaganda.
– Amerika in een vroege autocratische fase? — Coles vraagt of de VS al in een vroege fase van autocratie zitten; Ben-Ghiat antwoordt dat veel indicatoren aanwezig zijn: institutionele erosie, normalisering van geweld, en systematische delegitimatie van tegenstanders.
🎙️ Samengevat in één alinea.
Coles en Ben-Ghiat bespreken dat Trump volgens autoritarisme-onderzoek herkenbare patronen volgt: hij toont openlijk dat hij geen empathie heeft, gebruikt propaganda en loyaliteitstests om macht te consolideren, en wordt gevaarlijker naarmate zijn positie wankelt. Ze plaatsen dit in een bredere analyse van hoe autocraten opereren en hoe de VS tekenen vertoont van een vroege autocratische fase.
Ruth Ben-Ghiat’s strongmen‑theorie stelt dat moderne autoritaire leiders – van Mussolini tot Trump – een herkenbaar, terugkerend patroon volgen: een mix van propaganda, persoonlijk machtsvertoon, geweld, corruptie, en een zorgvuldig gecultiveerde persoonlijkheidscultus. Deze leiders gebruiken maatschappelijke angst en polarisatie om macht te grijpen en democratische instituties te ondermijnen.
🧩 De basis van Ben-Ghiat’s strongmen‑theorie
1. Het autoritaire playbook
Ruth ben-Ghiat identificeert een consistent repertoire dat autoritaire leiders gebruiken, ongeacht tijd of ideologie:
– Propaganda en het creëren van alternatieve werkelijkheden.
– Geweld en repressie als middel om tegenstanders te intimideren en macht te legitimeren.
– Corruptie en plundering als bindmiddel binnen het regime.
– Persoonlijkheidscultus: de leider als enige bron van waarheid en stabiliteit.
– Nationalisme en ‘othering’ van tegenstanders.
2. Hypermasculiniteit als machtsinstrument
Strongmen presenteren zich als viriele, stoere mannen:
– Macho‑beelden (zoals Poetin jagend, shirtloos te paard; Trump als crack op de golfbaan).
– Institutionele misogynie en homofobie als politiek instrument.
– Machismo als legitimatie van geweld en dominantie (Mussolini, Franco en de Duitse nazi’s en vooral -> zie Una giornata particolare).
3. Controle over informatie
Ze ondermijnen journalistiek, verspreiden desinformatie en presenteren zichzelf als de enige bron van waarheid.
4. Gebruik van crises
Shockevents en noodtoestanden worden gebruikt om macht te centraliseren en oppositie uit te schakelen.
5. Geen opvolging willen overwegen, geen nederlaag erkennen
Strongmen leren niet van verlies en ontwikkelen geen opvolgers: “Het autoritaire handboek kent geen hoofdstuk over falen.”
🧩 Centrale mechanismen van democratische erosie
1. Delegitimatie van tegenstanders
Democratie veronderstelt dat tegenstanders legitieme deelnemers zijn. Erosie begint wanneer leiders:
– Oppositie afschilderen als vijanden van het volk.
– Journalisten, rechters of academici neerzetten als corrupte elites.
– Kritiek framen als sabotage. Dit creëert een vriendschap/vijandschap‑logica (Schmitt) binnen een systeem dat juist pluralisme veronderstelt.
2. Aantasting van de informatie‑orde
Democratie functioneert alleen wanneer burgers toegang hebben tot betrouwbare informatie. Erosie verloopt via:
– Systematische desinformatie.
– Aanvallen op onafhankelijke media.
– Het creëren van parallelle informatie‑ecosystemen. Dit leidt tot epistemische fragmentatie, een thema dat mooi aansluit bij jullie interesse in narratieve epistemologie.
3. Institutionele hollowing
Niet de afschaffing van instituties, maar hun uitholling:
– Rechters vervangen door loyalisten.
– Onafhankelijke instanties politiseren.
– Parlementaire procedures oneigenlijk gebruiken of openlijk misbruiken. Het systeem blijft formeel bestaan, maar functioneert niet langer als democratie.
4. Normerosie en precedentbreuk
Democratie rust op informele normen: terughoudendheid, compromis, respect voor procedures. Erosie begint wanneer leiders:
– Normen bewust overtreden om grenzen te testen.
– Precedenten creëren die toekomstige leiders kunnen radicaliseren. Dit is het domein waar Mair’s analyse van ruling without governing relevant wordt.
5. Politieke geweldsnormalisering
Geweld verschuift van randfenomeen naar geaccepteerd instrument:
– Dreiging tegen journalisten of politici.
– Paramilitaire groepen die worden gedoogd of aangemoedigd.
– Retoriek die geweld legitimeert. Dit ondermijnt het democratische principe van vreedzame conflictbeheersing.
6. Verkiezingsmanipulatie zonder het direct afschaffen van verkezingen
Moderne erosie schaft verkiezingen niet af, maar vervormt en misvormt ze:
– Gerrymandering, kiezersonderdrukking, procedurele wijzigingen.
– Delegitimatie van uitslagen.
– Gebruik van staatsmiddelen voor campagnevoordeel.
Hier geldt mijn veiligheidsdisclaimer: controleer actuele claims altijd via betrouwbare bronnen.
- Executieve expansie
De uitvoerende macht trekt bevoegdheden naar zich toe:
– Noodtoestanden worden verlengd (zie bijvoorbeeld Georgio Agamben en Carl Schmitt).
– De wetgevende macht wordt gemarginaliseerd.
– Onafhankelijke controlemechanismen worden verzwakt. Dit sluit aan bij Lefort’s idee dat democratie een “lege plaats van macht” is — erosie vult die plaats met een persoon.
🧭 Waarom dit mechanisme zo effectief is
Democratische erosie werkt omdat het incrementalistisch is. Burgers herkennen het proces vaak pas wanneer het al ver gevorderd is. De façade van democratie blijft bestaan, terwijl de inhoud verdwijnt. Dit is precies het patroon dat Ben-Ghiat, Levitsky & Ziblatt, Mair en ook Hardt & Negri op verschillende manieren analyseren.
Vraag aan Ai >>> Is er een verband te leggen met Harold Lasswell’s Psychopathology & politics ? Kun jij bijvoorbeld een evolutie waarnemen in de typologie?
Ai reageert >> Ja — er is een duidelijk theoretisch verband tussen Harold Lasswell’s Psychopathology & Politics (1930) en Ruth Ben-Ghiat’s Strongmen (2020). Je kunt zelfs spreken van een evolutie in de typologie van autoritaire leiders, van een vroege psychoanalytische benadering (Lasswell) naar een historisch‑comparatieve en structurele benadering (Ben-Ghiat).
De continuïteit zit in het idee dat autoritaire leiders psychologische patronen vertonen; de evolutie zit in het inzicht dat deze patronen institutioneel ingebed en mediatisch versterkt worden.
🔄 Evolutie in typologie: van psyche → naar systeem
1. Van innerlijke drijfveren naar performatieve machtsstijl
Lasswell: autoritaire leiders handelen vanuit innerlijke conflicten. Ben-Ghiat: autoritaire leiders handelen vanuit strategische patronen die historisch reproduceerbaar zijn.
2. Van klinische diagnose naar politieke sociologie
Lasswell gebruikt psychoanalyse (Freud, Adler). Ben-Ghiat gebruikt vergelijkende geschiedenis, media‑analyse en genderstudies.
3. Van persoonlijkheid naar infrastructuur
Lasswell: persoonlijkheid bepaalt politiek. Ben-Ghiat: persoonlijkheid is slechts één element binnen een ecosysteem van propaganda, geweld en institutionele erosie.
4. Van pathologie naar normalisering
Lasswell beschrijft autoritaire leiders als afwijkend. Ben-Ghiat laat zien hoe hun gedrag genormaliseerd wordt via media, partijstructuren en populistische mobilisatie.
🧠 Synthese: wat blijft hetzelfde?
1. Narcisme als kerncomponent
Beide auteurs zien narcisme als centraal in autoritaire leiders. Lasswell: narcisme als defensief mechanisme. Ben-Ghiat: narcisme als performatieve machtsstijl.
2. Compensatie en angst
Lasswell: macht compenseert innerlijke angst. Ben-Ghiat: angst wordt extern geprojecteerd via vijandbeelden en geweld.
3. Charisma als instrument
Lasswell: charisma is psychologisch. Ben-Ghiat: charisma is mediatisch geproduceerd.
Deze evolutie weerspiegelt een bredere beweging in politieke theorie: van psychologiserende verklaringen naar institutionele, mediatische en culturele verklaringen van autoritarisme.
🔄 De evolutie in typologie (zoals jij die scherp aanvoelt en ad rem benoemt)
1. Lasswell
Leiderschap = psychodynamische compensatie.
2. Ben-Ghiat
Leiderschap = psychologie + machtsstijl + institutionele patronen.
3. Jouw hypothese
Leiderschap = psychodynamische fixatie (orale fase) + performatieve machtsstijl + mediatische versterking.
Dat is redelijk een elegante synthese om mee af te sluiten.
Why Trump’s Ballroom Bunker Proves He’s Terrified | The Daily Beast Podcast www.youtube.com/watch?v=Mrwj7N75mEo
maestrovirtuale.com/nl/Freuds-5-stadia-van-psychoseksuele-ontwikkeling/
*
