Rampenfonds

 

‘ Hans Küng heeft wat mij betreft alle gelijk van de wereld: zonder waarden en normen die we wereldwijd min of meer – en liefst meer dan min – onderschrijven en aanhangen, zijn we lelijk in de aap gelogeerd.’

–         ‘ Dat is zo. Kijk maar naar wat er in de Oekraïne gebeurt. Immanuel Kant had het ook scherp gezien. We willen de slachtoffers van de aardbeving uiteraard helpen waar mogelijk, maar we storten of doneren geen geld (meer) op giro’s van NGO’s en liefst ook niet meer via een bank-, girorekening, want dan weet je niet wat er met dat geld gebeurt en hoeveel er aan strijkstokken blijft hangen. Wie weet worden er wapens voor de oorlog in de Oekraïne mee gekocht. Je weet het gewoon niet, en “ze” kunnen zo veel zeggen.
T. vroeg hoe we het geld dan overmaakten. Zij heeft vrienden in Syrië en zij dacht zelf aan hawala.  Of wij daar ervaring mee hadden. Toen ik vertelde dat vrienden van ons naar Syrië en Turkije gáán, en we hen ons geld meegeven, gaf ze ons haar bijdrage – voor Syrië. Dat is oké. Eigenlijk triest, vind je niet? De erosie van vertrouwen gaat toch vrij snel. Wel bemoedigend dat mensen die hoorden dat wij geld meegaven aan vrienden die zelf naar de rampgebieden gingen, òns geld gaven en geven. Zo maar, zonder bewijs van ontvangst of wat dan ook.’

‘ Inderdaad, en niet zo zuinigjes ook. Dat geeft de burger moed. Tja, die vertrouwenserosie geldt onrustbarend genoeg voor steeds meer domeinen van ons leven. Neem nou de politiek. Je brengt je stem uit en alras blijkt dat de politici op wie je hebt gestemd helemaal niet van plan zijn en waren om te doen wat ze je voor het stemmen voorspiegelden. Dus schort je op z’n minst het stemmen – tot nader order – toch even op. Anders werk je maar mee aan het stichten van onheil en ongeluk, en gaat het met de politici van kwaad tot erger. Ze komen er immers steeds mee weg? Onze stemmen zijn de bases van hun verdienmodellen. Dus stemmen we maar “even” niet. Tant pis, maar het is niet anders. We zijn tenslotte geen gekke Henkies.’

–         ‘ Sneu, dat portret van de Merkel-/WEF-politica Ursula von der Leyen op de site van Blackbox. Iemand zei zelfs dat ze bij het zien van die foto in deze context de associatie kreeg dat Frau Von de ramp weleens eigenhandig veroorzaakt zou kunnen hebben. Waar Ursula von komt, ontstaan immers spontaan puinhopen – zoals volgens haar op de foto te zien zou zijn. De mevrouw Von is een waar rampenfonds, zo meende zij.’

‘ Bovendien roept de associatie Ursula in combinatie met de EU, ook niet onmiddellijk warme gevoelens van sympathie en vertrouwen op. Maar goed, dat zijn onze associaties, misschien dat andere mensen het weer heel anders lezen en duiden. In ieder geval is het een geruststellende gedachte dat ons geld tenminste komt waar wij het heen willen hebben.’

–          ‘ Bij Rüdiger Safranski kwam ik een hoopgevende passage tegen, die zet ik hier bij. Hij beweert: “Die von der Politik ausgesperrten Privatpersonen antworten mit einer Aufwertung ihres Innen-lebens, ihrer Moral und Kultur.” Nou, moge dat inderdaad nog steeds zo zijn, want dat kunnen we goed gebruiken, al ben ik sceptisch.’