www.nrc.nl/nieuws/2023/07/31/ambtenaren-hebben-het-beste-voor-met-het-land-gun-ons-het-vertrouwen-a4170911
NRC citaat: > > > Wat ik beschrijf gaat verder dan Covid-19 of de ontevredenheidsstemmen op de BBB. Het frustreert bijvoorbeeld enorm om te zien welke invloed BN’ers en andere willekeurige Nederlanders hebben als ze bij een praatprogramma maar wat zeggen over een onderwerp waar ze niks van weten. Waar heb ik dan voor gestudeerd? Waar werk ik elke dag zo hard voor als Tweede Kamerleden mijn zorgvuldig geformuleerde Kamerbrieven, waar ze zélf om hebben gevraagd, bewust negeren in hun optredens? Wat heeft mijn werk voor zin als politiek enkel een spel van afrekenen is, in plaats van een zoektocht naar de beste oplossing? Hoe wordt het ooit beter als we altijd zoeken naar de schuldige, in plaats van ons afvragen waarom het tegenwicht ontbrak? (….) Nog voordat Maat zijn camera tevoorschijn had kunnen halen, was architect Pi de Bruijn het gebouw al binnengelopen. En daar is het fotograferen van ambtenaren of leveranciers verboden. < < <
*
‘ Ik heb de sterke indruk dat Lauren Marijnen zich tussen hamer en aambeeld voelt. Als ambtenaar wil ze graag het algemeen belang dienen, maar de politici die haar als ambtenaar “gebruiken” als instrument, als gereedschap, doen dat volgens haar lang niet altijd – deze onvrede blijft goeddeels impliciet in haar betoog, maar komt hier en daar tussen de regels door aan de oppervlakte: ” Veel politici kunnen niet met goed gereedschap omgaan.” Helaas voor haar is zij niet de baas. ’
– ‘ Dat onderscheid tussen ambtenaren en politici beschrijft Warren volgens mij ook; ik citeer uit zijn artikel (vet door mij toegevoegd): > > > “Public trust,” as commonly conceived, assumes that the interests and values of citizens and public officials converge, as they often do in settled areas of administration. In such domains, officials act, or should act, as trustees of the public interest. But in the more political offices – such as those of representatives – the conditions of trust cannot be taken for granted, just because the domain is defined, in part, by conflicting interests and values. < < < De waarden en belangen van de meeste burgers en de ambtenaren zouden volgens Warren vaak convergeren, terwijl dat tussen “politici” en de burger en de ambtenaar lang niet altijd het geval is. Die “verpolitiseren”(mijn term) de zaken voortdurend.
Zeker vandaag de dag is dat laatste volgens mij prangend aan de orde: veel, zo niet de meeste, politici behartigen helemaal niet het belang van de burger die zij zouden moeten vertegenwoordigen, maar zij voeren de agenda’s van het partijmanagement uit – en misschien dat sommigen so nebenbei ook nogeens hun eigen privé-dealtjes bekokstoven. Dat allemaal enigszins op de rails houden, kost veel tijd en energie. Vandaar dat ze regelmatig gillen om meer personeel en een grotere staf.’
‘Meestal met grote scheppen volksverlakkerij (vaak gewoon: leugens) en propaganda, zoals bij de stikstofsoap en de klimaathoax overduidelijk blijkt. De (meeste) politici vertegenwoordigen heel ander belangen dan die van het volk dat zij beweren te vertegenwoordigen. Een Kamerlid van een partij dat zich niet voegt naar de marsorders van het management, is geen lang leven als Kamerlid beschoren. Pieter Omtzigt werd “gered” doordat hij zo veel voorkeurstemmen scoorde. Het CDA-partijmanagement heeft op alle mogelijke manieren geprobeerd hem weg te krijgen – toen “sensibiliseren” ze maar niet wilde lukken.’
– ‘ Nou ja, ambtenaren. Wat te zeggen van Toeslagenfraude, door “de overheid” aan de burgers gepleegd en begaan? Op welke positie zitten de ambtenaren daarin? Werden en worden zij gepiepeld door hun politieke bazen, of besloten zij zelf om de burger oren aan te naaien? Misschien als uitlaatklep, het afreageren van hun frustraties? Als ambtenaar vragen om vertrouwen van de burger, zoals Lauren Marijnen lijkt te doen, komt in feite neer om als burger geen kritiek op de politici te hebben, en dat vind ik veel te ver gaan.’
‘ Daar ben ik het mee eens. Wat ik boeiend vind aan Warrens betoog is dat hij bepleit om “appearances,” dus zichtbaar gedrag, te reguleren. Dat is niet eens zo gek, want wanneer een politicus voortdurend de schijn moet ophouden dat zij oprecht en fatsoenlijk is, dan moet ze ook oprecht en fatsoenlijk zijn (of worden), omdat niemand 24/7/366 kan spelen oprecht en fatsoenlijk te zijn. Op een gegeven ogenblik val je onherroepelijk door de mand. Een recent voorbeeld is Boris Johnson. Ook Mark Rutte dingt naar de hoofdprijs, maar komt er wonderlijk genoeg tot nogtoe steeds mee weg. Blijkbaar kunnen mensen ook wennen aan een premier van wie je weet dat je hem nooit kunt geloven, laat staan vertrouwen.’’
– ‘ Jawel, bijna alles went, dus waarom niet corrupte politici, maar de prijs die we daarvoor betalen, is een giftige, a toxic externality: rap afkalvend vertrouwen in onze instituties en in de politici, ingekankerde achterdocht alom – ronkend gezegd: “de Democratie”. Het proces blijft grotendeels onzichtbaar, omdat de meeste mensen geen (oorzakelijke) verbanden (durven) leggen.’
‘Tja, ik kan Lauren Marijnen tenslotte verwijzen naar een passage van John Dunn, pagina 54-55 (ISBN 978 0 300 17991 0): “What human beings can do in politics depends principally on the institutional structures that confront them or are available to them and on the material environments within which they find themselves situated.
But what they try to do and even what they choose to attempt depend every bit as much on how their imaginations work and how they see and feel about themselves and the human world that surrounds them at varying distances.” ‘
foto’s Bart Maat: www.villamedia.nl/artikel/thuis-op-het-binnenhof/211820150-2f7735bd
citaat Maat (Frits Baarda) : > > > Het onverwachte maakt zijn werk verslavend. Maat verheugt zich iedere nieuwe dag op de momenten dat hij als fotograaf snel moet reageren: een onverwacht onderonsje of haastig belegde persconferentie, misschien de val van het kabinet. Hij moet erbij zijn, op tijd, en ja, het liefst voordat zijn collega’s in het zicht komen. Zijn gedrevenheid is groter dan ooit. ‘Tien jaar geleden wist ik niet wat ik deed’, zegt hij, ‘nu weet ik beter waar ik naar op zoek ben. Om het politieke bedrijf goed te fotograferen moet je er vaker komen.’ Een geslaagde foto is het resultaat van geduld oefenen, kennis van het spel en de politici, maar ook van een paar stappen vooruit kunnen denken. < < <
*
‘ Als “hoffotograaf” (op het Binnenhof) vervult Bart Maat een vitale functie. Door zijn foto’s geeft hij de burger-kijker gelegenheid haar eigen verhaal, zijn eigen narratief, bij een foto te verzinnen, al dan niet met de “juiste” context.’
– ‘ Verrassend dat de meeste jongelui de foto van Merkel en Rutte zo goed vonden, omdat het voor hen “een huiveringwekkend plaatje van twee enge mensen” was. Quasi-modo (Rutte, het schijn-wezen, dat doorlopend liegt) met de kol (Angela Merkel, die in 2015 een tsunami van exoten binnenliet en recentelijk “bekende” dat zij en Hollande, de Russen in 2014-2015 bij de Minsk-akkoorden bij de neus hadden genomen).’
‘ Juist. Op deze fofo vertelt Rutte aan Merkel dat niet ver vanwaar ze staan, de gebroeders De Witt in 1672 werden gelyncht en gelubt en in 1619 Johan Van Oldenbarnevelt werd onthoofd. Merkel vraagt belangstellend of dat in Nederland nog steeds in het openbaar gebeurt? En of Bart Maat daar foto’s van mag maken.
Als een foto echt is – dus niet bijgewerkt en gemanipuleerd – dan kan ‘ie je rauw op het lijf vallen. Zoals de foto van Ollongren, die laat zien welke methoden en middelen de politieke nomenklatoera hanteert en gebruikt.’
– ‘ Zelfs als Bart Maat zou zijn getipt en ingehuurd om de Omtzigt-foto te maken, dan nog zijn het de politici (of hun spin-and-sleeze-doctors) die het uiteindelijk executeren – in het geval van Omtzigt letterlijk. “Ze” ontweken hun verantwoordelijkheid om het openlijk en rechtstreeks te zeggen dat ze Omtzigt er liever uit hadden, en verzonnen deze list: “Wij – de Nederlandse neocons – vinden Omtzigt een hinderlijke sta-in-de-weg bij de uitrol van ons geopolitieke Global-Reset-plan en wij laten het jullie op deze slinkse manier weten”) ’
‘ Het geval Ollongren illustreert voorbeeldig dat transparantie absoluut niet gelijk staat aan zichtbaarheid. Ollongren droeg een transparant mapje met daarin een A4tje met daarop in viltstift met koeienletters: “Omtzigt functie elders.” Dat kon iedereen zien, maar het gekuip, de konkelarijen, het complotteren, gesmoes en gefoezel achter de schermen, dat bleef onzichtbaar. Ook in de ondervraging van Annemarie Jorritsma en Kajsa Ollongren kwam niet ook maar een splintertje waarheid (Wie es eigentlich gewesen) boven tafel.’
