Haten we onze honderdjarigen? Waarom geen herstelbetalingen?

*

‘ Had jij ooit van het project van Marjon Bolwijn gehoord, haar columns over honderdjarige vrouwen gelezen?’

‘Neen, niet echt. Dat vind ik opmerkelijk en teleurstellend, want het getuigt van mijn reflexmatige nieuwsconsumptie. Wel bijvoorbeeld lezen – zij het cursorisch, toegegeven – over herstelbetalingen aan nazaten van tot-slaaf-gemaakten en andere groepen die veel geluid en tam-tam produceren, maar onze oma’s en opa’s compleet negeren. Toch vreemd. We have taken them for granted, obviously.’

‘ Wat zouden “herstelbetalingen” ten bate van onze (overgroot-)ouders nu helemaal kosten? Dat ze minstens een keer per dag mogen en kunnen douchen, dat ze niet in een poepluier hoeven blijven zitten? Dat ze goedwerkende luchtfiltersystemen in hun (bejaarden-)woningen hebben? Wat zou dat nou kosten?’

‘Enkele jongelui wijzen als contrast op de inzet van een jurist als Hanno Wisse – allemaal oké en van haate gegund hoor. Hoeveel juridsche kennis en ongetwijfeld veel spitsvondigheid daar in het geweer wordt gebracht en gemobiliseerd voor één manneke (nogmaals: van harte hoor), terwijl nog geen fractie van al die kennis, kunde en vaardigheden besteed worden aan “de onzen”.’

‘ “Indien je het al niet had, zou je een grondige hekel en afkeer ontwikkelen voor de leden van de zittende nomenklatoera.” Dat kan ik me levendig indenken.’