*
‘ Vooral boeren, die vanwege de stikstofwet worden gesard door de overheid, of onteigend, die verhangen zich geloof ik. Boeren hebben geen tijd om een druiper te krijgen of de syf op te lopen. We lezen in de mainstreamedia (MSM) niets over die boeren die zich uit wanhoop om Staatsoptreden van het leven beroven. Hetgeen merkwaardig mag heten. Ze hebben toch zeker ook belasting betaald?
Garagehouder Aad Mostert wordt door de rechter gestraft, omdat beiden zich “aan de Wet houden.” Meneer Mostert slaat geen parkeerpaal in elkaar en vermoedelijk zal het niet eens in zijn brein opkomen om de handhavers van parkeerbeheer in elkaar te tremmen. Laat staan de rechter. Waarom eigenlijk niet, wat weerhoudt hem? Uit de column blijkt dat Aad Mostert zich waarschijnlijk ook niet zal verhangen, hij redt zich wel. Maar is dat gezond?’
– ‘ Het lijkt alsof ik “Het Proces” van Kafka lees. Vreemd hè, terwijl zowel de rechters als de handhavers Mostert sarren.’
‘ Jawel, maar zowel de rechters als de handhavers, sarren binnen het systeem, binnen de wet. Zij hebben een officiële sar-licentie. Misschien zijn het sar-sadisten of worden ze dat door hun werk op den duur, want dit soort werk moet een behoorlijk afstompend effect op mensen hebben. ’
– ‘Mostert kan zijn prijzen verhogen teneinde de parkeerboete te compenseren. Doet hij dat, dan draagt hij middels de boetes extra belasting aan “de Staat” af, die boetes worden uiteindelijk betaald door de consument, de klant.’
‘ Wordt Mostert te duur, dan gaan de klanten elders heen. Het zou goedkoper, en ieder geval effectiever, kunnen worden voor Mostert wanneer hij bijvoorbeeld iemand inhuurt die uitzoekt wat er allemaal met de rechters mis is, en dat openbaar maakt. Na enkele keren zal de rechter dan de handhavers sensibiliseren. Denk ik.’
– ‘ Dat is een mogelijk scenario. Hij kan ook de handhavers laten sensibilseren, zodat ze hem met rust laten. De rechters aanpakken, is iets moeilijker omdat de rechters meneer Mostert compleet kunnen vermorzelen met hun magistrale macht, hun moker. Cynisch te omschrijven als “de moker des gezags.” Daar schakelen ze dan andere handhavers voor in: politieagenten. Op kosten van de belastingbetaler, uiteraard. Vreemd trouwens dat de parkeerhandhavers de prenten blijven uitschrijven, terwijl ze (kunnen) weten dat Mostert bezwaar aantekent en dan van de rechter gelijk krijgt. Ik neem aan dat Mostert ze dat vertelt.
Hier worden de externalities ressentiment en rancune gegenereerd en opgekweekt. Ook bij mij, als lezer van zo’n column. Ongeveer als Aad Mostert, calculeer ik tevoren in dat het apparaat dat ik aanschaf het na enige tijd laat afweten en zelfs als het ruim binnen de garantietermijn valt, zal ik – door schade en schande wijs geworden – een ander kopen, en niet met de leverancier in discussie gaan. Kijk ik dan kort na zo’n ervaring naar een tv-programma, dan zie ik geheid een politieke pipo of bimbo schwärmen over duurzaamheid en circulariteit.’
‘ Dat klopt, en nog veel erger vind ik het met woningen. Ga maar eens via een huurcommissie je recht halen bij een verhuurder. Afgelopen weekend nog hoorde ik mensen ongeveer hetzelfde zeggen als Mostert over de parkeerpaal (gedacht zou kunnen hebben): “Je zou liefst het hoofdkantoor van * * * naam woningcorporatie * * * in de hens steken.” Waarop een ander zei dat de gebouwen van de verhuurder er niets aan kunnen doen dat er kwallen, fluimen en flapdrollen van personeel in huizen, maar dat je de foute managers en sub-managers dan veel beter kon aanpakken.’
– ‘ Natuurlijk. Met wonen wordt veel ellende en ressentiment gecreërd, reken maar. Je moet inderdaad bij de managers wezen. Dat schijnt “gelukkig” ook steeds vaker te gebeuren, maar geruststellend vind ik dat niet. Naar verluidt is Maxime Verhagen niet voor niets door Arno Vissser vervangen; de fraude schijnt in de bouw- en verhuurwereld schrikbarend te zijn.
De hoofdschuldigen van ons woningtekort (en van veel andere ellende) zitten uiteraard in Den Haag. Die flapdrollen laten eindeloos veel exoten binnen en dan besteedt een krant pagina’s lang aandacht aan het feit dat ene mw. Kaag zich gepikeerd en bedreigd voelt vanwege een of ander lachwekkend paskwilletje. Dat brengt De Democratie in gevaar. Nou, m’n neus hoor. Iemand stuurde deze link: “Bekijk eens hoe mw. Kaag weer eens uit haar nek kletst en er op los wauwelt, zonder dat ze een moment snapt waar het over gaat! En dat interesseert madame ook geen biet!”
Kijk, die handhavers uit de column volgen als Pavlov-wezens blindelings bevelen op. Ik speel even advocaat van de duivel: als “Staat” zou ik de handhavers vertellen (wijsmaken) dat de kosten die Mostert maakt (omdat zij hem zinloos beboeten) ervoor zorgen dat zij aan het werk blijven en hun salaris krijgen. Delen ze te weinig prenten uit, dan zijn zij sowieso de klos. Plichtsverzuim. Dat is pas motiveren, vind je ook niet? Súúúúper ondermijnend dunkt me, en toch zou meneer Akerboom hiervoor niet zijn bed uitkomen. Je ziét het geweld namelijk niet. Er vloeit geen bloed bij; je ziet het niet, maar het is o zo kwaadaardig.
Kijk, dit soort verhalen – en praktijken – zorgen ervoor dat een narratief als dat van Mario Puzo (The Godfather) tot klassieke beststellers worden. Vito Corleone regelt zijn zaakjes namelijk wel degelijk zelf, en hij heeft meer rechters in zijn broekzak “dan ik kleingeld heb,” zegt don Barzini. ’
– ‘ Vito Corleone dorst het aan Fanucci te elimineren en daarna de reputatie die hij daarmee verwierf, gewiekst uit te buiten. Hij snoefde of pochte niet op zijn daad, maar de hele biotoop wist donders goed hoe de vork in de steel zat. Corleone overweegt de risico’s die hij met de moord op Fanucci zou kunnen lopen, terdege en rationeel. Als je een rechter, of meerdere rechters, zou willen neutraliseren dan moet je dat gewiekster doen dan door middel van een moord.’
‘ Karaktermoord?’
– ‘ Mwah. Bijvoorbeeld. Als rechters over een karakter beschikken, waar ze enige waarde aan hechten, zou dat kunnen helpen. Het kan ook dat zo’n rechter dan gewoon in Zuid-Frankrijk of elders gaat wonen. Tomas Ross beschrijft dingen ongeveer in die trant in zijn faction thrillers (De vrienden van Pinocchio, hoofdstuk 6): “Hij kón schieten, heel goed zelfs, had dat als corpslid van Minerva bij Pro Patria geleerd. Oefeningen met andere leden op een schietbaan in Leiden of op de Veluwe. Soms ook in de kelder van zijn hoogleraar die erelid was, samen met Frits Salomonson, de vroegere hofadvocaat van Bernhard en Juliana, later ook van Beatrix en Claus.” | “Opstelten de ijdele bon vivant, Teeven de niets en niemand ontziende streber. Van geen van beiden had hij iets te duchten, net zomin als van andere bewindslieden of Kamerleden. Politici waren passanten, niet gekozen om hun deskundigheid of intelligentie, maar vanwege het partijbelang. Windvanen die kwamen en gingen, afhankelijk van hun vrienden en vijanden en de grillen van de kiezer. Ze zaten er te kort om werkelijk kennis van zaken te hebben, netwerken op te bouwen, dossierkennis op te doen.”
Voor effectieve karartermoord heb je echter speciale kennis nodig en je moet heel goed de weg weten in de biotoop van degenen die je daarmee wilt treffen. Dat zou voor iemand als Aad Mostert een onbereikbaar middel zijn. Vermoed ik. Die betaalt liever zijn ressentiment-veroorzakende boetes.’
‘ Dus als bijvoorbeeld een familielid van enkele boeren die zich vanwege de stikstof-hoax hebben verhangen, de medische dossiers van Christianne van der Wal – Zeggelink zouden bemachtigen (hetgeen geen heksentoer meer hoeft te zijn) en dan met een bord waarop staat wie er in de familie Zeggelink-Van der Wal allemaal een druiper of andere venerische aandoening hebben (gehad) en daarmee dag in dag uit met borden waarop foto’s van syf bij haar door de wijk lopen, dan zou dat kunnen werken. Je moet wel de lange adem hebben en je altijd nauwlettend aan de wet houden.’
– ‘ Gôh, wat inspirerend. Ik fantaseer even verder. Huur desnoods de toko als Alp Services in, die bijvoorbeeld pagina’s uit die medische dossiers bij de buurtbewoners en collega’s in de computermailbox bezorgt. Wie in de familie is pedofiel, alcoholist of recidivist? Je kunt dat soort info via het Darkweb verwerven, is me ooit weleens verteld. Heb jij het boek van Edward Ross laten digitaliseren?’
‘ Dat had degene gedaan die het bij het oud papier wilde zetten. Ik heb nu de papieren uitgave en de digitale. Je schijnt een pdf-versie gratis op internet te kunnen downloaden.’
– ‘ Ik houd me aanbevolen voor een digitale kopie. Een week of wat terug heb ik het boek van Wim Voermans (ISBN 978 90 446 4685 6) bij een minibieb gescored en wat ik bij Voermans in Hoofdstuk 4 zie (Polderbestuur 2020), vind ik ook al bij Edward Ross. Nagenoeg dezelfde principes. Logisch want het gaat om basale en tijdoze principes. Wat leuk is in het boek van Voermans vind ik de kapittelbrief van (minister Piet Hein Donner) aan Voermans, op bladzijde 140. Voermans had zich kritisch uitgelaten over de afschaffing van het referendum. ’
’ Tja, dat doen wij dan weer: boeken lezen over de vigerende ellende. Paul Scheffer, Herman Tjeenk Willink, Pieter Omtzigt, Wim Voermans en onlangs Ab Verbrugge over de gezagscrisis, ze schrijven er allemaal interessante, lepe en listige analyses over en dragen intelligente oplossingen aan, maar intussen gaan de gladakkers en gannefen gewoon door met zakkenvullen, slopen en breken.’
*
