* Parkeer *
‘Of deze AIVD enz. tekst met AI is geschreven, kan ik zo niet beoordelen. Misschien deels. Ik weet het echt niet. Er staan geen namen bij, dus eh, tja, is het uit een virtuele printer gewaaid en te vondeling gelegd in het digitale struikgewas? Wie zal het zeggen. Een tekst kan vandaag de dag overal vandaan komen. Deze tekst is anoniem, dus raad zelf maar uit wiens of welke koker hij komt. Maarre, analyseer het voor de grap zelf met je AI en ChatGPT-modellen, zou ik zeggen….’
- ‘ “Met de rug naar de burger?”?
‘ Ja, omdat de pennenvrucht van deze drieeenheid de titel draagt: “Met de rug naar de samenleving“, en ik bij eerste lezing werd bekropen door de gedachte dat de schrijver(s) net zo goed een narratief-met-apologetische-strekking op poten gezet konden hebben over, of ten behoeve van, een “politieke elite” (een politieke nomenklatoera), die misschien met de rug naar de burger, of het publiek (politiek is tenslotte steeds meer eens schouwspel geworden), staat. Waarom niet? Samenleving? Hoezo, waarom niet maatschappij? Desnoods. Wie leven er dan samen, en met wie?’
- ‘ Daar begint het eigenlijk al mee, ja. Wanneer je bijvoorbeeld de niet-aflatende instroom van exoten ervaart, is dat de eerste vraag die je naar de keel grijpt: kunnen en mogen wij Nederlanders eigenlijk nog een beetje samenleven? Een steeds prangender vraag, dunkt mij. En jij was in het boek van Byrne bezig?’
‘Net ja, net, een paar dagen terug, uit zo’n straatbieb gehaald, want wonderlijk genoeg gaat dat boek over de Clintons. Nou, ik meen dat de rapportages van Whitney Webb er niet om liegen, In ieder geval speelt Bill in die boeken van Webb een belangrijke rol …. In combinatie met de Jeffrey Epstein papers? …… “We’ve been governed by gangsters …” zeiden die Amerikanen die we een tijd terug tegenkwamen toch?’
- ‘ ” Have been?” vroeg zijn reisgenote puntig: “Denk jij dat Trump een minder grote schobbejak is dan Biden, of Obama, of Bill Clinton, of eh…. ? Noem ze allemaal maar op.” Inderdaad, en het is altijd verhelderend om over wantoestanden bij anderen te lezen, omdat die ervaring je atavistische remmingen ten opzichte van de maatschappij waarin je toevallig zelf verkeert, weg lijkt halen, immers: als zíj, daar-en-elders, door zulke schurken en schoften geregeerd worden, waarom wij dan niet? Dat is vaak zo, ja ….’
‘ Ook Byrne zegt terecht dat de vis altijd bij de kop rot (“character is defined at the top …. governing became an afterthought …”) en van daaruit verspreidt het bederf zich over de hele entiteit – we ervaren dat me dunkt aan den lijve. Iedereen lijkt er tegenwoordig op uit de ander een poot uit te draaien en van misleiding, bedrog en ladenlichterij een verdienmodel te hebben gemaakt.’
- ‘Precies, en in deze tragikomedie worden de kleinere krabbelaars gepakt en met veel ketelmuziek en tromgeroffel triomfantelijk aan het hout gespijkerd, terwijl de grote vissen gewoon verder vreten en versjteren.’
‘ Het is best een curieuze tekst, lees bijvoorbeeld dit op pagina 16: “De laatste categorie soevereinen bestaat uit mensen die geloven dat een toekomstige gewelddadige strijd met de overheid en democratische instituties onvermijdelijk is. Dit is de kleinste groep van enkele tientallen tot honderd mensen en betreft een subcategorie van de tweede categorie.
Door de verspreiding van een angstaanjagend vijandbeeld van een kwaadaardige elite die uit is
op onderdrukking, slavernij en moord, kunnen sommige soevereinen de conclusie trekken dat
gewelddadig verzet noodzakelijk is. Dergelijke vijandbeelden demoniseren en dehumaniseren
tegenstanders; het gebruik van termen als ‘onderdrukking’, ‘tribunalen’, ‘genocide’, ‘heilige
oorlog’ en ‘existentiële strijd’ kan bijdragen aan de veronderstelde geweldsnood. De vermeende
vertegenwoordigers van de elite ontvangen regelmatig bedreigingen. Hierbij wordt over het
algemeen gedreigd met burgerarresten of tribunalen. Hoe deze tribunalen eruit moeten komen
te zien, wordt niet duidelijk. Bij een deel van deze groep blijft het mogelijk bij grootspraak,
maar zulke boodschappen kunnen voor enkelen gewelddadig handelen legitimeren tegen
deze veronderstelde vertegenwoordigers. Deze dreiging wordt vergroot door doxing. In online
groepen van soevereinen worden regelmatig adressen en persoonsgegevens verspreid van
bijvoorbeeld deurwaarders, politiepersoneel en (gemeente)ambtenaren.” ‘
- ‘Dat komt op mij over als een vorm van “bezwering”; de volgens de opstellers/schrijvers grootste “bedreigingen” van het systeem waar zij wel bij varen – en dat zij dus vanzelfsprekend met “de Democratie” aanduiden – worden opgesomd en in de opsomming zit de (be-)dreiging besloten: kom niet aan onze broodwinning en verdienmodellen, of je zult ervan lusten. Of stel ik het nu té schril? Waarom “doxing” als iets lugubers afgeschilderd? In een normale, veilige, democratische rechtsstaat mag iedereen toch weten waar ministers, rechters, deurwaarders, verhuurbazen, tandartsen en ga zo maar door, wonen? Dit zouden toch mensen moeten zijn die het beste met ons – het volk – voorhebben? Waarom zou het volk die mensen te na willen komen? Dat zweemt naar paranoia – die ze zelf oproepen. En overigens ben ik van mening: Huig Plug, moet terug! Wij missen hem node. Hij moet alleen niet zo dom doen om in een straat waar juristerij en magistratuur huizen, te lopen roeptoeteren dat er een kinderverkrachter woont. Ten eerste dalen de huizenprijzen dan natuurlijk en ten tweede: “soort zoekt soort, dus de buren zouden ook weleens ….. snap je ‘m?” De dames die dit suggereerden, zagen er netjes uit en helemaal ongelijk kan ik ze niet geven: soort zoekt nou eenmaal altijd soort. Waarom wordt dat kindermisbruik-dossier zo hardnekkig in doofpotten gestopt?’
‘ Tja, dat is ook zoiets, met kinderen rotzooien – het heeft met “macht” te maken, zeggen de deskundologen. Plug maakte actuele video’s en vertelde precies wie er daar allemaal rondhobbelden en wat zij (volgens Plug dan) op hun kerfstok zouden hebben. Best boeiend. Alleen moet hij de luitjes geen wapens in handen geven waarmee ze hem kunnen doodslaan. Geen al te rare dingen doen; gewoon, een beetje ludiek sarren en zuigen, dat kan toch geen kwaad? Kom nou, die lui zijn zeker niet van suiker en als het om de burger gaat hebben ze allemaal een olifantenhuid.
Goed. Deze tekst. Een bezwerende bedreiging of bedreigende bezwering, ja, iets in die trant. Het doet me denken aan die politieagente die Flavio Pasquino kwam “waarschuwen.” Dat was ook zo’n bizarre mengeling van de pharmakon-double-bind. Zie Plato/Derrida en Gregory Bateson. Waarschuwen? Waarvoor en voor wie eigenlijk? Merkwaardig.’
- ‘ Zo doen “ze” dat. Al sinds mensenheugenis hoor. Nu, doordat alles in “woke” en gender is gemarineerd, zullen schizofrenie en paranoia ongetwijfeld sneller kunnen toeslaan. Vooral in geïsoleerde en isolerende bubbels, waar mind fuck, groupthink en inteelt van gedachtenspinsels, aan de orde van de dag kunnen zijn. Bijvoorbeeld, die inval van zes, acht, agenten bij Hans Teeuwen, vanwege een geladen luchtdrukpistool en een bokkenpruik van burgemeester Femke Halsema, dat was hilarisch. Hilarisch en symptomatisch,zou ik denken.’
‘ Die inval. Was dat niet twee weken na de opening van het holocaustmuseum? Tja, in die context vallen een bokkenpruik en luchtdrukpistool misschien ietwat uit de toon? “Detoneren”? ‘
- ‘ Detoneren? Wat denk je van de Kaagtax die ons staat te wachten? Die lijkt mij veel brisanter dan zo’n bokkenpruik van Teewen. Upload die gegevens die Arno Wellens noemt maar eens in een AI-model en bevraag dat met ChatGPT. Wat denk je, dat zulke flagrante schendingen van de democratie door leugens en ladenlichterij, gestraft zullen worden? Dat de meute van AIVD, NCTV en weet ik wat, achter mw Kaag aangaat? Mw Kaag wordt de arme Gazanen als “speciale gezant” in de maag gesplitst, alsof de stakkers niet al genoeg narigheid op hun bordje hebben. Krijgen ze ook nog een mevrouw Kaag-uit-Den-Haag op hun dak, beter: op de tent, want de meesten hebben geen dak meer boven hun hoofd.’
‘De Gazanen? Die kunnen evenmin iets terugdoen. Mensen als mw Kaag (en haar soortgenoten) die willen koste wat kost geen “pensioengat” of ander ongemak oplopen. Sigrid Kaag schijnt bovendien vastgoed in Libanon te hebben en ook schoonouders en schoonfamilie in die contreien. Maar, dat zijn geruchten hoor, en achterklap, dus als je het werkelijk weten wilt, moet je het even nazoeken.’
………….. …………….. …………….. ……………….
*
citaten uit de publikatie van AIVD, Nationale Politie en NCTV (2024) online te downloaden.
www.nctv.nl/documenten/publicaties/2024/04/09/fenomeenanalyse-soevereinenbeweging-in-nederland-met-de-rug-naar-de-samenleving.
citaten: Soevereinen voelen zich vanuit hun geloof in een kwaadaardige elite waarschijnlijk vooral aangetrokken tot de gedachte dat de overheid en instituties illegitiem handelen. Personen of organisaties die een substantiële bijdrage leveren aan het soevereine narratief, zogenaamde aanjagers, spelen hierop in en bieden met hun onderliggende narratieven concrete redenen voor soevereinen om zich te onttrekken aan de Nederlandse samenleving en te streven naar een alternatieve samenleving. Gerechtvaardigde zorgen en grieven met betrekking tot instituties worden via complottheorieën in het frame geplaatst dat het overheidshandelen en -falen onderdeel is van een geheim, vooropgezet plan. Vervolgens bieden de narratieven een aantrekkelijk en eenvoudig alternatief met een aantal simpele leefregels die door medeburgers worden gehandhaafd, zonder complexe nationale en soms internationale wet- en regelgeving.Voor een deel van de soevereinen biedt dit een uitweg voor schulden en andere problemen met overheidsinstanties. In andere gevallen wordt er een oplossing gegeven voor het simpelweg leven onder een ‘kwaadaardige elite’.
Het gedachtegoed van de zelfverklaarde soevereinen kent haar oorsprong in de Verenigde Staten van de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw. Daar ontstond het idee van de ‘sovereign citizen’ uit protest tegen het gezag en belastingen van de federale overheid. Om deze reden werd in het begin ook wel gesproken van ‘tax protestors’. Inmiddels wordt een deel van deze groep in de Verenigde Staten als binnenlandse terroristische dreiging beschouwd; veel betrokkenen bij de Capitool-bestorming in Washington DC op 6 januari 2021 waren ‘sovereign citizens’.
De Amerikaanse soevereinen geloven in een alternatieve interpretatie van de geschiedenis van het land, waarbij zij net als de Nederlandse soevereinen geloven dat veel wetten niet van toepassing zijn. Ook betalen zij bijvoorbeeld geen belasting en eisen ze soms zelfs geld van de overheid. Inmiddels heeft de gedachte dat de Staat geen legitimiteit heeft, in diverse landen haar eigen variant gekregen. De precieze invulling verschilt echter van land tot land.
De ideeën van de Nederlandse soevereine beweging lijken sterk op of komen volledig overeen met de ideeën van de soevereine beweging in de Verenigde Staten.Opvallend genoeg verwijzen soevereinen in Nederland zelden naar Amerikaanse ideeën of ideologen, maar bijvoorbeeld wel naar Amerikaanse wetgeving, zoals het Tweede Amendement. Dit artikel verbiedt de overheid om het recht op het bezitten en dragen van wapens te schenden. Nederlandse soevereinen halen hun inspiratie meestal uit Duitsland en Canada. Het gedachtegoed van de Nederlandse soevereinenbeweging kent overeenkomsten met de Duitse Reichsbürger, Souveränisten en Selbstverwalter. Aanhangers van deze Reichsbürgerbeweging vinden elkaar door een afkeer van de invulling van democratische instituties en democratisch gekozen volksvertegenwoordigers.
*
……….. ……………… …………… ………………….
……….. ……………… …………… ………………….
*
citaat uit Byrne (2016:73-74): It was strange: Hillary Clinton always looked uncomfortable around her husband, let alone anyone else. I can’t call her shy, but she was definitely standoffish. She never relaxed. She never allowed herself any off-hours or off-duty candor. I couldn’t imagine being like that—always having to say or do the right thing, always calcu-lating. Human beings need confidants, friends, family, people they can relax with, but the First Lady was always wound up, an unhappy captive of her own sense of mission. Opposites attract. That’s why on paper, the First Couple was perfectly matched. But their opposites were too opposite. Bill Clinton was friendly and charming with just about every-one besides Hillary. He always seemed to want to give his company extra time. He was very generous that way. Like him or not, share his political ideas or not, find yourself in the same room with him, and you are hooked. You can’t help but like him.
But that was not Hillary. She was clearly all business, 24/7. Her private leadership style was based on pure fear and loathing—and I never saw her that turn off. Even in the president’s presence, Mrs. Clinton operated at far greater than arm’s length—a cheerless grifter always on her scheming way to someone or something else more important than the person directly in front of her. If you saw them privately, they never seemed to meld at all. But turn on a camera or bring in a fat-cat donor, and the ice suddenly melted. They’d smile at each other, laugh, trade little jokes. They’d move in closer to each other, turn warmer—yes, even romantic. They might even hold hands. They could flip that emotional light switch whenever they had to, then switch it back off again when the crowds and cameras departed. It was all a business for them: Clinton, Inc.
Gary J. Byrne (2016, p.73-74) ISBNs: Gary J. Byrne (hardcover), 9781455568888 (ebook)