Vertrouwen, politici en “hun product” politiek

 

  ‘ Op initiatief van CDA’er Pieter Omtzigt is de Tweede Kamer voornemens om het Nederlandse bestuursrecht te laten onderzoeken door de Venetië Commissie. Directe aanleiding zou de recente Toeslagen-affaire zijn.
De NRC meldt: “Juristen vinden dat vreemd” en Marc de Werd, senior-raadsheer bij het gerechtshof Amsterdam en hoogleraar Europese rechtspleging aan de Universiteit van Amsterdam, suggereert zelfs framing door de politici.
Ik citeer uit de NRC: << De Toeslagenaffaire is begonnen bij de wetgever, bij de Tweede Kamer en de regering, niet bij de bestuursrechter. „Rechtsbescherming is niet alleen de taak van een rechter, hij vormt een vangnet als de wetgever en het bestuur tekortschieten”, zegt hij. „Met de motie lijken de indieners kort voor de verkiezingen de zaak af te schuiven op de rechter.” >>
Wie is er nou wantrouwender: de Kamerleden of meneer De Werd? Gaat het om gezond wantrouwen, of zit er een luchtje aan? Bij wie?’

  • ‘ Wij waren niet de eersten die meteen voorstelden om van de (bevreemde) juristen na te trekken welke bijbanen, nevenfuncties en (bestuurlijke) schnabbels zij zoal hadden en hebben, want waarom zouden de juristen meteen aan framing van de zijde van de politiek denken? Komen er misschien verdienmodellen in gevaar? ’

‘ Dat zou hel goed kunnen, want niet alleen fiscalisten verdienen bij met adviezen aan “de” politiek. Ik lees verder in het NRC-artikel: << Hoewel De Waele denkt dat een „ferme nationale commissie van deskundigen” heus in staat zou zijn met de vragen van Omtzigt aan de slag te gaan, ziet hij ook voordelen van de internationale ‘route’. Nederland zou op die manier de autoriteit van de Raad van Europa kunnen onderstrepen en het kan verfrissend zijn om buitenstaanders om advies te vragen, zegt hij. „Maar het blijft apart om anderen te laten beoordelen of we de boel in ons eigen land wel op orde hebben.” >>
Zou Marc de Waele zelf zitting willen hebben in die „ferme nationale commissie van deskundigen”? Wat schuift zo’n klus? Het lijken potjandorie wel tandartsen!’

  • ‘ Er wordt nog een jurist genoemd: Pieter van Dijk, die tussen 1990 en 2013 lid van de Raad van State en voormalig lid van de Venetië Commissie was.
    De Waele vindt het een brevet van onvermogen om extern advies te vragen, terwijl Pieter van Dijk “het alleen maar goed [vindt] dat Nederland laat zien dat het de zelfreflectie niet schuwt.”
    Tja, wat te denken? We kunnen niet in de respectieve hoofden en harten van deze juristen koekeloeren, en zullen vooral moeten afgaan op hetgeen zij zeggen – en wat zij op dit terrein zoal hebben verhapstukt. Kunnen daar aanwijzingen omtrent het allooi van hun beweegredenen uit worden gedestilleerd? ’

‘ Mij schiet de naam Paul Frissen te binnen. Ik google en zie o.a.: Aanbevelingen aan dienaren van de staat. Ik neem aan dat de Kamerleden van de hoed en de rand weten. “De” juristen zullen dat toch zeker doen? Het is immers hun vak.
Vanwaar dat citaat van Theodore Dalrymple?’

  • Daar kom ik op via een interview met de psychoanalyticus Paul Verhaege in de Trouw van 30 januari 2021: Gelukkig is de mens die vertrouwt. Verhaege trapt in dit interview een voor mij open deur in als hij zegt: “Ik zou graag benadrukt zien dat vertrouwen óók te maken heeft met de manier waarop de maatschappij georganiseerd is.”
    Dit deed me onder andere aan Dalrymple denken, maar ook aan Richard Sennett met zijn boek: The Corrosion of Character. The Personal Consequences of Work in the New Capitalism. Complementair aan Sennett is een recent boekje van Colin Crouch: Will the gig economy prevail ? / zal de klus-economie het winnen? / ISBN-13: 978-1-5095-3244-5.
    Ik ben ervan overtuigd dat onze maatschappij door de wijze waarop zij is ingericht en georganiseerd, veel en steeds meer pathogenen (ziekmakende elementen) bevat. Het is alsof dit Corona-Covid19 virus een vorm van “afweer” is. In de psychoanalyse bestaat daar een naam voor: conversie. Hierbij worden psychische spanningen omgezet in lichamelijk disfunctioneren. Hou me ten goede, ik graaf nu heel diep uit de collegestof en werkgroepen psychiatrie en gedragsverandering die ik lang geleden tot mij nam – inclusief een leeranalyse die ik onderging. Laat ik zeggen dat ik het begrip conversie(-hysterie) hier metaforisch gebruik.
    Toch curieus om te bedenken dat nota bene een politicus die voor econoom had doorgeleerd (Ruud Lubbers) ooit uitriep dat Nederland ziek was. Lubbers bedoelde ongetwijfeld economisch ziek, dus economisch niet-rendabel en niet-winstgevend, maar toch. Ziek.’

‘ De ellende rond de Toeslagen is geworteld in ziekelijk wantrouwen-tot-en-met, met inbegrip van de conversie (ik gebruik jouw metafoor) van wantrouwen in racisme. Alweer, zo logisch als wat en onmiddellijk samenhangend met het ontbreken van een coherent, consistent, beheersd en overzichtelijk immigratie- en asielbeleid. Lees het na bij onder andere Barbara Misztal (ISBN: 0-7456-1634-8, met name pp. 192 – 207). Met het importeren van exoten, importeer en genereer je vanzelf wantrouwen, omdat de mens van nature geneigd is de vreemdeling (aanvankelijk) te wantrouwen. Dat schijnt heel gewoon te zijn en evolutionair te verklaren, maar dat begin-wantrouwen kan verharden naar geïnstitutionaliseerd wantrouwen, dat naadloos in racisme kan overgaan en verharden (ossificeren). Daarom moet immigratie – zeker de import van dragers van andere culturen – weloverwogen en doordacht gebeuren. Dus niet een miljoen exoten binnen laten stromen onder de kreet Wir schaffen das! en de luitjes dan tussen de bloemkool en de prei loslaten, zonder verder naar hen te talen. Dat is net zo stupide als herhaald Allah-hu-akbar! roepen, je baard laten staan en dan maar geloven dat alles vanzelf wel goed komt.’

  • ‘ Alle neoliberaal “beleid” lijkt erop gericht om wantrouwen te kweken en te verdiepen. Dat ligt in de lijn der verwachtingen, wanneer je wordt ingeprent en krijgt voorgeleefd, om de medemens in de eerste plaats als potentieel verdienmodel te zien. Het gaat om wantrouwen als houding, attitude. Bij de Toeslagen gaat het om wantrouwen van politici jegens de ambtenaren en jegens het publiek en combinaties/permutaties van de respectieve combinaties. Iedereen wantrouwt iedereen. Vandaar dat ik dit voorstel om tenminste het bestuursrecht tegen het licht te houden, positief waardeer. Hoe steekt ons bestuursrecht in elkaar, zitten er tenminste formeel bekeken geen kanjers van juridische kankergezwellen ingebakken? Het is een stap in de goede richting zullen we maar zeggen. Als het feest van Venetië tenminste doorgaat en men niet toch voor autistisch navelstaren opteert.
    Deze pestilentie cureer je namelijk niet met PR-en propaganda-voodoo, niet met spin and sleeze. Helaas zal dat de eerste aanvechting zijn waarnaar “men” geneigd zal zijn te grijpen, zo vrees ik: trek de kist met cosmetica open. Volksverlakkerij, uit macht der gewoonte. Dat zal het wantrouwen enkel bevestigen en groter maken.’

‘ Stel je toch eens voor: xenofobie als nationale grondhouding, en de politici maar koortsachtig klooien en knullig knutselen om de zaken nog maar weer beroerder te maken. Gewoon, omdat ze niet meer in hun mars hebben en het systeem dat we blijven hanteren, ze niet kan uitfilteren als ongeschikt en incompetent voor de job. Da’s voorwaar geen vrolijk vooruitzicht, zo dunkt mij. Hier is geen quick fix voor te vinden. En toch zal dat hoogstwaarschijnlijk toegepast worden.’

  • ‘ De hamvraag. Om in de psychoanalytische metaforiek te blijven: is de patiënt sterk genoeg (ego sterkte) voor een inzichtgevende therapie, of moet (voorlopig althans) worden volstaan met een ondersteunende therapie? Dat wil zeggen: pappen en nathouden. Met het levensgrote risico dat pappen en nathouden de structurele politieke bezigheid wordt. Aan kneuzen en kneuzinnen immers geen gebrek.’

‘ De neerwaartse spiraal dus. Een vraag die mij in dit bestek bezighoudt: wat zou de houdbaarheidsdatum van CDA’er Pieter Omtzigt als actief politicus-volksvertegenwoordiger zijn? Want reken maar dat menigeen in die bizarre biotoop daar onder de Haagse kaasstolp en eromheen, allerminst gelukkig is met Omtzigts oprechte en integere beroepsijver.’

  • ‘ Vooral bij het CDA, onder de partijmanagers, zullen de messen worden gewet. Of ben ik iets te wantrouwig?’

 

 

Noam Chomsky: Neoliberalism Is Destroying Our Democracy • Jun 2, 2017

 

Levertranen, privatiseringsverdriet en politieke rommelhypotheken

citaat Sieyes

“De beroepspolitici hebben zichzelf overbodig gemaakt, daar komt het op neer. Ze hebben de (financiële) markten de macht gegeven, uit kortzichtig winstbejag en narcistische machtshonger. Die politici willen echter hun lucratieve baantjes niet opgeven en daarom doen ze van alles om de schijn op te houden dat ze nodig zijn en dus dat verkiezingen het wezenskenmerk van Democratie zijn. In feite worden we geregeerd door bankiers en hedgefundmanagers (en eindeloos rijke partijen, met de kalief van Saoedie-Arabië op de eerste plaats), die ons via mondiale reclamemakers bij de neus nemen. ”
“Er is een totaal ander slag lieden de politiek gaan bevolken dan zo’n kwarteeuw geleden nog gebruikelijk was. Het huidige politieke establishment bestaat overwegend uit regelaars en ritselaars zonder overtuigingen, ideologie of zelfs een solide moraal. Met uitsluitend GELD maken als kompas. Vandaar die onverzoenlijke botsing met een club als de IS, want die zijn diametraal tegenovergesteld: alleen máár blinde ideologie. De politiek is geprivatiseerd, maar wij zien niet wat er gebeurt omdat we niet beter meer weten. Hoe kwam jou werkgroep op dit thema?”
“Ze hadden de blog over de Oekraïne gelezen en de kop van de column van Caroline de Gruyter deed enkele studenten uitroepen: ‘Als links en rechts volgens mevrouw De Gruyter hetzelfde zijn geworden, dan zegt ze in feite dat er geen echte politici meer bestaan.’ Want echte politici offreren wereldbeelden waaruit wij kunnen kiezen en vervolgens stellen ze naar eer en geweten (daar heb je het: eer & geweten) alles in het werk om hun beloften in praktijk waar te maken.
Deze pipo’s zijn politieke poseurs die de schijn van een keuze ophouden en de marketing trukendoos als standaardgereedschap (laten) hanteren. Caroline de Gruyter noemt als belangrijk politiek deficit, het ontbreken van degelijke debatten over de inrichting van onze samenleving, en daar heeft ze alle gelijk van de wereld in. Het komt neer op een zingevingstekort, een structurele ideeën-armoede. Dat zit ‘m in het slag beroepspolitici dat het schouwtoneel bevolkt.”
“Ik heb een mooie term voor het huidige handwerk – inderdaad, het is een trukendoos – van de tegenwoordige soort politici gelezen in de London Review of Books van 31 maart 2016: ‘Deliverology’; niet te vertalen, maar het komt van ‘leveren,’ to deliver. Het jammerlijke resultaat van deliverology zit momenteel in Nederland te regeren: de combi van richtingloze nep sociaaldemocraten onder Samsom en geweten-neutrale, visieloze, neoliberalen onder roverhoofdman Rutte.
In het boek van Derk R. Stokmans kun je lezen hoe die twee pipo’s in enkele weken een kabinet in elkaar knutselden: ze leverden. Het meest naargeestige voorbeeld van de pseudopolitiek door gepatenteerde paljassen is natuurlijk de ‘uitruil’ van de inkomensafhankelijke zorgpremie tegen de strafbaarstelling van illegaal verblijf in Nederland. Dit slaat als Dirk op boter en had direct moeten leiden tot het uit de roulatie nemen van zowel Rutte als Samsom: allebei geen idéé waar politiek over hoort te gaan! Maar goed, we zullen de rit moeten uithobbelen, vrees ik. Een kostbare en pijnlijke grap.”
“Jij refereert aan dat artikel van David Runciman over Tony Blair (nota bene: ‘Broken vows’! gebroken beloften) en zijn ‘Derde Weg’. Is ‘levertraan’ geen goede vertaling voor deliverology? Daar zit zelfs liver in – een belangrijke klier, vooral voor alcoholisten, machtsdronken …..”

* VROLIJKHEID *

“Klopt, en dan in combinatie met het ‘privatiseringsverdriet’ van Roel Kuiper: lever-tranen vanwege het privatiserinsgverdriet. Dat boek van Kuiper: een opstel dat compleet wordt genegeerd!”
“Dat vind ik niet zo heel vreemd, want Roel Kuiper geeft in zijn boek over privatiseringsverdriet aan waar die vette plekken aan de Grote Ruif zitten. Die zijn moedwillig gecreëerd door die pseudogeprivatiseerde instellingen die publieke diensten en goederen voortbrengen. Oorspronkelijk waarschijnlijk oprecht bedoeld als kosten-efficiënte maatregel (de kreet luidde: publiek-private samenwerking voor synergie), ging het al snel de verkeerde kant op.
Er werden oud-politici op dikbetaalde posities geplakt en dus kwam er niets terecht van het efficiency-idee, want die lieden zijn geen commercieel ingestelde managers en dat hoeft op die posities ook niet, want het verlies dat zij aanrichten wordt afgewenteld op het publiek.  Nu hebben ze de smaak te pakken. Het ene schandaal volgt op het andere. Parlementaire Enquête na PE, maar het zal ze worst wezen. Zij zitten gebakken.”  privatiseren_Chomsky_1
“Politici pushen de partij waartoe ze ‘behoren’ alsof het waspoedermerken zijn. Ze positioneren zichzelf op grond van mediageniekheid, dat wil zeggen vooral een gladde en grote bek. Intellectuele bagage, ho maar. Er zit er momenteel zo eentje op Onderwijs, moet je nagaan zeg!”
“En er roept ergens bij onderwijs een oud-beroepspoliticus langs de zijlijn over ‘meer vrijheid voor de leraar’; die gup heeft jaren in winterslaap gelegen. Liggen luisteren naar het ritselen van zijn bankbiljetten en aandelen, waarschijnlijk. De man is tig keer binnen, laat ‘m champignons gaan kweken (beste kweekmethode voor champignons: Keep them in the dark and feed them shit; dat moet een oud-politicus toch op het lijf zijn geschreven). Dat is nog een modern aspect aan de hedendaagse politiek: ze belonen zichzelf via het systeem dat ze in het leven hebben geroepen en in stand houden. Via wachtgeldregelingen, banen, commissariaten en andere constructies.”
“Het zijn precies managers van ‘bedrijven’: na hun ambtstermijn krijgen ze automatisch geld. Ze worden eigenlijk gewoon doorbetaald, ongeacht hoe ze gepresteerd hebben en dat komt doordat ze zijn gekozen, dus ze worden gelegitimeerd door hun slachtoffers. Politici benoemen en belonen zichzelf. Wie zou zo’n prachtsysteem nou om zeep willen helpen?!”  Voor_na_stemmen
Targets weet je niet!? Ze leven bij targets. Ik parafraseer Runciman: targets klinken als een beperking, als randvoorwaarden, maar ze zijn voor de politieke manager bevrijdend, want. Want targets, doelstellingen, kunnen zowel in dienst van een ideologie worden gebruikt alsook in plaats van een ideologie gesteld. Dat is heerlijk nietwaar? Het formuleren van doelstellingen is meteen de ideologie. Doelstelling: knutsel in recordtijd een kabinet in elkaar – want het land moet geregeerd! Héé presto! In recordtijd is er een kabinet met een regeerakkoord. Target gehaald. Geleverd. Maar: dat kluppie gaat wel aan de slag met een regeerakkoord dat tot stand is gekomen door uitruilen van politieke standpunten die zijn geworteld in overtuigingen. Dat kán dus helemaal niet. Je kunt intrinsieke waarden namelijk niet straffeloos negeren. Vele zijn incompatibel, daar moet je compromissen over aangaan en soms lukt zelfs dát niet. Tenzij je politiek contamineert.
Dan kun je dus niet samen op het regeringspluche plaatsnemen, dan moet je écht constructieve oppositie voeren. Dus zeker niet slopen zoals de populisten doen, maar ook geen politieke koopjes najagen, geen opportunistische lijkenpikkerij bedrijven, maar je werkelijk en oprecht verantwoordelijk opstellen vanuit een aanwezige en voorhanden zijnde kwaliteit. Anders ben je doodordinair bezig met het fabriceren en pushen van political toxic assets. Met desastreuze bedotterij dus.
Veel politici werken in de hedendaagse praktijk met rommelproducten als politieke pasmunt en beleidsmatig wisselgeld. Ze hebben net als de bankiers met financiële producten deden, van alles en nog wat aan programma(deel-)onderdelen in pakketjes beleid gepakt. Dat leidt onherroepelijk tot rommel en rotzooi. Kijk maar om je heen. Van vluchtelingen- en migranten(non-)integratie-beleid tot en met werkgelegenheid, huisvesting, onderwijs en veiligheid. Het zijn je reinste valsemunters, faux monnayeurs.”
“Hun politieke toekomsthypotheken zijn overwegend political weapons of political mass destruction. Maar wij doen allemaal of de keizer wel degelijk kleren aanheeft. Ik heb mijn pupillen uit David van Reijbrouck’s boek (Tegen verkiezingen) de bladzijden 40 – 76 voor de volgende werkgroep laten lezen. Liefst het hele boekje natuurlijk, maar ik wil ze niet afschrikken.”
“Neem anders hoofdstuk 2 en 3 (pagina 28-68) van Donald Kagan erbij. Om ze te laten snuiven aan ‘klassieken’ en complementair aan Van Reybrouck. Als voorbeeld van wat personen die politieke ambities (en de kwaliteiten) koesteren aan ideeën in hun mars zouden moeten hebben en kunnen ontvouwen, heb ik heb Pim Fortuyn’s De verweesde samenleving op het programma staan. Het steekt schril af tegen de pseudo-politiek en het kleurloze gekwebbel van de politieke paskwilllen.”

* * *

citaat DRunciman
Caroline de Gruyter: ‘Links en rechts zijn hetzelfde geworden’ / NRC, zaterdag 3 april 2016
David Runciman: ‘Deliverology’ / London Review of Books, 31 maart 2016
David Van Reybrouck (2013): Tegen verkiezingen / Amsterdam: De Bezige Bij / ISBN: 978 90 234 7459 3 / NUR 323
Roel Kuiper (2014): De terugkeer van het algemeen belang / Amsterdam: Van Gennep / ISBN: 978 94 616 4262 2 / NUR 740 Derk Stokmans (2013) Diederik Samsom /  Amsterdam: Bert Bakker / ISBN:  978 90 351 4057 8
Pim Fortuyn (2002): De verweesde samenleving /  Karakter uitgevers BV  / ISBN:  90 6112 931 1 / NUR 740
Emmanuel Joseph Sieyès (2003) Political Writings / Indianapolis – Cambridge: Hackett Publishing / ISBN-13: 978-0-87220-430-0 / vertaald uit het Frans / hierin o.a.: What is the Third Estate (de Derde Stand)? pp. 92 – 162
Donald Kegan (1990): Pericles of Athens and the Birth of Democracy / London: Secker & Warburg ? ISBN: 0 436 23052 6
 
occupy congress

 
What Chance for Afghanistan? Reviews door Anatol Lieven  van:
Afghan Modern: The History of a Global Nation by Robert D. Crews /Belknap Press/Harvard University Press, 381 pp.
Afghan History Through Afghan Eyes edited by Nile Green  / Oxford University Press, 337 pp.
The Army of Afghanistan: A Political History of a Fragile Institutio  by Antonio Giustozzi / London: Hurst, 309 pp.(distributed in the US by Oxford University Press)
Russische nieuwssite Sputnik
http://sputniknews.com/politics/20160402/1037389075/nato-russia-border-aggression.html
http://sputniknews.com/russia/20160404/1037466797/russia-indian-communist.html
Al Jazeera
http://www.aljazeera.com/news/2016/04/civilians-flee-isil-held-territory-iraq-160401120459813.html