God dood verklaren, is makkelijker dan Het van school sturen

 

‘ Ook god heeft recht op onderwijs, dus Het van school sturen kan niet. Dat zou tegen de Verlichting en de Mensenrechten zijn. Bovendien zou Brussel het vast niet goed vinden, vanwege de Waardengemeenschap die EU heet. Zo hebben de politieke marketeers het product EU verpakt: als waardengemeenschap. Net zoals KLM-bobo’s met hun newspeak glashard beweren dat ze moeten uitbreiden (!) om te kunnen vergroenen. Leuterpraat en lulkoek van de bovenste plank.We moeten veel meer vliegen, want daar wordt de planeet alleen maar groener van.
Voor het bezigen van dit soort bazelbrabbels wordt zo’n gup als topman dan zwaar beloond. Nou ja, de tekstschrijvers van het ingehuurde marketing- & reclamebureau, vermoed ik. De gup debiteert vermoedelijk de hem voorgekauwde propagandaprietpraat.
–  ‘ Het klopt als een bus hoor, een airbus welteverstaan. Er is geen flintertje fake news aan, want dollars zijn groen, greenbacks. Aangezien deze KLM-kanjer het grootste deel van zijn bonussen en tantièmes waarschijnlijk in dollars krijgt uitbetaald, is groen duurzaam zijn favoriete kleur. Hij zal vast in een groene pijama met dollaropdruk slapen en op groene vrouwen (of mannen) vallen. Groen! Goed voor u en puik voor het milieu.Honderdeurobiljetten zijn ook groen. Zie je nou wel!’
‘ Vliegtuigen zijn handiger dan je zou denken. Je kunt vliegtuigen bijvoorbeeld ook gebruiken om principes over boord te kieperen, of er excuses op los te laten. Er valt dus best veel te zeggen voor méér vliegtuigen en uitbreiding van het vliegverkeer. Dat fijnstof dat ze produceren en de verzwelging van fossiele brandstof moeten we dan maar op de koop toe nemen.’
– ‘ Ach, ze zullen bij de vliegtuigboeren Icarus niet voor niets tot schutspatroon hebben verkozen. Vanwege de aansprakelijkheids-verzekering.’
‘Zou het iets helpen bij de aan de gang zijnde onderwijssoap wanneer Nederlandse politici de roman Onderworpen van Michel Houellebecq zouden hebben gelezen?’ vraagt Tazia. ‘Gelezen en verwerkt natuurlijk, want je kunt een boek lezen en lezen, dat moge duidelijk zijn.’
‘ In ieder geval heb ik door die roman weer eens onder de neus gewreven gekregen dat onderwijs uiterst belangrijk is voor een maatschappij. In Houellebecq’s roman hecht de Tunesisch-Franse presidentskandidaat Mohammad Ben Abbes groot belang aan onderwijs,’ antwoordt Simon. ‘ Ben Abbes maakt niet voor niets aanspraak op het departement van onderwijs als zijn partij de verkiezingen wint. Daar hoef je Antonio Gramsci en zijn betoog over hegemonie waarachtig niet voor gelezen te hebben.’
‘ Is men in Nederland op onderwijsgebied bezig met een achterhoedegevecht dat in feite al verloren is?’
Simon: ‘ Dat lijkt me wel, ja. Let wel: ons onderwijs is verloren en kwijtgeraakt aan de markt, dus niet per se verloren aan de islam. De islam is een boeman-bliksemafleider. Als je ook het onderwijs aan “de markt” overlaat, zoals de pipo’s ruim veertig jaar geleden begonnen te doen, vraag je als maatschappij om moeilijkheden. Het Trouwartikel eindigt met een mening van oud-professor onderwijsrecht Paul Zoontjes:  “Slob [onderwijsminister van de CU] speelt een beperkte rol. Het gaat er om waar het stelsel naartoe gaat. De overheid trekt zich wat betreft de bescherming van religieus onderwijs verder terug, en religie en levensbeschouwing worden meer een zaak voor de privésfeer.”
Dat ziet professor Zoontjes goed en scherp, maar hij blijft toch in het oude vertrouwde frame. De politici trekken zich inderdaad terug – van hun verantwoordelijkheden. Voor mij staat hier dat de hedendaagse politici particuliere ondernemers zijn geworden, zij zijn geen volksvertegenwoordigers meer die het algemeen belang voor ogen hebben. Deze politici bemoeien zich niet langer met onze maatschappij, al maken zij daar zelf wonderlijk genoeg deel van uit, maar laten alles over aan de markt. Politici trekken zich terug van en uit het maatschappelijk gebeuren en laten hun imagobeheer over aan marketeers en reclamebureaus. Het vrije markt fundamentalisme is de godsdienst van het postmoderne Westen. Daar zijn veel moslims het niet mee eens, dat boezemt hen angst aan. Dat kan ik me levendig en heel goed indenken.’
Tazia: ‘ Die totaal seculiere – lees waarden- en normloze – vrije markt is volgens Houellebecq het grootste schrikbeeld van de moslimgemeenschap hier. Ik lees op pagina 122 en 124 twee passages bij Houellebecq die aangestreept staan. Aan het woord is Alain Tanneur van de Franse geheime dienst: “ … de ware vijanden van de moslims, die ze erger vrezen en haten dan wat ook, dat is niet het katholicisme: het is het secularisme, de laïciteit, het atheïstisch materialisme.” En op pagina 124 waar het gaat over banden met en geld uit Saoedi-Arabië: “Ben Abbes profiteert graag en zonder enige terughoudendheid van hun oliedollars, maar is absoluut niet van plan in te leveren op soevereiniteit, op welke manier dan ook.”
Dit vind ik een fascinerend frame: de afkeer en angst voor het materialisme – voor mij staat het neoliberalisme daar voor – en de angst voor verlies van soevereiniteit, waarbij ik aan de EU denk, met zijn wereldvreemde ever closer union, die door de meerderheid van de EU-bevolkingen niet gewild of gewenst wordt. Vandaar dat de politieke nomenklatoera het referendum heeft begraven. Want stel je eens voor dat de tokkies gearticuleerd duidelijk konden maken wat ze werkelijk willen.’
Simon: ‘ Je merkt wel dat het discours, het frame, dat wij hanteren, een compleet ander verhaal vertelt dan wat we in de media krijgen voorgeschoteld. Hoewel meneer Zoontjes in Trouw wel dingen zegt die ook in ons vertoog hout snijden. Bijvoorbeeld: “Scholen zijn hun oriëntatie kwijt”, licht hij [Zoontjes] toe. “De meeste scholen voor bijzonder onderwijs weten niet meer waar ze mee bezig zijn, … “
Dat klopt als een zwerende vinger. Scholen (steeds die reïficaties, alsof scholen autonome wezens zijn) zijn al lang gedesoriënteerd. Vanuit de gedesoriënteerde volksvertegenwoordiging wordt al sinds jaar en dag geen richting meer aangegeven. Niet alleen zijn scholen steeds meer een eenheidsworst geworden, die zich alleen via marketing-trucs van elkaar onderscheiden, dat geldt ook voor de politieke partijen.
Vandaar dat bijvoorbeeld onze Belastingdienst als een staat in een staat begint te functioneren. Een organisatie als de Belastingdienst is immers juist uiterst gestructureerd, consequent, coherent en ethos-gedreven in de weer. Tenminste, als het goed is, en dat is het helaas niet meer in Nederland, there is something thorougly rotten over here. Dus steekt de belastingambtenaar de middelvinger op naar de politiek, helaas doet zij dat via de burger, dat wel. Dat is niet leuk, maar voor mij alleszins invoelbaar. Die burger kiest immers de politici die de Belastingdienst correct en effectief functioneren onmogelijk maken? Politieke pipo’s denken enkel aan hun eigen scores, ze overvragen en overbelasten de Belastingdienst door hun lawines aan electoraal geïnspireerde eisen en opdrachten. Als klap op de vuurpijl wordt er een meneer Eric Wiebes als chef aangesteld. Kortom:bij de Belastingdienst voelt men zich – net als in het onderwijs – door de politiek niet serieus genomen.’
–  ‘ Het neoliberalisme wordt terloops in ons onderwijs ingebracht, ongemerkt en bijna vanzelfsprekend. Kijk maar eens naar de wens van de Haagse volksvertegenwoordigers om de school ondergeschikt te maken aan de markt met zijn 24-uurs-economie. Dat impliceert het loslaten van structuur, en iedere amateur-pedadagoog kan je vertellen dat kinderen zeer gebaat zijn bij structuur, ter bevordering van een stabiele en evenwichtige persoonsontwikkeling.’
‘ Vreemd, heel raar, dat dergelijke verbanden niet worden gelegd hè. Men kakelt en snatert naar hartelust langs elkaar heen, zover kippen zonder kop kunnen kakelen.
– ‘ O maar dat is geen enkel probleem, want kippen met of zonder kop, kakelen altijd uit hun nek. Stel je eens voor dat je vader als taxi-chauffeur voor Über rijdt en daarnaaast pizzakoerier is en je moeder als zzp-er de post rondbrengt en eveneens als zzp-er voor een schoonmaakuitzendbureau werkt. Dan zijn flexibele schooltijden heel goed voor de (hamburger- & junk-)economie.’
‘ Als “onze volksvertegenwoordigers” daar onder de Haagse kaasstolp zich druk maken over de toeslagen-soap bij de Belastingdienst, dan zijn die volksvertegenwoordigers niet zozeer begaan met de kinderen, alswel bezorgd over de vraag of de ouders hun handen wel vrij hebben (dus niet voor eigen kroost hoeven of zelfs mógen zorgen) om de 24-uurs economie met hun hamburgerbaantjes draaiende te houden. Zo cynisch wil ik het best stellen.’

Tazia: ‘ Wanneer je het over structuur hebt, heb je het ook over de Belastingdienst. De Trouw-redactie roept om het gewoonte-middel van de parlementaire enquête naar de Belastingdienst, in verband met die kindertoeslagen. Maar een PE verandert natuurlijk niks aan een mentaliteit en is hooguit een psychologische stoplap om het maatschappelijke ongenoegen even te dempen. Kijk ons politici eens: we doen wel degelijk iets. O ja? En toen?’
‘Precies,’ beaamt Simon, ‘ bovendien: een parlementaire enquête bij de Belastingdienst doet bijvoorbeeld niks voor de door de Nam gedupeerde Groningers. Alles hangt met alles samen, maar dat hebben politici vreemd genoeg niet door. Of ze doen alsof.
Tja, hier staat dat meneer Richard Toes vindt dat de islam de grote olifant in de kamer is, die niet wordt benoemd. Maar de grote olifant is natuurlijk het neoliberale systeem en de neoliberale ideologie waarin we allemaal zijn ondergedompeld en waar veel moslims zich naar mijn overtuiging hevig tegen verzetten, maar zo kun je het niet brengen. Dit frame wordt niet geaccepteerd.’
Tazia lacht: ‘ Neen, want dan word je noch door de seculieren noch door de gelovigen begrepen, vrees ik. Dus blijven we ronddraaien en met loze termen strooien. De grote olifant die wordt betast door blinden die proberen te vertellen met welk dier ze te maken hebben. De ene blinde zegt dat de staart de slurf is en de andere houdt de slurf voor een staart, enzovoorts.
Nog zo’n vraag: wat is en goede burger? Is dat een burger die klakkeloos aanvaardt dat haar pensioen keer op keer wordt gekort en zij dus met terugwerkende kracht wordt afgewaardeerd op haar reeds verrichte arbeid. Terwijl bankiers keer op keer moeten worden “gered”? Moeten scholen zulke dociele burgers afleveren? Is dat wenselijk? Voor wie dan wel?
Simon leest voor: “Volgens Zoontjens is het gevaar van de islam slechts perceptie. “Er worden daar allerlei problemen aan toegeschreven die in werkelijkheid een andere oorzaak hebben. Het is de angst voor het vreemde die onze samenleving verstoort.”
Meneer Zoontjes heeft alweer gelijk, alleen is dat “vreemde” waarover hij het heeft, het onder ogen zien van het ons intussen overbekende, namelijk het neoliberale marktfundamentalisme. Zo gaan we het bijvoorbeeld steeds normaler vinden dat je op Marktplaats wordt genept. Dat hoort er nu eenmaal bij, vinden velen van ons inmiddels. Dat gebeurt immers overal om ons heen? En je doet er niets tegen. Het is goed voor de economie, zeggen ze, en we worden er allemaal beter van.’
‘Bizar,’ vindt Tazia, ‘ ik hoorde dat de rente op spaargelden naar het negatieve begint te gaan. Moet  je toch eens nagaan. Zo lang geleden is het niet dat we nog normaal 3% of 4% rente op ons spaargeld kregen. Zo dadelijk moeten we geld toeleggen op spaargeld, terwijl bankiers en andere vage bobo’s steeds meer geld scoren. Toch piept er niemand. Vreemd.’
‘Zo slecht is het onderwijs dus blijkbaar toch niet,’ merkt Simon grijnzend op. ‘ Ons huidige onderwijs raakt steeds verder toegesneden op de markt en voedt op tot zombie-burgers voor een amorfe maatschappij. Helemaal niet zo vreemd dat bepaalde bevolkingsgoepen het idee van een parallelle maatschappij en economie aanhangen. Laat het hindoes of moslims zijn, als het maar oriëntatie-mogelijkheden aanreikt.’
–  ‘ Je loopt ietwat achter, want onderwijs en markt vallen inmiddels samen. Dat is een wezenskenmerk van neoliberalisme.
Michel Houellebecq is niet geëmigreerd – zeg maar gewoon: gevlucht uit Frankrijk – vanwege de Franse muzelmannen, maar vanwege de Franse nomenklatoera. Die vonden zijn roman Soumission helemaal niet leuk, omdat zij daarin het mikpunt van Houellebecq’s satire zijn, niet de moslims.’
 

 
Michel Houellebecq (2015): Onderworpen   /  ISBN: 978 90 295 3861 9
Lars Moratis en Frans Melissen:  ‘De ronduit gevaarlijke mythes van KLM-baas Pieter Elbers’   –  Trouw, 29 juli 2019, 8:20

Elke kabinetsformatie faalt; Sander Boon en Wimar Bolhuis /  Cafe Weltschmerz    Published on Oct 18, 2018

Wimar Bolhuis heeft onlangs zijn promotieonderzoek aan de Universiteit Leiden over de doorrekeningen van het Centraal Planbureau van verkiezingsprogramma’s en regeerakkoorden afgerond. ‘Van Woord tot Akkoord’; Een analyse van de partijkeuzes in CPB-doorrekeningen van verkiezingsprogramma’s en regeerakkoorden, 1986-2017.
 
 
 

Berichten betreffende boreale boringen, en naargeestig nepnieuws

 

– ‘ Boreale boringen, omdat Shell-NAM in het Noorden van Nederland, te weten Groningen, naar aardgas boren. Intussen weet iedere Nederlander dat boreaal noordelijk betekent. Bovendien is de core business van Shell, boren. Shell is in de kern van de zaak een boreaal boorbedrijf
‘ Groningen, en eigenlijk de hele neoliberale club van VVD & kompanen, zijn intussen een grootleverancier van nepnieuws. Met name met betrekking tot de gevolgen van de gaswinning in Groningen, waarover nu, na lange lange tijd, eindelijk in de media bericht wordt.’
–  ‘ Wat je “berichten” noemt. Lees deze kop bij het stukje van Jurre van den Berg in de VK: “De aarde laat zich niet temmen”. En dat weten de Groningers intussen. O zo. Dat zal ze leren. Niks gaswinning, niks NAM en Shell of Henk Kamp of Eric Wiebes, het is de aarde die zich niet laat temmen. Dat is de oorzaak van het probleem.’
‘ Gôh, wat zal er nu met de aarde gebeuren? Wordt de aarde uit de EU gezet, krijgt zij strafsancties opgelegd? Gaat de klimaatwet straffer opgetuigd worden om de aarde mores te leren? De lobbycratiëen van Eerste en Tweede Kamer bij elkaar zullen de Klimaatwet er hoogstwaarschijnlijk doordrukken, want de toezeggingen zullen al zijn gedaan en misschien zijn de eerste betalingen al gepleegd. Maarre, wat worden de Groningers daar wijzer van? En wij, met ons allen, levert ons dat een betere kwaliteit Democratie op?’
–  ‘ Goeie vraag. Mijn advies luidt: doek om te beginnen de VVD op. Dat zal de lucht meteen een stuk klaren. Daar ontspringen de meeste problemen. Denk maar eens aan personages als: Henk Kamp, Eric Wiebes, Stef Blok, Edith Schippers, Halbe Zijlstra en nu dan de recente druiloor-eerste-klas Mark Halbers.
Het bestaande systeem wordt steeds bizarder naarmate het anachronistischer wordt. Immers, men stemt op een partijmerk, maar over de invulling van het personeel heeft men vervolgens niks in te brengen. Wie er op het Haagse pluche komen, dat wordt bedisseld en bekokstoofd  door de “Partijbaronnen” en welke maatstaven die hanteren blijft ondoorzichtig. Meneer Rutte haalt gestaag pipo’s van het derde garnituur naar de Kaasstolp, met zakken tegelijk, om ons land nog verder te slopen. Ze moeten vooral gehoorzaam zijn aan kolonel Rutte. Daarna worden ze elders ondergebracht, geparachuteerd, op een plek waar ze geen last van pensioengaten en wachtgeldlacunes zullen hebben. Wonderlijk dat dit bestaat en gewoon doorgaat.’
‘ Je ziet hoe de pers erover schrijft: de aarde laat zich niet temmen. Het heeft helemaal niks met politieke visieloosheid te maken en al helemaal niets met een cynische neoliberale VVD.’
–  ‘Zeg, zou er binnenkort een tweet komen met de tekst: “Wir haben es schon lange nicht gewusssssst …” Dat ssssst vanwege ontsnappend aardgas, snap je wel? En dat er dan in de media een geweldige stampei ontstaat over romans van Michel Houellebecq, dat die verboden en verbrand moeten worden en dat Houellebecq himself een schrijfverbod krijgt? Dat lijkt me tegenwoordig een standaardreactie. Verbied de-maatschappelijke-orde-ondermijnende-schrijfsels. Geef de betreffende auteurs en lezers een pek-met-veren-behandeling. Of nog veel vreselijker: onderwerp hen aan suffe interviews, door mafkezen en minkukels af te nemen.’
 

‘ Nou, daar zeg me wat. Ik hoorde dat Onder de vulkaan van Malcolm Lowry op de index is gezet. Niet dat degenen die censuur plegen, weten waarom, maar er staat vulkaan in de titel en het zou over een dronken diplomaat gaan die aan het slot in een ravijn verdwijnt terwijl hij staat te wachten totdat zijn huis voorbij komt. Dat lijkt me brisante stuff zeg! Kan echt niet meer.’
–  ‘En, ze gooien een dooie hond achter hem aan het ravijn in. Waren er in die regio gasboringen? Vanwege dat ravijn bedoel ik. Dan zal Shell er vast bij betrokken zijn, want die heeft overal een vinger in de pap waar de aarde wordt verkracht, opengescheurd en op andere manieren geteisterd.’
‘ O, vandaar die belastingvrijstelling voor Shell natuurlijk. Ik vermoed dat alle VVD-politici die in Den Haag het veld moeten ruimen, door Shell worden doorbetaald. Daar zal vast een deal over zijn gesloten, met als kers op de cake dat meneer Rutte straks, binnenkort, een riante baan bij of via Shell krijgt. Dat kan bijna niet anders.’
–  ‘ Maar eerst moet Rutte de boreale blitzkikker Baudet nog alle hoeken van de Kamer laten zien, want dat ventje is een ellendige populist, die naargeestige teksten over de EU en de Haagse nomenklatoera van zich geeft en daarmee de Nederlandse jeugd vergiftigt. Er schijnt een plan in de maak te zijn om Thierry Baudet op zijn vleugel te binden en hem met piano en al boven een oceaan, uit een vliegtuig te kieperen. Maar, dat is natuurlijk je reinste nepnieuws. Daar wilde mevrouw Ollongren dan ook niks mee te maken hebben. Mevrouw Ollongren schijnt geeist te hebben dat er op z’n minst eerste een referendum moest komen over het merk vleugel dat zou worden ingezet. Aangezien zij echter de mogelijkheid tot het in elkaar steken van een referendum eigenhandig de nek heeft omgedraaid, kon de pret natuurlijk geen doorgang vinden.’
‘ Er zal vast en zeker gesteggeld en gekonkeld zijn, want Frans Timmermans vreest dat Groningen radicaliseert en uit de EU stapt. Heeft hij aan Juncker getweet. Zegt men in de wandelgangen. Er wordt ook beweerd dat ene Sophie in ’t Geld, die van D66 weetjeniet, de tweet al vele keren ge-liked heeft. Ook dat is natuurlijk allemaal nepnieuws. Het is me een wereldje wel. Wat moeten nog geloven en wat allemaal niet (meer)?’
–  ‘ Die mevrouw In ’t Geld eet goed van de EU, dus geen wonder dat ze het wangedrocht te vuur en te zwaard verdedigt. Nou vind ik wel het voorbarig en te ver gaan om Baudet en zijn Forum-partij als de messias in de Nederlandse politiek te bejubelen. Eerst zien en dan eventueel pas heel voorzichtig geloven, maar ze vertegenwoordigen in ieder geval iets anders dan hetzelfde kleurloze, smakeloze, grauwe, fantasieloze en ongeïnspireerde kluitje politieke pipo’s die momenteel amorf onder de Haagse kaasstolp samenklonteren en rondscharrelen. Dus laten we hem het voordeel van de twijfel maar gunnen. Wat kunnen we anders en wat hebben we te verliezen? There is no alternative. Voorlopig tenminste niet.’
 

 

 
 
 
 
 

WTC 9/11/2001, Kredietcrisis 2008 en omgekeerde kolonisatie

Latuff_New World Order

“Het wachten is dus op een terroristen-brein als dat achter de WTC, Pentagon en Witte Huis aanslagen, of lees ik de blog over ‘Terreur onder Panamese vlag’ niet op de juiste manier?”
“Het verhaal over de Panama-terreur gaat over losers versus winners. Wij versus zij. Degenen die in de PP voorkomen – althans: degenen van wie de namen openbaar gemaakt worden – horen bij de losers. De winners blijven onder de radar, buiten zicht. De winners zijn te groot to reveal. Net zoals de veroorzakers van de financiële Meltdown in 2008 too big to fail waren, bovendien hadden veel politici bij 2008 bergen boter op het hoofd, dus alle belang bij de doofpot. Bekijk de video’s zoals Inside job en de Frontline docu’s maar.”
“En wat is het verband tussen WTC 2001 en ‘Kredietcrisis’ 2008?”
“Het WTC stond symbool voor het Westers financieel-politiek complex dat vanuit Wallstreet, de Londense City, Frankfurt, Tokio enzovoorts opereert. De laatste zijn virtuele centra, loci (meervoud van locus), die kun je dus niet fysiek treffen. Net zo min als je flitsgeld kunt lokaliseren. Dus kozen Osama & Cie je een tastbaar symbool, een icoon. Niet het Amerikaanse vrijheidsbeeld, of een godsdienstig symbool zoals een kathedraal of kerktoren, maar een icoon dat voor immorele (moreel-religieus neutraal) geldproductie staat. Perfect gekozen. Met het Pentagon en het Witte Huis als gerelateerde doelen.”
“Het financieel-politiek-militair complex. De Onzalige schijnheilige Drie-eenheid.”

* VROLIJKHEID *

“Vanuit dat frame bekeken: inderdaad briljant!”
“En in 2008 stortte met Lehman Bros en de rest, een veel groter financieel kaartenhuis in elkaar, met veel meer slachtoffers. Het lijkt bijna een verhaal van Michel Houellebecq!”
“Die slachtoffers van de crash in 2008 blijven merendeels onzichtbaar. Daar was geen rondspattend bloed en vielen er geen rondslingerende ledematen bijeen te zoeken. Dus geen camera’s met halfgare half hysterische reporters die niet verder dan een millimeter diep gingen wat oorzaken en verbanden betreft. Kijk naar de berichtgeving over de huidige migrantenstroom: informeer het publiek vooral niet op een degelijke en solide manier, maar focus op zichtbare human interest en platte sensatie. Versla rellen rond azc’s en schilder de protesterende burgers af als halve fascisten en dolle honden, maar ga vooral niet in op de oorzaken en de gammele nationale infrastructuur die geacht wordt al die (moslim!) migranten te absorberen. ”
Tj.Royaards Fingangsters_5
“Bizar, inderdaad. Moslims hebben een afkeer van de laïcité, de seculariteit, en uitgerekend de seculieren – de visieloze platte profiteurs en hap-snap-opportunisten – verbieden middels zelfcensuur over de godsdienstige dimensie te praten! Bizar en zelf saboterend! Wat leven we in feite in een buitenaards systeem!”
“Dus 2008 gebeurde in feite al in 2001! Alleen zagen we het niet zo. Dat heeft blijkbaar tijd nodig om in te dalen. De daders van die vliegtuigaanslagen waren bereid hun leven te geven voor een zaak waar ze in geloofden. De stiekeme schoften die de Kredietcrisis 2008 op hun kerfstok (ik had bijna ‘geweten’ gezegd, maar ze hebben geen geweten) hebben, kwamen er rijker uit dan ze voor de crisis waren.”
“Klopt. De aanslagplegers uit 2001 zijn tot on-mensen gemaakt, maar van de criminelen die achter de Meltdown in 2008 zaten, is niemand de gevangenis ingedraaid. Het werd nota bene nog bizarder, want bijna iedereen van die financiële gangsters kwam er vele malen rijker en vermogender uit! Doordat de slachtoffers hun belastinggeld moesten offeren om de schurken-banken overeind te houden. Inmiddels zijn dezelfde pipo’s nijver in de weer met de volgende heist. De EU en de eurozoneclub vormen een winstgevend project voor precies dezelfde gangsters. Het is opnieuw een financieel-politiek conglomeraat, met een militaire poot, zoals je kunt zien aan het intimideren van Rusland door de NAVOlanden en het bombarderen in Syrië en Irak.”
“En ze leiden onze aandacht af middels ‘terreurverdachten’. Het derde garnituur welteverstaan. Niet het formaat dat de WTCaanslagen bedacht en organiseerde. Deze dinkey toy terroristen uit de kansarme strata in negorijen als Molenbeek en de Parijse banlieues behoren tot de losers. De jongens van al Qaeda, destijds, dat was een elite: hoogopgeleid, vermogend, gemotiveerd en effectief. Alleen ontbrak het ze aan de juiste PR en hadden ze geen lobby-firma’s in de arm genomen. Te ideologisch-idealistisch, bijna te puur, kun je zeggen.” Tjeerd Royaards sept11_5
“Wat nu gebeurt met de dinkey toy terroristen is wel hinderlijk hoor; ze verstoren de dagelijkse routines van de massamensen.”
“Helemaal waar, maar ze spelen hun tegenstander – het politiek-financieel-complex – er ook mee in de kaart, want dat establishment verschuift de tegenstelling wij/zij van publiek/politici, naar publiek/terreurverdachten. Dus het zijn de losers die elkaar afmaken, terwijl de aanstichters van alle narigheid lachende derde zijn.”
“Klopt. De tegenstellingen die in een volwassen democratie in de politieke arena’s zouden moeten worden uitgevochten, worden verschoven naar tegenstellingen daarbuiten. De ‘terreurverdachten’ tot de bedreigende vijand maken, kun je zien als een productinnovatie van de marketingbureaus die het beleid in feite de facto al lang maken. Politieke merken bieden geen aangrijpingspunten voor emotionele identificatie en investeringen meer. Politieke partijen worden gemarket als dozen wasmiddel, middels reclame en productdifferentiatie en de kiezer voelt dat natuurlijk. Voetbal kan de tribale behoeften enigszins kanaliseren, net als tv-wedstrijden als ‘the Voice’ en nu oorlogen tussen motorclubs, maar je wilt toch iets van ‘het Echte’ want plastic gaat op den duur tegenstaan. Dus wordt nu ‘de terreurverdachte’ gepromoot als de gevaarlijke Ander. Nog even en de slachtoffers, of hun nabestaanden, van de meest dramatische aanslag krijgen van Talpa een prijs! Dat wil zeggen, als de lijkcijfers – zei ik lijkcijfers? Dat is freudiaans. Als de lijkcijfers tenminste hoog genoeg zijn.”

* VROLIJKHEID *

“Je kunt het proces reconstrueren aan de hand van deel III van Houellebecq’s roman ‘Onderworpen.’ Het stuk dat loopt van ‘maandag 30 mei tot en met ‘dinsdag 31 mei.’  Waarin de net-geschorste AIVD-man Alain Tanneur aan het woord is. Tanneur ventileert interessante zienswijzen, die je eventueel vastgeroeste denkraam kunnen kantelen. Wij hebben daar de theorie van inverse neo-kolonisatie op geënt.”
De nieuwe kolonisatoren
“Wij worden al lang geregeerd door ‘de’ oliestaat-bobo’s, want die hebben de koorden van de beurs met oliedollars in handen. Wij zijn met ons allen koloniën van de vermogenden (d.w.z. geld-bezitter en geldmaker inéén), maar die regeren ons via onze eigen respectieve establishments. Precies zoals ‘wij’ dat vroeger deden in onze koloniën. Wat Nederland betreft in Nederlands-Indië en in India als het om Engeland gaat. Toen domineerden christenen de heidenen en nu trekt de islamitische kalief aan de touwtjes en laat ons via onze establishments doen wat hij wil. Houellebecq laat de grootste collaborateurs zich bekeren tot de islam, net zoals vroeger de fanatiekste inheemse collaborateurs in de koloniën christen werden. Dat was goed voor hun carrière.
Soms gaan de huidige establishment-zetbazen wat ruw te werk, zoals met het afknijpen van de Grieken bijvoorbeeld en waarschijnlijk ook met de massale roof en plunder van onze pensioenkassen, maar tot nog toe heeft bijna niemand dat narratief in de gaten. De meerderheid verkeert nog steeds in de waan dat het via democratische verkiezingen zijn eigen lot bepaalt. Met David Van Reybrouck als grote uitzondering! Op den duur moeten ook hen de schellen van de ogen vallen, want er valt politiek helemaal niets meer te kiezen: alles is moreel-neutraal, ideologisch hol en leeg, totaal gelubt en uitgebeend. Alleen geld scoren geldt. Zonder dat er veel tastbare toegevoegde waarde of aanwijsbaar nut gegenereerd wordt. De echte losers moeten het noodzakelijke handwerk blijven doen.”
“Houellebecq schetst die kolonisatie verbazend subtiel. Het gebeurt hoofdzakelijk door het verder corrumperen van het toch al corrupte establishment, zoals de ruggegraatloze opportunist Robert Rediger. Een prachtige karikatuur, die toch soms schrijnende waarheden debiteert. Kijk naar die lieden bij ons die momenteel pleiten voor onbeperkt toelaten van moslims die straks zouden kunnen dienen als nieuwe bestuurders van de kalief, zoals de Tunesiër Ben Abbes bij Houellebecq. Tegelijk zorgen ze voor de complete pervertering van het asielrecht. Dus verdere uitholling van onze waarden.”

* VROLIJKHEID *

“Houellebecq is een complotdenker! Maar, inderdaad, kolonisatoren lijmen het establishment en kunnen zo de kolonie op afstand met hun pink besturen, dat wil zeggen uitbuiten en leegzuigen. Nu kan dat zelfs digitaal, nog veel kostenneutraler dus.” Godsdienst
“Je zou bijna gaan denken dat ze hier op de universiteiten net als in Houellebecq’s roman al worden betaald door de Saoedi en de Qatari.”
“Is dat dan nog niet zo? Waarom zijn Nederlandse universiteitsmanagers zo tuk op het stichten van franchise-ondernemingen in die regio’s. Ook in China trouwens. Denk je dat ze daar mogen onderwijzen wat ze hier (nog) mogen? Ik denk het niet. Bij Houellebecq moet collega-flapdrol-docent Steve, na de democratische machtsovername door Mohamed Ben Abbes, zijn studenten voortaan wijsmaken dat Arthur Rimbaud zich tot de islam had bekeerd. Is dat eigenlijk nog satire? Ik denk dat het hier en daar al praktijk is hoor. Als ik bijvoorbeeld Mister One Percent beluister, met zijn migrantenverhaal, dan denk ik ook al: nou nou, wat stelt het vak geschiedenis eigenlijk nog voor?”
“Zou Talpa in China geen Talpa-universiteit stichten met Talpa bobo als Hoofdprofessor?”

* VROLIJKHEID *

“Weet je, ik vind het steeds verontrustender dat het establishment in Frankrijk Houellebecq’s roman ‘Onderworpen’ zo vijandig ontving. Alsof ze door een adder werden gebeten: betrapt en met een heel kwaad geweten. Zou het zo zijn dat ze de gang van zaken die Houellebcq schetst in de praktijk al faciliteren?”
“Voor dat establishment schetst Houellebecq’s roman een verboden, geheime, utopie en geen dystopie. Dat is echter niet politiek correct, sus schreeuwen ze om het hardst dat Houellebcq een smerige lasteraar is en een nestbevuiler. Het establishment laat zich maar wat graag omkopen door de Saoedi. In ruil houden zij de diverse inheemse populaties onder de duim. De terroristen uit de banlieues zijn voor het establishment hinderlijk wanneer die zich via de IS – zonder dat de meeste dinkey toys daar stil bij zullen staan – tegen de Saoedi kalief keren. Precies wat Osama ook deed: tegen de Saoedi en hun lakeien en proxy’s: de Amerikanen. De leden van de establishments vervullen voor de nieuwe kolonisatoren dezelfde functie en rol als de inlandse establishments destijds. Niet eens zo’n heel onaannemelijk scenario.”
“Je moet er even aan wennen, want we zijn geïndoctrineerd met andere verhalen, maar uiteindelijk draait het vandaag de dag om business modellen en hoe je die ‘in de markt zet’. Politieke overtuigingen hebben daar niets mee te maken. Hoe verneuk en til je het klootjesvolk, bij voorkeur zonder dat die het in de gaten hebben en hoe hou je er zelf het meeste aan over. Daar ga je tegenwoordig de politiek voor in.”
“Dat is het mission statement van de meeste beroeps- en carrièrepolitici.”
“De kolonisatie kan tegenwoordig makkelijker worden verdoezeld, omdat alles via het geld en financieringsconstructies loopt. Dus niet met zichtbare en herkenbare militaire macht. De botte militaire methode heeft bewezen niet effectief te werken. Laatst nog in Irak en Afghanistan, en nu in Syrië, hoewel dat via bombarderen gaat. Helemaal zonder militaire inzet gaat het niet, al was het alleen maar omdat nieuwe technologieën het beste op levende mensen getest kunnen worden.”
Off shoes_60
“Voorlopig zullen we helaas nog veelvuldig worden vergast op duffe ‘berichten’ over schlemielige terreurverdachten en zou je haast geneigd zijn je af te vragen wanneer er nou eindelijk weer een echte intelligente en spectaculaire terreuraanslag van formaat plaastvindt. Die de juiste slachtoffers maakt. Als je dat tenminste zo kunt stellen, de juiste slachtoffers.”
“Waar wij trouwens bijna nooit bij stilstaan, is dat het kalifaat van Saoedi-Arabië helemaal geen verkiezingen kent. Dat is een familiebedrijf met godsdienst als belangrijkste marketing-instrument en wanneer iemand het volgens de kalief te bont maakt, gaat z’n kop er simpelweg af. Zoals bij Alice in Wonderland: off with his head! Dus wanneer je in en aan dat bestel iets wilt veranderen of wijzigen ben je haast automatisch aangewezen op gewelddaden. Dat zou je een regio- en cultuurgebonden methode kunnen noemen. Geen terrorisme. We noemen Saoedi-Arabië geloof ik officieel een staat en het heeft allerlei zetels in wereldgremia, maar op basis waarvan? Geld. Onnoemelijk veel geld en onuitputtelijke voorraden olie. Dan mag je alles en praat iedereen je naar de mond.“
“Ik ga ‘Onderworpen’ van Houellebecq weer eens herlezen. Gisteren stuitte ik bij bladeren op de passage over het distributivisme: ‘Het distributivisme, zou Ben Abbes later preciseren, was volledig verenigbaar met de lessen van de islam.’ Natuurlijk. Dat wordt me steeds duidelijker. Prachtig, hoe allerlei establishment-deskundologen doodserieus gingen uitleggen wat het distributivisme betekent, terwijl Houellebecq gewoon de hedendaagse praktijken van gelegaliseerde roof door het establishment bedoelt! Satire van hoge kwaliteit. En even verderop: ‘Op vergelijkbare wijze stelde Da Silva dat de gezinsband, met name de vader-zoonband, onmogelijk gebaseerd kon zijn op liefde, maar alleen op de overdracht van een ervaring en een erfgoed.’ Alsof Thomas Piketty aan het woord is.”
“Je moet ‘Onderworpen’ blijven herlezen, want de ontwikkelingen in de actualiteit voegen zich steeds levensechter naar de roman! Knap van de realiteit, nietwaar?”
“Wie is er eigenlijk benieuwd naar de evaluatie door de Regering (uiterlijk in september 2016) van de referendum-uitslag van het 06 april OekraÍne-referendum? “
* Uitbundige VROLIJKHEID  en de zon schijnt gelukkig …. *

Citaten Houellebecq

Michel Houellebecq (2015): Onderworpen / De Arbeiderspers / 978 90 295 3861 9 vertaling van Soumission
Jan Techau: Het Westen zal zich vooral onderwerpen aan zijn kleinzielige zelf  /  Volkskrant 29 januari 2015
Michel Houellebecq (2011): De wereld als markt en strijd / Arbeiderspers / 978 90 295 7547 8
 
Cartoons van Tjeerd Royaards  –   http://www.tjeerdroyaards.com/
 

PvStraaten_privatis_5

 
Inside Job
Frontline documentaires
Breaking the Bank
Inside the Meltdown
The Warning
 
 
 
 
 
 

Het establishment, desintegreert en destabiliseert …

Je Suis Paris

Leyla vat het samen: “Het establishment desintegreert, waarbij desintegreren betekent: 1) onze maatschappij wordt door het establishment gedesintegreerd (bijvoorbeeld door het ongecontroleerd binnenlaten van grote aantallen vreemdelingen en het voortdurend uitbreiden van de EU) en 2) het establishment lijdt in toenemende mate een zelfstandig bestaan, gaat een eigen leven leiden, dat steeds minder voeling heeft met het brede maatschappelijke gebeuren, zoals de gewone burger dat beleeft, ervaart en ondervindt. Het establishment desintegreert dus zelf.“
Leyla pauzeert even, en vervolgt:  “De tweede vorm van desintegratie uit zich bij de autochtonen (de inheemse) burger door voorkeur uitspreken voor partijen als de PVV (Nederland), Pegida (Duitsland) en Front National (Frankrijk) of door niet meer te stemmen. Bij de allochtonen uit zich het 1) in apathie (vooral onder de eerste generatie immigranten) en 2) in militant optreden (bij de tweede en derde generaties) zoals in Keulen op oudejaarsnacht en afreizen naar strijdtonelen zoals nu in Syrië.”
Taecke: “Voor het werkwoord destabiliseren geldt hetzelfde: het establishment destabiliseert in de overgankelijke en onovergankelijke werkwoordvorm. Het establishment destabiliseert zelf en het establishment destabiliseert de maatschappij. Malika Sorel en vele anderen gebruiken nog het woord ‘elites’, maar wij beschouwen het establishment niet meer als een elite, geen meritocratie van lieden die op grond van verdienste en competentie hun bevoorrechte posities innemen, zoals ooit nog overwegend het geval was,  maar een kleilaag, een leemlaag en een maatschappelijke korst waarvan de leden maatschappelijke vooruitgang eerder frustreren dan dat ze die faciliteren en positief stimuleren. ”
thanksgiving-Vanessa Valadez
“De desintegratie van het establishment is de oorzaak van de maatschappelijke desintegratie en destabilisatie,” zucht Marieke. “Vervolgens onderscheiden we drie integratie-probleem-groepen: 1) allochtone allochtonen (nu vooral instromende Syriërs en andere migranten, die bovendien overwegend moslim zijn), 2) autochtone allochtonen (tweede en derde generatie immigranten vooral Maghrebi, zoals waarschijnlijk in Keulen zal blijken, ook moslims), 3) autochtonen (dus oorspronkelijke ingezetenen van de respectieve landen, meest seculieren).”
“De grootste en gevaarlijkste tweedeling die zich momenteel in rap tempo voltrekt, is die tussen het establishment (de gevestigde orde) en de rest van de maatschappij,” zegt Leyla. “Die des-integratie, het losraken van establishment en de rest, veroorzaakt het uiteenvallen van de respectieve maatschappijen en ook van het aggregaat dat Europa heet, dus de andere desintegraties zijn een logische afgeleide, een automatisch gevolg,  van de basis-desintegratie van de establishments.”
“Inderdaad,” zegt Taecke, “en wij maar ‘hopen’ dat de rellen en Keulen en Zweden rechtstreeks in verband zouden zijn te brengen met leden van de IS, liefst bewijsbaar door IS-infiltranten waren veroorzaakt. Dat zou de zaak een stuk overzichtelijker maken. De onderzoeken in Keulen ontkrachten ons paradigma helaas en de aanslag in Jakarta op 14 januari – vermoedelijk door Indonesische  foto Jakarta_txtIS-franchisers – onderschrijft die ontkrachting. De IS werkt vooralsnog vanuit het patroon: van dik hout zagen we planken, moorden dus. Geen subtiele psychologische oorlogvoering. Wij dachten te euro(pa)-centrisch. Tenminste, vooralsnog. Het kan zijn dat de IS zijn strategie en tactieken in de toekomst bijstelt, natuurlijk.”
“Dat hoeft de IS eigenlijk niet eens te doen,” beweert Marieke, “want het establishment hier, doet het ontregelende werk voor ze. De IS kan zich beperken tot fungeren als katalysator. In bijna alle EU-landen gaat dat op. Je zou de opstanden in Polen en Hongarije tegen de Brussel se bureaucraten kunnen beschouwen als ‘de Europese lente.’ Net zoals het klootjesvolk in Egypte en andere Midden-Oosten landen in opstand kwam tegen het establishment daar, zo komen de Polen en de Hongaren in opstand tegen het Brusselse establishment hier. Het referendum dat we op 6 april 2016 in Nederland houden over het associatieverdrag met de Oekraïne is net zo goed een rebellie tegen dat establishment. Vooral omdat het associatieverdrag al is beklonken door het establishment (dat zich legitieme volksvertegenwoordigers noemt) neemt het symbolische rebelliegehalte toe en de democratische legitimatie erodeert en kalft verder af.”
Leyla: “De IS is een rebellie tegen het religieuze establishment van de Saoedi wahabisten, dus islam-endogeen, maar wel volk tegen het establishment, tegen de Saoedi-Arabische kalief. De IS sticht dus zijn eigen kalifaat. Deze grondvorm ontwaren we overal: wrevel jegens een autoritair establishment, die zich ontlaadt in rebellie. Alleen de invulling, de lading en de uitingsvormen verschillen per regio en per land. Al naar gelang de cultuur en de vigerende institutionele kaders. In Europa werkt de euro inmiddels eerder desintegrerend (centrifugaal) en dus omgekeerd als door de Brusselse bureaucraten werd verwacht, namelijk samenbindend (centripetaal). Brussel heeft met de EU al genoeg integratieproblemen en vergroot die enkel door grote aantallen niet-Europese immigranten (meest moslims) binnen te laten.”
“Hier, in West-Europa, speelt de islam mee als extra desintegratie bevorderend ingrediënt bij de hier gevestigde moslim allochtonen,” zegt Marieke. “De establishments hier zijn nog overwegend samengesteld uit niet-moslim, seculiere, blanke, autochtonen. Dat werkt ook desintegratie-bevorderend. Lees de roman ‘Onderworpen’ van Michel Houellebecq er maar op na.”
“De islam bevordert ook de desintegratie bij autochtonen (de Nederlandse Nederlanders) ,” corrigeert Leyla, “want de islam wordt hoofdzakelijk belichaamd door (allochtone) medeburgers die nog lang niet allemaal tot geïntegreerde burgers kunnen worden gerekend. Ik formuleer het maar als understatement. De grote instroom van vreemde moslims, vergroot het aanwezige ongemak bij de autochtonen, de Nederlandse Nederlanders. Die keren zich af van de establishment politici. Óf ze stemmen op de PVV van Wilders – dat doen in mijn opinie de echte tokkies, de eencelligen –  óf ze stemmen helemaal niet meer. Dat is niet zo vreemd, vind ik.”
Marieke: “Okay, dat komt er bovenop: half- of ongeïntegreerde moslims, dat is dubbelop vreemd en bedreigend. Wat er gebeurt als ongeveer de helft van de kiesgerechtigden niet meer stemt, kunnen we nu, real time, zien in Polen: 37,6 procent beslist wat er daar gebeurt. Of dit slecht of goed is voor Polen, weet ik eigenlijk niet. De PiS van Jaro Kaczinsky heeft in ieder geval een samenhangend programma. Dat heeft Wilders (met opzet) niet, want Wilders wil helemaal niet regeren. Wilders wil alleen pro-fiteren, dus Wilders doet precies dat wat hij ‘de vreemdelingen’ verwijt: profiteren en uitvreten. De meesten van ons stemmen ook niet meer, om de eenvoudige reden dat we niet zouden weten op wie. Wilders is voor ons namelijk geen optie, dus ….?”
“De massa, het volk overal, ook in het rijke West-Europa, dus ook wij, behoren tot de globaliseringslosers. Leden van de respectieve establishments houden elkaar in het zadel en op het pluche. Dat is een nefast effect van de globalisering. Die Saoedische miljarden oliedollars kennen geen grenzen. terrorism_tomas_15_ROME
Zo bombarderen ‘wij’ via de Amerikanen als proxy’s (duvelstoejager, knechtje) voor het Saoedi-establishment en laat ons establishment de vruchten van die bombardementen (ontheemden) massaal toe bij ons, “ zegt Taecke, “hetgeen de aanwezige en aan de gang zijnde binnenlandse (de endogene) desintegratiekrachten en -tendensen versterkt (want die massa-migranten moeten immers ook integreren). Ze fungeren als versneller voor des-integratie.
Leyla heeft gelijk. De grote aantallen nieuwkomers verwateren het moeizame integratieproces van onze autochtone allochtonen. Tegelijkertijd bevorderen zij de vervreemding tussen de gewone man en het establishment; dat is evengoed desintegratie. We zetten dus stappen terug op het integratiepad, in plaats van vooruit. Met het project Europa zien we hetzelfde: desintegratie (centrifugaliteit) in plaats van integratie (centripetalitit) en saamhorigheid.”
“Een actuele update,” breekt Marieke in, “net meldt een bericht op internet dat de IS in Oost-Syrië zo’n 300 vrouwen en kinderen heeft vermoord. Combineer dat met de info uit de kranten van dit weekend (de immigranten bestaan hoofdzakelijk uit jonge mannen – Canada neemt als enige land maatregelen hiertegen!) en het plaatje wordt weer een stuk completer.
Het establishment achter de knoppen, doet-maar-wat, ze hebben geen visie, geen idee, ze zien geen causale verbanden, geen grotere samenhangen.”
“Visie is niet nodig zegt VVD-premier Mark Rutte,” lacht Leyla, “we moeten ad hoc improviseren op de snel wisselende omstandigheden. Alsof een visie, een ideologie, die improvisatie niet juist naar een hoger kwaliteitsniveau zou kunnen tillen. Toch zit zo’n man daar, op die plek. Het schijnt democratisch gegaan te zijn ook nog. De Polen zijn helemaal niet gek.”
“De huidige establishments zijn een verlengstuk van het financieel-politieke-militaire complex,” beweert Taecke, “dat zie je aan het bombarderen van Syrië. Wie bombarderen daar wie en wat en waarom? Laat de kranten en andere media ons dat maar eens bij herhaling en haarfijn uitleggen. Dan weten we tenminste waarom die vluchteling-migranten hierheen stromen.”
“Nu vluchten die media gretig halsoverkop in ‘verklaringen’ van etnische herkomst van plegers van seksuele misdrijven, “ zegt Marieke grinnikend, “dat is sensationeler en politiek correct tegelijkertijd. De journailleurs bellen links en rechts deskundologen en die geven hun opinies – voor ‘normale’ omstandigheden. Makkelijk gescoord. Het leidt de aandacht van de vraag waarom er zoveel mensen op drift zijn en raken – door oorlogsgeweld. Wie hebben belang bij en voordeel van die oorlogen, waarom wordt er in Syrië gebombardeerd?! Herinner ons daar s.v.p. voortdurend aan!”
Leyla vat samen: “Dus: de nieuwkomers, de allochtone allochtonen, moeten integreren, de vervreemde autochtone allochtonen (in de Franse banlieus bijvoorbeeld) moeten integreren en de vervreemde autochtonen moeten ook integreren. Intussen drijven overal in de rijke landen de establishments verder af van het volk. Dat betekent dat desintegratie koning is, terwijl iedereen in de media de mond vol heeft van integratie.”

* VROLIJKHEID *

“We zullen zien hoe we ons paradigama verder uitwerken. Veelbelovend ziet het er niet uit.”
“De activiteiten van de IS hebben welsiwaar niet direct met de rellen in Keulen te maken, maar indirect natuurlijk wel degelijk, “ zegt Taecke. “Immers, 1) de IS verdrijft mensen door hun terreur, 2) de IS trekt bombardementen aan van partijen die Assad en/of de IS weg willen hebben (de Saoedi en via hen de Amerikanen en ‘wij’) en partijen die Assad juist niet weg willen hebben (Poetin, Rusland), 3) de stromen migranten die hier instromen (allochtone allochtonen), wekken de verongelijktheid en jaloezie op van de autochtone allochtone immigranten (waarom zij wel, en wij niet?), maar ook van de autochtonen (zij krijgen een huis en wij blijven op de wachtlijst staan).
Terwijl NIEMAND tegen het asiel bieden aan vervolgden is. Wij kijken niet anders naar vluchtelingen dan vroeger. Wij willen best en vanzelfsprekend onze rijkdom delen met de nooddruftige medemens die in nood verkeert. Wij vragen ons alleen af waarom het er nu plotseling zo veel zijn, terwijl daar geen natuurlijke rampen (bijvoorbeeld tsunami’s en droogte) als oorzaken voor zijn aan te wijzen.
.
Dit paradigma kunnen we nog verder uitspinnen, en dat gaan we de komende dagen vast ook doen.”
 

Godsdienst__oleksy_kustovsky

* * *

Thanksgiving Day (dankzeggingsdag), vaak verkort tot Thanksgiving, is een nationale feestdag in de Verenigde Staten en Canada waarop dank wordt gezegd (traditioneel aan God) voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. In de Verenigde Staten wordt deze dag gevierd op de vierde donderdag in november. In Canada, waar de oogst eerder in het jaar eindigt, wordt het op de tweede maandag in oktober gevierd. In protestants-orthodoxe kerken in Nederland bestaat de Dankdag voor het Gewas.
Khouri en Ennabi (in de cartoon van Valadez) zijn christen-Arabische achternamen
Kleis Jager / Malika Sorel: ‘De elites brengen ons in gevaar’ in Trouw,  13.12.2015
Malika Sorel : “La France s’autodétruit sans rendre service aux immigrés”
Jan Techau (directeur van Carnegie Europe): ‘Als het Westen zijn meest essentiële verworvenheid niet meer herkent, kan het zichzelf wel afschrijven’ /  in de Volkskrant 29 januari 2015,
Valeri Hudson: ‘Europa heeft een mannenprobleem.’ / NRC 2016.01.16
Als gevolg van de migratiecrisis telt Zweden nu 123 zestien- en zeventienjarige jongens op elke honderd meisjes van die leeftijd. En dat is niet goed, schrijft Valerie Hudson. Bestudeer Canada!
 
Totale, directe democratie is onwerkbaar. Vertegenwoordigende, representatieve, democratie werkt echter alleen goed wanneer de kiezers, het volk, de door hen gekozenen (kunnen) vertrouwen.
Recente lectuur hierover:
David Van Reybrouck: Tegen verkiezingen / ISBN 978 90 234 7459 3, 128 pagina’s
‘Loten, dat geeft de burger macht’ / Volkskrant  5 oktober 2013
‘Loten is democratischer dan stemmen’ / Trouw 6 oktober 2013
Thijs Kleinpaste:  ‘Het tegengeluid van de Poolse intelligentsia’ / De Groene Amsterdammer van 13 januari 2016
Ekke Overbeek: ‘Wilt u de totale democratie?’ in Trouw,  17/01/2016, 14:25
Menno Sedee: ‘Oud-militair opgepakt voor doden IS-strijders’ NRC 15 januari 2016 ‘Het is verboden als Nederlander in het buitenland dodelijk geweld te gebruiken, ook tegen terroristen. ‘

bommel_weet van hoed en rand

 
 
 
 
 

De goudvissen van Gershom Wald. Over migranten, muren, identiteiten, integratie, romans en realiteiten

citaat Oz_judas_1

“Integreren, inburgeren, assimileren, ja, ja, maar intussen! Overal in de wereld trekken volken, naties, nationaliteiten, muren rondom hun territoir op om zichzelf enigszins te beschermen tegen de tastbare invloeden van buiten:  Turkije bouwt momenteel een muur tegen de IS, Saoedi-Arabië bouwt een muur, de Israëli hebben een muur tegen de Palestijnen gebouwd, De Hongaren en Polen leggen prikkeldraad om hun land en ga maar door. Maar wij, in het Vrije Westen van de Euro (let wel: de ), wij, onze politieke vertegenwoordigers zeggen juist: weg met grenzen en laat iedereen maar binnenkomen.” David zegt het met zucht. “Zijn zij nou extreem verstandig, honderdtwintig procent uitgeslapen en compleet bij de tijd, of zijn wij gewoon weer de gekke Henkie van de wereld?”
“Je doelt nu vooral op de weigering van de Israëlische machthebbers om het laatste boek van Dorit Rabinyan, getiteld Gader Haya (vertaald met Grensleven), op het officiële onderwijsprogramma te zetten?” vraagt Ilham, terwijl ze op het papier wijst dat David in de hand houdt,  en ze vervolgt: “Rabinyan beweert dat haar roman integratie tussen joden en niet-joden kan bevorderen. Tja, dat vindt zij. Maar de roman is niet verboden, toch? Iedereen kan het lezen, het mag alleen niet in het officiële curriculum worden opgenomen, niet in de canon dus. Wat is daar tegen? Indoctrinatie vind ik nooit zo geslaagd. Iedereen kan een roman schrijven over een liefdesrelatie tussen een jood en een niet-jood en eisen dat die verplicht op scholen gelezen wordt, omdat het verhaal integratie bevordert. Een schrijver kan het als omzetverhogende stunt gebruiken. Neen, ik vind het sop de kool niet waard.”
“De Israëli zijn in mijn gedachten en voor mijn gevoel, permanente migranten,” zegt Marieke, “die eigenlijk geen eigen land hebben, al wonen ze in een gebied dat Israël heet. Dat is best curieus, maar zo voelt het voor mij wel. Op bladzijde 56 van Judas haalt Gershom Wald woorden van Chaim Weizmann aan:  > Chaim Weizmann heeft eens gezegd, in zijn wanhoop, dat een joodse staat nooit ofte nimmer zou kunnen bestaan, omdat die een tegenstrijdigheid bevat: als er een staat komt, is het geen joodse staat, en als hij joods is, zal het zeker geen staat worden. Zoals geschreven staat: het is een volk dat lijkt op een ezel.’ <
Uiteindelijk hebben ze het land waar ze op wonen toegewezen gekregen, zonder dat de Arabieren die daar toen woonden enige zeggenschap hadden. Vreemd idee. Je moet welhaast super-orthodoxe fundamentalitische joodse gelovige zijn om met een gerust geweten dat land het jouwe te durven noemen en toch rustig te slapen.”
Ilham: “Lang niet alle Israëli zijn orthodox of zelfs religieus en de orthodoxe joden hoeven niet het leger in. Weizmann spreekt geen totale onzin, hij legt een tegenstrijdigheid bloot. Woonden er alleen ‘echte’ joden in Israël dan hadden ze geen leger. Dan zou Israël niet lang bestaan, vrees ik. Israël heeft een heel sterk en effectief leger, dat dus bestaat uit niet-echte joden. Tja, lusjenogpeultjes? Niet dat ik de Israëli hun land misgun of ze slechte dingen toewens, maar Marieke heeft gelijk als ze zegt dat het alles bij elkaar een beetje gekunsteld aandoet.”
“Het is als met het lezen van romans,” meent Marieke, “wij lezen romans nu heel anders dan vijftig jaar terug. We accepteren tot op zekere hoogte cannonieke duidingen, maar gaan al snel kritisch zelf op betekenisverlening uit. Het verhaal van en over de staat Israël wordt dus ook steeds anders gelezen. Dat is niet te vermijden.”
“Laat ik het er voor mijzelf voorlopig maar op houden dat Israëli en jood niet per se synoniem zijn,” lacht Ilham. “Ik kan me de nachtelijke marathondiscussies, met onder andere Yigal, hierover nog levendig herinneren.”
David: “Dus, de vraag over de roman is een afgeleide vraag, zij het een belangrijke. De kernvraag luidt natuurlijk: waarom hoeven en willen de joden, de tegenwoordige Israëli, niet integreren in het Midden-Oosten? Dorit Rabinyan dringt daar op aan, middels haar roman. Ze is niet de enige en zeker niet de eerste. Iedere Arabier uit Syrië die hierheen vlucht vanwege Amerikaanse bombardementen, krijgt direct te horen: wees inburgerbereid en pas je vanaf eergisteren aan bij ons. Er bestaat momenteel zelfs een PvdA-minister, een nominale nepsociaaldemocraat, die iedere nieuwe Nederlander (!) een ‘participatiecontract’ onder de neus duwt en zegt: tekenen bij het kruisje a.u.b., u bent verplicht u te verbinden onze waarden te omhelzen en uit te dragen.”
“Wat Lodewijk Asscher wil, dat schijnt juridisch niet te kunnen,” zegt Ilham, “dat is pure politieke propaganda. Maar om aan te sluiten bij de casus Rabinyan: moet van nieuwkomers in Nederland worden geëist dat ze bijvoorbeeld romans over de Herenliefde lezen, of verplicht een examen Gerard Reve  – Nader tot U zou een supersterke zijn zeg! – en Andreas Burnier afleggen als onderdeel van hun inburgercursus? Kom nou toch!”
“Okay, okay!” roept David, “maar diezelfde Arabier, die pal naast de Israëli woont, die weet vanaf zijn geboorte dat zijn buren de joden zich nergens hoeven in te burgeren. Hoezo niet? Omdat ze vriendjes zijn met Amerika soms? Hebben wij, Arabieren, de sjoa, holocaust, bedacht en op touw gezet? Bombarderen de Amerikanen ons, Syriërs, niet alleen als proxy (duvelstoejager, knechtje en handlanger) van de Saoedische koning, maar ook als proxy van de Israëli? Met hoeveel en met welke maten wordt er eigenlijk gemeten?”
“Nou,” valt Marieke in, “ik heb toevallig ook hierover gemaild met Yigal, en die vindt het een grensgeval, een borderline, om speels te alluderen op de titel van de roman, Grensleven. Het gaat om bewust streven naar uiteindelijk samen leven van Israëli en niet-Israëli. Yigal en Ghaada konden niet in Israël trouwen, want Ghaada is niet-joods (maar Palestijns-Duits!)  en dan krijg je het hele naargeestige – althans ik vind het behoorlijk naargeestig – verhaal van ongewenste vermenging, bla, bla, bla. Yigal (en met hem vele andere joden) is voorstander van de integratie van Israël in het Midden-Oosten.
Zo lang Israël een uitzonderingspositie claimt, zal het etteren blijven. De Arabieren zijn namelijk niet op hun achterhoofd gevallen en hebben donders goed door dat zij worden gediscrimineerd. Door ons?  Jawel, ook door ons. Amos Oz’s roman ‘Judas’ gaat in mijn lezing voor een belangrijk deel over die uitzonderingspositie van Israël in de regio.”
“Juist, en daarom wonen Yigal en zijn gezin nu in Denemarken, of niet soms?” David klinkt opgewonden. “Dat bizarre verhaal van het uitverkoren volk, dat er mede toe leidt dat iemand als Adolf Hitler kan zeggen: Wat? Willen jullie hier apart uitverkoren zitten wezen, te midden van ons, hoog beschaafde Duitsers? Wel, dat vinden we maf en helemaal niet goed, want toevallig zijn wij uitverkoren. Dus vangen we alle joden die we kunnen vangen en zetten ze scheep naar Madagascar. Dan kunnen jullie daar in je uppie de uitverkorenen spelen ….. toch? Assimileren en integreren, of anders: wegwezen, moven!“ Titanic_Hitler antisemit_5
Ilham: “Toevallig, heel toevallig, staat er in de NRC van afgelopen zaterdag een berichtje over de roman Grensleven (Derk Walters schrijft: ‘Een roman over een Joods-Palestijnse liefde past niet in het Israëlische onderwijs, vindt het ministerie.’), pal naast een bericht dat Hitlers meesterwerk Mein Kampf nu vrij van Duits copyright is.
De vraag in Duitsland met betrekking tot Mein Kampf is dezelfde als die in Israël met betrekking tot Grensleven: moet het boek in het officiële schoolcurriculum worden opgenomen? Echter: de Duitse minister van Wetenschap en Onderzoek vindt juist dat Mein Kampf op scholen gelezen moet worden. David vindt dit, mijns inziens terecht, een afgeleide vraag, die komt ná de vraag: waarom vertikken de Israëli het te integreren in de regio?”
HEAR HEAR!” roept Marieke. ”Marc Leijendekker in de NRC: ‘Het Duitse copyright van Mein Kampf is vervallen. Historici geven het werk nu uit, met 3.500 kanttekeningen. Minister van Wetenschap en Onderzoek Johanna Wanka heeft gesuggereerd dat het boek op school moet worden gebruikt.’ Gaat de sjoa, de holocaust, niet uiteindelijk over deze vraag: wie erbij hoorden en wie niet?”
Ilham: “Wie bepalen dat: wie wel en wie niet …. Toch niet Brussel, wel?”

* VROLIJKHEID *

“Adolf Hitler draaide het als het ware om,” zegt David. “Hitler zei tegen de joden: jullie horen hier niet thuis. Niks uitverkoren volk, dat zijn wij, Edelgermanen, namelijk. Jullie zijn Untermenschen en Ungeziefer (ongedierte) dat , ausradiert, getilgt, moet worden.”
Ilham: Kijk op de site van Der Stern en lees dat de historicus Christian Hartmann >  und das Institut für Zeitgeschichte hatten die Idee [hatten], “Mein Kampf” mit Fußnoten zu entkräften. Fußnoten, die Hitlers Gedankenwelt hinterfragen, ihre Ungereimtheiten herausarbeiten, ihre Botschaften widerlegen. Hartmann will mit der Kraft der Aufklärung den Wahn besiegen. Er sagt: “Wir sind gewissermaßen der Kampfmittelräumdienst, wir drehen die Zünder raus.” < Dus Hartmann wil de onstekingsmechanismen uit de bom draaien door de ongerijmdheden bloot te leggen en zo ‘Mein Kampf’ kalt stellen, ontzekeren, ontzenuwen, als bom.
Enfin, een bescheiden rel lijkt geboren, lees maar na op de Duitse site. Het boek verbieden kan niet vanwege de vrijheid van wetenschappelijk onderzoek. Net zo min als Grensleven in Israël verboden kan worden, alleen wordt Grensleven niet op het officiële schoolcurriculum gezet.”
Mein Kampf was al lang op internet te lezen,” merkt Marieke op, “en wij hebben er met onze Hagenpreek clubs hele passages uit gelezen. Ook in een Nederlandse vertaling. Wie werd daar warm of koud van? Het tractaat is gewoon niet te verstouwen. Ik ben een beetje bang dat juist de commotie eromheen het geschrift populair maakt bij specifieke groepen. Nou ja: populair, is misschien net te veel gezegd, want je moet flink doorkauwen om de tekst tot je te nemen.”
David, grinnikend: “Hitler wordt waarschijnlijk heel snel net zo triviaal vanwege het algemene ‘ver-amuseren’ als alle andere ‘kennis’, hier, hoor maar:  > Hitler bedient heute das Bedürfnis nach grenzwertiger Unterhaltung: Hitlers letzte Stunde, Hitlers liebste Hunde. Vor Kurzem erschien eine Studie über die Zahnhygiene des Führers, Titel: “Dentist des Teufels“ < Ik heb op de site van het satirische blad  ‚Titanic‘ gesurfd en daar staan me rauwe items tussen. Foei zeg!“ Titanic-Kruzifix_5
Marieke: ‘‘Al met al niet mis hoor. Meneer Hartmann heeft gelijk als hij waarschuwt Mein Kampf niet te licht op te vatten, want wat het boek beschrijft wordt naderhand werkelijkheid:  > Das Buch formuliere in groben Umrissen vieles, was später zur Tat wurde. Hitler schreibt etwa explizit über die Eroberung von Lebensraum im Osten und davon, unliebsame Volksgenossen gewaltsam zu unterdrücken, er verfasst hasserfüllte Abschnitte über seine zahlreichen Gegner: Juden, Marxisten, aber auch Bürgerliche oder die Kirchen. Deutschland, fabuliert er in einer bekannteren Passage, hätte den Ersten Weltkrieg nicht verloren, wenn es entschlossen gewesen wäre, die Juden “unbarmherzig auszurotten”, und wenn man “12.000 oder 15.000” von ihnen “unter Giftgas gehalten” hätte. <
Toe maar: Duitsland zou de Eerste Wereldoorlog niet hebben verloren, indien ze vastberaden waren geweest de joden genadeloos uit te roeien > und wenn man “12.000 oder 15.000” von ihnen “unter Giftgas gehalten” hätte <  Tjonge, die Adolf Hitler had bepaald geen schroom. Eigenlijk een rasechte politicus. Vermoed ik althans. Die lui die vandaag de dag achter de knoppen zitten, nou …..   ‘Wäre alles anders gekommen, hätten die Deutschen damals “Mein Kampf” nur gründlicher gelesen?‘ nou, ik weet het zo net nog niet hoor.“
“Is het toeval dat zo’n roman als Onderworpen van Michel Houellebecq en Judas van Amos Oz, net nu, in deze periode het licht zien?,” vraagt Ilham. “Dat denk ik niet. Ik geloof dat goede schrijvers zoals Houellebecq en Oz, de tijdgeest haarscherp aanvoelen en dat ze die weergaloos weergeven in hun boeken. Bij hen gaat het immers over het actuele thema anders-zijn en apartheid, maar onderhuidser dan bij Rabinyan denk ik.”
“Zo ongeveer als A. F. Van der Heijden met de tandeloze tijd,” merkt David op.
“Ja, maar dan vilein analytisch en kritisch,” meent Marieke. “Veel mensen lezen over de kritiek bij Oz en Houellebecq heen, daarom worden ze vooralsnog als ongevaarlijk beschouwd door de machthebbers. Echter, indien de maatschappijkritiek expliciet en evident is, zoals vermoedelijk in de roman van Dorit Rabinyan, dan wordt het door establishment openlijk afgekeurd. Het gaat altijd over kritiek op het establishment, zowel bij Houellebecq als bij Oz.”
Ilham: “Zowel Michel Houellebecq als Amos Oz voeren een literaire vivisectie uit op huidige maatschappijen. Met name op die neoliberale imperiums in de Westerse hemisfeer. Zogenaamd seculier, maar intussen doordesemd van markt fundamentalisme, dat fanatiek wordt beoefend als een religie.”
David: “Amos Oz komt in Israël weg met de schimpscheuten die hij zijn personages in de mond legt, omdat Jezus uiteindelijk niet de messias blijkt te zijn. Hij komt immers niet van het kruis af en verlost de joden niet van hun onderdrukkers, de Romeinen.” boekomslag Gader Haya_5
“Hoe raken de goudvissen van Gershom Wald uit de roman Judas van Amos Oz, in hemelsnaam verzeild op de omslag van de roman Grensleven van Dorit Rabinyan?” vraagt Ilham. “Zijn de vissen bij Amos Oz een toespeling op het symbool voor christendom, ichtus? Raakt Grensleven via de vis gecontamineerd met christendom?”
“Bij een schrijver als Oz zou me dat niet verbazen,” grinnikt David, “maar welke lezers zien dat er in? Wie weet nog waar ichtus voor staat, wat het betekent? Ik acht Oz best in staat om de christelijke-ideologie-volgens-Oz op deze wijze in het verhaal te smokkelen.”
“Dan zit er ook ironie in,” zegt Marieke: “de stomme vissen, tegenover de spraakwaterval Gershom Wald. De joodse Wald kan dus gewoon geen christen zijn.” Marieke grinnikt: “Tenminste niet volgens Amos Oz. Best geestig eigenlijk.”
Ilham: “Wanneer je Judas grondig en vaak leest, zit het vol humor, soms grimmige humor. Bij Amos Oz flopt de romanfiguur Jezus van Nazareth als project en product van Judas Iskariot.
Oz wijdt hoofdstuk 32, bladzijde 184 – 194, aan de mislukte marketing van Jezus door Judas. Dat is ongeveer midden in het verhaal. Op (193) staat: ‘Judas Iskariot was dus de bedenker, de impresario, de regisseur en de producent van het spektakel van de kruisiging.’ Op (190) schrijft Oz dat Judas degene is die begrijpt hoe ‘public relations’ (sic) werkt en hoe hij Jezus aan het grote publiek kan verkopen. Judas stippelt de strategie uit en zet het draaiboek in elkaar. Jezus laat zich manipuleren en uiteindelijk als een lam aan het hout spijkeren. Judas ziet zijn investering – financieel en moreel? – naar de gallemiezen gaan en verhangt zich.”
David onderbreekt haar: “In dit centrale hoofdstuk steekt Oz in mijn lezing de draak met zowel de figuur Jezus, een kinderziel, als met de manipulator Judas. De romanpersonages zijn karikaturen van de onnozele jood die zich laat misleiden door de sluwe jood. Joden zijn net mensen. Lees maar op (56), waar Gershom Wald tegen Sjmoeël Asj zegt: ‘Maar de waarheid, jonge vriend, de echte waarheid zien wij hier immers in het Land Israël recht voor onze ogen: precies zoals de oude jood is ook de nieuwe jood die hier zogenaamd is opgegroeid, helemaal niet sterk en kwaadaardig, maar hebzuchtig, sluw, luidruchtig, bang en verteerd door achterdocht en angsten.’
De onnozelaar Jezus wordt nota bene de grondlegger van een wereldgodsdienst, het christendom. Ik lees het als een-op-de-hak-nemen van gevestigde ideologieën, canons en interpretaties. Wat dit betreft, toont Amos Oz zich een evenknie van Michel Houellebecq.”
Ilham knikt en ze zegt zacht: “Die naam ‘Asj’ (Asch, as) vond ik van meet af onheilspellend klinken, want het doet me denken aan de as van de Duitse ovens.”
“Het is dat je erover begint,” zegt Marieke, “hij heet Sjmoeël Asj, dus: S.A.. Het Horst Wesselied klinkt me in de oren” Ze zingt: “SA marchiert mit ruhig festem Schritt …. Of Amos Oz dit heeft bedacht en bedoeld, weet ik natuurlijk niet, maar dat doet ook niet ter zake: de roman is er en ik lees hem op mijn manier. Daar heeft de schrijver niets over te zeggen. Net zo min als Hitler iets over zijn boek Mein Kampf te zeggen heeft. De kwestie is, hoe wij, lezers, met een boek omgaan, en dat verschilt per context en per lezer.”
Ilham grinnikt en zegt: “Grappig dat Sjmoeël Asj juist niet mit ruhig festem Schritt marcheert, maar als een ukkie, een kleine peuter die net kan lopen, zijn hoofd achterna rent. Hier, op bladzijde 12, aan het begin van het verhaal stelt Oz hem aan ons voor: ‘..  zijn manier van lopen, waarin altijd een latent rennen aanwezig was: trappen nam hij altijd met twee treden tegelijk, drukke straten stak hij schuin over, haastig, met gevaar voor eigen leven, zonder naar rechts en naar links te kijken, zijn bebaarde hoofd met krullen krachtig, krijgslustig naar voren gestoken. Het leek altijd alsof zijn voeten uit alle macht zijn lichaam achternazaten, dat zelf weer zijn hoofd achternazat ….’ zo dribbelt een ukkie.
En, ook Jezus krijgt op bladzijde 190 van Oz een kinderhart: ’Jezus twijfelde hevig of hij de raad van Judas moest opvolgen en naar Jeruzalem moest gaan. Diep in zijn kinderhart knaagde voortdurend de worm van de twijfel: ben ik de mens? Ben ik daar niet te onbeduidend voor? Stel dat de stemmen mij misleiden? Of dat mijn vader in de hemel mij op de proef stelt? Een spelletje met me speelt? Mij gebruikt voor een doel waarvan het geheim voor mij verborgen wordt gehouden?’ Het valt niet mee de messias te zijn.”

* Vrolijkheid *

“Ja,” zegt David, “zelfs in verband met die vader-in-de-hemel klinkt kinderhart toch koddig voor een messias. Het verband tussen Sjmoeël Asj en Jezus zou via kinderlijk kunnen worden gelegd. Ik vind het humor voor de fijnproever.”
“Helemaal waar,” zegt Marieke, “wat dat kinderloopje betreft: ga maar bij de Kindergarten hier op de hoek kijken, dan zie je die ukjes achter hun grote hoofdjes aan dribbelen. Oz laat Sjmoeël Asj bovendien in kringetjes rennen. Lees maar even verder op dezelfde bladzijde: ‘Elke dag van zijn leven zag hij als een uitputtende cirkelvormige hindernisbaan die hem van de slaap waaraan hij ’s ochtends werd ontrukt, terugvoerde naar de winterdeken. …. Hij hield graag betogen tegen iedereen die het horen wilde, vooral tegen zijn vrienden uit de Kring voor Socialistische Vernieuwing’: de Kring! Asj rent de hele dag in kringetjes rond.”

  * Vrolijkheid *

Ilham gaat verder: “Sjealtiël Arbabanel is symbolisch pseudo-gevaarlijk, omdat hij in zijn opvattingen over samenleven van Arabieren en joden (235) door de christelijke ideologie angehaucht lijkt.  Maar christus blijkt een kinderlijke charlatan en geen messias, dus vanuit die optiek,  ongevaarlijk. Wat ik bijvoorbeeld op bladzijde 280 lees, klinkt – zeker nu – erg redelijk:  > De voornaamste Arabische bezwaren, beweerde Abarbanel, golden niet het bestaande zionistische project, dat hoofdzakelijk bestond uit een handvol stadjes en enkele tientallen dorpen in de  kustvlakte, maar het verzet kwam voort uit de angst voor de toenemende macht van de joden en hun vergaande ambities. Ze noemden hem [Arbabanel] ook een verrader omdat hij in 1947, en zelfs nog in 1948, op het hoogtepunt van de Onafhankelijkheidsoorlog, bleef beweren dat het besluit om een joodse staat te stichten een tragische vergissing was. Het was beter, zo zei hij altijd, dat er in plaats van het verkruimelende Britse mandaat een internationaal mandaat zou komen of een tijdelijk Amerikaans bewind.
Hoogstwaarschijnlijk, zei hij, zouden honderdduizend overlevenden van de Sjoa uit de doorgangskampen her en der in Europa toestemming krijgen om naar het land te immigreren, zelfs de Amerikanen steunden een dergelijke eenmalige immigratie, en dan zou de joodse gemeenschap van 650.000 groeien naar driekwart miljoen. Daarmee zou de meest urgente nood van de joodse displaced persons gelenigd zijn. Daarna zouden we het beste wat terughoudend kunnen zijn, de Arabieren de kans geven geleidelijk aan, in de loop van tien of twintig jaar, te wennen aan onze aanwezigheid in het land. In de tussentijd zou er misschien rust heersen, op voorwaarde dat we niet langer zouden zwaaien met de eis van een Hebreeuwse staat. <
Vergelijk dit bedachtzame scenario nu eens met het geforceerde tempo waarin de Brusselse boys, de eurobobo’s, de testosteron kids, ons het project Europa door onze keel wringen. Getemporiseerd, geleidelijk aan, met de nodige gewenningstijd, zou oneindig veel beter zijn geweest. Nu schuurt en wringt het aan alle kanten en wij worden steeds kopschuwer van Europa en van politici.”
“Het grote verschil tussen Europa en de staat Israël, hun respectieve politici, vind ik de ideologie,” zegt Marieke, “het feit dat de Israëlische bobo’s joods zijn. Deze euro-kids zijn grotendeels ideologie- en identiteitloos. Hun enige religie is geld. Ze denken dat ze alles door correcte procedures en prijskaartjes alleen kunnen fixen en dat werkt gewoon niet, dat zien we keer op keer. En toch gaan ze fantasieloos ijzeren Heinig door. Ze kunnen ook niet anders, want ze weten niet beter. Ze zijn Europeaan noch Nederlander, Fransman, Duitser of wat dan ook. Het zijn uiteindelijk kleurloze bureaucraten, anonieme procesmanagers, die opdrachten uitvoeren. Ze vergaren genoeg centen en netwerkrelaties om naderhand, na gedane zeken, elders hun tenten op te slaan, terwijl ze ons met hun rokende puinhopen opgescheept laten.
Israëlische politici zijn waarschijnlijk geen haar beter als het om ethos en moraal gaat, maar ze blijven in elke geval altijd en overal joods, hetzij nadrukkelijk uit eigen keuze dan wel doordat de anderen hen genadeloos als joods definiëren, en dat maakt dat ze gedwongen hun eigenbelang verbinden met dat van Israël. Het is misschien schamel en armetierig als basis voor een motivatie tot fatsoenlijke politiek jegens je kiezers , maar ik vind dat nog altijd meer dan wat deze jongens en meisjes schijnt te drijven.”
”Dat is inderdaad een ander soort ‘geen nooduitgang’ dan wat de euro heet te zijn, “ zegt David. “De EU-no-exit geldt eigenlijk alleen voor de massa, het klootjesvolk dat als kanonnenvoer dient.” Hij zucht, en vervolgt, ‘’’Maar wat wil je? Wij kiezen ze toch zelf? Wij legitimeren die politieke prutsers toch? Maar, de Israëlische politici – ook in de roman Judas – ontberen net zo goed een visie op de lange termijn. Vanuit dat perspectief zijn het net zulke zieke Judassen, die Israël en de massa, het klootjesvolk, de tokkies, verraden. Als ik de persoon Amos Oz goed lees, is dat ook grotendeels zijn mening, maar dat is mijn lezing.”
“De betekenissen kantelen tijdens het lezen voortdurend,” zegt Marieke, “maar dat moet toch ook, bij een goed verhaal?”
David, die in de roman heeft zitten bladeren, kijkt op uit het boek en zegt: “Over de middenpositie van hoofdstuk 32 valt nog iets te zeggen met betrekking tot jaartallen. Oz vertelt meteen aan het begin wanneer zijn roman speelt: ‘Dit is een verhaal dat zich afspeelt in de winterdagen van 1959 en het begin van 1960. Dit verhaal bevat vergissing en begeerte, teleurgestelde liefde en een religieuze kwestie die hier onbeslist blijft.’
Dat betekent dat het verhaal zich afspeelt ná de Eerste Arabische Oorlog van 1948 en ná de Suez-oorlog van 1956 (de Tweede Arabisch-Israëlische Oorlog) , maar vóór de Derde Arabische Oorlog (de Zesdaagse) van 1967 en vóór de Jom Kipoer Oorlog  van 1973. Dus ‘in het midden’ van vier oorlogen. De Jom Kipoer werd op het nippertje niet verloren door Israël, maar Golda Meir trad daarna wel af (en Moshe Dayan kreeg ook voor zijn andere oog een lapje ….) moshe_dayan_jaartallen
Dit past volgens mij naadloos op de laatste zin van het verhaal op bladzijde 388: ‘Sjmoeël bleef staan waar hij stond, midden in de lege straat. Hij haalde de plunjezak van zijn schouder. Zette hem op het stoffige asfalt. Op de plunjezak legde hij zijn jas en ook zijn stok en zijn muts. En hij bleef staan om zich af te vragen.’ Hij bleef staan om zich af te vragen   …….  “
“Hoe zal het verder gaan ….?”
“Heerlijk toch, om zo te kunnen lezen,” jubelt Marieke. “Leve het ouderwetse onderwijs!”
“Ik ben een mooi voorbeeld tegengekomen van conventioneel lezen en denken ten aanzien van Houellebecq’s roman Onderworpen,” zegt Ilham met een brede glimlach. “Het staat in een bespreking van de roman, in Tirade 460, 2015: ‘De toekomst als mythe.’ De bespreker heeft weliswaar door dat Houellebecq niet in de eerste plaats de Franse moslims op de korrel neemt, maar hij kan zich blijkbaar niet voorstellen dat het Franse establishment Houellebecq zou willen uitschakelen. Hij kan Houellebecq’s venijn jegens het Franse establishment niet helemaal doorzien en kan zich bepaalde reacties van dat establishment niet voorstellen. Alleen moslims kunnen immers met moordaanslagen en terreur reageren. Hoe deze reviewer de bombardementen op Syrië duidt, vind ik niet moeilijk te raden.
Op bladzijde 13 schrijft hij: ‘Het is dan ook moeilijk te begrijpen waarom Houellebecq om dit boek moest worden beveiligd (behalve misschien tegen rabiate feministes zoals zijn eigen, in 2010 overleden moeder die zijn bloed wel kon drinken). Van moslim zijde valt hem hoe dan ook weinig te verwijten…’ Hij gaat er zondermeer van uit dat Houellebecq alleen van moslim zijde iets naars te duchten zou kunnen hebben. Weten jullie nog wat onze vrienden in Parijs zeiden?”
Charlie Hebdo 20160104_txt“Jazeker,” zegt Marieke, “dat ze angstiger zijn voor de woorden en daden van Franse politici en mediapiepeltjes, dan voor aanslagen door moslims. De moslims kunnen weliswaar aanslagen plegen, maar dan toch vooral als reactie op domme politiek van fantasieloze onverantwoordelijke politici. Bijvoorbeeld bombarderen. De reviewer in Tirade beweert overigens dat Ben Abbes een Algerijn is, maar volgens Houellebecq is Ben Abbes een Tunesische Fransman. Dat kan ook bijna niet anders vanwege zijn leidende positie in Moslimbroederschap, de ikhwan. Houellebecq heeft degelijke research gepleegd. De Tunesiërs hebben de fundi’s onlangs in verkiezingen verslagen.”
“De figuur op de Charlie Hebdo omslag,” vind ik dubbelzinnig,“ zegt Ilham. “Wie en wat kun je daar in zien? Een Arabier, een jood, een vrijmetselaar, een lid van de illuminatie, een combinatie van dit alles? Kijk eens naar die driehoek achter zijn hoofd. Staat daar het ‘Alziend Oog’ in verbeeld en waar verwijst dat dan eventueel naar? Ik weet het niet, maar het is allemaal satire. Nietwaar?”
“Éloise en Peyronne waren nog specifieker,” herinnert David zich. “Die suggereerden dat Houellebecq naar Ierland uitweek, omdat hij wellicht een risico liep op last van het Franse establishment geneutraliseerd te worden op een wijze die suggereren zou dat moslims het gedaan hadden. Tenslotte zijn er in Amerika weliswaar mannen gearresteerd voor de moorden op John F. en Robert Kennedy, maar of de echte moordenaars zijn gepakt, is voor veel Amerikanen nog steeds de vraag.”
“De gebroeders Kennedy namen hun taak te serieus,” zegt Ilham, “die dachten werkelijk dat ze ook de grote en fundamentele corruptie konden aanpakken en uitroeien, en dan ga je onherroepelijk de mist in. De belangen zijn gewoon te groot.”
“Tja, Obama heeft twee dochters, dus …” zegt David, “waar kies je als vader voor.”
“Houellebecq en Oz hebben hun kritiek zo subtiel in satire verpakt, dat de meeste mensen er overheen lezen,” meent Marieke, “of ze gaan snobistisch aan de haal, zoals de bespreker in Tirade, die het holle personage, de windbuil Robert Rediger in Onderworpen allerhande verheven ideeën toedicht.”
“Ik heb gegoogeld naar reacties en reviews van Rabinya’s roman,” zegt Ilham, “en ik stuitte op enkele verrassende, bijvoorbeeld deze van Menachem Schwartz, die schrijft dat de integrale  identiteit en (culturele?) erfenis van de scholieren beschermd en bewaard moet blijven: > ‘Dorit Rabinyan’s “Gader Haya” (known in English as “Borderlife”) was rejected because of the need to maintain “the identity and heritage of students in every sector” and the belief that “intimate relations between Jews and non-Jews threatens the separate identity.” <
Ene Shahar Chai schrijft dat de afzonderlijke identiteiten van Arabieren en Joden niet door de roman gecompromitteerd mogen worden: > “Intimate relations, and certainly the available option of institutionalizing them by marriage and starting a family – even if that does not happen in the story – between Jews and non-Jews, are seen by large portions of society as a threat on the separate identities (of Arabs and Jews),” said acting Pedagogic Secretariat Dalia Fenig. < “
“Dus,“ concludeert David: “komen joden Europa gewoon niet in, want ze vertikken het om te integreren.”

* VROLIJKHEID *

“Ho, ho, zegt Ilham nuchter, ”de roman van Dorit Rabinyan is zover ik weet vrij te koop en iedereen die dat wenst kan hem lezen. Het boek wordt alleen niet verplicht gesteld via het curriculum; het wordt niet geïnstitutionaliseerd.
Indien je zou doen wat mevrouw Rabinyan wil, dus haar roman verplicht stellen, dan doe je precies hetzelfde wat de Duitsers met Mein Kampf deden. Dat boek werd op een gegeven ogenblik van staatswege cadeau gedaan aan ieder bruidspaar en bij iedere andere officiële gelegenheid die zich daartoe leende. Hitler werd multimiljonair aan royalties en zijn ideologie werd ook nog eens massaal door de strot van zijn brave Duitsers gestampt. Wat kon Hitler zich beter wensen? Het mes sneed aan twee kanten.
Amos Oz’s  Judas, is volgens mij – ik heb Grensleven niet gelezen – veel knapper geschreven en zal waarschijnlijk op den duur, net als Houellebecq’s roman Onderworpen, veel werkzamer blijken. Al kunnen we nu al vaststellen dat slechts een beperkte groep lezers de boeken zo lezen als wij doen.”
Marieke: “En laat dat nou uitgerekend die lezers zijn die ‘geen problemen veroorzaken’ zoals Houellebecq in zijn roman zegt. Helaas pindakaas. Weest echter getroost, want pindakaas is heerlijk en voedzaam.”
“Ik hoop maar dat Hitlers Mein Kampf ook vooral wordt gelezen door personen die geen problemen veroorzaken,” zegt David, “maar dat zou weleens heel anders kunnen uitpakken. Het gaat om de vraag hoe de Duitse samenleving met Hitler omgaat, 70 jaar na zijn dood. Juist nu, terwijl de laatste ooggetuigen sterven: ‘Es geht um die Frage, wie die deutsche Gesellschaft mit Hitler umgeht, 70 Jahre nach dessen Tod, jetzt, da die letzten Zeitzeugen sterben.‘ ”
“Of de euro, de uitbreidingsmanie en de ongebreidelde kippendrift van de eurocraten uiteindelijk tot algehele Europese integratie zal leiden, is voor mij zeer de vraag. Eerlijk gezegd heb ik er een zwaar hoofd in en zie ik vooral steeds heviger desintegratie inzetten, maarre Mein Kampf zou ik op Nederlandse scholen eventueel alleen als zwaar strafwerk vertalen-uit-het-Duits verplicht willen stellen,” besluit Marieke.

= = = = = = =

Vrouwen weer normaal-50prct

Dorit Rabinyan: Gader Haya (roman)  > googelen

Derk Walters over de roman van Dorit Rabinyan in de NRC van zaterdag 2 januari 2015
Menachem Schwartz: ‘Novel banned from Israeli schools out of assimilation fear’ First Published: 12/30/2015 http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/205723#.VofFTE1gm70
Shahar Chai: ‘Book on Israeli-Palestinian love excluded from schools’ – Published: 12.31.2015 http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4746725,00.html
Paul Goldman:  ‘Israel Bans Teaching of ‘Borderlife’ Novel With Jewish-Arab Love Story’ http://www.nbcnews.com/news/world/israel-bans-teaching-borderlife-novel-jewish-arab-love-story-n488401
Nicolas Büchse: ‘Gibt es “Mein Kampf” von Adolf Hitler bald in deutschen Buchläden?’ –  Der Stern,  31. Dezember 2015 http://www.stern.de/politik/deutschland/mein-kampf-von-adolf-hitler-kommt-auf-den-markt—gibt-es-das-buch-bald-im-buchladen-6625552.html
Marc Leijendekker  –  http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/01/02/geen-geintjes-over-mein-kampf-1575581
Jan Techau (directeur van Carnegie Europe:  ‘Het Westen zal zich vooral onderwerpen aan zijn kleinzielige zelf’  / Volkskrant29 januari 2015 / http://www.volkskrant.nl/opinie/het-westen-zal-zich-vooral-onderwerpen-aan-zijn-kleinzielige-zelf~a3839605/
Malika Sorel:  ‘De elites brengen ons in gevaar’  / http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/4206682/2015/12/13/De-elites-brengen-ons-in-gevaar.dhtml
Amos Oz (2014): Judas (roman)  ISBN: 9789023492399 > googelen https://www.youtube.com/watch?v=xpeje4eQriM   Gepubliceerd op 16 nov. 2015
https://www.youtube.com/watch?v=Xrrmo1UR4cE
Michel Houellebecq (2015): Onderworpen (roman) / Amsterdam: Arbeiderspers / ISBN: 978 90 295 3861 
 
Tirade (letterkundig tijdschrift), 460, 2015: ‘De toekomst als mythe’ – over de roman ‘Onderworpen’ van Michel Houellebecq http://www.magvilla.nl/magazine/5433/tirade
Titanic –  Duits satirisch magazine  –  http://www.titanic-magazin.de/

citaat Oz_judas_2

$ $ $

Historische achtergrond Saoedi-Arabië en de regio in vogelvlucht

A_Dangerous_Man_-_Lawrence_After_Arabia
De Arabieren worden verraden en verkocht door het Westen (met name door de Judassen: Frankrijk (Georges Clémenceau) en Engeland (David Lloyd George en George Curzon).
Prins Faisal die met T.E. Lawrence de Turken verdreef, wordt vervangen door Ibn Saoud (stamvader van het nu regerende koningshuis), die kneedbaarder was voor de westerse grootmachten en in ruil voor oliebelangen de onafhankelijkheid van Saoedi-Arabië compromitteerde.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Sykes-Picotverdrag
https://nl.wikipedia.org/wiki/Faisal_I_van_Irak
http://www.vecip.com/default.asp?onderwerp=403
de film A Dangerous man, Lawrence after Arabia is op dvd verkrijgbaar
https://en.wikipedia.org/wiki/A_Dangerous_Man:_Lawrence_After_Arabia
https://www.youtube.com/watch?v=a729KpqD5oI
* Adam Shatz: ‘Magical Thinking about Isis’ / London Review of Books, december 2015
 

Curzon doggerel

 
 
 

Parijse herfst 2015, met een boek van Michel Houellebecq op schoot

“Sommige manieren van leven zijn als zodanig voor ons niet bereikbaar, omdat we de daarvoor noodzakelijke metafysische overtuigingen en gebruiken ontberen.
Zo kunnen ook sommige hedendaagse opvattingen over emoties voor ons onmogelijk blijken in die zin, dat we ons niet goed kunnen voorstellen hoe het zou zijn om die opvattingen te hebben.
Volgens mij zullen er echter maar weinig van die gevallen blijken te zijn, als we eenmaal voldoende inzicht hebben in de logica van de emoties in een andere cultuur.’’
Martha Nussbaum (2005:”153-54): Oplevingen van het denken.
Iris Radisch vraagt aan Michel Houellebecq: ‘U bent een schrijver die zich buitengewoon goed kan inleven in zijn personages. Kunt u zich in de gebroeders Kouachi [aanslag Charlie Hebdo ] verplaatsen ?’
Houellebecq:  ‘Ja, ik zou een boek over hen kunnen schrijven. Ik zou op z’n minst beter over ze schrijven dan de journalisten die hen demoniseren. Het zijn geen demonen. Het zijn krijgers die een duidelijk doel nastreven. Ik geloof dat het mogelijk is om in een roman een overtuigende jihadist neer te zetten. Ik kan me eveneens indenken dat de identitairen de eerstvolgende gewelddadigheid in Europa zullen plegen.’ [mijn vertaling; jm] in Die Zeit, 22 januari 2015

Aristotle_384-322

De moslimpresident die in 2022 de Franse verkiezingen wint, is de zoon van een Tunesische kruidenier en een ‘énarque’, dat is een leerling, alumnus, van een prestigieuze Franse elite-bestuursopleiding voor hoge ambtenaren (86). Deze Mohamed Ben Abbes is 43 jaar en daarmee een jaar jonger dan de voornaamste verteller in ‘Onderworpen’ de 44-jarige professor François.
Dit, althans, is het scenario in de roman ‘Onderworpen’ van Michel Houellebecq. Het is een fictief verhaal dat zich afspeelt in de toekomst.
Het boek is een bestseller. Dat is een beetje merkwaardig. Houellebecq heeft namelijk in diverse interviews toegegeven dat hij het hoogst onwaarschijnlijk acht dat het scenario zoals hij dat schildert in zijn laatste roman, zich zal voltrekken.
Blijkbaar zijn er sinds Aristoteles een heleboel dingen veranderd. Aristoteles namelijk geeft in zijn Poëtica een marketingadvies aan schrijvers, dat door de meesten wordt opgevolgd: als je wilt dat de mensen je verhalen slikken en je boeken verslinden, dis dan liever waarschijnlijke leugens op dan dat je onwaarschijnlijke waarheden debiteert. De schrijver, aldus Aristoteles, die zich het vaardigste voegt naar de vooroordelen en stereotype verwachtingen van zijn doelgroep, zijn beoogde publiek, die zal de grootste omzet scoren; zijn boeken verkopen het beste.
onderwijs
Blijkbaar heeft Houellebecq erop gegokt dat de meeste kopers en lezers van zijn boeken Aristoteles nooit gelezen hebben, of zelfs maar van hem gehoord. Vandaar dat president Mohamed Ben Abbès het Ministerie van Onderwijs in handen van zijn partij de Moslimbroederschap houdt. Wat hem betreft mogen zijn coalitiepartners de eerste keuze hebben bij de onderlinge verdeling van de overige ministeries. Onderwijs is de kern. Voortaan wordt er geen Aristoteles meer gelezen op de Franse scholen en wordt er onderwezen dat Arthur Rimbaud zich tot de islam heeft bekeerd.  knil-pamfl80prctjpg
Dat laatste zou best waar kunnen zijn, want Rimbaud heeft zich ooit aangemeld als militair bij het Koloniale Nederlands-Indische Leger, het KNIL, en is in Harderwijk scheep gezet naar Nederlands-Indië, alwaar hij tot de islam zou kunnen zijn bekeerd. Tenminste, wanneer we de verhalen van onder anderen de Amerikaanse antropoloog Clifford Geertz willen geloven.
In ieder geval deugde het sujet Rimbaud van geen kant. Hij deserteerde uit het KNIL en kwam jammerlijk aan zijn eindje in een naargeestige Afrikaanse negorij. Joseph Conrad heeft er een classic over geschreven, ‘Heart of Darkness,’ dat nog steeds goed verkoopt. Mensen lezen in het geniep blijkbaar graag over booswichten, deugnieten en nietsnutten. De film ‘Apocalypse Now’ is op Conrads boek gebaseerd.
De interessante spion in Houellebecqs roman, ene Alain Tanneur, die bijna met pensioen gaat, lijkt Geertz wel gelezen te hebben, want hij (122) legt aan de hoofdfiguur François uit: ”De islam bestrijkt een enorm gebied; de manier waarop hij in Saoedi-Arabië wordt beleden is volkomen anders dan wat je in Indonesië of Marokko ziet.”
Tanneur is een van de boeiendste karakters in ‘Onderworpen’, die veel van de Franse hoed en de rand lijkt af te weten. Indien Tanneur liegt, dan kan hij dat erg overtuigend.
flapdrol-establishment
Houellebecq zet de 44-jarige literatuur-professor François neer als een ongeïnspireerde fletse flapdrol, die voornamelijk is geïnteresseerd in zichzelf, in seks met jonge studentes en in lekker eten en drinken. François is de verpersoonlijking van het labbekakkig franse establishment. Houellebecq neemt met ‘Soumission’ vooral dat establishment op de hak en dat neemt het establishment hem allerminst in dank af.
Geen wonder dat een Duitse bespreker (Riechelmann) van Houellebecqs roman (Soumission heet in het Duits: Unterwerfung)  er de Duitse historicus Oswald Spengler bij de haren bijsleept. Houellebecqs eschatologie zou volgens Riechelmann onmiddellijk op Spenglers theorie, zoals wijdlopig uiteengezet in ‘Untergang des Abendlandes’ (op internet in pdf neer te laden; ga direct naar deel II), zijn te herleiden. Omdat Houellebecq echter geen degelijke Duitser is maar een frivole fransoos, kan hij vanzelfsprekend geen denderend Pruisisch orgasme voor elkaar krijgen en neemt hij genoegen met een wat laffe apotheose: een moslimpresident met Tunesische roots, Mohamed Ben Abbès.
Riechelmann is als Duitser van nature wat zwaar op de hand en bloedserieus. Hij wrikt en wurmt Spenglers terugkeer van de godsdienstigheid aan Houellebecqs renaissance van de godsdienst, via Duitse mystiek, yoga, Hollywood-boeddhisme en wat al niet. Je zou er Spengler bijna voor (her-) lezen, al was het alleen vanwege de rol die Spengler aan ‘de jacht op geld’ als boosdoener toekent.
humor
Wie ‘Onderworpen’ enkele keren heeft gelezen en zich een indruk gevormd van de flapdrol François, zou echter tot een heel andere slotsom kunnen geraken. Het verhaal is namelijk hilarisch. Althans, indien je bereid bent de gebruikelijke leesconventies bij tijd en wijle opzij te zetten of ondersteboven te houden.
Bijvoorbeeld. Houellebecq laat François enkele weken in Rocamadour koekeloeren voor de zwarte Madonna met kind (130-131) en zadelt hem op met allerlei diepe, hooggeschoolde, gedachten en zwaar-culturele bespiegelingen. Intussen laat hij François wellustig denken aan de lichamelijke attracties van zijn laatste scharrel, de joodse Myriam.
Koud terug in Parijs googelt François twee jonge escortdames (155-56) op internet: de tweeëntwintigjarige Marokkaanse Rachida en de vierentwintig jarige Spaanse Luisa met wie hij het voortvarend doet. In extase gooit hij het condoom weg en maakt de klus onveilig vrijend af. Kortom: François is een macho durfal die alle vrouwelijke ins and outs kent als zijn broekzak, een eersteklas levensgenieter en een hoogopgeleide fijnproever als het om fellatio gaat. Hij is echter niet gespeend van zelfspot en dat maakt hem dragelijk.
eenoudergezin
Houellebecq heeft het personage François neergezet als een voor velerlei interpretatie vatbare flapdrol. Zou het bijvoorbeeld onwaarschijnlijk zijn te denken dat François net zo lang in de grot van Rocamadour heeft zitten meuren totdat de verkiezingen voorbij waren en de uitslag vaststond? Zou het niet waarschijnlijker – en bovendien vrolijker zijn ook – om hem in plaats van de diepgaande politiek correcte bespiegelingen van Houellebecq, te verrijken met het inzicht dat die zwarte Madonna met dat enge kind het fiasco van een vaderloos eenoudergezin verbeelden? Ze zijn zwart bovendien. ”De Madonna zat kaarsrecht. Het kindje Jezus – dat er eerlijk gezegd totaal niet uitzag als een kind, eerder als een volwassene of zelfs een oude man – zat eveneens kaarsrecht op haar knieën. Er school geen tederheid, geen moederlijke overgave in hun houding.” (130)
Goed, dat Ben Abbes het gezin weer tot hoeksteen van de samenleving wil verheffen! Mo for president!
En dan Jezus. Waarom moest die zo nodig z’n kont tegen de krib gooien? Onderwerping is het toverwoord, soumission. Had Jezus zich gewoon onderworpen aan het Romeinse gezag en zich gevoegd naar de joodse collaborateurs, slijmjurken, veile falsarissen en onderkruipers, dan had hij het als geboren charismaticus ver kunnen schoppen. Wellicht tot Romeins consul, misschien zelfs Imperator? Maar neen, hij moest zo nodig dwars liggen.
Hij ranselt de geldwisselaars uit de tempel (terwijl die de economie draaiende helpen houden; kijk naar Wall Street), hij beledigt en sart de farizeeërs (notabele burgers, vroede vaderen) en hij erkent de keizerlijke autoriteit (het wettig gezag) niet ongeclausuleerd. Zo’n figuur groeit op voor galg en rad. Dat hij tenslotte aan het hout werd gespijkerd, was te voorzien. Is het niet curieus dat zijn volgelingen hem tot zoon van god bombardeerden? Er wordt een virtuele vader uit de hoge hoed getoverd en hé presto, alles is koek en ei? Op z’n minst: verhipte verwarrend. Vermoedelijk volksverlakkerij eerste klas en tot op heden, onredelijk succesvol.
” Nietzsche had het goed gezien met zijn oudewijvenflair, het christendom was in wezen een vrouwelijke religie.” (171)
Neen, dan de islam. Dat is een religie van krijgers. Alsjeblieft zeg, dat is niet per se een comfortabel alternatief. Want wat er zich momenteel in Syrië, Mali en Parijs afspeelt, is niet bepaald een vrolijk feest.
Maar misschien loont het om af en toe om bij het consumeren van het nieuws van perspectief te veranderen? Onze berichtgeving is tamelijk eenzijdig, tot vervelens toe voorspelbaar en daarom al gauw ongeloofwaardig, onverteerbaar zwaar en tenenkrommend vervelend.
Oliver Stone
Doe die perspectiefwisseling meteen in een moeite door voor de Russen en hun bemoeienissen in Syrië. Het bekijken van de documentaire ‘The Untold History of the US’ van Oliver Stone kan daar zeker bij helpen. Stone vertelt heel overtuigend hoe de Russen door opeenvolgende Amerikaanse presidenten (Ford, Carter, Regan, Bush, Clinton, Bush jr.) werden ge-dupeerd.
Trouwens, wanneer je ziet wat de Amerikanen hebben aangericht in Vietnam en Laos (Kennedy, Johnson, Nixon) dan mag het een mirakel heten dat er geen wraakacties door Vietnamezen op de USA zijn uitgevoerd. De Vietnamezen hebben het trouwens ook van de Fransen voor de kiezen gekregen. Misschien zijn ze er nog niet uit waar ze het eerst zullen toeslaan, misschien ligt Vietnam te ver weg en Vietnamezen zijn geen muzelmensen.
Stone vraagt zich enkele keren tijdens zijn verhaal af, of ‘we’ wel tegen het communistische gevaar vochten, of niet vooral voor de belangen van Amerikaanse grootverdieners en hun giga-operaties.
Die zelfde vraag zou iemand vandaag de dag kunnen bevangen, maar dan heeft ‘islam’ bijna volledig de plaats van het communisme ingenomen. De belangen zijn echter nog steeds die van het Grote Geld en ze zijn alleen maar giga groter gegroeid.
Elke keer wanneer zo’n pseudo-geprivatiseerde toko, zoals daar zijn: zorgverzekeraars, verhuurders van sociale woningen, onderwijsmanagers van omvallende scholen, bobo’s van ons OV, om maar een paar te noemen, met hun prijs- en tariefverhogingen afkomen – vanwege de permanente kredietcrises en nu wegens de terreurdreiging – dan voel je op je klompen aan dat je wordt beduveld, bedot, bestolen en bedrogen. Tot nog toe onderwerpen we ons echter massaal aan de gelegaliseerde plunder. Zo’n zestien miljoen Nederlandse flapdrollen, van wie de meesten zich uitsluitend zorgen maken over het al dan niet doorgaan van het WK-foebal. Onlangs werd er zelfs een foebalcoach opgevoerd om de algehele solidariteit stem te geven. Er staan namelijk miljarden-recettes op het spel en de snuiter wordt blijkbaar meer geloofd (Blind-elings?) dan een premier-zonder-visie.
Parijse banlieus
Via Vietnam, zijnde een voormalig Frans wingewest, kom je dit weekend van 21 november 2015 al lezende haast vanzelf terecht bij het essay van de Franse journalist Sylvain Ephimenco, die sinds jaar en dag in Rotterdam woont en werkt: ‘Van relschopper tot terrorist’ in de Letter & Geestbijlage van dagblad Trouw.
Ephimenco haalt als voorbeelden van nette allochtonen de Polen, Italianen, Portugezen en Spanjaarden aan. Sinds de negentiende eeuw heeft Frankrijk dergelijke landslui geïmporteerd en zij hadden het destijds vele malen kariger dan de verwende rotjochies uit de banlieues van tegenwoordig. Die lopen nota bene op dure sportschoenen en hebben Playstations. Fransen in Algerije
Die makke migranten van toen, die lieten zich gedwee en gezagsgetrouw uitbuiten en discrimineren en kozen braaf voor assimilatie. Die onderwierpen zich dus keurig (soumission sans aucun problème). Maar, zijn ze in het recente verleden door Frankrijk gekoloniseerd, zoals bijvoorbeeld Algerije?  Zover bekend heeft niemand uit die groep het tot president van Frankrijk geschopt. Misschien is Sarkozy een uitzondering, zoals Ahmed Aboutaleb in Rotterdam, of ligt dat toch anders?
Dat komt, aldus Ephimenco, doordat die makke migranten uit christelijke landen kwamen en niet hun oorsprong hadden in de moslimwereld. François uit ‘Onderworpen’ zegt het dus niet onterecht: het christendom is een vrouwelijk religie.
Die moslimjeugd van Ephimenco kwam tien jaar geleden niet buiten de ring van snelwegen om Parijs. Die périphérique vormde een effectieve barrière tussen twee werelden. De actieradius van de migrantenjeugd was tien jaar geleden ‘niet groter dan een steenworp’ en als wapen hadden ze stenen en benzinebommen. Maar nu is de beer los. De onverlaten zijn hun getto’s van beton en asfalt uitgekomen ‘om dood en verderf te zaaien in de gegoede buurten van de ongelovigen. Ze staken vrijdag de dertiende die ring over om die andere Parijse jeugd, die ze zelden of nooit ontmoetten, van haar vrolijke onbezorgdheid te ontdoen.’ Het staat er allemaal en zonder ironie.
Direct daarna meldt Ephimenco dat door datzelfde land (Frankrijk) de broeders uit Syrië gebombardeerd worden. Tja, met straalbommenwerpers naar Syrië vliegen en daar bommen afwerpen, is misschien net iets anders dan een Parijse snelweg oversteken met een katapult. Toch? Ephimenco is in tegenstelling tot Houellebecq echter helemaal niet ironisch of satirisch. Daarvoor woont hij waarschijnlijk te lang in Nederland. Dat fantasieloze, ijzerenheinige, geldt voor de meeste krantenberichten en nieuwsuitzendingen dit weekend. Het zal nog wel even duren.
Dus kun je voorlopig beter Houellebecq binnen handbereik houden, want dan valt er tenminste geregeld nog iets te lachen.

”Professionele politici en hun intellectuele dienaren zullen ongetwijfeld blijven mekkeren over ‘islamitisch fundamentalisme’, het ‘westers bondgenootschap’ en ‘full-spectrum response’. Er zal echter veel radicaal denken nodig zijn als we willen voorkomen dat de huidige wrok zich ontwikkelt tot nog grotere inferno’s.”
Panka Mishra (2015: 26): ‘Spoken regeren waar de goden zijn verdwenen’; in de Groene Amsterdammer
”If the frames of meaning upon which we depend to find our own way about in life are so deeply ingrained in us as to color our every perception, it is difficult to see how our accounts of what others feel or think or do, to say nothing about our theories about them can be anything but sheer imposition. Imposition and systematic distortion : ‘orientalism,’ ‘cultural hegemony, ‘symbolic domination’ – the ethnographic claim to knowledge is everywhere put into a moral shadow, rediscribed as an impress of power.”
Clifford Geertz (1996:129): After the Fact
* * *

Martha Nussbaum (2005): Oplevingen van het denken. Over de menselijke emoties / Amsterdam: Ambo / ISBN: 90 263 1872 3  (gebonden) / vertaling door Patty Adelaar van Upheavals of Thought. The Intelligence of Emotions (2001, Cambridge UP)
Interview Iris Radisch – Michel Houellebecq:  “Der Tod ist nicht auszuhalten”  in DIE ZEIT  Nr. 4/2015, 22. Januar 2015  /  http://www.zeit.de/2015/04/michel-houellebecq-unterwerfung-charlie-hebdo-frankreich-radikalisierung/seite-2  (internet  2015, januari 25)
Cord Riechelmann: ‘Die Rückkehr der Religion’  /review van ‘Unterwerfung’  /  Frankfurter Allgemeine   17.01.2015 / http://www.faz.net/aktuell/wissen/michel-houellebecq-und-der-untergang-des-abendlandes-13373949.html   (internet, 2015, januari 25)
Michel Houellebecq (2015): Onderworpen  / Amsterdam: Arbeiderspers / ISBN: 978-90-295-3861-9 (paperback)
Pankaj Mishra is een Indiase schrijver en essayist. Hij publiceerde onder meer ‘An End to Suffering: The Buddha in the World’ (2004) en ‘Temptations of the West: How to be Modern in India, Pakistan and Beyond’ (2006). Voor een profiel van hem zie: groene.nl. Dit essay verscheen oorspronkelijk in The Guardian. Vertaling: Menno Grootveld / / in de Groene Amsterdammer, nr. 32, 6 aug. 2015: “Hoe na te denken over Islamitische Staat. ‘Spoken regeren waar de goden zijn verdwenen’ “
Sylvain Ephimenco:  ‘De relschopper en de terrorist’ in de Letter & Geest-bijlage van het dagblad Trouw, zaterdag 21 november 2015
Peter Giesen : ‘Koloniale geschiedenis achtervolgt Frankrijk / Wraakzucht – De Algerijnse connectie’
in de Volkskrant, zaterdag, 21 november 2015
Clifford Geertz (1996): After the Fact / Cambridge, London etc. : Harvard UP /  ISBN : 0-674-00872-3 (paperback)
Oliver StoneThe Untold history of the USA  –   http://www.oliverstone.com/untoldhistory   –   https://www.youtube.com/watch?v=UXJRXFcO1KA

Houel-pres-mus-60prct

 
 
 
 
 
 
 

Het onderwijs en de kinderen, overgeleverd aan neoliberale sociaaldemocraten

“By now, the costs of education are just out of sight for the individual. Again, it’s part of the neoliberal concept of transferring costs to individuals and away from the government, which means away from some form of mild taxation. So, transfer the burdens away from the rich and let individuals suffer.
In a manufacturing plant, let’s say, if you can get cheap exploited workers in China or the Philippines or Vietnam, why pay for decent wages for workers here? You transfer production. In the universities it means if you can get temporary cheap labor to replace tenured faculty, why not do it? So, shift instruction to graduate students, adjuncts, temporary employees with no rights who can’t ask for any benefits. They’re cheap. That’s called efficient. It cuts down costs.
That’s part of the, essentially, neoliberal concept of efficiency. It transfers costs and burdens to individuals who have no recourse and protection from the rich and powerful.
Well, in the universities it’s the same. If you transfer teaching to graduate students and adjuncts, there’s a cost to the students and to the people who are doing it. They should be involved in constructive work themselves and not being farmed out to fill classrooms. But, for the students also, they’re losing a large part of the educational benefit. That’s a cost to individuals, so it doesn’t count in the corporate business version of how to run things efficiently.”
Noam Chomsky (2015:167-168) in een interview met Ricardo & Joao Rosa

Onderwijsminister Jet Bussemaker is van de PvdA en de PvdA fungeert en opereert als bijwagen van de VVD in deze neoliberale coalitieregering. Jet Bussemaker zei dus helemaal niets vreemds toen ze beweerde: “ ‘Wat mij stoort, is dat iedereen alleen maar hogerop wil. Met een vwo-diploma wil iedereen naar de universiteit. Een mbo-diploma zou niet goed genoeg zijn, terwijl dat ook een prima diploma is. Het is belangrijker om de juiste student op de juiste plek te krijgen.’ “
Wat wel vreemd is dat velen deze PvdA blijkbaar nog steeds als een sociaaldemocratische partij zien, die verheffing door onderwijs als vanzelfsprekend beschouwt. Menige columnist viel dan ook over minister Bussemaker heen, terwijl de arme ziel alleen maar eerlijk was. Immers: “In plaats van tegenbeweging zijn de sociaaldemocraten bondgenoot van het neoliberalisme. In ideologisch opzicht is dat een fataal verbond, zegt socioloog Willem Trommel, waardoor de PvdA niet meer de maatschappijkritische factor van weleer is. ‘Neoliberaal denken is nogal agressief antimaatschappelijk, gericht op een politiek van sociale ontbinding’, zegt hij. ‘Daarmee staat het haaks op de waarde die het hart van de sociaaldemocratie uitmaakt: solidariteit. Waardoor verkeert de PvdA in een diepe crisis? Doordat ze meeloopt met het neoliberalisme.’ “
Rutte over Sam
drie klassen
Een academische opleiding is al lang geen garantie meer voor een goedbetaalde baan die bovendien arbeidsvoldoening verschaft en ontplooiïngsmogelijkheden biedt. We stevenen af op een maatschappij die globaal uit drie klassen bestaat: een top, het midden en de onderkant. De top bestaat uit degenen die vermogens bezitten, hetzij door erfenissen, hetzij doordat zij beschikken over netwerken waardoor ze terechtkomen op de posities waaraan riante remuneraties gekoppeld zijn, hetzij door een combinatie van voornoemde omstandigheden.
Thomas Piketty en anderen noemen ze ‘de 1%’. De middenmoot bestaat uit degenen die hun inkomen grotendeels of geheel uit arbeid moeten verwerven. Door keihard werken en sappelen zal een deel misschien bescheiden kunnen sparen, maar zij zullen bijna nooit tot die top van superrijken doorstoten. Volgens Piketty komt dit omdat de economische groei daalt (bijvoorbeeld door vergrijzing, en straks dus ook nog eens door lager opgeleide burgers), terwijl het rendement op vermogen gelijk blijft en dus ten opzichte van de economische groei (de arbeidsinkomens) toeneemt. De onderkant tenslotte, bestaat uit degenen die zijn te vergelijken met de ‘gamma’s’ uit George Orwells ‘1984’. Ze zijn of werkloos of behoren tot de steeds groter wordende groep ‘werkende armen’ (working poor).
Barbara Ehrenreich schreef er een boeiend boek over Nickel and Dimed: On (Not) Getting By in America. Hoe hard ze ook ploeteren, ze kunnen de eindjes slechts met moeite aan elkaar knopen.
De onderkant van groep twee, moet bovendien alle zeilen bijzetten om niet in de situatie van groep drie te geraken en onafwendbaar in de neerwaartse spiraal terecht te komen.
Wat heb je in een dergelijke maatschappij aan een universitaire opleiding die wordt bekroond met een certificaat dat verwachtingen en ambities genereert, die (bijna) nooit (helemaal) zullen kunnen worden ingelost? Daar kweek je enkel ontevreden en rancuneuze burgers mee. Een lagere opleiding en onderdemaats onderwijs leren de burger zijn boterham-met-tevredenheid zonder morren en liefst dankbaar te consumeren. Als je voor een dubbeltje geboren bent, dan moet je vooral geen kwartje willen worden. De plannen met de btw-tarieven die momenteel door de VVD worden gepitched en gepushed, passen perfect in dit kader
De NRC van vandaag 17-06-2015 kopt op de voorpagina: “VVD en PvdA willen 5 miljard vrijspelen door btw-tarief van 6 procent fors in te perken. Het huidige btw-regime moet op de schop. Behoudens primaire levensmiddelen zullen de honderden diensten en producten die nu onder het lage btw-tarief van 6 procent vallen, gelijk worden getrokken met het standaardtarief van 21 procent.”
Voor het basisvoedsel – die boterham-met-tevredenheid – blijft het ‘lage’ btw-tarief gelden en voor de ‘luxe’ zaken gaat het naar 21 %. Zelfs de SP staat hier positief en sympathiek tegenover geloof ik te hebben gelezen. Geen wonder dat de bekokstovers van dit “herziene belastingstelsel” (de VVD en de PvdA dus) hun wrochtsel nog niet openbaar maken: eerst moeten de geesten rijp gemaakt worden om dit als een vorm van There Is No Alternative te gaan zien.
Straks, wanneer allerwege de loftrompet wordt gestoken over dit geniale staaltje van politiek-bestuurlijk knutselen, dan wordt de hele mikmak onder ketelmuziek en met een grote strik eromheen gepresenteerd en zal waarschijnlijk iedereen zich vol bewondering vergapen aan de nieuwe kleren van de keizer. En passant wordt door deze belastingtruc natuurlijk ook de AOW uitgehold, hoewel ze nominaal onaangetast blijft.
Kerndoel is het verder verlagen van de loonkosten, zodat er ‘banen’ bijkomen. Dat zullen vooral hamburger en McDonalds-banen zijn, waarvoor je niet naar de universiteit hoeft. Een fors deel van die quasi- en pseudobanen zal ontstaan doordat burgers taken moeten overnemen van de overheid. Hoogstwaarschijnlijk onbetaald of anders tegen een symbolisch bedrag. De ‘managers’, inclusief de politiek-bestuurlijke, blijven natuurlijk buiten deze naargeestige carrousel. Zij regelen immers het verkeer. topinkomens2
de IKEA-doe-het-zelf maatschappij
Thijs Niemantsverdriet (NRC 23-05-2015) vertelt dat de wetenschappelijke bureaus van de grote politieke partijen druk in de weer zouden zijn dit project handen en voeten te geven. Niemantsverdriet: “Ook denken bijna alle denktanks, van links tot rechts, na over de volgende vraag: hoe kunnen burgers taken overnemen van de overheid? Ze noemen het allemaal anders: ‘participatiesamenleving’ (VVD en PvdA), ‘relatieprincipe’ (D66), ‘coöperatiemaatschappij’ (ChristenUnie) of het ‘Nieuwe Midden’ (CDA). Het komt op hetzelfde neer: hoe kan de overheid burgers steunen die lokaal een zwembad of bibliotheek willen overnemen, die een energiecoöperatie hebben opgericht of daklozen willen helpen?”
In de bundel “Omstreden vrijheid” die begin dit jaar het licht zag, beschrijft Margot Trappenburg (bladzijde 175-184) deze ontwikkeling als “De opkomst van het IKEA-principe”. “De opmars van het IKEA-principe resulteert niet in minder werk. Het leidt tot minder betaald werk en tot een andere verdeling tussen betaald en onbetaald werk. Vooral in de publieke sector zou de invoering van het IKEA-principe kunnen leiden tot een stap terug in de tijd.”  Dat is precies de opzet en bedoeling, natuurlijk.
In ons onderwijs wordt dit IKEA-principe reeds ongemerkt toegepast: ouders moeten een flink deel van de taken verrichten die normaliter op school door de leerkrachten verricht zouden moeten worden. In Amerika wordt dit concept van service-learning reeds op grote schaal toegepast en in Nederland beginnen enkele universiteiten het in te voeren.
Sanne Bloemink schrijft over dit overhevelen van kosten naar de burger in: De Google Klas. Citaat: “Mijn zoontje heeft wel veel richting gekregen. Zijn leraar is vrijwel altijd (online en offline) beschikbaar voor praktische vragen, maar de waarheid is dat de meeste inhoudelijke begeleiding is gekomen van ons, zijn ouders. We hebben er heel wat uren in gestoken. Tot groot genoegen overigens, maar dit roept wel weer nieuwe vragen op. Ben ik de aangewezen persoon om deze inhoudelijke kennis over te dragen? En: wat gebeurt er als er thuis niemand is om richting te geven aan het onderzoek van het kind?”
De mantelzorg betreft hetzelfde IKEA-doe-het-zelf principe,maar dan voor onze senioren.
De winsten en rendementen die al deze moves en manipulaties genereren, zullen ongetwijfeld linea recta naar de top vloeien. Verpakt in mooie verhalen die het klootjesvolk ervan overtuigen dat het echt niet anders kan, dat dit werkelijk de enige en beste oplossing voor ons allemaal is en dat we er allemaal alleen maar wijzer van worden op de koop toe. Het is je reinste volksverlakkerij, georganiseerd, bekokstoofd en uitgerold van overheidswege.
volksverlakkerij
Willem Trommel wijdt in “Omstreden vrijheid” op bladzijde 109 een ironische paragraaf aan de volksverlakkerij van het merk PvdA.
Ik citeer: “Neoliberalisme is werkelijk overal, en het valt dan ook niet mee hiervan los te komen. Van enige afstand bekeken, lijkt het erop dat de sociaaldemocratie inmiddels op zoek is naar een ontsnappingsroute. Het Van waarde-project, in het leven geroepen door het wetenschappelijk instituut van de PvdA, is hiervan een indrukwekkend voorbeeld. Op zoek naar wat in onze tijd van waarde is of zou moeten zijn, voorbij de neoliberale moraal, zijn er in dit project interessante uitgangspunten geformuleerd, waaronder het ‘van ik naar ons-principe’ en respect voor ‘goed werk’. Op een partijcongres in 2013 werd de nieuwe koers met een heuse resolutie omarmd, waarna de partij overging tot de orde van de dag. Samen met de VVD doorwerken aan een neoliberaal regeerakkoord.”
Houellebecq en het belang van onderwijs
Trommel verwijst in zijn stuk veelvuldig naar het werk van de Franse schrijver Michel Houellebecq. Toen de aanslag op Charlie Hebdo (07-01-2015) plaatsvond, lag Trommels tekst waarschijnlijk al bij de boekbinder, want de eerste druk van dit WBS-jaarboek ‘Omstreden vrijheid’ verscheen in februari 2105.
Des te verrassender dat Houellebecq in zijn laatste roman ‘Sousmission’, die een dag na de aanslag verscheen, de pas gekozen eerste Franse moslimpresident Mohammed Ben Abbes de gevestigde politieke partijen de ministeries en andere gewilde politieke posten onderling laat verdelen. Op een uitzondering na: het Ministerie van Onderwijs.
In tegenstelling tot zijn coalitiepartners beseft Ben Abbes namelijk terdege dat het lot van een natie en de bestemming van een land afhankelijk zijn van het onderwijs dat ze haar jeugd biedt. Hilarisch-wrang dat uitgerekend Onderwijs bij ons in Nederland (alweer) in handen van een PvdA-minister is. th_6763431e90b8ffbdac8e034ec4c1bf48_1392743641ActieplanGezondeScholen
Volkskrant-columniste Aleid Truijens schrijft naar aanleiding van Bussemakers gewraakte opinie: “Wat de minister óók had kunnen zeggen: we hebben te veel studenten aan de universiteit, we kunnen ze geen behoorlijk onderwijs meer bieden. Of: het hoger onderwijs is aan zijn eigen succes ten onder gegaan. Beide zijn waar. We moesten en zouden 40 procent hoger opgeleiden hebben, om de kenniseconomie voort te stuwen, maar nu dankzij stug beleid die doelstelling is bereikt, zitten we met de gebakken peren: veel matig opgeleide en werkloze academici.”
Inderdaad: dat is wat ruim dertig jaar politiek gefröbel en geknutsel aan ons onderwijs heeft opgeleverd. Die matig opgeleide academici kunnen zich beter zo gauw mogelijk vertrouwd maken met het idee dat ze  waarschijnlijk nooit in bovenste regionen van het midden terecht komen, laat staan dat ze tot die top van 1 % zullen doorstoten. Tenzij ze rijke erflaters hebben of al vroeg deel uitmaken van de juiste politiek-bestuurlijke netwerken en het spel slim leren spelen. Vermoedelijk waren ze er psychologisch-emotioneel beschouwd beter mee af geweest indien ze geen academische titel hadden behaald.
In Prediker 1:18 staat niet voor niets dat wie kennis vermeerdert ook smart vermeerdert.
eigen belang
Wat er vanuit Den Haag tot ons komt aan ideëen en beleidsvoornemens belooft weinig goeds voor degenen die mochten hopen op een verandering van het politieke klimaat in Nederland. Zelfs indien de PvdA bij de volgende verkiezingen qua zetelaantal wordt gedecimeerd, wat is dan het alternatief? Welk etiket een politiek merk ook opplakt, je hoeft maar even te krabben om de neoliberale inhoud te zien, te ruiken en te voelen.
De meeste politici verdienen immers een ruim bovenmodaal salaris dat ze niet snel geneigd zullen zijn in de waagschaal te stellen. Waar gekozen volksvertegenwoordigers vandaag de dag werkelijk voor staan en wiens belangen ze het beste vertegenwoordigen, weet niemand meer zeker, want je kunt niet in hoofden en harten kijken.
Dat helaas het eigenbelang bij vele publieke bestuurders voorop staat, is een besef dat tot steeds grotere delen van het kiezersvolk doordringt. Dat besef draagt allerminst bij tot een plezierig, productief en constructief maatschappelijk leefklimaat.

“The system of elections and the demagoguery of election campaigns have managed to ensure that the people’s passing interests are always represented and always satisfied. Their more permanent interests may be often thwarted and for long periods at a time. We must therefore again conclude that modern government is really coercive rule by oligarchic demagogues. The actual rulers are the few and the privileged, and they secure and maintain rule by propaganda.
“[W]hen it is a question of citizens proper, one must recall that the system of representation (or representative democracy, as it is called) that exists today effectively deprives everyone of citizenship save the actual representatives themselves. The reason is the special character of electing and election campaigns described earlier. If voting is going to be a serious exercise of choice, candidates will not be chosen in advance, there will be no campaigning, there will be regular and full account-giving by the elected to the voters, and the voters will be able to ensure that delinquents are recalled and properly punished.”
Peter L.P. Simpson (2015: 44-45,114): Political Illiberalism. A Defense of Freedom


Literatuur

Aleid Truijens: Iedereen waar hij hoort, net de middeleeuwen – Volkskrant 13 juni 2015
Maartje Bakker, interview met minister Bussemaker: ‘Studenten moeten uit hun comfortzone komen’ –  Volkskrant 6 juni 2015
Wilco Dekker: Kloof tussen arm en rijk groeit snel in Nederland – Volkskrant 19 januari 2015  http://www.volkskrant.nl/economie/kloof-tussen-arm-en-rijk-groeit-snel-in-nederland~a3832426/
De artikelen van Margot Trappenburg (‘De opkomst van het IKEA-principe’) en Willem Trommel (‘Vrij van neoliberale drang’) staan in de bundel Omstreden vrijheid – 2015, Amsterdam: Wiardi Beckman Stichting & Uitgeverij Van Gennep / isbn: 9 789461643407 (paperback)
Willem Trommel: De overheid is geen bedrijf – De Groene Amsterdammer – woensdag 25 maart 2015 https://www.groene.nl/artikel/de-overheid-is-geen-bedrijf
Sanne Bloemink: De Google Klas – 21st century skills in het onderwijs: revolutie of hype? – De Groene Amsterdammer, nummer 28, 11.6.2015
Over Houellebecqs roman Sousmission, onder andere: http://www.trouw.nl/tr/nl/33627/Aanslag-Charlie-Hebdo/article/detail/3825568/2015/01/09/Van-Submission-naar-Soumission-is-Houellebecq-de-nieuwe-Van-Gogh.dhtml
Zie ook: Mark Lilla: Slouching Toward Mecca    http://www.nybooks.com/articles/archives/2015/apr/02/slouching-toward-mecca/
Thijs Niemantsverdriet: Zij bepalen de politieke thema’sNRC 23 mei 2015
http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2015/mei/23/zij-bepalen-de-politieke-themas-1497614
Ricardo D. Rosa & Joao J. Rosa (2015): Capitalism’s Educational Catastrophe And The Advancing Endgame Revolt – featuring an interview with Noam Chomsky  / New York, Bern, Frankfurt etc.: Peter Lang / ISBN: 978-1-4331-2458-7 (paperback) / het interview met Noam Chomsky staat op pagina 166 – 171.
Joel Spring (2015): Economization of Education. Human Capital, Global Corporations, Skills-Based Schooling / New York and London: Routledge / ISBN: 978-1-138-84461-2 (pbk)
Peter L.P. Simpson (2015): Political Illiberalism. A Defense of Freedom / New Brunswick & London: Transaction Publishers / ISBN: 978-1-4128-5574-7 (hbk)
 
 

Soumission: de nieuwe Houellebecq is uit!

gepost door Jerry Mager op Work In Progress / zondag, 01 februari 2015 > aangevuld 03.02.15
“ ‘Na de oorlog, in 1946, werd Julian Huxley benoemd tot algemeen directeur van Unesco, die net was opgericht. In hetzelfde jaar publiceerde zijn broer [Aldous] Brave New World Revisited, waarin hij zijn eerste boek [Brave New World] probeert voor te stellen als een aanklacht, een satire. De metafysiche omwenteling die het materialisme en de moderne wetenschap heeft voortgebracht heeft twee grote gevolgen gehad: het rationalisme en het individualisme. Huxley’s fout is geweest dat hij het verband tusen die twee gevolgen verkeerd heeft ingeschat.
Heel specifiek gezegd is zijn fout geweest dat hij heeft onderschat hoezeer het individualisme zou toenemen onder invloed van het steeds sterker wordende doodsbesef. Individualisme leidt tot vrijheid, zelfbewustheid, de noodzaak je te onderscheiden en beter te zijn dan de anderen. In een rationele samenleving zoals beschreven in Brave New World kan de strijd worden verzacht. Economische concurrentie, een metafoor voor macht over de ruimte, heeft geen bestaansreden meer in een rijke samenleving waarin de economische stromen in toom worden gehouden. Maar Huxley rekent buiten het individualisme.
Waarom is het model van de Zweedse sociaaldemocratie er niet in geslaagd het liberale model te verdringen? Omdat de metafysische omwenteling waartoe de moderne wetenschap heeft geleid, noodzakelijkerwijs, individuatie, ijdelheid, haat en begeerte met zich meebrengt. In de kern van de zaak is begeerte – in tegenstelling tot genot – een bron van leed, haat en ongeluk. De erotisch-publicitaire maatschappij waarin wij leven, beijvert zich om die begeerte te organiseren, tot buitensporige proporties aan te wakkeren en de bevrediging ondertussen binnen de privé-sfeer te houden. Om de maatschappij te laten functioneren en de concurrentie te laten doorgaan, moet de begeerte blijven groeien, zich uitbreiden en het leven van de mensen verwoesten.’ “
Michel Houellebecq (1999:170-172): Elementaire deeltjes

Houel pres mus-60prct

“Het is niet de schuld van Michel Houellebecq dat zijn nieuwe roman Soumission (Onderwerping) in Frankrijk verscheen op de dag [7 januari 2015] dat fanatieke fundamentalisten de redactie van een satirisch tijdschrift afslachtten,” schrijft Jan Techau.
Over schuld zal ik het niet hebben, en Soumission heb ik nog niet gelezen, maar ik kan me levendig voorstellen dat de aanval door die twee moordenaars op het satirische weekblad Charlie Hebdo, beter in Soumission beschreven had kunnen worden dan in werkelijkheid uitgevoerd zoals gebeurd. Dat “de” moslims boos zijn op Houellebecq vanwege zijn boek kan ik me ook voorstellen. Tenminste, indien ik de samenvatting van Techau juist begrijp. Immers, volgens Techau eindigt Soumission ermee “dat de hoofdpersoon – een vertegenwoordiger van de vermoeide, middelmatige westerse elite – stilletjes gelukkig is omdat hij zich, na een minimaal verzet, niet meer hoeft te bekommeren om de druk die het moderne leven op hem legt.”
In dat geval zou alles dus voor niets zijn geweest en blijken de fundamentalisten net zo impotent als de westerse politici die zij middels hun jihad hebben onttroond en vervangen. Hun godsdienstige ideologie slaagt er evenmin in om Nietzsches laatste mens tot nieuw leven te wekken (zie voor een beschrijving van deze laatste mens, op internet, de voorrede tot Zarathustra).
Ik citeer Techau: “Soumission beschrijft een Franse samenleving die op instorten staat. Een charismatische moslimpoliticus is de populairste leider geworden, zijn partij is geleidelijk in aanzien gestegen en heeft de uitgeholde centrum-rechtse en centrum-linkse groeperingen weggedrukt. De Franse republikeinse elite besluit deze nieuwe kandidaat te steunen bij de presidentsverkiezingen van 2022 om te voor- komen dat Marine Le Pen, de populistische kandidaat van het extreem-rechtse Front National, de hoogste positie in het land zal opeisen. De nieuwe man wordt verkozen, en wat dan volgt is een verwrongen nieuwe Franse revolutie, ditmaal onder de vlag van de islam.
De invoering van islamitische, en zelfs fundamentalistische, idealen in de Franse maatschappij leidt tot een forse draai richting conservatisme; universiteiten en hogescholen worden verkocht aan Arabische sjeiks, en bekering tot de islam is een vereiste voor wie zijn baan bij de overheid wil houden. De plot is heel gewiekst en verleidelijk, niet alleen omdat hij inspeelt op de angsten die onder grote delen van de bevolking leven (een aspect dat het boek op een lading kritiek van de politiek correcte voorhoede is komen te staan), maar ook omdat het haarfijn de subtiele onderstromen bloot legt in het debat dat in het Westen wordt gevoerd over normen en waarden.
Ditmaal verbindt Houellebecq de onvermijdelijke politieke consequentie aan zijn kritiek op de vermoeide, decadente westerse cultuur.
Het Westen komt aan zijn eind, de politiek sterft af, de normen en waarden worden verworpen en de principes keren zich tegen zichzelf. Maar het eindigt niet met een tumultueuze botsing van beschavingen. Het eindigt ermee dat de hoofdpersoon – een vertegenwoordiger van de vermoeide, middelmatige westerse elite – stilletjes gelukkig is omdat hij zich, na een minimaal verzet, niet meer hoeft te bekommeren om de druk die het moderne leven op hem legt.” [einde citaat] peur sur la france_2 Indien Techau Soumission correct samenvat (voor zover dat al mogelijk is in zo’n kort bestek) en ik hem correct lees, slaan ook de fundamentalistische moslim-hervormers geen deuk in een pakje boter en zijn we met ons allen reddeloos verloren; als lemmingen dringen we massaal, globaal en integraal naar de onvermijdelijke afgrond. In ieder geval maak ik er tot dan maar het beste van. Dat doe ik ondermeer door andere profeten te lezen, bijvoorbeeld de Sloveen Slavoj Žižek, die onderhoudend schrijft en altijd goed blijft voor verrassende inzichten en nieuwe invalshoeken van waaruit je de problemen des levens kunt beschouwen en desgewenst re-framen.
Zo lees ik bij Žižek (2011:86) dat de fundamentalisten ons niet eens zouden kunnen bekeren, omdat ze “al zijn zoals wij, dat ze heimelijk onze normen al verinnerlijkt hebben en zichzelf daaraan meten.” Verrassend genoeg  – en dat vind ik het verfrissende aan Žižek – neemt hij twee regels verder meteen terug wat hij zegt, want wat volgens hem “de fundamentalisten werkelijk ontberen is paradoxaal genoeg een dosis van dat echte ‘racistische’ geloof in de eigen superioriteit.”
Gelukkig, ze zijn dus nog niet helemaal volmaakt, er valt toch nog iets te verbeteren. Alleen, de amish en tibetaanse boeddhisten erbij halen als voorbeelden van zuivere fundamentalisten in vergelijking tot de islamisten, vind ik slordig, want vergelijken van appels en peren.
De amish en de tibetanen zitten in hun eigen territorium en hebben geen geschiedenis van kolonisatie en gastarbeiderschap. Nu China Tibet heeft ingelijfd weet ik niet of die boeddhisten daar nog zo onverstoorbaar zijn als Žižek beweert. Een vietnamese (theravada) boeddhist stak zichzelf als protest in brand, 1963. Okay, hij nam geen andere mensen mee de dood in, maar effen en onaangedaan vind ik het allerminst.
zizek geweld_15prct gefopt met dooie mus
Als ik doorborduur op wat Žižek poneert, dan zou ik kunnen bedenken dat die fundamentalisten zo pisnijdig zijn, omdat ze – onze normen verinnerlijkt hebbende en zich daaraan metende – tot de ontdekking komen dat, 1) wij ons al lang niet meer aan die waarden en normen oriënteren en 2) dat wij hen, omdat zij zo naïef zijn dat wel te doen, eigenlijk maar sneue losers vinden.
Die fundi’s voelen zich zwaar bekocht omdat ze zich door ons een kat-in-de-zak blijken te hebben laten aansmeren, hoe je het ook wendt of keert: zij kunnen nooit winnen en zullen nooit worden als wij. Dus beginnen ze maar voor zichzelf, een heus kalifaat.
Ze zijn niet jaloers op ons, maar ze misgunnen ons te genieten van wat wij hebben – en zij blijkbaar niet, zonder te weten wat dat is – en daarom, zegt Žižek als ik hem goed begrijp, is er hier geen sprake van jaloezie of afgunst, maar moeten we van ressentiment spreken: zij kunnen het simpelweg niet hebben dat wij genieten. Waarvan wij genieten, dat weten wij net zo min als zij. Ik weet het eerlijk gezegd zelf ook niet helemaal: waar geniet ik nou 24/7/365 van? Het hóórt wel.
In ieder geval is Žižek (De Groene, 22.01.2015:26) van mening dat de aanslag op Charlie Hebdo niet mag worden beschouwd als een “ ‘gruwelijk voorval van voorbijgaande aard’. Deze aanslag volgde een zeer precieze religieuze en politieke agenda, en maakte als zodanig deel uit van een veel groter patroon. Uiteraard moeten we niet overreageren, als daarmee althans wordt bedoeld dat we niet ten prooi mogen vallen aan blinde islamofobie – maar we moeten dit patroon wél meedogenloos analyseren.” Let wel: we moeten hen meedogenloos analyseren, niet onszelf, maar vooral hen.

“Feitelijk is het gevoel van angst en wantrouwen tegenover de islam in alle westerse landen aanwezig, maar het modelleert zich en wordt beleefd volgens de geijkte voorstellingen van de politieke cultuur van elk land afzonderlijk. De choquerende elementen zijn van land tot land totaal verschillend, maar ieder land schrijft de islam een essentie toe die anders geaard is dan die van de westerse cultuur, hetgeen een enigszins paradoxaal element inbrengt: de islam wordt om de meest uiteenlopende redenen afgewezen maar tezamen vormen die redenen een soort negatieve Europese identiteit.”
Olivier Roy (2006:43): De islam en de scheiding van kerk en staat

Wat mij aan menige ‘analyse’ aan de hand van de aanslag van 7 januari irriteert en ongemakkelijk maakt, is het gevoel dat mij door zogenaamde experts wordt opgedrongen en door autoriteiten aangepraat onze manier van leven maar beter kritiekloos goed te vinden, omdat zij – de slechteriken dus – ons onze manier van leven blijkbaar misgunnen. Niet miezen en mauwen: dan doen wij het dus per definitie buitengewoon goed.
Dat is net iets subtieler dan wat ik de laatste tijd vaak om me heen hoorde: reken maar dat de politici deze aanslag goed uitkomt, zij spinnen er garen bij, want het klootjesvolk is weer bang en heeft een externe vijand, zodat de aandacht van het politieke geklungel wordt afgeleid. Nu kunnen ze ons weer afknijpen, want wij hebben de politici nodig voor onze veiligheid. Paradoxaal en ergerlijk genoeg is wel dat hun incompetentie de omstandigheden schept die hun werk verschaft, omdat het gros van de massa naar hen opkijkt om raad en leiding. CH_houel 30prct
meedogenloze analyse
Ik vind Žižek daarom zo verfrissend schrijven, omdat hij mij door zijn stellingnamen en formuleringen vaak automatisch verleidt tot het stellen van een tegenvraag. Als hij zegt dat wij de fundamen­talisten meedogenloos moeten analyseren, denk ik meteen: waarom onszelf niet even meedogenloos geanalyseerd? Wat is er zo benijdenswaardig aan onze leefwijze en de manier waarop wij onze planeet inrichten en uitbaten, dat het hen tot razernij brengt? Althans volgens schrijvers als Žižek en een Pascal Bruckner (in Trouw 17.01.2015).
Hoe weten Žižek en Bruckner overigens zo stellig dat “de” islamisten ons onze manier van leven en met deze planeet omgaan zo benijden? Hebben ze dat van die islamisten persoonlijk te horen gekregen of nemen ze dat maar voor gegeven aan?
Stel dat we onszelf aan zo’n meedogenloze analyse zouden onderwerpen als die Žižek voorstaat om op de terroristen los te laten. Wat zouden we kunnen ontdekken? Dat onze democratie is uitgehold en dat we feitelijk zijn uit- en overgeleverd aan naamloze, anonieme financiële conglomeraten die mondiaal de dienst uitmaken en aan de touwtjes trekken, terwijl onze politici niet meer zijn dan ledenpoppen en schmierende toneelspelers? Dat wereldwijd oligarchen (inclusief arabische en chinese) de zaakjes bekokstoven en onderling bedisselen? Dat zo’n “kredietcrisis” evengoed onderdeel is van een mondiaal business plan om ons – het klootjesvolk – stelselmatig uit te melken, te beroven en structureel in angstige onzekerheid te houden.
Zouden we ooit tot zo’n inzicht kunnen geraken? Zouden we het onder ogen durven zien? Zou dat niet al te pijnlijk, zelfs onverdraaglijk, zijn? Zouden onze vrije media dat durven erkennen en mogen beschrijven? Ik vraag het me af. Žižek schrijft – om in zijn vakjargon te spreken – een ‘inzichtgevende therapie’ voor als het om de islamisten gaat, maar zouden wij zo’n behandeling kunnen verdragen. Is onze ego-sterkte daar robuust genoeg voor? Wat wij gewoonlijk krijgen is hooguit een ‘ondersteunende therapie’, dus: een pappen-en-nathouden-behandeling.
complotdenken
Indien we de islamisten aan een meedogenloze analyse onderwerpen, dient dat om een satanisch complot aan het licht te brengen en hen als immorele baarlijke duivels aan de kaak te stellen. Iedereen die de financiële biotoop aan zo’n meedogenloze analyse zou onderwerpen – gesteld dat we die kans überhaupt zouden krijgen – die wordt vermoedelijk binnen de kortste keren  weggezet als gevaarlijke complotdenker en wanneer zo’n analist te dicht bij het deksel van de beerput kwam, zou hij hoogstwaarschijnlijk ‘’geneutraliseerd’’ worden; misschien letterlijk verzopen in de gier die hij kon ontdekken. Je moet tenslotte onderscheid maken tussen sociale onrust en sociale onrust.
Financiële massavernietigings-wapens zaaien een heel ander soort verderf en brengen een totaal ander soort naargeestigheid met zich. Een beschaafde, juridisch formeel gelegaliseerde en politiek gefaciliteerde welteverstaan.
Waarom worden klokkenluiders als Edward Snowden, Bradley Manning, William Binney en Thomas Drake zo keihard meedogenloos onder de grond geschoffeld? Wiens belangen bedreigen zij vooral?
Waarom trekken zo veel jongelui uit ons paradijs naar de slagvelden in Syrië (zie bijvoorbeeld recent Sarah Birke in de NYRoB)? Wat hopen ze er te vinden dat ze in ons luilekkerland blijkbaar niet kunnen krijgen? Meet Žižek niet met twee maten als hij het heeft over de Oekraïners (“Barbarism with a human face”) en de islamisten?

‘’[D]at veel dingen in deze wereld om seksualiteit draaien, of preciezer gezegd om begeerte, daar was ik net zozeer van doordrongen als ieder ander …… seksualiteit werd misschien, zoals zoveel dingen en bijna alles in deze wereld, overschat; misschien was het een list, bedoeld om de wedijver tussen mannen en de omloopsnelheid van het geheel op te voeren. Misschien ging er in seksualiteit wel niets meer schuil dan in een lunch bij Taillevent of een Bentley Continental GT.’’
Michel Houellebecq (2006:159): Mogelijkheid van een eiland

pornografie & psychoanalyse
Slavoj Žižek heeft doorgeleerd voor psychoanalyticus, dus als hij het over analyses heeft, is het niet gek ook aan psychoanalyse te denken. Vreemd dat niemand die slechte pornografische afbeeldingen, die voor satire moeten doorgaan, in verband brengt met nauw verholen seksuele aberraties bij de tekenaars. Waarom vergasten zij ons op zoveel vaak erbarmelijk slecht-getekende pornografische prenten van er als arabieren uitziende harige wezens en komen ze ermee weg ons dat als satire te verkopen? Vanwaar deze cartoonisten-obsessie met kinky sexualiteit, die vaak aan schier ziekelijk racisme lijkt te raken? Zit er niet iets fundamenteel fout bij die jongens? Me dunkt dat het voor een psychoanalyticus als Žižek gefundenes Fressen moeten zijn?

“Steunend op een massale niet-aflatende immigratie versterkte het mohammedanisme zijn positie in de westerse landen bijna in hetzelfde tempo als het elohimisme; het richtte zich in de eerste plaats op de bevolkingsgroepen van Maghrebijnse en zwart-Afrikaanse afkomst, maar kende toch ook een toenemend success bij de ‘rasechte’ Europeanen, dat volledig toe te schrijven viel aan het machismo dat de godsdienst uitdroeg.”
Michel Houellebecq (2006:306): Mogelijkheid van een eiland

anti-semitisme
Via racisme en psychoanalyse kom je vanzelf bij anti-joodse gevoelens (anti-semitisme is niet zo’n goede term, omdat arabieren etnisch gesproken immers ook semieten zijn). Kan het zijn dat deze bizarre cartoons en hun obsessieve makers evengoed geduid kunnen worden met behulp van wat in de psychoanalyse ‘verschuiving’ heet? Verschuiving is een verdedigingsmechanisme waarbij de (agressieve) impuls (anti-joodse sentiment) niet wordt afgeweerd, maar de uiting van de impuls tegenover een ander object wordt geuit. Op anti-semitisme (in de zin van anti-joodse gevoelens) rust zo’n zwaar taboe dat die uiting wel moet worden verschoven naar anti-vreemdeling en anti-moslim. Psychoanalyticus Žižek moet hierover toch interessante gedachten en theorieën in petto hebben?  Rabelais_80prct
receptie van ‘Soumission’
Houellebecq zal met zijn boek ongetwijfeld opnieuw open deuren intrappen, maar wat worden we daar behalve een ongetwijfeld goed geschreven en boeiend boek, wijzer van? Wat je ermee doet, hangt immers
af van je wereldbeeld, intellectuele bagage en interpretatiekaders.
Last but not least: bij de receptie van een roman speelt het sociopolitieke klimaat, de maatschappelijke atmosfeer, een zeer belangrijke rol.
Houellebecq lezen, zo bedacht ik onlangs, voelt soms als ronddolen een lunapark dat door Rabelais zou kunnen zijn geïnspireerd en ontworpen, om vervolgens door Jan Steen en Jeroen Bosch ge-photoshopped te worden, terwijl ze alle vier een flink stuk in de kraag hadden. Citoyenquatre.

“Gezien het heersende sociaaleconomische systeem, en vooral ook gezien onze filosofische uitgangspunten, is het duidelijk dat de mensheid op een catastrofe afstevent, die we elk moment kunnen bereiken en die verschrikkelijk zal zijn; feitelijk is het al zover. Het individualisme leidt noodzakelijkerwijze tot moord en ellende. Het enthousiasme waarmee we dat verlies begroeten is opmerkelijk, echt heel curieus. De geleidelijke ontbinding, in de loop der eeuwen, van de sociale familiale structuren, de toenemende neiging van individuen om zichzelf te zien als geïsoleerde deeltjes die onderworpen zijn aan de botsingswet, als tijdelijk samenklonteringen van kleinere deeltjes …. dat alles maakt elke politieke oplossing uiteraard onmogelijk.”
Michel Houellebecq (2004:151): De koude revolutie


LITERATUUR
etcetera:
Jan Techau (2015): “Het Westen zal zich vooral onderwerpen aan zijn kleinzielige zelf” / Volkskrant 29.01.2015 / http://www.volkskrant.nl/opinie/het-westen-zal-zich-vooral-onderwerpen-aan-zijn-kleinzielige-zelf~a3839605
Michel Houellebecq (1999/1998): Elementaire deeltjes / Amsterdam: Arbeiderspers / isbn: 90 295 2156 2 (hbk)
Michel Houellebecq (2004/1991): De koude revolutie / Amsterdam: Arbeiderspers / isbn: 90 295 2257 7 (hbk)
Michel Houellebecq (2006/2005): Mogelijkheid van een eiland / Amsterdam: Arbeiderspers / isbn: 90 295 6274 9 (hbk)
Slavoj Žižek (2011/2008) : Geweld / Amsterdam: Boom / isbn: 978 90 8506 749 8 (pbk); vertaling uit het engels. In De Groene Amsterdammer staat een stuk dat grotendeels is samengesteld uit teksten in Geweld en passages die ook zijn te vinden in een artikel uit de London Review of Books (googelen op Žižek).
Olivier Roy (2006/2005): De islam en de scheiding van kerk en staat / Amsterdam: Van Gennep / isbn: 90 5515 647 7 (pbk); vertaling van La laïcité face à l’islam / Paris: Hachette / isbn: 2.01.279280.4
Olivier Roy (2004/2002): Globalised Islam. The search for a new ummah / London: Hurst / isbn: 1-85065-598-7 (pbk); ook dit boek is bij Van Gennep in vertaling uitgebracht
Olivier Roy http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3680650/2014/06/29/Olivier-Roy-Djihadisten-in-Europa-zijn-eenlingen.dhtml
Sarah Birke (2015): How ISIS Rules / New York Review of Books / February 5 – 18; vol. LXII, nr.2, pp. 26-28
David Bromwich (NYRoB, 2014:4,6 ), bespreekt een documentaire over Snowden (Citizenfour) waarin de laatste mens treffend wordt beschreven met het zinnetje: “ … otherwise judicious persons who want to get on with their business head-down and not be bothered.”
Pascal Bruckner: “Dit is een oorlog tegen onze vrijheid” interview in Trouw, 2015, januari 17
 

INTERESSANT om in dit kader ook te lezen:

Abram N. Shulsky: Gebiert der Liberalismus seine ideologischen Gegner selbst? in Internationale Politik 6, November/Dezember 2014, S. 114-123
“Es ist dem ‘Sieg’ des Liberalismus etwas Bemerkenswert zu eigen: Ihm sind in den zwei Jahrhunderten seiner Geschichte trotz seines relativen Erfolgs beständig Gegner entstanden. … Bei allen Unterschieden einte diese ideologischen Gegenbewegungen ein gemeinsames Gefühl: Dass die besondere Bedeutung, die der Liberalismus dem Eigeninteresse des Einzelnen im Gegensatz zum Gemeinwohl zuweist … ihm etwas Unedles verleiht. Dass er potenziell oder tatsächlich Ungerechtigkeit, auβerdem Choas oder sogar Anarchie Voorschub leistet – auf jeden Fall aber die Gesellschaft schwächt.   ……
[W]enn das Konzept der liberalen Demokratie überhaupt eine Bedeutung hat, dan doch wohl die, dass der Glaube als Privatangelegenheit zu gelten hat, aus der sich der Staat so weit wie möglich heraushalten soll. Die Fähigkeit des Islam dagegen, groβe Mengen von Anhängern zu mobilisieren, scheint auf der genau entgegengesetzten Auffassung zu beruhen.   …….
Auf diesem Hintergrund können wir auch den Islamismus besser verstehen – als eine von vielen ideologischen Bewegungen gegen den Liberalismus. Im Unterschied zu den anderen Gegenbewegugen jedoch nimmt der Islamismus eine göttliche Legitimation für seinen Opposition in Anspruch.  …. “
Shulsky’s artikel zwaluwstaart mooi met een bespreking door Guillaume Boccara van twee boeken van Jean-Loup Amselle, in L ‘Homme no. 211, 2014 141-156: Pour une anthropologie du capitalisme différentialiste.
Ik attendeer op noot 6 (p. 146), die aandacht besteedt aan het werk van de antropologe Andrea Muelebach.
Zowel Shulsky als Boccara/Muelebach behandelen een thema (centri-fugale versus centri-petale tendensen en ‘politiek-financiële manoeuvres/manipulaties’ die daarop gericht lijken) dat voor ‘het project Europa’ van vitaal belang is. Kort door de bocht samenvattend, immers: Europa is enerzijds een neo-liberaal project van ieder-voor-zich en graaien-wat-je-kunt, terwijl ons tegelijkertijd chanterend ingewreven wordt dat we solidair (in een héél aparte betekenis van het woord ongetwijfeld: het draait altijd uit op betalen, maar aan wie we betalen en waarvoor, wordt nooit echt duidelijk) moeten zijn met lidstaten als Griekenland, Spanje en meer “globaliserings- en moderniserings-losers”). De resulterende spanningen worden min of meer gekanaliseerd en frustraties worden afgewenteld, door vijanden te creeëren, desnoods middels provocatie, zoals door en via Charlie Hebdo gebeurde – zo kun je het proces tenminste naar mijn overtuiging ook framen – hetgeen resulteerde in de bekende uitbarsting op 7 januari. Wie spinnen garen bij zo’n verziekte maatschappelijke situatie en wie varen en wel bij zo’n naargeestige leefsfeer?
Bij Muelebach en Boccara komt onder andere een vergelijking tussen Afrika en Latijns-Amerika aan de orde: Afrika > secessies en bloedige strijd, versus Latijns-Amerika, met overheersend de vrees voor balkanisatie en de natiestaat als politiek concept. Heeft dit wellicht te maken met welke koloniale mogendheden de respectieve continenten destijds vooral koloniseerden en de respectieve invloeden / mentaliteiten / overgeërfde staatsinrichtingen, de politieke infrastructuur, die daaruit voortvloeiende nog steeds werkzaam zijn? Belangrijk is vanzelfsprekend ook hier de vraag wie vandaag de dag belang hebben bij onderlinge wedijver en oorlogen tussen naties/staten……
Tariq Ali on ‘Charlie Hebdo’ / ‘It didn’t need to be done’ London Review of Books, Vol. 37 No. 3 · 5 February 2015
Ik citeer uit de LRoB: “In the week following the atrocities, a wave of moral hysteria swept France. ‘Je suis Charlie’ became almost obligatory. The Hollande/Valls message was simple: either you were for the magazine or for the terrorists. Quite a few, now as in 2001, were for neither.   ……….
Slowly, a more critical France is beginning to speak up. An opinion poll two days after the big march revealed a divided country: 57 per cent were ‘Je suis Charlie’s, but 42 per cent were opposed to hurting the feelings of minorities. Some of the latter might have been thinking of the blanket publicity for Michel Houellebecq and his new novel, Soumission, on TV and in print in the week preceding the attack on the magazine. Those with longer memories might have recalled Houellebecq’s statement in 2001, which laid the basis for the title of his latest offering: ‘Reading the Quran is a disgusting experience. Ever since Islam’s birth it has been distinguished by its desire to make the world submit to itself. Submission is its very nature.’
Replace the Quran with the Old Testament and Islam with Judaism and you would be locked up in France today, as some have been, including a 16-year-old schoolboy who parodied Charlie Hebdo. A satirical magazine, it appears, cannot be satirised. …….
David Cameron and other Western leaders insist, as they do after every outrage, that the problem is radicalised Islam and therefore the responsibility lies within the religion. (Why was Catholicism never blamed for the IRA offensives?)
The real problem is not a secret: Western intelligence services regularly tell their leaders that the radicalisation of a tiny sliver of young Muslims (more work for the security services in Britain and France than for al-Qaida or ISIS) is a result of US foreign policy over the last decade and a half. Some of these Muslims have been happy to acquire new skills and priorities while fighting in Bosnia and, more recently, Syria.”
Marijn Kruk: Jihadisten van eigen bodem in Knack nr. 4; 2015: 68-73